Vrijdag 23 oktober 2009
UIT DE BOCHT
Nu had Joris Linssen het in Hello Goodbye zó voorzichtig gedaan dat ieder daar een eigen oordeel of vermoeden aan kon verbinden; een man (67) die al elf jaar lang een vrouw uit Cuba, nu 28 jaar oud, geld stuurt, zoals hij zei “als een soort ontwikkelingshulp”. De vrouw zou nu voor het eerst ook eens op bezoek komen in Nederland.
Dat hoeft niks
te betekenen, het kan veel goeds inhouden, maar ook nogal wat naars. Het
bepalende van de Linssen-televisie is dat hij niet
opdringerig concludeert maar aandraagt. Deze sterke en succesvolle
persoonlijkheid ontbreekt vanavond helaas als genomineerde voor de 44e Gouden TelevizierRingverkiezing.
Matthijs van Nieuwkerk zal
daar wederom wél schitteren, en wij hopen dat de ring
hem zal worden aangeschoven, maar laat nu juist hij gisteravond de bocht uit
vliegen door het nummer van Joris te verzieken.
Wij zagen de 67-jarige nu weer, maar dan zodanig stuk
gemonteerd dat er nog slechts een soort pedofiel van overbleef.
Zeker toen Van Nieuwkerk aan het gejatte stukje televisie de tekst vooraf
liet gaan: “…Wat begint als een
romantisch verhaal krijgt al snel een vies en zuur bijsmaakje!...”.
Een vieze man dus. Het kan
zijn. Maar het kan ook níet
zijn. En dan is de uit zijn verband gerukte persoon in diens wijde omgeving
afschuwelijk getekend als verdachte goorling. Dat gaat te ver en behoort een
kanjer als Van Nieuwkerk na te laten.
Op een geheel ander vlak vloog
ook de Keuringsdienst van Waarde (Ned. 2 –
20.30 uur) uit de bocht. Het kwam enerzijds
met prachtige beelden uit de asperge-industrie, hier en in Peru, maar het
gehele programma bleef zonder antwoord steken in de vraag “wat is vers”.
Veel flauwe telefoontjes
hierover met kleuterschoolhumor “als je ze
tegen elkaar wrijft en hoort piepen zijn ze vers”. Jan en alleman uit
binnen- en buitenland mochten zich ermee bezighouden en het eindresultaat van
de Keuringsdienst was dat zowel de asperges van hedenochtend als die van vier
weken geleden vers kunnen zijn, dus wat was nu eigenlijk de gesuggereerde
onthulling.
Bovendien werd aan populaire
asperges in potten met een onwaarschijnlijk lange houdbaarheid voorbijgegaan.
Opgetogen schooltelevisie
waarin weliswaar informatief te zien valt hoe iets in de fabriek wordt gemaakt
of op het veld de bodem in- en uitkomt maar zonder consumentenbelang in die zin
dat wij bij de supermarkt vervolgens een eigen keus kunnen volgen.
Zoals al vaker op deze plaats
opgemerkt, deze geinige consumentenrubriek ontbeert de slag naar de consument
zelf, de kijker. Want waarom geen eenvoudige smaaktest
gehouden met enkele tientallen vrijwilligers die blind asperges te eten krijgen
van één dag, tien dagen, veertig dagen of zestig dagen oud, met als enige
vraag: geef een waarderingscijfer voor de versheid van de asperge die u zojuist
proefde.
Dat levert dan een gepiep op
waar wij als kijkers wel wat mee kunnen. Gemiste kans dus. Temeer daar de
beoogde vrolijkheid en het humoristisch gehalte van de makers en het programma
ermee niet worden aangetast. Integendeel, de producten en het programma worden
er alleen maar smaakvoller door.
Tv-recensent
Donderdag 22 oktober 2009
GEBEIER
Geachte TV-recensent,
Bent u van de titel “Verhuizing naar de stilte” zo geschrokken
dat u in een staat van vreemde opwinding geraakte toen u uw observaties
optekende (zie de tv-recensie van gisteren), of was u wellicht in de zevende
hemel van een alcoholische versnapering?
In
de eerste zinnen wordt al kernachtig duidelijk dat u de nieuwe klokken wel hebt
horen luiden maar de klepel is u toch echt ontgaan door te stellen dat een
vierdelige serie over “het trage kloosterleven” niet boeiend en vlot genoeg zou
zijn om de kijker aangenaam te onderhouden.
Goddank, om maar even, in tegenstelling tot u, in ware
kloostersfeer te blijven, bezorgden de nonnen mij een respectabel gevoel van
bewondering, die haaks staat op uw behoorlijk misplaatste en banale visie op
een aantal van hen.
De kwetsbare openheid en moedige eerlijkheid van al
deze prachtige vrouwen raakten mij diep en boeiden mij mateloos. Pareltjes van
dit soort diepgang lijken met uitsterven bedreigd.
Wat mij verder nog frappeerde was dat het u als goed
recensent blijkbaar ook volledig is ontgaan dat de verhuizing notabene gedwongen was omdat het lawaai reeds
zover opgerukt was dat het een leven in stilte en gebed in de weg ging staan.
Een zuster zei nog dat je je
daar wel toe kunt verhouden, maar dat het evengoed zijn sporen nalaat.
Dat dat maar weer eens even duidelijk gesteld mag zijn. Lawaai
went nooit en is te allen tijden ongezond. Wat een voorrecht dat zij de keuze
hebben naar de stilte te kunnen verhuizen!
Temeer daar de makers (eind?-regisseur)
het godbeterhet zelfs in dit programma niet konden
laten er behoorlijk bruut irritante muziek overheen te laten horen.
Wat een minachting voor zowel inhoud als kijkers.
Al onze zintuigen zijn betrokken bij het kijken naar
een televisie-uitzending.
Zij hebben tijd nodig om te focussen op beeld en
geluid, dat samen te ervaren en te verwerken.
Dat die puur menselijke, biologische feiten geen enkele
aandacht meer krijgen op televisie is even triest als kwalijk.
Het is een ernstig teken aan de wand: als het zelfs in deze
serie niet stil kan zijn en traag mag verlopen, beiden kwalificaties vanuit de
huidige drukte en snelheid, dan heeft televisie zijn taak niet begrepen en is
zijn doel voorbij geschoten.
Met evenzogoed
een vriendelijke groet,
Annette Reinboud
www.ongehoord.stopdemuziekte.nu
Geachte mevrouw Reinboud,
Het eerste deel van uw betoog handelt over de tv-recensie van gisteren, in het tweede deel recenseert u het betreffende programma. Dus eerst uw kritiek over de opening te weten mijn “banale” aantekeningen over nonnen.
Nee, ik was mij niet te buiten
gegaan aan vloeibare consumpties; voor het optekenen van de observaties kies ik
altijd de vroege ochtend en daarin past slechts thee, zoals u weet een
favoriete kloosterdrank. Ik neem dus nu weer een slokje.
U moet weten, ik heb een diep respect voor het
kloosterleven en word soms zelfs door vormen van jaloezie bevangen, en juist
daarom wilde ik mij dit programma niet laten ontgaan.
Maar omdat ondergetekende zelf
geen kloosterling is ontwaardde hij een mooie en
vooral lieve mevrouw die hij een leven buiten het hospitium gunde met een
daarbij behorend gezinsleven dat niet minder diepgang behoeft
te hebben dan de Goddelijke eenzaamheid waarvoor de vrijgezelle zuster Humbelina nu kiest.
En ik voegde daar vanwege dat
laatste punt dan subjectief opmerkingen aan toe die ik zou willen samenvatten
als: “helaas”.
Dat is niet banaal (triviaal of ordinair) maar
sociaal of berust hooguit op een mannelijke begeerte die ontstaat na impulsen
van buitenaf.
Om met uw woorden te spreken: “pareltjes van dit soort diepgang lijken met
uitsterven bedreigd”.
Vervolgens liet ik de lieve Humbelina zowel in haar waarde als in het klooster. Het had
erger kunnen aflopen. Met mij dan.
En nu uw grote verwarring. Als
ik het heb over een meer passend “tempo” is wel het laatste dat ik bedoel “meer
muziek of lawaai”. Juist op deze plaats kunt u al jarenlang
mijn kruistocht daartegen vernemen, en ik zou dus eigenlijk als een fan van uw
beweging door het leven kunnen gaan, ware het niet dat een goede toepassing van
functionele ondersteunende meestal contrasterende muziek essentieel kan zijn
voor het welslagen van een documentaire. Op dat punt verschillen wij van
mening, hoewel de muziekkeuze en toepassing in het onderhavige programma inderdaad
nergens op leken.
Maar nu komt het frappante: gek
genoeg verhuizen de nonnen vanwege geluidsoverlast (het enige motief) naar een
andere plaats maar is het eerste dat ze, onder luid applaus van de aannemer,
zijn werknemers en de overige nonnen op de nieuwe locatie doen, een
klokkentoren oprichten die over alle grenzen heentuurt,
om vervolgens aan touwen te gaan hangen om met lawaaiig gebeier de stilte van
natuur en mensheid in de omgeving buitengewoon luidruchtig te breken.
Het leek wel een house-party.
En die kolere herrie zal dus
in de toekomst vele malen dagelijks de omgeving gaan teisteren.
Hier klopt iets niet.
De doelstelling van uw
stichting is letterlijk: “…wil overal waar
mogelijk, grenzen stellen aan het lawaai. Tevens bieden we een podium aan de stiltebehoeftige medemens die naar gehoor zoekt. Veel stilte
maakt een machtig geluid. Daar hebben we uw stem voor nodig, dus laat van u
horen. U heeft er recht op!”.
Deze inconsequentie is net zo
storend als het gebeier op de vlakte.
Tv-recensent
Woensdag 21 oktober 2009
LIEVE HUMBELINA
Het
enige dat frappeert is dat het 4 afleveringen moet duren. Daarmee ontworstelt de
documentaire “Verhuizing naar de Stilte” (RKK - Ned. 2 - 17.10 uur), zich niet aan de
traagheid van het kloosterleven zelf.
En dat is jammer want het
ongemeen boeiende thema van een complete Kloosterorde die verhuist naar een
andere plaats, van Berkel-Enschot naar Arnhem, zou
heel wat beter beklijven en kijkers interesseren als er een hedendaags tempo
aan was gegeven.
De mooie zuster Humbelina bijvoorbeeld is een lekkere meid maar ze wil
alleen zijn met God, dat is jammer.
Die andere dames ook wel, maar
hebben minder het charmante charisma van Humbelina
dus daaraan is het kloosterleven wel besteed.
Erotiek is toch iets vreemds. Humbelina veroert zich niet, zit
stil op haar krukje, maar haar ogen lijken te smeken: haal mij hier weg. God
wat is ze adembenemend. Maar ze kiest voor, zoals dat daar heet, de
communiteit, alsof God geen swingend idee kan zijn.
In elk geval, Humbelina maakt dat we volgende week weer kijken. Misschien
dat ze zich dan bedenkt.
Het was gisteren de tweede aflevering, en de titel
daarvan luidde “Het
afscheid nadert” want Wilfred Kemp, we zien hem alleen maar in een standupper bij de inleiding, had de trappistinnen
van Berkel-Enschot een jaar lang gevolgd, van die
ouwe rommel in het vergane Berkel-Enschot naar een
complete nieuwe kloostervesting waar nu de klokken werden opgehangen.
Het hoogste punt was bereikt.
Een hoogste punt met zuster Humbelina trok ons meer.
En laat de klokken dan maar luiden.
Wie dat alles betaalt bleef in het midden, maar de zusters zeiden zuinig
aan te doen dus het project slaagt.
In de programma-omschrijving
werd door het RKK vermeld: “…Het levert
ontroerende verhalen op van vrouwen die over hun spiritualiteit vertellen, maar
ook hun worsteling laten zien…”
Dat laatste overkwam ons eerder thuis want de Trappistin Humbelina zat er niet
zo mee. Als God er maar is, dan is dat het hoogste. Maar wij zijn geen God, nog
niet. We doen ons best, voor Humbelina. Met nog twee
prachtige afleveringen op de dinsdag te gaan.
Een van de trappistinnen
van Berkel-Enschot had liever willen trouwen. Dat was
wel eerlijk. Maar nu zat God in haar buik en dat schonk haar een andere
sensatie, zo vertrouwde ze ons toe. Niet spotten, overwoog ondergetekende nog.
Maar ze zei het wel.
Humbelina niet. Ze worstelt ook niet, in tegenstelling tot hetgeen RKK had beloofd. Ze weet het zeker. Loslaten doet
weliswaar pijn en aarden kost moeite, maar met God gaat het zoveel
gemakkelijker dan met een slijmerig stukje van mij op deze plaats.
Het is dus eenzijdig. Niks geen communiteit. Maar wat zonde lieve Humbelina, want zó zondig is het toch ook weer niet?
En zo bleef ook bij ons thuis
Gods vrede gehandhaafd.
Tv-recensent
Dinsdag 20 oktober 2009
CURATOR PLOP
En toen en toch gebeurde het weer. Eindelijk werden wij na
een week wachten rechtstreeks verbonden met de curatoren.
De spannende en onthullende persconferentie was net goed op stoom gekomen of de NOS maakte er rond half vijf abrupt een eind aan door het programma te onderbreken voor…Kabouter Plop.
Dat wil zeggen eerst kwam er een verslaggevertype
vertellen wat de heren Rutger
Schimmelpenninck (links) en Joost Kuiper achter hem aan het
vertellen waren, maar wij hadden nu juist ingeschakeld om ze zelf aan te horen
want ze zaten daar immers. Dat ligt anders bij de NOS.
En omdat de
reporter niet twee dingen tegelijk kan doen verstond hij dus niet wat er achter
zijn rug gebeurde, en wij dus ook niet en vertelde hij dus wat er zojuist al
was verteld en wij dus al hadden gehoord, waarmee ons de buitengewoon
nieuwswaardige vertelling van dat moment, over kort geld en lang geld, die
achter Plops knar aanhield, werd onthouden. De NOS-stupiditeit is norm
geworden op die plaats.
Eindelijk vernamen de duizenden achtergestelde
spaarders uit de eerste en belangrijkste hand officieel of er nog iets te
verdelen viel en wanneer, maar de NOS kwam liever met een eigen curator Plop op
de proppen en aansluitend met Kabouter
Plop voor de kleuters.
De heren Schimmelpenninck en Kuiper zagen wij niet meer terug. En
die zullen zich het eerste jaar ook niet meer op de televisie vertonen omdat
één ervan nu al omstreden blijkt en zij beiden iets anders te doen hebben.
Dezelfde onzinnige aanpak had
de Haagse NOS-journalistiek even tevoren al
gerepeteerd door ook de live-persconferentie van
Wouter Bos te verstoren voor net zo’n NOS-Plop-spreker die in beeld schoof om het zicht op de
minister te ontnemen door zelf een praatje te gaan staan houden over wat Bos
even eerder aan het vertellen was, hetgeen wij dus al hadden vernomen, waarvoor
Wouter Bos dus nu buiten beeld werd geplaatst zodat wij hemzelf niet meer
konden horen.
De journalistieke debiliteit
van de NOS kent geen grenzen.
En voor de vijfhonderdste keer werd de depositogarantieregeling
uitgelegd terwijl de excellentie op dat moment met onnavolgbare hoeveelheden
miljoenen aan het smijten was waarmee hij de DSB niet had willen helpen.
Eigenlijk was het wachten de
hele avond op Pauw & Witteman
waar het grote scheren van Scheringa zou beginnen.
Het feit dat dit programma het nationale platform is geworden waar gasten van
dit niveau, en in deze lastige omstandigheden, zich heen spoeden
om te verklaren en te doen is natuurlijk een verdienste van grote betekenis van
de makers, de beide interviewers en de VARA.
Maar gek genoeg leken de gastheren meer gespannen en
gespannen ontspannen dan hun zwaar getroffen opponent en dat maakte dat het
interview ronduit tegenviel.
Pogingen om de ex DSB-eigenaar diep in het stof te krijgen gelukten maar half
omdat je nooit overledenen moet slaan. Dan komt er geen relevante informatie
meer vrij waarmee gedupeerden aan de buis verder kunnen. Een dooie heeft weinig
belangen meer om nabestaanden extra te behagen.
Het enige
nieuwsfeit dat bijna werd blootgelegd was de dubbelrol van curator Kuiper die
volgens Scheringa dubieus zou zijn maar de curator
was voor zijn wederhoor op dit punt nu juist eerder op de middag ten behoeve
van Kabouter Plop geheel weggedraaid
om het komende jaar hiermee nooit meer op de televisie te hoeven terug te
keren.
En het feit dat hij die Texaanse bank een handje heeft geholpen door het advies te
geven DSB maar niet over te nemen bleef daardoor steken in een eenzijdige
tenlastelegging van Dirk Scheringa.
Jammer dat dit door de
omstandigheden niet verder kon worden uitgeplozen.
Maar liefst 1,6 miljoen
kijkers hadden het programma er gisteravond voor opgezocht.
Kuiper was overigens een
interessante tv-verschijning met nieuwe grimassen en taalgebruik. Zo sprak hij
voortdurend over likitijd
in plaats van liquiditeit, zoals
Balkende en Nijpels het altijd hebben over Neeland in plaats
van Nederland omdat hun gedachten op
andere plaatsen verkeren dan de toehoorders veronderstellen.
Doch wij hadden ons nog zo
voorgenomen ons niet te laten afleiden en voor dezelfde golflengte te kiezen
maar werden door al dat Plop-gedoe van de NOS nu toch
als kijker min of meer medegedupeerde.
Tv-recensent