Zaterdag 8 november 2008
GROTE WOORDEN IN ZWAKKE ZAAK
Gisteravond laat. Nederland 1. Het
moest een keer gebeuren. Op het enorme ego van Peter R. de Vries werd een
schrammetje gekrast. En je zou verwachten dat vanwege het formaat ervan hij daar
fantastisch mee om zou kunnen gaan, maar juist niet dus. Als een verbale
molenwiek klapte De Vries door de studio heen om Freek de Jonge een lesje te
leren. Wat dacht de simpele cabaretier wel, kritiek leveren
op de grootste misdaadverslaggever aller tijden, dat zullen we hem meteen even
afleren.
Nauwgezet had Peter R. de Vries voor
de tweede maal de voorpubliciteit over Joran van der Sloot georganiseerd; twee
dagen terug met een eerste berichtje in RTL-Boulevard
en zo nog wat bijkomstigheden, gisterenochtend met de opening van De Telegraaf (zoals ook vanochtend
weer), en dan waren er natuurlijk actualiteitenrubrieken zoals het volkomen
kritiekloze en volgzame Netwerk
gisteravond, dát is immers de deal zo was de uitstraling, en toen gebeurde het
gisteravond laat voor hem onverwacht toch nog bij Pauw & Witteman, heuse oppositie.
Niet van het interviewkoppel, dat
zich raadselachtig gedwee opstelde, maar nadat hij een poosje demonstratief,
dus onwaarschijnlijk verveeld en ongeïnteresseerd, het zwakke betoog van Peter
had gevolgd was het Freek de Jonge die De Vries onder uit de zak gaf:
“…ik vind het
weerzinwekkend allemaal, het is beneden alle peil, je gaat over lijken, ik vind
het niks, het is gewoon misselijk…”.
En in plaats van te kiezen voor een ingetogen reactie, die gelet op de
voor zichzelf sprekende reputatie van Peter veel meer voor de hand zou hebben
gelegen, trapte De Vries verongelijkt in de val en vocht hard meppend de integriteit van Freek de Jonge aan.
“Je weet niet waar je
het over hebt man”, en zo nog een serie zinloze
uppercuts die te denken gaf.
Immers, bij een sterke zaak is een
dergelijk pruilend weerwerk absoluut onnodig. Door verongelijkt wel de
tegenaanval te kiezen plaatste De Vries zich in een verdachte positie. Want had
Freek, zo zal de kijker zich hebben afgevraagd, en zoals dat tegenwoordig heet,
misschien toch een punt hebben gescoord, juist vanwege de omstandigheid dat de
misdaadverslaggever helemaal niet tegen een klein stootje bleek te kunnen.
De Jonge was er trouwens vanwege de oeuvreprijs die hem was toegekend door de Vereniging van
Schouwburg- en Concertgebouwdirecties en Freek had de behoefte op de valreep
nog iets aan zijn machtige oeuvre toe te voegen; waarschijnlijk omdat ook zijn
ego daarmee misschien iets teveel was gestreeld, hetgeen
hem normaliter nooit tot last is.
Wie zal het zeggen, want
zijn scherpe negatieve gevoelens over de activiteiten van De Vries waren, Freek
de Jonge onwaardig, ditmaal overwegend gebaseerd op emoties en smaak en niet op
feiten of argumenten.
Maar door dit alles dringt zich wel de vraag op of Peter R.
de Vries in alle voorpubliciteit ditmaal zijn hand niet op een treurige manier
aan het overspelen is.
Immers, uit de beelden
die we tot dusver zagen bleek nagenoeg niets van vrouwenhandel of een voornemen
daartoe.
We hoorden slechts de
verschrikkelijke branieschopper stoere teksten uiten over wijven die voor weinig geld uit Thailand te leveren zouden zijn, en
hij zou dat kunnen, terwijl dat uit helemaal niets bleek.
Geen vrouw die er al in was getrapt, geen meisje dat aan het
woord kwam, en als Peter becommentarieert:
“…ze
arriveren hier met de aankomende prostituees bij het hotel…”, zien wij niets van de dames nog daargelaten of het actieve
of toekomstige prostituees waren.
Witteman vroeg nog:
“…waarom heb je niet doorgefilmd tot er
een strafbaar feit in beeld kwam…”.
Opnieuw een zwak antwoord van De
Vries:
“…Ik wilde niet zover
gaan dat een van die Thaise vrouwen daar haar hele hebben en houwen voor zou opzeggen…”.
Maar welke vrouwen waren er dan
gedupeerd?
Niet een dus. We hadden alleen even
de branieschopper Van der Sloot gehoord met teksten die hij net zo gemakkelijk
liegend uitspoog als tijdens de eerste zaak, waarvoor Peter R. de Vries zo was
gelauwerd, en die door De Vries merkwaardig genoeg nog steeds “voor waar”
worden aangenomen.
De bewijsvoering van voorbereidende
handelingen voor mensensmokkel die de misdaadverslaggever nu liet horen was zo
niet afwezig dan toch in elk geval buitengewoon zwak:
“…Hij claimt dat hij
daar studeert, hij zit in een riante kapitale villa, waar betaalt hij dat van –
ik weet het niet, hij heeft valse visitekaartjes laten
drukken waarmee hij de schijn wekt eigenaar van een modellenbureau te zijn…”,
aldus De Vries.
En eigenlijk had De Jonge de
programmamaker beter daarop kunnen aanpakken, want wat wij tot dusver hebben
gehoord en gezien van de misdaadverslaggever in deze tweede Van der
Slootaffaire is ongemeen zwak, slecht onderbouwd en daarom schadelijk voor zijn
profiel.
Tenzij hij zondagavond met feiten
komt die verder gaan dan heftige suggesties.
Want aan de uitspraken van de
branieschopper, opschepper en domme verwarde windbuil en snoever Van der Sloot
mag op geen enkele wijze waarde worden toegekend. Als geen ander moet Peter R.
de Vries daarvan op de hoogte zijn, maar als een van de weinigen
in ons land doet hij dat juist wel, zodat er slechts een dik bekeken programma
overblijft en een blijvend loslopend blufgeval waarvan er zovelen zijn in de
wereld.
Pas wanneer De Vries diens gebral
koppelt aan bewijsbare daarmee samenhangende daden is er reden hem definitief
aan te pakken.
Het ziet ernaar uit dat Peter R. de
Vries deze kans ditmaal wel erg opzichtig heeft (moeten) laten liggen.
Kan gebeuren, maar zendt het dan niet
uit. Zó had Freek het ook kunnen brengen.
Tv-recensent
Geachte tv-recensent,
Naar aanleiding van uw
recensie betreffende Freek de Jonge-versus-Peter R. de Vries wil ik toch even
reageren.
Dat je het werk (misdaadjournalist)van
Peter R.de Vries niet waardeert of niet leuk vindt,
kan natuurlijk gebeuren. Maar heb je daarmee het recht om over iemands
programma zo grof te oordelen als Freek deed?
Als je plaatsneemt aan de
tafel bij Pauw en Witteman, kun je van tevoren bedenken, dat er mensen bij
zitten die nu eenmaal anders bezig zijn dan jijzelf. Maar als je zo met de
“liefde”en “awareness” bezig bent als Freek zegt te zijn, dan zou je toch
moeten beginnen met enkele fatsoensregels in acht te nemen, te weten; iemand in
zijn waarde laten.
Freek had het over “over
lijken gaan” door Peter R.de Vries, maar is het niet
zo dat Freek zelf ook hoopt op erkenning (en geldelijk gewin) door het zingen
van een lied over gesneuvelde soldaten ??????
De manieren van Freek de
Jonge vielen me gisteravond zwaar tegen, hij zat er inderdaad zó ongegeneerd
verveeld bij, dat het bij iedereen, die in Peter R. de Vries z’n
plaats was geweest, (misschien té) pittige reacties had uitgelokt.
Normaal gesproken geniet
ik van uw recensies, maar ditmaal wilde ik toch reageren.
Met vriendelijke groet,
Mevr.Ted Donkers
Dag mevrouw Donkers,
Zoals u bovenstaand ziet
schreef ik letterlijk:
“…zijn scherpe
negatieve gevoelens over de activiteiten van De Vries waren, Freek de Jonge
onwaardig, ditmaal overwegend gebaseerd op emoties en smaak en niet op feiten
of argumenten.
Dus het stond er al en
wij beiden kijken er derhalve nagenoeg hetzelfde tegenaan.
Dank voor uw reactie.
Vriendelijke groet,
Tv-recensent
Donderdag 6 november 2008
VAKLIEDEN BIJ TAFELTJE-KLETSJE
Om de illustratie hiernaast gaat het. Een VVD-er die zijn duim opsteekt.
Het had gisteravond in De Wereld Draait
Door ook niet uitgezonden kunnen worden. Een flut-shot van niks, zo lijkt het. De man voerde op dat moment niet eens
het woord. Hij was bovendien al aan de beurt geweest.
Want de ander aan tafel, in dit geval Maarten van Rossem, had het nu
even voor het vertellen.
En toch besloot de regisseur of
schakeltechnicus deze Arend Jan Boekestijn, Tweede Kamerlid VVD, in beeld te
brengen omdat de cameraman hem ving.
Niettemin: een voltreffer.
Waarom? Omdat één van hen, of regisseur,
schakeltechnicus en cameraman tegelijk, iets meer deden dan het evenement
ruwweg op de antenne zetten. Ze luisterden
ook, hielden de oren wijd open, en hadden bovendien de goede journalistieke instelling
om ook inhoudelijk bij de les te blijven…terwijl ze daarvoor misschien niet in
eerste aanleg zijn opgeleid of aangesteld.
Het is dus maar een detail. Ik bedoel
“het lijkt een detail”. Want het is de kern van het televisievak.
Personages die achter de schermen tijdens rechtstreekse uitzendingen
vakmatig hun ding doen, maar daarbij vooral ook hun oren openhouden voor wat er
op de vloer gebeurt omdat het hun vak is er goede televisie van te maken. Ook
al lijkt dat eenvoudig, zoals bij een simpel praatprogramma, als de rol van
regisseur niet zo erg ingewikkeld “lijkt” te zijn.
Mag je dat eigenlijk wel regie noemen; het eenvoudig volgen van
een tafeltje-kletsje en de juiste
camera op rood (laten) zetten als de spreker dankzij de alertheid, maar meestal
volgens een draaiboek, van een cameraman op tijd in beeld verschijnt.
Er zijn grote theater- en beroemde
tv-regisseurs die nogal eens met dédain kwebbelen over
het “uitdraaien” van een eenvoudig praatprogramma; het zou enigszins beneden
hun stand zijn om ervoor te worden ingehuurd. Maar de minachting ervoor plaatst
hen juist buiten de kern van het televisievak, want precies op deze plaats
gezeten wordt van de regisseur een enorme creatieve inbreng verwacht om met
slechts die paar voor handen zijnde simpele middelen er een topproductie van te
maken.
Die enkele heerlijke seconden
voltrokken zich gisteravond bij het schandelijk gekortwiekte De Wereld Draait Door.
Want de rubriek moest trouwens weer eens voortijdig worden afgebroken
vanwege gewoon veertig minuten inleidend geouwehoer, een ander woord is er niet
voor, voorafgaand aan een buitenlandse voetbalwedstrijd.
Je ziet de kijkdichtheid, zoals
gisteravond, dan ook met een half miljoen kijkers
teruglopen! Maar zelfs dát fiasco nemen de amateuristische kwakbollen aan het
stuur in Hilversum voor lief.
Maarten van Rossem vroeg het Matthijs
van Nieuwkerk op de man af, ditmaal zonder zijn bekende cynisme, in de geest
van -kan jij er niet eens iets aan doen dat dit schandelijke feit wordt
aangepakt-. Maar Van Nieuwkerk, hoe populair en machtig ook, kon slechts
schaapachtig suggereren het er ook niet mee eens te zijn doch medeslachtoffer
te wezen van de Hilversumse sportmaffia en een onbekwame programma- c.q.
zenderleiding.
En toen gebeurde het. Nadat Arend Jan
Boekestijn in dit linkse gezelschap al voortdurend was afgeserveerd omdat
hij de lijn McCain aantrekkelijker vond dan die van Obama mocht hij plaatsnemen
aan de zijlijn.
Tegen de verbale overmacht in dit
linkse milieu viel trouwens niet op te boksen.
Maar aan tafel denderde het maar door
en toen Van Rossem steeds ingewikkelder begon te praten over ideologische
premissen en een premisse van de marktwerking waar Obama niet in zou geloven,
grenzend aan tekstuele quatsch dus, werd hij
onderbroken door Jan Mulder in vorm.
Mulder bleef Van Rossem maar
voorhouden dat Obama vóór troepenversterking in Afghanistan is en hoe dit nu te
rijmen valt met de vredelievendheid die van Rossem de pas gekozen president
almaar toedichtte.
Het ging er fel aan toe, en de hoogleraar Maarten werd zodanig in een
hoek gedreven dat zelfs de bek van Felix Rottenberg, die hier ook geen
weerwoord op had, wijd openviel.
En op dit precieze moment deden
regisseur, schakeltechnicus en cameraman, allen zelf geboeid door de inhoud van
het gesprek, iets dat zo zelden voorkomt omdat normaliter hun aandacht eerder
op de vorm is gericht; er volgde een korte schakeling naar de luisterende
Boekestijn die met deze twist aan tafel, zwijgend gemaakt aan de kant, tóch
zijn gelijk kreeg en daarvoor ten teken van instemming zijn duim omhoog stak.
En dát moment van inhoudelijke superioriteit zonder woorden kregen we te
zien, terwijl normaliter de belangstelling van de technische crew beperkt zou
zijn gebleven tot het verbale geweld aan de desk.
Hulde, dát is televisie en laten we
het er maar op houden dat regisseur Robin Boers, met zelf ook een ruime
ervaring als schakeltechnicus, misschien was dat het wel, het mooiste beroep
eigenlijk in de regiekamer, ervoor verantwoordelijk was.
Soms liggen genot en waardering voor
een goed televisieprogramma besloten in enkele seconden, omdat je daarmee weet
dat alle beelden die je tegenovergesteld niet te zien kreeg om die reden ook
niet relevant waren. Je vertrouwt daardoor als kijker de uitvoerders eerder.
En voor een dergelijk niveau heb je
vaklieden nodig.
En die waren er dus, gisteravond bij De Wereld Draait Door.
Tv-recensent
Woensdag 5 november 2008
DE HELLING ZAL STEIL ZIJN
Je hebt van die mensen die afhaken als de uitslag van de wedstrijd
tevoren bekend is; tot deze categorie behoort
ondergetekende.
Daarom verzuimde ik vannacht Amerika
en vroeg mij af waarom de Peijnenburg-commercial, ook televisie, die
tegenwoordig als onderdeel van een reeks wordt uitgezonden, ook gisteravond
dus, mij zo ongelooflijk irriteert.
Natuurlijk, omdat de zwendel
glashelder is; maar dat is nagenoeg bij al die miniatuurtjes het geval.
Ik ben er nu achter. Het is de
schaamteloosheid waarmee het op de buis wordt gebracht.
Je eigen vak als reclamemaker
verloochenen; het bedrog er vaktechnisch zo lui bovenop leggen dat het ’t niveau van de Amerikaanse verkiezingen zelfs overstijgt.
Op zich lijkt dat knap maar in dit geval illustreert het de domheid.
Zakkenvullende beeldamateurs verzameld onder de schuilnaam reclamebureaus die
listig de munten van een rijke opdrachtgever ontvreemden.
Want hoe win je…hoe word je kampioen.
Dat is de vraag bij Peijnenburg.
Dat roept die pedofiel op de fiets
dan ook als hij dat jongetje van zeven verkracht:
“…Kampioennuuuuuuuuhhhhh!...”.
Dat kinderlijke koekhappen in een
vliegtuig kon nog. Het kleine baasje dat van zo’n
kenau zwemles krijgt en al watertrappelend vooral verzuipt omdat het halsje
niet lang genoeg reikt om het bruine deeg te raken, vooruit…het is humor.
De oervorm waarbij een baby
tevergeefs een torentje van stoelen beklimt op weg naar de lekkernij…welnu, het
was zelfs enigszins geestig.
Want in geen land ter wereld doet men
zo aan zinloos koekhappen als hier, behalve dan bij de republikeinen van
McCain, dus enige zelfspot mag best. In zoverre valt er met de tv-spot nog te
leven. Maar de klunzige uitwerking van nu is onverdraaglijk.
We zien aan het slot de rollen
omgedraaid. In tegenstelling tot de afbeeldingen hierboven verleidt het ventje
nu de pedofiel tot volgzaamheid door een hapklaar stukje Peijnenburg in de mond
te nemen en fietst voor hem uit…trekt hem zo omhoog. Maar hoezo trekken? Hoezo
omhoog? De reclamemakers dachten er voldoende aan te hebben door de camera een
beetje scheef te draaien waardoor de weg omhoog lijkt te gaan.
Maar wat een luiheid van die
beeldbarbaren. Ze vergaten de paaltjes die in hun loodrechte stand opwaarts dan
schuin natuurlijk meedraaien, waardoor het beeldbedrog niet alleen is te zien
maar ongelooflijk klunzig irriteert. En ze zenden het nog uit ook!
Al wekenlang.
Te lui en te gierig dus om even
tevoren de hoek te berekenen die men wil vervalsen en er een tuinman voor in te
huren en te betalen om de paaltjes onder een hoek van ca. 20 graden in de berm
te laten slaan zodat het effect grandioos en maximaal wordt als de camera
daarna de werkelijkheid vervalst door scheef te gaan waardoor het vervolgens
lijkt alsof de paaltjes loodrecht omhoog wijzen en de fietsers een berg
beklimmen.
Lees de uitleg nog driemaal over, dan
houdt het duizelen op.
Geen Kampioennuuuuuh dus van
bekwaam televisie maken, wél van mistasten in een
grenzeloos aandoende gemakzucht. De weg naar boven gaat altijd gepaard met
bedrog, we zagen het wekenlang met deze nacht als hoogtepunt. Maar maakt het
wat uit want ook de neerwaartse gang is door middel van een kleine
camerawending van de afbeelding te frauderen. En hoe aanschouwelijk is die
misleiding.
Want altijd blijft het zichtbaar
omdat de objecten in de berm en nog verder weg scheef meebewegen waardoor de
illusie bovendien geen echte wordt. De valsheid stikt in zichzelf. Al die
Obama-fans bewogen mee terwijl hun grote illusionist de beelden naar scheef componeerde.
“…De helling zal steil
zijn…”, was het eerste dat Obama vannacht
riep toen bekend werd dat hij definitief tot President van de Verenigde Staten
was gekozen.
Maar de kwestie blijft eeuwig in
welke richting je die integer aflegt.
Tv-recensent
Dinsdag 4 november 2008
ALLEMAAL IN AMERIKA, CENTJES KWIJT IN
HOLLAND
Half journalistiek
Nederland houdt zich dezer dagen op aan de andere kant van de oceaan om van dat
grondvlak te berichten wat wij hier vele malen beter te zien krijgen als we
afstemmen op de internationale zenders die daartoe namelijk niet minder goed
zijn uitgerust.
Dat onze reguliere
journaals erbij zijn is logisch want die waren er met hun eigen correspondenten
toch al. En dat had voldoende moeten zijn. Want als de permanent aanwezige
mannen met hun hulpjes daar dat klusje van de verkiezingen nu niet zelfstandig
aankunnen, wat zijn zij dan eigenlijk waard buiten verkiezingstijd…als het gaat
om Irak, Afghanistan de watersnood in New Orleans.
Maar de reislust wint het van de logica. Zo zagen we
gisteravond dat zelfs het jeugdjournaal was afgereisd
naar de VS om ons volkje van 0 tot 10 jaar nu eens goed te informeren.
Zo wist de presentatrice
te melden dat de gehele Nederlandse jeugd denkt te weten dat Obama gaat winnen.
Vandaar dat een verslaggeefster naar overzee werd gestuurd om live antwoord te
geven op die ene belangrijke vraag, en die werd dan ook hiervandaan aan haar
gesteld:
“…wanneer
wordt dat bekend gemaakt?...”
De Nederlandse
Obama-verslaggeefster ter plekke kon daarop onze meisjes en jongens meedelen:
“…Weet je,
Amerika is gigantisch groot…en ligt ver weg…dus het kan wel tot woensdagochtend
duren voordat de kinderen hier weten wie er heeft gewonnen…”.
Echt waar, het was nodig
daarvoor de grote plas over te steken, en helemaal vanuit Amerika bereikte onze
kleuters en jonge pubers dat geweldige nieuws. De omroepkassen puilen uit van
de duiten, dat kan niet anders.
RTL-Boulevard kon niet achterblijven maar deed het precies
andersom. Terwijl het nieuws van de peilingen toch echt in Amerika moet worden
opgehaald had men hier Maurice de Hond in de aanbieding om in Nederland uit te
leggen wat in de VS de stand van zaken is. Waarom?
De voice-over van RTL gaf
het antwoord:
“…In de VS
kan iedere onverlaat een enquête houden, en dat gebeurt dan ook. En dus zijn ze
niet betrouwbaar…”.
Maar als er nou iemand de
laatste jaren heeft uitgeblonken met peilingen die enorm afweken van de
uitslagen die er op volgden bij onze eigen verkiezingen was het wel Maurice de
Hond.
En nu legt hij in
Boulevard dus uit:
“…ik kom
met grote regelmaat peilingen tegen waar ik mijn vraagtekens bij zet omdat ze
niet goed uitgevoerd zijn…”. Je moet
maar durven.
Op datzelfde moment vloog
bij CNN zo’n peiler met grote snelheid rennend door de
studio om van links naar rechts en vice versa op een reusachtige kaart aan te
geven dat het nog alle kanten uit kan maar dat Obama gaat winnen. En die voorstelling
verschilde in helemaal niets van wat wij er als Nederlandse verslaggevers
hadden te zoeken.
Obama wint,
maar je kan niet weten.
De hele wereld is het met
zichzelf eens. En daarom worden er honderdduizenden kilometers door het luchtruim
afgelegd om elkaar na te papagaaien, terwijl de eerste de beste
Internetverbinding ditzelfde geluid (en beeld) op de keukentafel moeiteloos
weet te presenteren.
RTL 4 deed het voornamelijk af met Erik Mouthaan die, na
zijn aarzelende en struikelende begin gedurende zijn inwerkjaren in de
Verenigde Staten, eindelijk begint door te breken om althans het nieuws van de
dag en het moment adequaat te brengen. En opnieuw …dat was eigenlijk meer dan
voldoende als we dat relateren aan het overige nieuws dat in ons land speelde.
Dus Rick Nieman kan beter hiervandaan alert blijven, en hoe
leuk de reportage van Antoin Peeters uit Chicago over de verkiezingskoorts ook
was, het ging ten koste van heel veel andere nieuwswaardige zaken die ons
Nederlanders momenteel meer treffen.
Het NOS-journaal bewees dat meteen door terecht te openen
met een nieuwe fase in de bankencrisis waar menig spaarder door de schrik vast
niet van heeft kunnen slapen.
Wat blijkt: de
depositogarantieregeling van 100.000 euro voor spaarders blijkt maar voor één
jaar te gelden.
Op 7 oktober volgend jaar
loopt de termijn af. Bovendien willen de banken die voor de spaarder gunstige
regeling helemaal niet voortzetten.
Maar wat overkomt al die
spaarders nu die de afgelopen week in het valletje van een langdurige
termijndepositie tegen hoge rente zijn gestapt door hun geld voor één of twee
jaar vast te zetten zonder dat zij eraan mogen komen. Zij kunnen bijvoorbeeld
op pakweg 15 oktober volgend jaar al hun centjes kwijt
zijn als hun bank intussen is omgevallen omdat de garantieregeling dan verlopen
is.
Nog erger zijn zij eraan
toe die de afgelopen dagen een termijndeposito voor twee jaar of meer hebben
afgesloten. Niet alleen hun bank kan in die tussentijd verdwenen zijn, zonder
dat er iets wordt uitgekeerd, maar ook de hele regering die nu zo prat gaat op
de garantstelling.
Immers, de banken willen
er vanaf. En aan dat foefje met de kleine lettertjes waren alle journaals en
actualiteitenrubrieken de afgelopen weken helemaal voorbij gegaan toen ze
minister Bos zo prezen.
Het NOS-journaal bracht
het gisteravond terecht groot.
Maar, gedurende de
komende elf maanden zal Minister Bos hieraan niet tornen, zo liet hijzelf stoer
weten, maar wat er daarna te gebeuren staat en daar gaat het om, wilde hij niet
meedelen. Bizar omdat spaarders met een termijndepositie tussentijds hun geld
niet in veiligheid kunnen brengen. Ze zijn het dus nu al kwijt! mocht er in oktober volgend jaar iets met hun bank gebeuren.
Verslaggever Michiel
Bosgra legde e.a. begrijpelijk en deskundig vast in een gesprek met Boele
Staal, Voorzitter Nederlandse Vereniging van Banken, die nog wat zout in de
wonden strooide door op te merken dat het risico in Nederland dat er banken
omvallen wel degelijk aanwezig is.
En pas na dit nieuws kwam de journalistieke volksverhuizing
naar de VS weer op gang.
We hoorden Eelco Bosch
van Rosenthal (rechts) vanuit
Washington datgene roepen wat wij van alle kanten al hadden gehoord
(waarschijnlijk gaat Obama winnen), en Gerri Eickhof had voor Chicago gekozen
en deed daarmee eigenlijk hetzelfde als Antoin Peeters van RTL vanaf diezelfde
plaats: leuke plaatjes schieten en enkele straatinterviews.
En op basis daarvan
concludeerde hij:
“…Dat het pro-Obama-Chicago
tussen hoop en vrees leeft…”, want hij
had de inwoners van de reusachtige stad gisteren kennelijk allemaal gesproken.
Het deed allemaal denken aan vroeger
tijden toen de Nederlandse actualiteitenrubrieken van de verschillende zuilen in
verre buitenlanden over elkaar struikelden terwijl hun berichtjes niet van
elkaar afweken. Het wordt nog erger nu want ook Aart Zeeman is al geland in
Chicago.
Trouwens, van Netwerk zit
het grootste deel van de crew evenzeer in Chicago, zo meldde Tijs van den Brink
gisteravond trots, maar gek genoeg zagen wij de zo goed ingevoerde Max
Westerman het juist weer bij hem aan de desk doen vanuit Nederland, terwijl
deze bron van expertise in de VS mogelijk van meer betekenis had kunnen zijn
dan het hele stelletje dat er nu zit.
Intussen zijn ook Philip Freriks en zeer vele andere
Hollandse reisgenoten in de Verenigde Staten met hun koffers gearriveerd om met
ingang van vandaag te bewijzen dat zij geldige paspoorten hebben en natuurlijk
is het niemand ontgaan dat de allergrootste ploeg, onder leiding van Twan Huys,
er namens NOVA acte de presence geeft.
En zo kan het gebeuren
dat de vele momenten van minder aandacht voor de gebeurtenissen hier thuis,
straks leiden tot een nieuwe financiële catastrofe wanneer spaarders, ontdaan
van een tonnetje of zo, zich beteuterd afvragen waarom zij niet wisten dat die
garantieregeling nog maar elf maanden duurde.
Gelukkig deed het
NOS-journaal er iets aan.
Maar of dat voldoende
was?
Tv-recensent
Geachte TV-Recensent,
Ik heb tijdens uw afwezigheid geen goed alternatief kunnen vinden. En
dat maakt je bewust van het feit dat je soms dingen gaat missen. Maar u bent er
gelukkig weer. En ook zoals we gewend waren.
De eerste klap is een daalder
waard, zullen we maar zeggen.
Toch heb ik in uw commentaar nog een kleine omissie kunnen ontdekken. In
het jaar van het televisiegeluid
had het optreden van Hans Teeuwen, als zanger, niet onvermeld mogen blijven. Dat
was werkelijk een enorme verrassing tussen al die voorspelbaarheid van
gisteravond. Wat een vakman!
Met vriendelijke groet,
Henk Boenders, den Haag
Dag mijnheer Boenders,
U hebt
volkomen gelijk. Het had er niet alleen bijgekund maar ik zou naast de redelijk
goede technische weergave van het geluid in elk geval het artistieke kaliber hebben geprezen. Wat een heerlijke jazz die in tijden in
deze vorm niet meer op de buis te genieten is geweest. En we wisten het dankzij
tal van publicaties wel dat Hans Teeuwen over deze muzikale kwaliteiten
beschikte, maar kregen het (in Nederland) eigenlijk nooit in deze vorm te horen.
Dat er
überhaupt nog kringen zijn waar men met ons vindt dat dit soort bands voor
televisieoptredens bestaansrecht heeft was al onderhevig aan twijfel, maar nu
wij er zo van konden smullen geeft het weer een beetje
vertrouwen in die wereld.
Met u
eens dus.
Hartelijke
groet,
Tv-recensent
Maandag 3 november 2008
EEN AVONDJE DOOD
Wat een schot in de roos plaatste Kruispunt gisteravond laat ter
afsluiting van Allerzielen en een avondje dood op Ned. 2. Geen thema om eens gezellig voor te
gaan zitten, maar omdat dit religieuze programma de uitzending thematiseerde
als “Hoe gaan vaders om met het overlijden van een kind?” werd mijn aandacht onmiddellijk gevangen.
Immers, de bewogen belangstelling en pogingen tot troost van de omgeving
bij de dood van iemands eigen kind gaan vaak eerder uit naar de moeder dan de
vader. Sterker, in Kruispunt wist een
ontroerde vader te melden dat “…mannen
die hun kind verliezen geregeld wordt gevraagd: En hoe is het met je
vrouw?".
De media doen hetzelfde. De moeder is de eerste bron waarvan
men wil weten hoe erg het wel niet is en was. Op afstand volgt de vader. Tenzij
hij bereid is voorafgaand aan vraag één al tranen te
storten. Want huilende mannen doen het daarentegen
weer beter op de buis dan huilende vrouwen.
En nóg interessanter is het wanneer bekende Nederlanders tranen storten
om andere BN-ers.
Dus het KRO-programma Ode aan de
Doden dat op Ned. 2 aan Kruispunt
voorafging had helemaal niets te maken met het dramatische thema waarvoor aan Allerzielen zo’n prachtig taboe werd
ontfutseld.
We zagen haar van Boer zoekt Vrouw
door weilanden en straten huppelen om BN-ers een ode te laten brengen aan
andere beroemdheden van weleer, maar niet aan ons moeder of de eigen vader van
de kijker die toch echt niet minder verdienstelijk hebben gescoord in hun
levens.
O ja, Yvon Jaspers heet ze.
Pipo de Clown is al sinds kinderheugenis ontzield dus dochter Belinda de
Clown, alsof ze al niet genoeg de bladen en schermen vult, kwam getuigen van
pappa’s kwaliteiten. Peter Koelewijn had ook idolen die nu in aanmerking kwamen
voor een soort slotwoord. Zelfs Mies Bouwman liet zich filmen om het gemis te
betreuren van de beroemde revalidatiearts Arie Klapwijk die haar in 1962
tijdens de televisieactie Open het Dorp
zo had bijgestaan. Zo ging het maar door.
En de tranen sijpelden zowat neerwaarts langs het tv-toestel toen wij de
ogen van de waterpolocoach Robin van Galen onmiddellijk na de Olympische titel
eerst naar boven zagen richten om zijn overleden vriend daar kracht toe te
wensen, waarna vervolgens en daardoor ook Jack van Gelder het niet meer droog
hield en het programma Ode aan de Doden
in een herhaling, dus niet eens op eigen kracht, zelfs twee huilende mannen in
de aanbieding had. Toppie, toppie.
De uitzending had even goed bij RTL, SBS of zelfs Veronica gepast…niet
de sentimenten waren vals maar de omgeving waarin ze waren geordend.
Een nog onbegrijpelijker dodenreeks speelde zich ook op Ned. 2 af,
daaraan voorafgaand bij Teleac, onder het motto “Nederland in 12 moorden”. Iemand die er even tussenuit is geweest
zoals ondergetekende, waarvoor nog excuses, zag een raadselachtige productie
met de familie Blokker in de hoofdrol over slechts één moord, die op Theo van
Gogh.
De Blokkers hadden het lang geleden al eens in De Wereld Draait Door heel moeilijk uitgelegd, maar gisteravond
werd op geen enkele wijze verduidelijkt of het hier een eenmalige uitzending
betrof dan wel een 12-delige serie.
Een prachtige beginleader beloofde veel maar daar bleef het dan ook bij.
Zelfs in de aftiteling kwamen de namen van de drie Blokkers niet voor om te
onthullen wat zij verder met de serie te maken hadden.
Hadden zij hem bedacht? Gefilmd? Geschreven? Geregisseerd? Waren het
voorbijgangers? Getergde briefschrijvers aan de Nationale Ombudsman? In welke
hoedanigheid zaten Jan Blokker, Jan Blokker jr. en Bas Blokker er eigenlijk?
Het oude liedje dus door een soort documentaire zodanig elitair in te
richten dat de kijker zelf maar moet uitzoeken wat de verbanden zijn.
Maar onbedoeld namen zij een opperbest voorschot op het programmamotief
dat Kruispunt dus later op de avond
in de aanbieding zou hebben, de vader die bij het verdriet om de dood van zijn
kind wordt overgeslagen.
Zo zagen wij in de Blokker-productie de ouders van Theo van Gogh in
beeld.
De makers hadden naar traditioneel Hilversumse beginselen ervoor gekozen
om de vader er aan tafel als een soort Jan Doedel maar een beetje bij te laten
zitten door vrijwel uitsluitend de moeder van Theo aan het woord te laten.
Een schrijnender rechtvaardiging voor wat Kruispunt later dacht te moeten accentueren viel niet te bedenken.
De Kruispuntuitzending (Ned. 2 -
22:40 uur) werd grotendeels verzorgd door verslaggever Matthijs Max die
hiermee een briljant moment in zijn loopbaan scoorde.
Drie vaders van zeer uiteenlopende geaardheid maakten extrovert en
introvert gewag van het onmetelijke verdriet dat hen nog steeds beheerst nadat
zij een kind hadden verloren.
Impliciet werden de zaken nu eens behendig omgedraaid door de toch
absoluut identieke gevoelens van de respectieve moeders maar eens achterwege te
laten.
“Je kind is verdwenen in het niets…in
het grote niets. Maar het is pas overleden als het vergeten is.
En zo lang ik het voed dat het niet
vergeten wordt is het bij mij”, sprak een van de door
een onbegrensde hoeveelheid smart getroffen vaders, waarna
Leo Feyen kon afkondigen met:
“Vaders rouwen ook. Ze hebben net zo
goed onmetelijk verdriet”.
Na afloop mochten we bellen met Korrelatie, zo kwam in beeld.
We konden het nalaten omdat het ons zelf gelukkig niet is overkomen,
maar het zou niet misstaan als een volgende keer dat andere grote taboe
aanleiding mag geven tot een uitzending van dit kaliber:
“…Het verdriet van grootouders
bij het verlies van een kleinkind...”
Ik voorspel de makers ervan een nog accurater schot in de roos dan
waarmee Kruispunt zich gisteravond
toch al zo verdienstelijk onderscheidde.
Tv-recensent