actueel

Donderdag 13 november 2008

WILLEM OLTMANS – KRACHTIG PROFIEL

En toch moesten ze er weer een spelletje van maken. Midden in het portret, op een gekker moment kan het al niet, kregen wij in beeld de opdracht om naar Internet uit te wijken om op pag. www.profiel.tv meer aan de weet te komen van Willem Oltmans.

Maar wij waren op dat moment juist al bezig om kennis te nemen van een Profiel van Willem Oltmans. Op de televisie notabene. Hoe kun je dan op het scherm tegelijkertijd kijkers oproepen om naar Internet uit te wijken. Deze absurditeit wordt tegenwoordig gevangen in het begrip interactieve televisie. Een multimedia-aanpak door domoren.

Dus wij dienden ons kijkgenoegen op te geven om voor hetzelfde onderwerp in een belendend vertrek de PC in te schakelen. Ridicuul natuurlijk, maar wij houden niets meer voor onmogelijk wat de Hilversumse studio’s verlaat. Dus volgzaam als ondergetekende is, voerde hij de opdracht uit en kwam terecht in een maf Oltmans-kwisje. Ondertussen vervolgde Profiel gewoon het tv-programma.

“Poll - Wat vindt u?”, zo luidde de kwisvraag op Internet, “Was het terecht dat Willem Oltmans 8 miljoen schadevergoeding ontving?”.

En meteen werd ook de uitslag van het bevolkingsonderzoek vermeld:

Ja = 78%

Nee, Oltmans had niets moeten ontvangen = 6%

Nee, hij had een lager bedrag moeten ontvangen = 16%

En in de andere kamer was het programma nog lang niet afgelopen. Teruggerend natuurlijk.

Je holt wat af tegenwoordig als moderne televisiekijker die het allemaal wil bijhouden.

Trouwens, wat een vervelende programmatitel eigenlijk “De man van 8 miljoen”, natuurlijk was de hoogte van de schadevergoeding die de Staat aan Willem Oltmans moest betalen terecht en hoog, maar deze materiele invalshoek was toch niet de manier om de uiterst boeiende Oltmans (1925-2004) nog eens te willen profileren. Dat had hij nu juist weer niet verdiend.

Het eigenaardige van een programma als Profiel (Ned. 2 – 23.00 uur) is dat wanneer het een onderwerp als Willem Oltmans betreft de kijker die wil kijken allang van de geschiedenis van Oltmans op de hoogte is. Daarom kijkt hij ook. Waarom zou je anders willen kijken. En je wilt er dus naar kijken omdat je Willem Oltmans en zijn manier van doen van de buis kent. Zo kort geleden nog. Willem stierf in 2004.

Andere potentiële kijkers hebben nauwelijks een motief om ervoor wakker te blijven. Want indien je nooit van de drammer hebt gehoord, ik schat ca. 80% van de huidige generaties, waarom zou je dan ’s avonds om 23.00 uur naar een portret van Willem Oltmans willen kijken dat louter is bestemd voor hen die weten wie Willem Oltmans is. Waarom zou je? En zo keek gisteravond volgens de officiële kijkcijfers dan ook 98,2% van de Nederlandse bevolking niet naar dit programma.

En zo ook schifte een programma als Profiel met de keuze voor Oltmans het grootste deel van de Nederlandse bevolking tevoren in groepen van hierblijven en verdwijnen.

We hadden dus te doen met preken voor eigen parochie. En omdat het bovenstaande zo waar is verwacht je van de makers van Profiel dat ze met iets komen dat een verrassende aanvulling is op wat wij van de hoofdpersoon als gezamenlijke kijkende kenners toch al weten.

Je hoopt dan dat er nóg meer over hem bekend wordt dan algemeen bekend was hoewel dat onwaarschijnlijk lijkt.

Tenzij het de bedoeling is dat er onvermengd wordt afgestemd op dit kanaal vanwege Oltmans zijn heerlijke verongelijkte stemgeluid dan wel het zaniken over de eeuwige miskenning, althans dat vond hij zelf, van zijn grote journalistiek talent en oeuvre.

Die laatste kwaliteit borrelde voor het eerst internationaal op met zijn sympathie voor Soekarno in diens Indonesische onafhankelijkheidsstreven.

Hij vond Oltmans aan zijn kant en vanaf dat moment werd de journalist-wereldburger in elke denkbare ban gedaan door Joseph Luns de toenmalige Minister van Buitenlandse Zaken.

Een ander kijkmotief voor degenen die hem al kenden was ongetwijfeld nog eens te mogen meebeleven de fantastische weglooppartijen uit televisie-uitzendingen waar hij te gast was, of de onverbiddelijke ruzies met presentatoren. Velen kunnen er van meepraten en we kregen ze ook nog eens te zien; o.a. Adriaan van Dis, Sonja Barend en Jan Lenferink.

Moet een dergelijk programma dan maar níet gemaakt worden als wij alles al weten en zagen, en er nauwelijks nieuwtjes in het Profiel worden gevlochten. Het antwoord kan alleen maar achteraf worden gegeven en luidt in dit geval uiterst positief, want als het gemaakt wordt zoals Maud Keus dat voor de Humanistische Omroep deed dan weet je a. dat Willem Oltmans hieruit beslist niet zou zijn weggelopen en b. dat het, los van die idiote verwijzing naar Internet, een integer verzorgd en vakmatig samengesteld portret was.

Heerlijk om te kiezen voor een oud fragment om de dragende muziek van het programma als het ware door pianist Oltmans zelf te laten verzorgen. De Mondscheinsonate van Van Beethoven die hij prachtig uitvoerde met daaraan gekoppeld het verhaal van de honderden cellolessen die hij had gevolgd omdat deze manier van communiceren hem meer aanstond dan het verbale contact met zijn ouders.

Kijk, en dat wisten we nou weer niet van de journalist die de moeder van Kennedy’s moordenaar Lee Harvey Oswald had geïnterviewd omdat je bij dit soort research niets mag overslaan en onorthodox te werk moet gaan.

Of de man die voor ons land de eerste zwarte vrouw in het Amerikaanse congres interviewde. Oltmans zou in zijn gloriejaren, met voorbijgaan aan de totale diplomatieke dienst van BZ, zeker ook Barak Obama aan ons hebben voorgesteld.

Het werd dus toch een prachtig evenwichtig tv-programma dat juist in deze tijd de kijker er nog eens aan deed herinneren hoe manipulatief repressief de Staat kan zijn als je als wereldburger een eigenzinnige koers wenst te varen.

Maar ook: er zijn momenteel niet veel Oltmansen meer onder ons, zo overviel ons bij het observeren van dit absoluut fraaie televisiedocument voor leden van de parochie die dit eigenlijk toch al wisten; maar er werd gelukkig niet gepreekt.

En als die bovendien uit onwetendheid niet wakker zijn gebleven zodat ze hem als voorbeeld hadden kunnen nemen, is er weinig talent in de aanbieding waarvan we op deze manier nog een hoop plezier kunnen beleven.

Maar hoogst waarschijnlijk is het zo dat dit soort begaafde doordrammers in het algemeen geen televisievoorbeeld nodig hebben en ook zonder een premie van acht miljoen in het vooruitzicht van zich zullen laten horen. Want, terwijl hij er zo lang voor streed, er recht op had, en nodig had, was het Oltmans natuurlijk niet om het geld te doen.

De grote afrekening met een valse Staat, daar ging het hem om.

En om de mensen die voortdurend om zijn daden ginnegapten een lesje te leren. Ook dat was een ambitie.

Vandaar de weerzin van ondergetekende tegen dat verschrikkelijke hieraan gekoppelde Inernet-kwisje dat helaas zoveel afbreuk deed aan de uitzending van gisteravond. Hoe kun je het zó verknallen.

En bovendien: ik wil gewoon niet dat maar liefst 6% het anders ziet.

Tv-recensent

Woensdag 12 november 2008

LEKKERE TOMATEN TE KOOP

Het echt onthullende was natuurlijk hoe wetenschappers, politici en journalisten er tijdens een avond televisie mee omgingen.

De historicus Cees Fasseur onderzocht een zwarte periode uit de geschiedenis van onze monarchie en komt er vrolijk lachend mee weg dat het oncontroleerbaar is of zijn onderzoek deugt.

Alleen hij mocht neuzen in de papieren waarvan stapels keurig waren voorgesorteerd door de Koningin, en alleen hem werd door de majesteit gelegenheid gegeven daarover een boek te schrijven. Een wetenschapper die hiermee akkoord gaat of sanctioneert is natuurlijk geen knip voor de neus waard.

Minstens even onthullend was het slappe antwoord van Fasseur toen hij hiermee tijdens de persconferentie over zijn boek Juliana & Bernard gisteren werd lastig gevallen:

“…Ik kan het ook niet helpen…”, deelde hij laf en onjuist vanaf het spreekgestoelte mee, en dat was het dan.

En daarom weten wij na gisteren nog steeds niet betrouwbaar hoe gevaarlijk de Greet Hofmans-affaire voor de Nederlandse staat is geweest en wie de ware schuldigen waren van de huwelijkscrisis van Juliana en Bernard.

Niettemin vloog de televisie er van alle kanten in, niemand was afwezig, maar de opmerkelijkheden stapelden zich gaandeweg de avond hoog op, met als anticlimax Pauw & Witteman waar Fasseur ook zelf aanwezig was.

Niemand, inclusief de programmamakers, wierp in dat programma dat er bij uitstek geschikt en aangewezen voor is de vraag op, of het niet een beetje vreemd is dat de historicus-auteur aan het handje van de Koningin, door wie hij zelf was uitgezocht, ongecontroleerd zijn gang kon gaan.

Het was geen discussiepunt in dat programma. Schandelijk.

NOVA daarentegen benadrukte juist weer eenzijdig de andere kant van de kwestie door alleen met Gerard Aalders (historicus NIOD) op de proppen te komen die het boek mocht afbranden, postuum solliciteerde naar de baan van advocaat van Juliana en haarfijn uitlegde dat de manipulatieve kant van Bernard door Fasseur echt was onderbelicht.

Later zou de columniste Elsbeth Etty (links) wijlen de prins bij Pauw & Witteman, gewoon regelrecht een “schurk” noemen, en niemand sprak haar tegen.

In het boek van Fasseur werd weer een nieuwe, tot nu toe onbekende, vriendin van Bernard, lady Penelope Aitken, opgevoerd en Aalders voorspelde dat er elk jaar nog wel een nieuw lijk uit de kast kan rollen.

We horen het echte verhaal pas over een halve eeuw en dat was het gevoelen overal, want dan komen de archieven van Juliana in de openbaarheid, dus de term “we horen” was een beuzelarij van formaat want niemand die er dan nog leeft heeft de periode Greet Hofmans meegemaakt, terwijl ook nu al de meerderheid van alle generaties, laat staan culturen, zich afvraagt waar het avondje televisie gisteren eigenlijk over ging.

Leuk was nog wel dat Jeroen Snel, onze grootste televisie-informant over het Koninklijk huis van dit moment, bij Netwerk letterlijk liet weten:

”… ik vind het ontmaskerend. Het sprookje kan behoorlijk kantelen. Dat het zo erg was dat verbaast me wel…”.

De tv-reporter heeft kennelijk gedurende een jaar of dertig geen enkel opinieweekblad gelezen doch uitsluitend zijn eigen uitzendingen bestudeerd.

En zo rollebolden alle gossip- en serieuze rubrieken over het scherm, met informatie van een historicus die door de huidige koningin hoogstpersoonlijk was aangewezen zonder er wie dan ook verder in te betrekken of toestemming te geven voor controle.

Premier Jan Peter Balkenende prees gisteren de beslissing van koningin Beatrix, zodat het wel goed zat met de kwestie en wij niet langer behoeven te twijfelen aan de deugdelijkheid van het rapport.

En ook hij kwam hier al eerder politiek mee weg.

En door al dit historische- en journalistieke geklieder sneeuwde het aardigste voorbeeld van tv-manipulatie bijna onder.

En daar was het ze ook om te doen; om misbruik te maken van dat grote onderwerp teineinde het eigen falen te verbloemen.

Het was de slotzin van Tijs van den Brink in Netwerk. Binnen tien seconden had hij ‘m uitgesproken, en vervolgens denderde de eindleader over alles heen zodat, wie het al was opgevallen, de kijker bleef zitten met de vreemde nasmaak:

“…wat zei die nou…waar ging dit over…wat hebben tomaten hiermee te maken…”.

Van den Brink maskeerde namelijk een rectificatie voor eigen falen van Netwerk met de volgende slotopmerking, op een toon alsof het, na het Juliana- en Bernardgeweld, er volstrekt niet meer toe deed:

“…Zijn Spaanse tomaten gezond. Eerder maakte Netwerp daar een reportage over.

Op onze website netwerk.tv staat een verslag van nader onderzoek n.a.v. die uitzending en de conclusie daarvan is dat de uitspraak “Spaanse tomaten zijn ongezond” te kort door de bocht was. Netwerk.tv dus voor meer informatie…”, tot zover dus Van den Brink.

Een eerdere uitzending van Netwerk (26 augustus jl.) was namelijk ondeugdelijk gebleken en had grote schade toegebracht aan de Spaanse tomatenexport. Milieudefensie had in dat programma beweerd dat de Spaanse tomaat vooral voor kinderen schadelijk was en Netwerk had het daarbij gelaten.

Hortyfruta, een overkoepelende coöperatie van tomatentelers uit het Spaanse Andalusie, schoot dat zwaar in het verkeerde keelgat, protesteerde, en Netwerk ging nu langs bij de Nederlandse Voedsel- en Waren Autoriteit (VWA).

Conclusie na onderzoek:

Volgens de VWA hebben Spaanse tomaten geen gevaar voor de volksgezondheid opgeleverd.

Een journalistieke blunder van formaat.

En nu gaat het er natuurlijk om, hoe je dat rectificeert en daar excuses voor aanbiedt.

Van dat laatste was bij Netwerk al helemaal geen sprake en voor een rectificatie, correctie heet dat in die kringen, moesten de kijkers zelf maar kennis nemen, niet via deze uitzending maar door de PC aan te zetten en op zoek te gaan naar de voorgeschreven Internetsite om op de hoogte te worden gesteld van een loodzware tekst met veel mitsen en maren.

Dan moet je als kijker toch wel heel erg volgzaam zijn om de kijk- en leefsituatie in de huiselijke kring te onderbreken voor een dergelijke stupide maar vooral journalistiek valse verwijzing.

En als een serieuze actualiteitenrubriek zó omgaat met de door zich zelf geproduceerde informatie van twee maanden terug, hoe serieus moeten kijkers die rubriek dan nemen als het gaat om mededelingen van een halve eeuw terug die bovendien oncontroleerbaar zijn omdat slechts één individu van bovenaf en van een betrokken partij “goeder trouw” krijgt opgelegd.

Wie zou die eenzijdigheid moeten controleren als twee- of meerzijdigheid van overheidswege bewust wordt voorkomen.

Ondergetekende voorspelt u: Cees Fasseur krijgt volgend jaar een lintje.

En Netwerk versiert zichzelf wel.

En wat de Spaanse tomaten betreft, ze zijn niet alleen gezond, maar ook nog de lekkerste ter wereld.

Ik heb ze zelf geproefd, en dat is voldoende tegenwoordig.

Tv-recensent

L.s.,

Geen politieke kleur gelukkig maar o zo scherp, kundig en raak en goed geschreven.

Ik stel ook geërgerd vast dat ik het alleen maar met u eens kan/moet zijn.

Zou graag willen weten waarom u zelf nooit als gast op tv verschijnt/wordt gevraagd in een praatprogramma o.i.d. en of televisiemakers de recensies op grote schaal lezen.

Die wetenschap geeft me dan nog meer plezier tijdens het lezen.

Maurice Sinjorgo

Dag mijnheer Sinjorgo,

Uitnodigingen daartoe bereiken mij regelmatig, maar de daarbij behorende condities vinden zelden aansluiting bij wat ik zelf ”inhoudelijk” wil veilig stellen. Vandaar.

Geen zorg, de recensies komen echt terecht bij degenen die er kennis van zouden moeten nemen.

Dit leidt uiteraard niet (hoogst zelden althans) tot gedragsverandering binnen het vakgebied, maar wel tot discussie binnen de kring die wordt aangesproken…natuurlijk informeel en niet te uitbundig, maar dat laatste hoeft ook niet.

Mijn ambities zijn bescheiden. Even doorpraten erover is voldoende en als dat gebeurt op de precieze plek levert dat altijd wat positiefs op. Daar ben ik van overtuigd, en ik heb er ook goede voorbeelden van gezien. Vandaar dat het schrijven over televisieprogramma’s vanuit eigen expertise zo leuk is.

Groet,

Tv-recensent

Maandag 10 november 2008

JORAN VAN DER SLOOT - AVONDJE SCHUIM

Het meest curieus in de uitzending van Peter R. de Vries gisteravond (SBS6 21.30 uur) was nog het optreden van de jonge vrouw, Celes geheten, die een jaar na het verdwijnen van Natalee Holloway, ’s nachts onbeschermd naast Joran van der Sloot op het strand ging liggen om daar urenlang met hem over de kwestie van gedachten te wisselen en wie weet wat nog meer.

Dan is er toch echt een steekje los en behoeft je bovenkamer een grondige reinigingsbeurt. Maar ze heeft vorige maand haar relaas nog in gezondheid aan de politie kunnen navertellen en kwam daarvan weer verhalen bij Peter R. de Vries.

Celes had er op het eiland een rolletje in de uitzending van Opsporing Verzocht gespeeld, als de vriendin van Natalee Holloway notabene, dus was van alle in- en outs, en in het bijzonder de grote risico’s om in de buurt te komen van Van der Sloot, op de hoogte.

En toch ontmoette ze in een “schuimparty” Joran en nadat het schuim was opgetrokken ging ze als vriendin of scharrel zomaar met hem mee. Naar het strand om daar….

Al het overige in de 1,5 uur durende aanklacht tegen Joran van der Sloot die in zijn braniekijk op het leven in Bangkok aan het uitproberen was of er Thaise meisjes aan Nederland konden worden geleverd, was niet onthutsender dan dit.

Een Nederlandse jonge vrouw die, na alles wat er gebeurd en gepubliceerd is en daar bovendien van op de hoogte is, midden in de nacht met Van der Sloot gaat liggen rollebollen op een Arubaans strand waar een jaar eerder met diens zeer waarschijnlijke betrokkenheid een meisje voorgoed verdween.

Dankzij Peter R. de Vries kennen we Joran intussen als een enorme snoever, leugenaar en fantast maar nog steeds niet als misdadiger. En als de voorbereidingen tot vrouwenhandel, op de manier waarop ze met de verborgen camera gisteravond aan het licht kwamen, strafbaar zijn, dan is er nog steeds geen vrouw door Jorans toedoen in het vliegtuig onze kant uitgekomen want die man is ook nog een grote mislukkeling in alles wat hij onderneemt.

Daardoor verteert ook het programma van De Vries over dit onderwerp soms moeilijk.

Eigenlijk was de bijdrage van Celes een veel interessanter onderdeel in deze tweede Joran van der Sloot-aflevering dan de voorstelling met de verborgen camera met die buitengewoon verstandige Thaise meisjes die in de Landmark-hotelkamer juist helemaal geen zaken wilden doen met het gezelschap omdat ze z.g. nog naar school moesten.

Zo zijn namelijk de meeste Thaise vrouwen, fatsoenlijk en enorm achterdochtig tegen buitenlandse avonturiers en branieschoppers die ze rijkdom beloven.

Het verhaal dat een stel warhoofden paspoorten voor de vrouwen kon regelen, waarna zij werk en dus geld in het buitenland kunnen ophalen, horen zij er dagelijks en zelfs als ze enigszins in “het leven” flaneren is het bij hen overbekend wat er van hen in Europa wordt verwacht.

Vandaar dat ze in de entourage van het peperdure Landmarkhotel meebluffen met het gezelschap, de enige manier om te proberen er die avond nog wat aan over te houden.

Want zij weten en zien dagelijks dat ontelbare mannen de meisjes met gouden bergen en diamanten beloften benaderen om er, niet straks maar tijdens hun verblijf, nog profijt van te hebben. De domkop Van der Sloot zou er om die reden zelfs nooit in geslaagd zijn ook maar één dame in Nederland afgeleverd te krijgen.

En dan denk je als kijker, was dát misschien het motief van Peter R. de Vries om af te haken op het moment suprème en het te laten bij de “voorbereidende handelingen” in plaats van het veel grotere vergrijp te registreren waarbij we tot ieders genoegen dan het definitieve einde van Joran van der Sloot hadden kunnen meebeleven. Het zou met een klungel als Joran van der Sloot vrijwel zeker nooit tot een geslaagde vrouwenhandel uit dat gebied hebben kunnen komen.

Het werd dus een loodzware uitzending met veel borstklopperij, maar ook met stoutmoedig journalistiek speurwerk, en toch…opnieuw enigszins onbevredigend.

Maar niet zodanig dat het als televisieprogramma onaantrekkelijk werd.

Integendeel, want díe kunst verstaat Peter R. de Vries in dit genre als de beste.

Jammer alleen dat hij die Celes niet een ongelooflijk publicitair pak op haar sodemieter gaf in plaats van zo met haar te temen en pralen uit eigen belang.

Tv-recensent

Geachte TV-recensent,

In februari mocht ik via uw medium mijn mening verkondigen over Peter R. die volgens mij niet bezig was met het aanwijzen van de dader van een misdaad: Joran. Er was en is immers nog steeds niet vastgesteld dat er van enig misdrijf sprake is (geweest).

Nu probeert Peter R. uit een ander vaatje te tappen. Kennelijk om zijn gram te halen. Vooral het afsluitende tweegesprek tussen Peter R. en Joran getuigde nu niet bepaald van een professionele houding van Peter R. Waar heb ik dit onlangs nog gezien?

Maar er gebeurde nog iets merkwaardigs. Peter R. zette een knul uit de beveiligingsbranche aan om een poging te doen Joran over te halen om op zoek te gaan naar vrouwen die in Nederland bepaalde (seksuele?) diensten zouden moeten verrichten zoals het, in de uitzending, genoemde dansen. Twaalf uur per dag, nou ja met pauzes natuurlijk. Peter R. wilde ook wel daadwerkelijk meedoen en investeerde duizend euri buiten de reis- en verblijfkosten (en salaris of gederfde inkomsten van de knul?). Zonder geld begin je immers niks, zowel in boven- als onderwereld.

Peter R. had vanaf het begin zelf kunnen chatten met Joran (was het inderdaad Joran zelf?) maar liet het doen van de strafbare uitnodiging voor vrouwenhandel (volgens Peter R.) over aan deze jongen. Deze meende, op aanraden van de politie, hier een goede daad mee te verrichten en je zag hem groeien in zijn belangrijkheid. Als vrouwenhandel zo potsierlijk in elkaar steekt als getoond, dan zou het toch allang uitgeroeid moeten zijn?

Dat Peter R. nog even afreist naar Amerika om volgens de regels van emo-tv aan de moeder van het vermiste meisje de vraag te stellen of het niet raar is dat er nog niemand is gearresteerd en zij ook niets(?) van het O.M. te horen krijgt, geeft aan hoe slim er gespeeld wordt met de onderbuikgevoelens van de kijker. Deze moet gaan denken: wat zielig toch, want waar rook is vuur, Peter R. doe hier iets aan!
Bedenk dan wel, beste mensen, dat er rookmachines bestaan waar geen vlammetje bij te pas komt! Wie heeft wie hier nou ingeluisd?

Of de chronologische volgorde van de getoonde beelden juist is waag ik te betwijfelen. Suggestief was het zeker, maar meer ook niet. Dat Jorin een zeer gladde aal is maakt hem nog niet tot een misdadiger. We zien ze dagelijks voorbij schuiven en niet in de laatste plaats op de TV. En ook voor Peter R., samen met de door hem opgetrommelde deskundigen, geldt: in het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst.

Met waardering,

Henk B., den Haag.

Zondag 9 november 2008

FOUTE QUIZ VAN VALSE ZENDER

En het leek zo mooi.

Een supersnelle opening zonder verbale tierelantentijnen ingeleid, de nieuwe RTL-quiz op de zaterdagavond, gepresenteerd door Carlo Boszhard met de titel:

“Succes Verzekerd” (RTL 4 – 21.30 uur). Helaas, deze aanhef zal niet voor de kandidaten gaan gelden.

Want onmiddellijk daarna bleek het te gaan om een duizend-in-één-kwisje zonder verrassende elementen. De titel is dan ook gekoppeld aan de spelregels en niet aan de winstkansen.

Al wat Boszhard terecht naliet in die eerste minuut deed hij tegenovergesteld in de vijfenveertig die nog zouden volgen wel: gemeenplaatsen, open deuren, afgesleten gezegdes en mislukte trucjes om een spanning erin te houden die wij niet konden ontdekken.

Het was de eerste aflevering van een spelletje waarbij kandidaten (die om te beginnen al niet tegen elkaar strijden) zeven vragen krijgen voorgelegd, waarvan nu al vaststaat dat er nooit en te nimmer zeven goede antwoorden op zullen volgen eenvoudigweg omdat de helft van die vragen betrekking heeft op volstrekt onnozele ditjes en datjes, dus weetjes van niks waarvan het uitgesloten is dat iemand zich in deze totale breedte in een mensenleven voor kan hebben geïnteresseerd.

En mocht, zoals hieronder zal worden gereconstrueerd, een beslissend antwoord niettemin wél kloppen, dan deugt bewijsbaar de vraag niet zodat de miljonair toch straatarm de studio verlaat.

De kandidaat die mee mag doen, waarom bleef volstrekt onbekend, krijgt bij de eerste vraag één miljoen euro, en dat geweldig grote bedrag is ook het enige attractiepunt en dat is te mager, want weldra volgen de foute antwoorden en dan wordt de hoeveelheid Euri snel kleiner, met als vreemdste component dat je, zelfs indien alle daarop volgende vragen goed worden beantwoord, de kandidaat er nooit meer geld bij kan krijgen.

Een negatieve quiz dus. Je kunt alleen maar verliezen, en dat zou spanning moeten brengen. Merkwaardig.

En omdat de zender de hoofdprijs nooit zal behoeven uit te keren had deze evengoed €10.000 of € 10.000.000 kunnen bedragen. De kijker zal zich de nep ervan snel realiseren.

Niet de getalenteerde Carlo Boszhard, 17 jaar terug bij de zender terechtgekomen omdat hij Jos Brink zo leuk kon nadoen, maar RTL zit met een kolossaal probleem.

Boszhard is intussen zo veelzijdig gebleken dat hij op andere plaatsen veel meer tot zijn recht komt, vooral op die plekken waarin hij niet als kopie van een quizmaster behoeft te pronken, maar gewoon met zijn verbale- en muzikale talenten geheel zichzelf kan en mag zijn.

Wekelijks bewijst hij dat o.a. met Life & Cooking waar de chaos door hem spelenderwijs tot een zekere orde wordt verklaard en hij het publiek zowel op de tribune als thuis daarmee zeer kan behagen.

Tevens kan Boszhard zich in musicals aan een regiegezag onderwerpen, en dat maakt hem tot een duivelskunstenaar op vele terreinen, maar juist niet in de subtiele pauzes die er moeten vallen tijdens een spannende televisiequiz. Omdat dit niet zijn beste ding is komt het menigmaal voor, en gisteravond werd dat zo nu en dan pijnlijk zichtbaar, dat regisseur Keesjan den Daas of diens schakeltechnicus te traag reageerde op een door hem als grappig bedoelde wending of mededeling en dat kan funest zijn.

Een reusachtig showdecor kan veel verbloemen maar niet dat de kleurstelling van de graphics en zelfs het logo dermate beroerd is dat de letters vaak niet zijn te lezen. Bovendien, wat is de betekenis van een super grote studio als daarin geen artiesten optreden, livemuziek ontbreekt, in plaats daarvan zeurderige geluidsbumpertjes worden ingezet en er nauwelijks wisselwerking is met het publiek.

“Succes Verzekerd” is binnen onze Nederlandse rijkdom aan dit soort programma’s een te mager geval om presentatoren als Carlo aan te wagen. En daarmee heeft de zender opnieuw voor de zaterdagavond niet begrepen waar het ’t publiek thuis tegenwoordig om gaat. Hiermee valt de concurrentie van dit moment niet te verslaan. Willem Ruis is nu toch wel echt te lang geleden om het te moeten hebben van een reïncarnatie.

Maar het ergste is het niveau van de vragen, want een miljonair behoort in een dergelijke quiz natuurlijk wel te weten hoe de volledige naam is van rapper Ali B., anders kan hij meteen naar de lommerd. Of, en daar ging zelfs de hele uitzending de mist in, als de makers van het programma er geen idee van hebben wat het verschil is tussen een sportpresentator en een politicus.

Nadat de tweede kandidaat eerst voor zijn rode overhemd was bekritiseerd koos de nog hoopvolle man voor de “categorie politiek” en kreeg van Carlo Boszhard letterlijk de volgende vraag voorgelegd:

“Welke beroemdheid heeft geen taart in zijn gezicht gegooid gekregen?”

De miljonair had de keus uit twee politici c.q. antwoorden:

a. Rita Verdonk

b. Jan Joost van Gangelen

Een eenvoudig antwoord natuurlijk, zo dachten de kandidaat en alle kijkers thuis.

Want het mannelijke “zijn gezicht” kan alleen maar betrekking hebben op Jan Joost van Gangelen, anders had de vraag wel geluid “haar gezicht” of beter natuurlijk “het gezicht”.

Het tweede sterke argument om het miljoen binnen te slepen door Van Gangelen’s naam te noemen was natuurlijk dat Jan Joost een sportpresentator is en geen politicus, dus in een hoedanigheid van politicus absoluut geen taart in zijn gezicht gesmeten kan hebben gekregen.

Welnu, tot ontzetting van de huiskamer, en een volkomen terecht protesterende quizkandiditaat, maar ook een verbijsterde bevolking op de studiotribunes, moest volgens Boszhard het antwoord luiden: Rita Verdonk.

Geen miljoen dus, succes niet verzekerd, sterker nog, de opzettelijk gedupeerde man keerde huiswaarts zonder zelfs één pietepeuterige euro op zak onder de correcte uitroep:

“…maar hij zit helemaal niet in de politiek…”.

Vóór de vraag bezat hij één miljoen Euro; daarna niets meer.

Een foute quiz dus, in beeld gebracht door een valse zender.

Dat kan deze omroep nog duur komen te staan.

Tv-recensent

Zaterdag 8 november 2008

GROTE WOORDEN IN ZWAKKE ZAAK

Gisteravond laat. Nederland 1. Het moest een keer gebeuren. Op het enorme ego van Peter R. de Vries werd een schrammetje gekrast. En je zou verwachten dat vanwege het formaat ervan hij daar fantastisch mee om zou kunnen gaan, maar juist niet dus. Als een verbale molenwiek klapte De Vries door de studio heen om Freek de Jonge een lesje te leren. Wat dacht de simpele cabaretier wel, kritiek leveren op de grootste misdaadverslaggever aller tijden, dat zullen we hem meteen even afleren.

Nauwgezet had Peter R. de Vries voor de tweede maal de voorpubliciteit over Joran van der Sloot georganiseerd; twee dagen terug met een eerste berichtje in RTL-Boulevard en zo nog wat bijkomstigheden, gisterenochtend met de opening van De Telegraaf (zoals ook vanochtend weer), en dan waren er natuurlijk actualiteitenrubrieken zoals het volkomen kritiekloze en volgzame Netwerk gisteravond, dát is immers de deal zo was de uitstraling, en toen gebeurde het gisteravond laat voor hem onverwacht toch nog bij Pauw & Witteman, heuse oppositie.

Niet van het interviewkoppel, dat zich raadselachtig gedwee opstelde, maar nadat hij een poosje demonstratief, dus onwaarschijnlijk verveeld en ongeïnteresseerd, het zwakke betoog van Peter had gevolgd was het Freek de Jonge die De Vries onder uit de zak gaf:

“…ik vind het weerzinwekkend allemaal, het is beneden alle peil, je gaat over lijken, ik vind het niks, het is gewoon misselijk…”.

En in plaats van te kiezen voor een ingetogen reactie, die gelet op de voor zichzelf sprekende reputatie van Peter veel meer voor de hand zou hebben gelegen, trapte De Vries verongelijkt in de val en vocht hard meppend de integriteit van Freek de Jonge aan.

“Je weet niet waar je het over hebt man”, en zo nog een serie zinloze uppercuts die te denken gaf.

Immers, bij een sterke zaak is een dergelijk pruilend weerwerk absoluut onnodig. Door verongelijkt wel de tegenaanval te kiezen plaatste De Vries zich in een verdachte positie. Want had Freek, zo zal de kijker zich hebben afgevraagd, en zoals dat tegenwoordig heet, misschien toch een punt hebben gescoord, juist vanwege de omstandigheid dat de misdaadverslaggever helemaal niet tegen een klein stootje bleek te kunnen.

De Jonge was er trouwens vanwege de oeuvreprijs die hem was toegekend door de Vereniging van Schouwburg- en Concertgebouwdirecties en Freek had de behoefte op de valreep nog iets aan zijn machtige oeuvre toe te voegen; waarschijnlijk omdat ook zijn ego daarmee misschien iets teveel was gestreeld, hetgeen hem normaliter nooit tot last is.

Wie zal het zeggen, want zijn scherpe negatieve gevoelens over de activiteiten van De Vries waren, Freek de Jonge onwaardig, ditmaal overwegend gebaseerd op emoties en smaak en niet op feiten of argumenten.

Maar door dit alles dringt zich wel de vraag op of Peter R. de Vries in alle voorpubliciteit ditmaal zijn hand niet op een treurige manier aan het overspelen is.

Immers, uit de beelden die we tot dusver zagen bleek nagenoeg niets van vrouwenhandel of een voornemen daartoe.

We hoorden slechts de verschrikkelijke branieschopper stoere teksten uiten over wijven die voor weinig geld uit Thailand te leveren zouden zijn, en hij zou dat kunnen, terwijl dat uit helemaal niets bleek.

Geen vrouw die er al in was getrapt, geen meisje dat aan het woord kwam, en als Peter becommentarieert:

“…ze arriveren hier met de aankomende prostituees bij het hotel…”, zien wij niets van de dames nog daargelaten of het actieve of toekomstige prostituees waren.

Witteman vroeg nog:

“…waarom heb je niet doorgefilmd tot er een strafbaar feit in beeld kwam…”.

Opnieuw een zwak antwoord van De Vries:

“…Ik wilde niet zover gaan dat een van die Thaise vrouwen daar haar hele hebben en houwen voor zou opzeggen…”.

Maar welke vrouwen waren er dan gedupeerd?

Niet een dus. We hadden alleen even de branieschopper Van der Sloot gehoord met teksten die hij net zo gemakkelijk liegend uitspoog als tijdens de eerste zaak, waarvoor Peter R. de Vries zo was gelauwerd, en die door De Vries merkwaardig genoeg nog steeds “voor waar” worden aangenomen.

De bewijsvoering van voorbereidende handelingen voor mensensmokkel die de misdaadverslaggever nu liet horen was zo niet afwezig dan toch in elk geval buitengewoon zwak:

“…Hij claimt dat hij daar studeert, hij zit in een riante kapitale villa, waar betaalt hij dat van – ik weet het niet, hij heeft valse visitekaartjes laten drukken waarmee hij de schijn wekt eigenaar van een modellenbureau te zijn…”,

aldus De Vries.

En eigenlijk had De Jonge de programmamaker beter daarop kunnen aanpakken, want wat wij tot dusver hebben gehoord en gezien van de misdaadverslaggever in deze tweede Van der Slootaffaire is ongemeen zwak, slecht onderbouwd en daarom schadelijk voor zijn profiel.

Tenzij hij zondagavond met feiten komt die verder gaan dan heftige suggesties.

Want aan de uitspraken van de branieschopper, opschepper en domme verwarde windbuil en snoever Van der Sloot mag op geen enkele wijze waarde worden toegekend. Als geen ander moet Peter R. de Vries daarvan op de hoogte zijn, maar als een van de weinigen in ons land doet hij dat juist wel, zodat er slechts een dik bekeken programma overblijft en een blijvend loslopend blufgeval waarvan er zovelen zijn in de wereld.

Pas wanneer De Vries diens gebral koppelt aan bewijsbare daarmee samenhangende daden is er reden hem definitief aan te pakken.

Het ziet ernaar uit dat Peter R. de Vries deze kans ditmaal wel erg opzichtig heeft (moeten) laten liggen.

Kan gebeuren, maar zendt het dan niet uit. Zó had Freek het ook kunnen brengen.

Tv-recensent

Geachte tv-recensent,

Naar aanleiding van uw recensie betreffende Freek de Jonge-versus-Peter R. de Vries wil ik toch even reageren.

Dat je het werk (misdaadjournalist)van Peter R.de Vries niet waardeert of niet leuk vindt, kan natuurlijk gebeuren. Maar heb je daarmee het recht om over iemands programma zo grof te oordelen als Freek deed?

Als je plaatsneemt aan de tafel bij Pauw en Witteman, kun je van tevoren bedenken, dat er mensen bij zitten die nu eenmaal anders bezig zijn dan jijzelf. Maar als je zo met de “liefde”en “awareness” bezig bent als Freek zegt te zijn, dan zou je toch moeten beginnen met enkele fatsoensregels in acht te nemen, te weten; iemand in zijn waarde laten.

Freek had het over “over lijken gaan” door Peter R.de Vries, maar is het niet zo dat Freek zelf ook hoopt op erkenning (en geldelijk gewin) door het zingen van een lied over gesneuvelde soldaten ??????

De manieren van Freek de Jonge vielen me gisteravond zwaar tegen, hij zat er inderdaad zó ongegeneerd verveeld bij, dat het bij iedereen, die in Peter R. de Vries z’n plaats was geweest, (misschien té) pittige reacties had uitgelokt.

Normaal gesproken geniet ik van uw recensies, maar ditmaal wilde ik toch reageren.

Met vriendelijke groet,

Mevr.Ted Donkers

donkers@ziggo.nl

Dag mevrouw Donkers,

Zoals u bovenstaand ziet schreef ik letterlijk:

“…zijn scherpe negatieve gevoelens over de activiteiten van De Vries waren, Freek de Jonge onwaardig, ditmaal overwegend gebaseerd op emoties en smaak en niet op feiten of argumenten.

Dus het stond er al en wij beiden kijken er derhalve nagenoeg hetzelfde tegenaan.

Dank voor uw reactie.

Vriendelijke groet,

Tv-recensent