Zaterdag 10 oktober 2009

SLECHTS € 49,95 VOOR “JIJ”

Louis van Gaal die het verschil nog niet weet tussen een biografie en een autobiografie, maar hij werkte er wel 4 lange jaren aan, naar eigen zeggen.

Dat wil zeggen, hij schreef zelf niets, maar liet het schrijven (Robert Heukels), dus wat is het dan eigenlijk. Matthijs van Nieuwkerk probeerde er gisteravond op meesterlijke wijze van alles aan, maar tevergeefs. Een Van Gaal laat zich niet normaal interviewen.

Een Van Gaal heeft een diepe minachting voor alles wat zich “medium” noemt en of dat nu lulletje rozenwater is dat vier regels in het huis-aan-huis-blad in München mag schrijven over Bayern of Van Nieuwkerk die hem stevig, maar lachend, aanpakt…het is gewoon een onaangenaam mens zonder fatsoen en sociale vaardigheden.

Matthijs liet niet na hem, gisteravond in De Wereld Draait Door, met U te benaderen, evenals zijn side-kick Marc-Marie Huybrechts, maar een Van Gaal riposteert met “jij”.

Niet gewoon “jij” maar met een zeer nadrukkelijk snerpend contrasterend “jij” zodat de diepe depreciatie voor de lagere positie van de vragensteller overduidelijk wordt.

Niet bij toeval, maar bij herhaling.

“Mag ik even uitpraten”, roept hij al uitpratend als iemand het waagt te kuchen tijdens zijn bereidheid ten behoeve van het programma te ademen.

“Wat is dat nou voor demonstratie”, vraagt Matthijs, hij moet dus de Televizierring winnen, als de megalomaan zijn boekje richting camera opheft.

Want Van Gaal heeft zichzelf al na drie minuten met moeite gespeelde aardigheid in zijn ware aard hervonden.

Het boek kost € 49,95, en dat is zeer redelijk vindt de trainer. Maar hoe kan het toch worden verklaard dat de letterkundige Van Gaal die moeite doet om in het programma af te zwakken wat hij juist wel heeft geschreven, of laten schrijven, er überhaupt in wordt toegelaten.

En dat is nu precies wat er al tientallen jaren aan de hand is met de tv-journalistiek; men haalt de ongelikte aso binnen terwijl men weet dat deze er aan verbale en sociale onbeschaafdheid alleen nog maar een schepje bovenop doet. Zelfs de side-kick werd er door verongelijkt.

Het was dus niet leuk, deze promotie voor het Van Gaal-boek dat “slechts” € 49,95 kost. Ook andere programma’s dwarrelden ranzig achter de uitgever aan om de ster een ogenblik te mogen spreken teneinde zich masochistisch te laten vernederen bij elke vraag die naar aanleiding van het schrijfwerk valt te stellen.

En dat zijn er velen, zeker voor € 49,95.

Voor “jij”.

Wat zegt “U”?

“Voor jai”.

Tv-recensent

Vrijdag 9 oktober 2009

ONZE STAATSOMROEP

Het vermolmde omroepbestel leverde gisteren weer eens het bewijs van de juistheid van deze karakterisering. Urenlang waren kijkers rechtstreeks verbonden met de Tweede Kamer om alle kritiek van partijen aan te horen op het Koninklijk Huis en de minister-president, en toen kwamen daar eindelijk de antwoorden van de premier, in eerste termijn, en na een paar ogenblikken waarin hij zoals men in de kamer letterlijk zei “eindelijk eens in vorm was”, werd tegen half zes midden in zijn beschouwing het live-debat beëindigd.

Kijkers moesten het verder maar doen met een zogenaamd digitaal kanaal of minstens even erg, met Internet. Zelfs in de daaraan voorafgaande langdurige pauze van 16.10 tot 16.50 uur was de NOS in de Tweede Kamer standby gebleven vanwege het grote nationale belang, terwijl er toen helemaal niets gebeurde als gevolg waarvan de omroep fragmenten meende te moeten vertonen uit het politiek historische archief.

In plaats van een inhoudelijke beschouwing te geven, of een discussie in te gelasten, over al hetgeen er op dit specifieke moment van de uitzending aan de hand was, waarvoor een Haagse redactie toch is opgericht, zagen we tijdens die langdurige interval zeer vele plaatjes en incidenten van tientallen jaren terug. Beelden van Drees sr, Marcus Bakker, Boer Koekoek, Cals, Kamervoorzitter Van Tiel, Den Uyl en vele vele anderen die er allemaal niet meer toe doen, en onder geen enkele scene werd een naamtitel of jaartal geplaatst zodat de kijker bovendien nog met een chaotisch ratjetoe werd opgescheept.

En toen het parlement na de thee weer bijeenkwam om recht te doen aan het tegenhoor van de minister-president bliezen Ferry Mingelen en zijn kornuiten de zaak na enige tijd af om vervolgens ruimte te bieden aan het NPS-kleuterprogramma Zeppelin.

Eerlijk is eerlijk, een beetje gniffelen moesten wij wel omdat wat de premier nu overkwam Geert Wilders op dat tijdstip eerder dit jaar al driemaal was overkomen; te worden weggedraaid net op het moment dat hij zijn krijgsstoom de kamer in blies.

Nu overkwam het Balkenende een keer zelf.

Of kwam het hem juist goed uit? Geen kijkers meer.

Van de Tweede Kamer zelf had hij ook al niet veel last want er waren ca. 135 van de 150 leden weggebleven. En dat is weer een andere beschamende vertoning. Waar honderdduizenden kiezers geïnteresseerd aan de buis hadden plaatsgenomen om de belangrijke gedachtewisseling te volgen, bleef de politiek zelf massaal weg.

Wat kan er nog onthullender zijn dan deze negatieve shots (rechts) van het parlement die telkens de afwezige belangstelling van de politici zelf voor het belangrijke onderwerp lieten zien.

Wij zagen de premier voor een bijkans lege zaal het woord voeren maar omdat er continu op hem werd ingezoomd, en nog meer op de spaarzame figuren die interrumpeerden leek het allemaal bedrieglijk echt en dynamisch terwijl er dus helemaal niets van betekenis gebeurde.

Hoe het ook zij, het is natuurlijk een ten hemel schrijende schande dat waar het publieke bestel in stand wordt gehouden om juist van dit soort zaken evenwichtig verslag te doen, en de NOS en NPS hiervoor drie netten en evenzovele managers ter beschikking hebben, er niettemin toch geen ruimte voor wordt gemaakt. En dan maar klagen over een groeiende verwijdering tussen samenleving en politiek, en desinteresse in actuele gebeurtenissen.

Bij een zomaar voetbalwedstrijd van niet-Nederlandse clubs wordt het programma De Wereld Draait Door vijftig minuten voor tijd weggedraaid om zwaar gelul aan te horen van een voorbeschouwende nul die geen idee heeft wat hij heeft voor te beschouwen, met als resultaat dat er 300.000 kijkers weglopen. En nu nog erger: als het hoogste gezag van het land een crisis bespreekt over een nog hoger gezag, het Koningshuis, dan wordt dat zelfs afgebroken ter wille van een kleuterprogramma.

Daarentegen, als de Tour de France 21 dagen lang gedurende honderd uur van vroeg tot laat in de middag wordt gevolgd, en dan komt de nababbelende avond ook nog, is er geen omroepfunctionaris die de reportages durft te beëindigen, of met de macht daartoe is bekleed, voordat de finish zich aandient. Logisch.

Maar als er een zeldzaam parlementair hoogtepunt valt mee te beleven maakt de zender, na uren van spanningsopbouw door er wel bij te zijn, plotseling plaats voor kleuterprogramma’s omdat die als relevanter worden ingeschat dan waar 290.000 tv-kijkers op dat moment geboeid kennis van namen.

Gadverdamme, het blijft de Staatsomroep NOS/NPS op zijn zwartst.

Zo ging het bij de televisie in de DDR ook als bepaalde politieke thema’s moesten worden verdonkeremaand vanwege hun kwetsbaarheid.

Het is bij onze Staatsomroep niet anders.

Leve de Koningin, hoera, hoera, hoera.

Tv-recensent

....en vergeet niet hoe vorige week ten behoeve van de (verloren) finale van het weekaa of eekaa (nou ja, een kaa) damesvolleybal gewoon twee programma's zonder enige waarschuwing werden overruled: het BNR/Llink-reisprogramma en Draadstaal.

Geen excuses, geen inhaalactie laat op de avond - gewoon weg: de makers konden de pot op met hun zorgvuldig gemaakte programma's.

Het zal je toch maar gebeuren als programmamaker! Druk aan het monteren geweest, deadlines gehaald, nacht doorgewerkt om alles mooi voor elkaar te krijgen, betrokkenen en kijkers zitten klaar op het puntje van de stoel (vooral voor Draadstaal)....maar nee: damesvolleybal.

't Is toch godbetert.......maak daar nou toch een sportkanaal voor!

Roelof van der Schans

Donderdag 8 oktober 2009

Geachte TV-recensent,

Misschien door alle opwinding is deze keer in uw recensie van gisteren een essentieel onderdeel misschien aan de aandacht ontsnapt en in uw commentaar niet geheel uit de verf gekomen.
Mr. Visser is rechter ook tijdens zijn tv optreden doet hij uitspraken als rechter. Zelfs zorgt hij af en toe voor jurisprudentie.

Eigenlijk zien we hier de kantonrechter in zijn oude zeer laagdrempelige vorm, waarbij het ter plekke poolshoogte nemen helemaal niet zo uitzonderlijk was. En ja, rechters kunnen overal rechtspreken, dat hoeft niet per se in de rechtbank. Kortgedingrechters houden zelfs wel eens zitting bij zich aan huis.
In ieder geval, een rechter ben je en blijf je (normaal gesproken) voor het leven, hoe excentriek dan ook.

Een mediator geeft voor beide partijen meestal betere oplossingen, maar dan moeten die wel van tevoren opteren om een oplossing te willen vinden.

Het uitzenden van die onderhandelingen geeft heel weinig spektakel in tegenstelling tot zo'n juridische tombola.
En, bij zo'n programma gaat het tenslotte toch om spannend televisievermaak voor een groot publiek, waarbij partij kiezen of de uitkomst raden ook nog een leuk huiskamer spel kan opleveren.

Vriendelijke groet,
Henk Boenders, den Haag

Geachte heer Boenders,

Blijf vooral reageren; u weet hoeveel prijs ik stel op uw bijdragen.

Echter, ditmaal zie ik aanleiding tot een voetnoot omdat mij de meerwaarde c.q. zinvolle toevoeging die u beoogt aan te reiken niet helemaal duidelijk is.

Ik heb in het geheel niet het gevoel dat er iets aan mijn aandacht is ontsnapt. Maar mocht dat toch het geval zijn dan lees ik uit uw aanvulling nog niet wat dat dan is.

Dat Visser ook "gewoon kantonrechter" is, en dat dus blijft tijdens deze “vrijetijds-bezigheid” is overbekend - daar wilde ik niet nader op ingaan.

Voor het feit dat civiele rechters tegenwoordig nagenoeg bij elke zitting een poging tot mediation als uitgangspunt nemen geldt hetzelfde.

En het aardige was daarom nu juist dat Visser dat in zijn mobiele voorstelling niet doet en deed en dat wilde ik duidelijk maken als iets bijzonders, en als gemiste kans. En wat is het dan leuk als een vlotte tv-presentatrice dat hiaat aanvoelt en hem als het ware overvleugelt.

Misschien bestaat ons prognoseverschil wel hieruit dat ik juist wel hoge verwachtingen heb van onderhandelingen als televisiespektakel, juist als de intenties om eruit te komen aanwezig zijn. Ook al omdat men die bij echte rechtszaken nooit te zien krijgt. Behalve bij de officiële comparities voltrekken schikkingspogingen zich veelal achter gesloten deuren.

Wél onderschrijf ik uw idee dat het raden van uitkomsten in dit genre heel erg leuke televisie is (schuldig of niet schuldig); in de huiskamer dan wel met een toegevoegd studio-spelletje. Jammer eigenlijk dat dit aan het programma ontbreekt - (Wat zou Visser gaan beslissen?).

Tot slot: élke uitspraak van Mr. Visser levert jurisprudentie op, het is maar wat je wil noteren, maar of de samenleving of de rechtsgang daar nu zoveel wijzer van worden is hier minder van belang. Op deze plaats geldt slechts: in hoeverre verdraagt dit zich met een goed en amusant tv-programma.

En wij vinden vast beiden dat het met de Rijdende Rechter dit seizoen wel goed zit. Ondanks die kleine tekortkoming: heerlijke tv.

Hartelijk dank voor uw bijdrage.

Tv-recensent

Woensdag 7 oktober 2009

TELEVISIERECHTSPRAAK

Mr. Frank Visser is als televisiepersoonlijkheid ooit ontdekt in het RTL4-programma “Elke Nederlander wordt geacht de wet te kennen”. Het programma verdween, maar niet de rechter zelf die zich daarna in zijn vrije tijd al vele jaren vrolijk rijdend langs een kibbelend volk begeeft om uitspraken te doen van je klits klets klandere van de ene bil op de andere.

Visser is aan een stevig seizoen bezig. Het lijkt erop alsof alle betrokkenen, inclusief zij die een probleem hebben met elkaar, na de prachtige persiflage van Youp van ’t Hek en de kolderieke nabootsing door André van Duin, zich hebben verzoend met de karikatuur die er van Visser’s rechtspraak soms valt te maken, en dat er ter wille van een hoogst amusant televisieprogramma maar gewoon aan allerlei juridische bezwaren voorbij gegaan kan worden.

En dat is in deze context nauwelijks een bezwaar omdat de vechtjassen van tevoren hebben beloofd tot in de eeuwigheid zijn uitspraken te respecten. Visser kan dus zijn gang gaan, behoeft het niet eens meer als mediator te proberen, zijn slotwoorden “…en daar moet u het mee doen…” hebben de lading van een zwaar vonnis zonder de mogelijkheid van een hoger beroep.

Het probleemgeval van gisteravond was bovendien productioneel en filmisch fantastisch georganiseerd en uitgebeeld en de posities van een wethouder versus huizenbezitters die zich een klein stukje grond van de gemeente hadden toegeëigend werden tot op het bot afgekloven.

Heerlijke herkenbare en amuserende televisie want de brave burgers kregen nu de “lage” rekening gepresenteerd van het gestolen stukje grond grenzend aan hun tuin (€ 25,- per m2) in de vorm van een mogelijkheid dat te kopen.

Maar omdat het verweer luidde dat dit een grote schande was omdat zij al 20 jaar lang op eigen kosten die gemeentegrond hadden onderhouden met bloemetjes en bijtjes kwamen de partijen er niet uit.

“…Wij hebben het vruchtgebruik gehad in ruil voor onderhoud, wij eisen dat het ons eigendom wordt door verjaring…”, sprak een van de eisers die dus niet van gisteren was.

Visser stapt na aankomst parmantig rond in de bloemperken, geeft aanvankelijk iedereen gelijk en ongelijk, hoop en wanhoop, en dan komt het moment dat hij zich gaat verkleden. Het grijze pak wordt verruild voor een deftig driedelig zwart kostuum met lintje en via een sprongetje in de tijd neemt hij dan ververst plaats achter een tafeltje en declameert de uitspraak.

En de bedoeling is dan dat vervolgens zowel de betrokkenen als de kijkers thuis vanwege de kwaliteit van de voordracht zich daarna vol ontzag koest houden dan wel zich overgeven aan een luid applaus. En dat laatste gebeurt steevast, ook door de verliezers!, dus ook in het theater van gisteravond.

Maar Visser besliste gisteravond iets dat door helemaal niemand was gevraagd of verlangd.

Hij verlaagde dankzij een vinger in de luchttaxatie de verkoopprijs van de grond van € 25,- naar € 20,- per vierkante meter: “…en daar moet u het mee doen…”. Dat had natuurlijk een rijdende haringkar ook kunnen bedenken of een voortsnellende fietsenmaker, badmeester of vakkenvuller. Maar ja, die hebben meestal geen Mr. voor hun naam die hen status geeft voor die merkwaardige vondst van de kool en de geit.

En toen gebeurde er iets dat de rijdende rechter natuurlijk zelf had moeten doen maar had nagelaten omdat dan de voorstelling van een uitspraak achter een tafeltje zou zijn uitgebleven en dan is het geen leuke televisie meer.

Na afloop nam presentatrice Jetske van den Elsen intelligent beide partijen, wethouder Frans de Vries en de bewoners van de Pastoor Boumanstraat in Terhole, onder de arm en adviseerde de nog namokkende huiseigenaren maar ook de politicus: “…Loop anders een keer bij elkaar binnen, heb een goed gesprek, daar lost u vast veel mee op…”.

En daarop liet De Vries weten: “…ik ben er van overtuigd dat de bewoners en de gemeente er dan goed uit komen…”.

En zo verklaarde impliciet elkeen dat die hele rijdende rechter eigenlijk niet nodig was geweest omdat men ook onderling wel uit het gekrakeel had kunnen komen. Maar nu was men allemaal ten minste op de televisie geweest. Een onthullender apotheose kon de kijker zich misschien niet voorstellen.

Frank Visser was toen allang uit beeld verdwenen want: “….daarmee moesten wij het doen…”.

Tv-recensent

Dinsdag 6 oktober 2009

NIET GEMEEN GENOEG?

Met ingeblikt gelach of zonder, in beide technische versies spreekt het programma Sorry Minister de kijker kennelijk niet aan.

Wat de Britten in dubbele lagen succesvol voor humor verzinnen om van de personages absolute karikaturen te maken, valt dit bij ons in het onderhavige genre nauwelijks te realiseren.

Misschien is dat niet eens een tekortkoming van de scripteditors zelf maar van de navrante werkelijkheid dat kijkers hier nog meer dan die lui van overzee weten dat onze karikaturen juist bewindslieden zijn geworden en niet andersom. De werkelijkheid die dagelijks via de media op ons afkomt is stupider en lachwekkender dan dat er met een soap nog van te maken valt.

Wat de Nederlander geheel reëel aan fantasie in huis heeft over gebeurtenissen in de werkkamer van welke minister dan ook overstijgt aan hilariteit hetgeen professionele humoristen ervan weten te maken. En dan is het alleen nog een kwestie van de kwaliteit van de acteurs in hoeverre de kijkers met deze persiflage kunnen worden behaagd.

Gisteravond, (Ned 3 - 21.55 uur), was het de Minister van Beheer en Beleid die hoorde dat hij vroeger als oppositielid was afgeluisterd. Hij besluit dus paal en perk te stellen aan afluisterpraktijken. Want wat weegt er nou zwaarder dan het recht op privacy? Dat was de invalshoek voor de satire.

Maar nauwelijks een week terug besloot in werkelijkheid onze eigen minister-president al zijn ministers in het verdachtenbankje te plaatsen door een diepgaand onderzoek te gelasten naar het lekken uit zijn eigen ministerraad. En dat is een nog veel maller gegeven dan in Sorry Minister op komische wijze aan de kaak werd gesteld.

De werkelijkheid bij ons is vaak geiniger dan wat er op de buis voor wordt verzonnen.

De soapminister heeft het bijvoorbeeld telkens over (fonetisch) privesie zo als het in het Engels eigenlijk moet, en dat levert een klankkleurcontrast op met het privacy, zoals wij denken het op z’n Engels te moeten uitspreken. Dat lijkt Brits geestig maar wekt toch in het Nederlands geen moment de lachlust op.

En om vervolgens de kwasi-mop, dat hij daarop wordt gecorrigeerd door ambtenaar Peter Heerschop, maar te blijven herhalen wordt de scherts zelfs heel vervelend.

De serie zelf ziet er overigens verzorgd uit; op de aankleding, decor, geluid, belichting en ook de spelregie valt weinig aan te merken, de veelkleurige leader is bovendien alleraardigst, en toch wil het maar niet lukken.

Alle personages die om de excellentie heen dwarrelen noemen hem bijvoorbeeld in plaats van bij naam “minister” en daarvan weet iedereen dat het zo in ons land niet toegaat. Een groot deel van de woordkeus in de dialogen is hoogst ongewoon, en de belevenissen willen daardoor maar niet grappig worden, zelfs niet als dat wordt beoogd met een mise-en-scène vol malle fratsen of attributen uit het kluchtenmagazijn.

Maar de meeste pijn zit ‘m toch in het gegeven dat de succesvolle Britse serie zich niet laat transponeren naar de Haagse cultuur. Bij ons is het toch meer: doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg, terwijl de Britten opteren voor doe vooral ongewoon dan snappen we je beter.

Misschien is het in onze cultuur wel zo dat in een comedy als deze het accent niet zozeer moet liggen op de domme kant van de excellentie maar meer op zijn gemene karaktertrekken. Die te ontmaskeren met jolijt en vrolijke intriges zou wel eens veel hilarischer kunnen uitwerken dan door hem louter als lulhannes te verbeelden.

Jammer want een als onderhoudend bedoelde comedy op dit tijdstip zou goed kunnen scoren, zelfs met de echt geen slechte acteurs en actrices zoals wij ze hier zien. Maar aan het geheel ontbreekt nu een Brits grinnikgehalte vanwege ridicule teksten die niet passen in ons Hollandse theater van de lach.

Tv-recensent

Maandag 5 oktober 2009

WANSMAAK

Tv-reclame is ook televisie en andersom. Maar moet het nu echt zo weerzinwekkend zijn. Vele maanden lang worden wij getrakteerd op de meest irritante en zinloze commercial sinds het ontstaan van de Ster, IP en andere organen die commercieel toegang hebben tot de buis. Ook gisteravond weer, zoals vrijwel elke avond. Wanneer houdt het eindelijk eens op.

Het merendeel van de kijkers begrijpt de commercial ook helemaal niet terwijl het geval intussen vele vele honderdduizenden euro´s aan uitzendtarieven heeft gekost. Reclamebureaus en tv-stations lachen zich scheel over zoveel amateurisme bij de KPN om het totaal uitgewerkte en ook nog misleidende geval maar te blijven doorseinen.

De “bedrijfsbuffel” is het mislukte vervolg van de eerste succesvolle “goeiemoggel” commercial, maar levert de KPN zo weinig baat op dat het twee kanten op kon: doorgaan tot in het eindeloze of de serie onmiddellijk afbouwen.

We zien avond aan avond hoe de bizarre beslissing luidde en de stoethaspels in beeld van de boodschap nog minder begrijpen dan de kijkers thuis.

Gelukkig maar want de reclame gaat niet alleen voorbij aan de nadelen van de beoogde tijding maar vooral ook aan de voordelen van het ingewikkelde product.

De moneymakers van de reclameblokken zijn hier blijven steken in de gedachte dat het televisiewanproduct erg lollig is en daarom grote tevredenheid in de huiskamer verzekert. Dát misverstand is een vakfout die te verklaren valt middels een analyse van de ondeskundigheid.

Maar het is erger, het is niet louter een misleiding van ons kijkers maar veeleer een gebakkenluchtstrategie vanuit de reclamejongens en -meisjes richting de KPN. En dat is net zo kwalijk, want uiteindelijk zijn ook dat onze centjes die beter besteed kunnen worden.

En dat alles is gebaseerd op een inval van zogenaamde humor die mogelijk eenmaal in een soort kijkbereidheid valt te tolereren, maar niet duizenden keren; dan wordt ergernis opgeroepen, niet alleen tegen dit ene veel te ingewikkelde product maar tegen de gehele organisatie die er het logo aan verbindt.

En hoeveel miljoenen het nog moet duren voordat de KPN er zelf achter komt dat de uitgaven voor de geplaagde buffel in geen enkele verhouding staan tot de beoogde voordelen, is bij een dergelijk kolossaal imperium niet te voorzien. Maar dat er zelfs geen controleur in dienst is die ook wansmaak voorkomt of registreert is te ongelooflijk voor woorden. Want ook commercial-tv moet smaakvol zijn.

Tv-recensent