Zaterdag 27 september 2008
DE MOOISTE PLAATJES
Ook dat is televisie. Schitterende beelden van de
eerste Chinees tijdens een ruimtewandeling. Historisch materiaal, op veel
plaatsen ter wereld snel aangeboden en uitgezonden, in Nederland waarschijnlijk
als laatste.
Niettemin, prachtige beelden waarmee
China dit jaar opnieuw in de buitengewone positie wordt gebracht van een natie
die op het gebied van technologie absoluut niet meer mag worden onderschat.
Laten we onder de indruk zijn met de vooruitgang aan die kant van de aardbol en
ons petje er diep voor afnemen.
Tv-recensent
Vrijdag 26 september 2008
KEURINGSDIENST KAN MEER PRIKKELEN
Hoe aantrekkelijk ook, hoe informatief, onderrichtend en humoristisch de
programma’s ook zijn, wat is het toch blijvend jammer dat de makers van de Keuringsdient van Waarde met de vorm van hun
prachtige rubriek niet wat dichter op de consument zitten (Ned. 3 – 22.00 uur). Het aantal kijkers van 300.000 van gisteravond steekt toch wel schril af
tegen de mogelijkheden die er zijn om het zeker te verdriedubbelen.
Daar waar andere consumentenrubrieken
met gemak boven het miljoen, soms zelfs twee miljoen kijkers uitkomen, zoals
Radar jl. maandag, blijft dit programma steken bij hooguit een kwart daarvan.
Natuurlijk heeft ook de netprogrammering daar veel mee te maken, maar beslist
niet alles.
Dat is zonde van alle inspanningen
omdat er elke uitzending weer een fraai inzicht en overzicht wordt gegeven van
de verrassend kronkelige wegen van de voedselproductielijnen.
Gisteravond dus rivierkreeft. Wat in
Nederland wordt geïmporteerd en vervolgens in geheel Europa wordt geconsumeerd
komt uit China. De Keuringsdienst trok erheen en legde de vangst vast, maar ook
de hygiënische en grootschalige manier van verwerking alvorens de kreeftjes
schoongemaakt in de diepvries gaan op weg naar Nederland.
Maar liefst 700 Chinese meisjes
pellen in een reusachtige hal elke dag 5 miljoen van die rivierbeestjes en de
Keuringsdienst gaat er dan gelukkig aan voorbij hoeveel ze verdienen en of de
arbeidsomstandigheden wel helemaal plezierig zijn. Het gaat de programmamakers
bij het inzichtelijk maken van de voedselketens om de helderheid en de (on)waarheden die over het product zelf worden
gecommuniceerd.
Welnu, daar bleek eigenlijk helemaal niets op aan te merken.
Die Chinezen doen het fantastisch, zo
was de strekking van de boodschap waarvoor de Keuringsdienst helemaal naar
China reisde.
De Nederlandse importeur Hans Luit
heeft zijn zaakjes evenzeer op orde in een rivierkreeftenloods met ruimte voor
6000 pallets.
En de jongens van de K.v.W. die leuke telefoongesprekken voeren
met vishandelaren om ze erin te luizen leggen ook geen onvolkomenheden bloot.
Kortom De Keuringsdienst van Waarde
is eigenlijk helemaal geen consumentenrubriek op deze manier maar wel een
uiterst genoeglijk programma om op de hoogte te raken van willekeurig gekozen
onderwerpen uit de voedingsindustrie.
Maar, men etiketteert zichzelf daarentegen wél als
consumentenprogramma en dat is niet goed gerubriceerd want het is toch niet
meer dan een aantrekkelijk en prima gemaakt documentaireprogramma dat over
voedsel gaat. Er behoefde in de uitzending van gisteravond geen
consumentenbelang te worden bevochten of afgedwongen.
Ook de verpakkingen in de
supermarkten vermeldden geen aperte onjuistheden. Dat hoeft ook helemaal niet
anders te zijn maar als dan ook nog andere standaardregels van een
consumentenrubriek ontbreken, bijvoorbeeld de consument zelf die op zijn
verkeerde been staat, dan kan men een grotere kijkdichtheid wel vergeten.
En als de centrale stelling van
gisteravond bovendien was: “…Importeren
zou niet hoeven, we hebben ze zelf. Ook in Nederland zijn de beesten een
plaag….”, dan valt dat met het zelf opgenomen materiaal bovendien allemaal reuze mee.
Palingvisser Krijn Hoetmer zagen wij op de Ankeveense plassen nog niet één doos rivierkreeftjes vangen
hoewel zijn netten soms verstopt raken door de beestjes.
Bovendien, wat is er tegen op
importeren als het gehele productieproces zo netjes verloopt als in beeld werd
gebracht, en de Chinezen daarmee op uitstekende wijze in onze
consumptiebehoeften voorzien, zolang wij daar in Europa zelf kennelijk niet toe
in staat zijn.
Moeten er dan noodzakelijkerwijs
schandalen worden blootgelegd om voor het predicaat “consumentenprogramma” in
aanmerking te komen?
Absoluut niet, maar er zijn tal van
zinvolle spelelementen, ook in journalistieke zin, te bedenken en te integreren
waardoor meer huiskamers afstemmen op dit leuke programma dat bovendien ook
filmisch goed in elkaar steekt.
Hier en daar betrappen we de makers
op toepassing van verkeerde zeurmuziek onder de beelden maar het zijn details
indien alsnog de weg wordt ingeslagen naar een miljoenenpubliek.
Geen misverstand, het programma is
zeker niet elitair maar het wil geen knieval doen naar televisiewetten waaruit
onaangename stankbelletjes opborrelen, maar juist dit stel programmamakers is
mans genoeg om ze tot parfum te transformeren.
Jammer dat juist een toppertje als de
Keuringsdienst van Waarde in dit
concept blijft hangen en de vleugels niet uitslaat naar de massa die er zo van zou
kunnen genieten…en van op zou kunnen steken.
Tv-recensent
Donderdag 25 september 2008
MUZIEKLES VAN FREEK
Het leukste moment van de avond was
toch eigenlijk het muzikale bezoek dat Freek de Jonge bracht aan De Wereld Draait Door (Ned. 3 – 19.30 uur). Wat de aanleiding was is ons, door wat hij vervolgens deed, volkomen
ontgaan, maar dat geldt voor meer boekenverkopers, filmmakers en musici die in
deze informatieve tempel van plezier hun opwachting maken.
Matthijs van Nieuwkerk maakt er
ook dit seizoen elke avond weer een feest van en als hij dan ook nog wordt
overtroffen door Freek de Jonge kan de kijker na de uitzending maar het beste
zijn eigen zonden gaan overdenken en afgevuld met genoegens het gedoofde scherm
laten voor wat het is.
Freek (64) heeft van de zomer
gitaarles genomen. Een carrière lang speelde hij met de beste gitaristen die er
waren, en dat werkte aanstekelijk.
En hoor hier, al binnen 1,5 maand
kent hij het trucje nu ook en maakte ons daarvan gisteravond deelgenoot.
Heel eenvoudig, en Freek deed het
voor.
Ontdoe het instrument van de lage E-snaar en stem de overige snaren in het G-accoord.
Vanaf nu hoeft de muzikant bij liedjes die louter in G zijn geschreven
alleen maar met het plectrum op de vrije snaren te hengsten en het klinkt als
muziek. Maar soms zijn er wijsjes die bestaan uit twee accoorden,
bijvoorbeeld G en C. In dat geval bedekt de totale wijsvinger van de linkerhand
de gitaararm een paar posities verderop en weer hebben we muziek.
Freek deed het voor, en volbracht
zelfs het meesterstuk van een gecompliceerde melodie die wel uit drie accoorden bestond door simpel de wijsvinger wat te
verschuiven.
Dat had Chip Taylor moeten weten. Deze grote componist en auteur van het nummer Wild Thing dat in 1965 door The Wild Ones
voor het eerste is opgenomen en door de Britse band The Troggs in 1966 beroemd werd gemaakt,
kwam nu in de schaduw te staan van de ontdekkingen van Freek. Wild Thing
bestaat namelijk uit slechts 3 accoorden die normaliter
op de gitaar worden gegrepen zoals in het voorbeeld is te zien:
De verdienste van De Jonge is nu dat
hij de vingerzetting heeft weten terug te brengen tot het simpel strekken van
zijn wijsvinger en het heen-en-weer-schuiven daarvan
in de maat van de muziek. Dat laatste is nog wel lastig, maar Freek heeft dan
ook pas 1,5 maand les.
En zo speelt De Jonge door de nieuwe
stemming in G intussen ook Jambalaya.
Niet uit winstbejag, als iemand dat
mocht denken, maar, zoals hij zei:
“…ter activering van de
jeugd en ook de oudere mensen in bejaardenhuizen…”.
In feite, zo werd ons duidelijk, is
zijn prestatie groter dan van beroemde gitaristen die hem voorgingen, want
Freek legde uit dat hij speelt op een dubbelkorige
gitaar. Wat dat is?
Het wil zeggen dat er naast elke
snaar een snaar met een identieke toonhoogte is geplaatst. Die twee snaren
worden bespeeld als één snaar. Maar, in plaats van twee snaren met een gelijke
toonhoogte zit er een octaaf verschil tussen. Dus Freek speelde op maar liefst
5x2=10 snaren. Door deze dubbele snarenconstructie ontstaat een gewenste
zweving. En zweven deed het gisteravond bij Freek.
Jammer is wel dat Freek zei dat er
met deze gitaar niet in mineur kan worden gespeeld, maar gelukkig kon dat
worden gecamoufleerd omdat dit ook de stemming niet was van de aanwezigen in de
studio, dus het kon met zijn bewijsvoering van een nieuwe muzikale orde in
ieder geval niet meer misgaan.
Voor zijn nieuwe instrument had de
Hollandse Jim Reeves, Freek, ook een diepzinnig lied
in de aanbieding geheel passend bij de stemming van zijn snaren.
Druk je lippen dichter
op je gsm
Ik wil helemaal alleen
zijn met je stem
Dan vraag ik hier of de
muziek wat zachter kan
En zeg jij dan: u kunt
gaan, tegen die man
Je kunt niet zeggen wat
je zeggen wil
Tot die man daar in de
kroeg
Als je mij nog antwoordt ja of nee
Dan weet ik meer dan
genoeg
Zeg eens eerlijk houhouw je nog van mij
Of is alles wat er pas
nog was voorgoed voorbij
Liefde is blind geef me
een hint, toe geef het aan
wil je mij of zeg je, je kunt gaan
He’ll have to go, dus. Niet wat ons betreft, want wat hebben
wij kijkers geleerd van dit alles.
Allereerst dat wij binnen een week
volleerde gitaristen kunnen zijn dankzij de aanschaf van acht gitaren die wij
achtereenvolgens stemmen in de meest gangbare toonsoorten c, d, e, f, g, a, bes
en es. Daarmee kunnen wij ons voegen in vrijwel elk bandje dat zich waar dan
ook presenteert.
Succes verzekerd want wat Freek nog
niet wist is dat zijn vinding eigenlijk helemaal niet nieuw is. Een leger aan
banjospelers werkt al sinds mensenheugenis op deze manier. De banjo kan worden
gestemd in een haarzuiver c-, g-,
of welk accoord dan ook, en daar drijft menig
Dixielandorkest op.
Maar het kan nog simpeler.
Ondergetekende speelde een paar jaar in een orkest dat hij de naam schonk Nederlands Dans Orkest. Hij is er weg
nu.
Want de leider ervan speelde fraai
mondharmonica, heel zuiver en in de maat, en kon dat in alle toonsoorten.
Tot ik tijdens een tournee toevallig
in zijn koffer keek en erachter kwam dat hij acht verschillende mondharmonica’s
bij zich had, voor elke toonsoort één, en op elk daarvan zat een schuifknopje,
een chromatisch toetsje, dat de toonsoort met een halve toon kon verhogen of
verplaatsen zodat hij zich in 16 toonsoorten, zonder zich te hoeven bezighouden
met mollen en kruisen, staande kon houden.
Nu ben ik, dankzij die man, maar meer
nog dankzij Freek van gisteravond, aan het sparen voor mijn achtste trombone in
de achtste noodzakelijke toonsoort. Echter, die is om de schuif op lengte te
krijgen dan bijna zo klein geworden als een es-trompet
waarmee ik alleen nog bij een circus terecht kan.
Dus ontmoet ik Freek bij een volgende
gelegenheid waarschijnlijk in de Jostiband.
Zijn fysionomie is er al, nu dat van
mij nog.
Tv-recensent
Beste Tv-recensent,
Heb vandaag genoten van
uw recensie over het optreden van Freek de Jonge gisteravond in > De wereld
draait door.
Zelf bespeel ik geen
enkel muziekinstrument, maar na de gitaarles van Freek gezien en gehoord te
hebben zit ik er over na te denken zo’n instrument aan
te schaffen. Ooit las ik eens dat de ukelele het
gemakkelijkst te bespelen instrument is.
Een vroegere maat van
mij is geschoold klassiek pianist, en ging weleens met hem mee als hij ergens
een voorstelling gaf. Mijn taak was precies op tijd de bladzijde uit het boek
met partituren om te slaan dat voor hem stond.
Probleem was en is dat
ik geen noten kan lezen, en hij tijdens de optredens waar ik bij was
"ja" zei wanneer het tijd was een bladzijde om te slaan.
Dit
samenwerkingsverband eindigde toen ik een keer niet één, maar drie bladzijden
tegelijk omsloeg en hij de kluts kwijtraakte.
met vriendelijke groet,
Jille B. Westerhof
Geachte heer Westerhof,
In uw geval
zou ik een Ukelele ten sterkste willen afraden. Ik zou zeggen, begin eens wat
te luchtgitaren en dan een trommeltje.
Ukelele dient namelijk bespeeld te
worden in de stemming: G C E A. Daarbij zijn de C en de E de 2 'bas'noten (dus de middelste 2 snaren). De buitenste 2
snaren zijn de hogere noten. Kortom als u het zich echt moeilijk wil maken moet
u daaraan beginnen.
Hartelijke groet,
Tv-recensent
Hoi recensent,
Even over de 'open tuning' van Freek de Jonge.
Dat is namelijk de naam
voor een verschijnsel in de Amerikaanse populaire muziek dat al tientallen
jaren bestaat.
Ik zal kort beschrijven
wat ik hier vanaf weet, per instrument gerangschikt.
De stemming van een
instrument wordt van laag naar hoog geschreven.
Gitaar: de stemming van
de klassieke gitaar wordt 'standard tuning' genoemd en volgt zoals u misschien weet e a d g b
e. Veel bluesmuziek in de toonaard e wordt in deze stemming gespeeld.
Echter, de beginnende,
en ook gevorderde blues muzikant speelt, met name met
'bottleneck'-techniek in 'vasterpool', een open d
stemming: d a d fis a d.
In de folkmuziek is ook
een stemming die merkwaardiger wijze 'Spanish' wordt
genoemd; een open g stemming: d g d g b d. Voor de 'lapstyle
steelstring guitar' worden
zoveel tunings als er verschillende songs zijn, gebruikt.
Tenor-banjo: Deze banjo dankt zijn populariteit aan wat we hier vaak Dixieland noemen,
ik noem het liever Oude Jazz. Deze is vier-snarig, en
wordt gestemd als de violoncel (cello), nl: c g d a.
Five string banjo: bekend in folk, bluegrass
en country music. De vijfde snaar bevindt zich naast de dikste snaar, en is vijf, soms zeven
frets korter dan de andere snaren.
Deze banjo is van
afstand te herkennen aan het stemmechaniek van deze snaar,
dat dus ergens op ongeveer één-derde van de 'neck' zit gemonteerd. Deze snaar is bijna altijd naar een
hoge g gestemd, bij liedjes in d echter fis. De overige vier snaren meestal,
maar niet altijd: c g b d, vaak ook :d g b d.
Er zijn en worden
talloze andere tunings ook gebruikt; de naam van één
ervan wil ik u niet onthouden: 'mountain minor tuning', g d g c d, genoemd naar de smoky
mountains in Kentucky.
Als u echt dieper geïnteresseerd
bent kan ik u bronnen sturen van deze kennis.
Aan Freek is dit niet
besteed, maar ik vermoed dat u dit verhaal wel leuk vindt.
By the way, Keith Richards (gevraagd naar het
nut van diverse gitaren gedurende één optreden), wist of wilde deze kennis niet
delen met de interviewer, hij liet het bij "these are all
different tunings", de kennelijk ondeskundige
interviewer gehuld in vraagtekens achterlatend.
Nog bedankt voor uw hunebedden-informatie deze zomer,
met de meeste hoogachting,
Bart Naessens.
ps. veel plezier en succes met uw nascholing
Dag Bart,
En hieruit blijkt maar
weer hoezeer ik aan die nascholing toe was. Dank voor je zeer interessante informatie.
Groet,
Tv-recensent
Woensdag 24 september 2008
EEN URN-OUT
Als je 35.000 Euri aan Rita
Verdonk schenkt is dat een echte earn-out-overeenkomst te noemen. John de Mol doet dat immers
niet uit liefdadigheid. De storting van een dergelijke som geld in de
portemonnee van Rita is erop gericht daar in de toekomst voordeel uit te halen.
Zonder de term “earn-out”
te gebruiken had Netwerk een aardige
scoop gisteravond, en later maakte Pauw
& Witteman dat keurig af met Sylvia Tóth aan
tafel die een earn-out verbintenis van € 10.000 was aangegaan
met de politica.
Maar het mooiste was de earn-out-constructie
waar zowel het NOS-journaal als het RTL-nieuws geen plaats voor maakten, want die is nog veel
interessanter en grappiger. Het is de earn-out die John de Mol met RTL overeenkwam toen hij Talpa-Tien van de hand deed. Programma’s (overwegend
mislukte) en mensen schoof hij als kapitaal door naar RTL en daarvoor kreeg hij
ruim een kwart van de aandelen van het grote concern terug.
Het was het werk van een financieel genie. Een eigen toko
inbrengen die nagenoeg zo dood is als een pier en er dan toch zo ongelooflijk
veel voor terugkrijgen; wij dachten dan ook meer aan een Urn-out en konden een jaar
geleden op deze plaats al bijna niet geloven dat de Luxemburgers dat hadden
gedaan uit naastenliefde. Daar is er uit die regio namelijk nog nooit een op
betrapt.
Dus toen het Reclamevakblad Adformatie
gisteren met het nieuws kwam dat John de Mol de gehele toenmalige RTL-leiding, maar ook die van nu, voor de rechter sleept,
en vandaag nummer één al (Fons van Westerloo) zou dat
ongetwijfeld de inleiding zijn tot een enorme media-aandacht. Immers De Mol is zelf aandeelhouder van RTL.
John de Mol vindt nu, en daar gaat
het om, dat RTL hem eerder had moeten waarschuwen over de tegenvallende
prestaties van RTL. Hij zou vinden dat hij misleid is in de winstverwachtingen van
het tv-concern en zou een compensatie verlangen. Bij de earn-out-constructie zou hij in het ootje zijn genomen.
Maar wat is een earn-out verbintenis? Het is een
financiële constructie, waarbij de omvang van de koopsom afhankelijk is van een
prestatie in de toekomst. Er kunnen afspraken gemaakt worden die de hoogte van
de koopsom of materiële inbreng dan wel betaling relateren aan bijvoorbeeld de
omzet van de onderneming in de toekomst, of bijvoorbeeld de winst van de
onderneming in de verte.
Welnu, die toekomst is inmiddels een stukje op gang, en de partijen rollen over
straat. En het hele stel dat vorig jaar nog zo jubelde over elkanders inzichten
over de toekomst van het concern, omdat ze ter wille van de buitenwereld
bijvoorbeeld kijkcijfers ophemelden die eigenlijk dienden te worden betreurd (gebeurt nog steeds elke dag opnieuw), wordt nu bijgestaan
door toga’s.
Van Westerloo,
altijd goed voor een onhandig en fout commentaar waarvoor hij zich later weer
moet excuseren, riep nu al buiten de rechtszaal: “….Ik vind dat-ie (John de Mol) nogal vroeg
begint te piepen….”.
De ontslagen RTL-topman,
die nu RTL-commissaris is (als hij dat al is want ook
die constructie is nog steeds mistig) die zijn eigen procederende aandeelhouder
attaqueert.
Wat is eigenlijk het voordeel van een
earn-out-constructie?
De koper loopt minder het risico een te hoge prijs te betalen. Maar John de Mol
heeft bij RTL nooit iets gekocht, hij heeft daar vooral zijn hand opgehouden.
En dat is al mysterieus genoeg. Tenzij hij, zoals hij met de huidige procedure
suggereert, echt financieel is misleid, op het verkeerde been is gezet, foute
stukken heeft ontvangen. Het heeft er de schijn van.
Want hij brengt niet alleen Van Westerloo in het getuigenbankje maar alle hotemetoten, dus
ook de huidige topman Bert Habets, voormalig
commercieel directeur Frank Eijken en zelfs ook de
Europese RTL-baas Gerhard Zeiler. En
juist die laatste zet verraadt mogelijk de sluwheid en opnieuw de genialiteit
van De Mol, want de grote RTL-baas laat zich natuurlijk
nooit dagvaarden voor misstappen en zo valt er een nog veel interessantere deal
voor De Mol te verwachten alvorens welke arbiter dan ook tot een uitspraak
behoeft te komen.
Spel, allemaal spel, maar daarom
hadden de journaals dit gisteravond nog niet mogen missen, want als de eerste
de beste particuliere aandeelhouder bij een bedrijfsfusie het waagt vragen te
stellen zijn de journaals er als de bliksem bij dat vuurtje aan te wakkeren. Maar nu de hoofdrolspeler op hetzelfde moment een kapitaaltje stort in
de kas van Rita Verdonk waarbij hij alleen maar schade oploopt, omdat het
lichtje bij andere politieke partijen gaat branden over de aard van het gulle
beestje, is dat wél nieuws. Want bij het door hem
zelf gecreëerde imperium ligt zijn kracht, maar bij de politiek altijd weer
zijn zwakte.
Netwerk deed het met de bekendmaking van de Rita-donatielijst dus aanmerkelijk beter gisteravond,
hoewel ook daar de betekenis van een earn-out-constructie onbesproken bleef. Want wat zouden de
donateurs ooit in een toekomst hebben teruggekregen voor hun storting.
Naastenliefde is er behoorlijk onbekend.
Want de namen die circuleerden en
bekend werden gemaakt komt men in kringen van de charitas in het algemeen maar
weinig tegen.
Dus, wordt absoluut vervolgd. Hoe meer
hoe beter. Maar dan wel graag ook op die plaatsen waar het nieuws echt
thuishoort.
Tv-recensent
Maandag 22 september 2008
NIET BOEKEN BIJ: “ZOOVER.NL”
Koekje van eigen deeg
Vakantie-ellende scoort; dat is geen nieuws. Met het uitzenden van een
leeg zwembad, sterk vervuilde kamers, of helemaal geen hotel bereik je al gauw een miljoen kijkers.
Daar is SBS6 nu ook eindelijk
achter. Maar daarmee is het programma “Red
mijn vakantie” (SBS
6, 21:30 uur), nog geen consumentenprogramma zoals
ze daar denken en bij hoog en laag beweren.
Het is een slecht programma dat zeer
velen op het verkeerde been zet en helemaal niets betekent in het oplossen van
problemen. Waarom dat zo is? Vele redenen, maar de voornaamste is: er worden
geen namen genoemd.
Wie zijn eigenlijk de
boekingskantoren, reisorganisaties en accommodatieverschaffers die er zo’n ongelooflijke janboel van maken als SBS6 laat zien of
beweert.
Geen naam wordt vermeld. Dus het kan
iedereen zijn. Jammer voor OAD, Arke, Holland International, Kras, D-Reizen en
noem zo nog maar een serie vakantiespecialisten.
Zij zijn het dus, want er wordt
immers niet gezegd dat zij het niet zijn. Het kaf blijft onder het koren; zo
gaat dat bij een angstige en laffe commerciële omroep die niettemin toch voor
deze vorm kiest.
Op deze manier in beeld gebracht is de georganiseerde reisbranche dus
één grote bende, volgens Alberto Stegeman
met zijn kornuit Rob Geus.
Natuurlijk nemen wij aan dat de
klagers te goeder trouw zijn, maar eigenlijk zijn wij dat zelf veel meer omdat
er geen enkel wederhoor wordt toegepast en wij dus maar moeten aannemen dat het
allemaal correct is wat de zender laat zien en horen.
Zo nu en dan verschijnt er een
anonieme hostess in beeld om de chaos te helpen repareren, maar morgen is het
daar natuurlijk weer precies hetzelfde omdat de veroorzakers onbenoemd en
onbestraft blijven.
Sterker nog, het was al na vijf
minuten weer mis toen ze dachten dat Stegeman zijn
hielen had gelicht.
Twee meiden troffen een vervuilde
kamer aan en “Red mijn vakantie” kwam
langs om een alternatief af te dwingen bij….ja bij wie
eigenlijk. Geen naam werd genoemd, maar soms liet het gezelschap zich filmen
voor een bord met Club Verano erop dan weer met Traum Tour Agency, maar uit niets bleek dat
deze organisaties iets met het probleem te maken hadden.
Daar kwam de hostess al (geen naam, geen ondertitel, volkomen anoniem)
en Stegeman introduceerde zichzelf met:
“…wij zijn van een televisieprogramma
uit Nederland…”, dus niet SBS6, waarmee ook nog van
een degelijke identiteit van andere programma’s uit ons land misbruik wordt
gemaakt. “Wij zijn van DE televisie uit Nederland” – een gotspe heet dat.
De hostess zegt dan: “…als ze ontevreden zijn, hebben ze recht op
een fijne vakantie, en daar zijn we voor…”.
Maar wie “we” in dit geval waren, het
bleef onvermeld.
Alberto neemt onmiddellijk genoegen met deze ophemeling die allesbehalve een
toezegging tot iets is, en antwoordt meteen, letterlijk:
“…zó horen
reisorganisaties met de klanten om te gaan…”, en hij bejubelde de reisleidster waar ze bijstond.
Al na 5 seconden weten we dus wat
“reisorganisaties” daaronder verstaan, want de twee gedupeerde meiden, die immer vrolijk lachen over hun leed, staan dan weer voor Stegeman omdat er nog zoiets als gaatjes in de lakens waren
aangetroffen en er dus niets en door niemand was opgelost.
Uiteindelijk eindigt het “tevreden” gezelschap aan een zitje ergens bij een
zwembad omdat op de omringende badstoelen alle plaatsen al bezet waren vanwege
de handdoekjes die andere gasten erop hadden gelegd.
Begrijp goed, ondergetekende heeft
niets tegen klachten op de buis, integendeel, ze kunnen mij niet klein genoeg
zijn. Als TUI, de grootste, niet in staat zou zijn een hoofdkussen in je
hotelkamer te regelen, dan is het dus de kleinste en moet je daar niet wezen
als je van hoofdkussens houdt. En vandaar dat die naam van belang is. Maar dat
kwamen wij hier dus niet aan de weet.
Volgende onderwerp. Vanwege zijn gipsen been werd zoonlief op de terugweg vanuit
Turkije “zomaar” geweigerd in een vliegtuig.
Maar welke maatschappij doet zoiets,
zomaar? Geen namen.
Het trio reizigers had op de heenweg
gevlogen met Transavia, zo vertelde men. Dus het was Transavia, omdat wij met onze geringe kennis van reizen
weten dat er bij charters terug vaak met dezelfde maatschappij wordt gevlogen.
Of niet want op geheimzinnige manier werd gesuggereerd dat het nu wel eens om
een Turkse maatschappij zou kunnen gaan.
Maar welke? Geen identiteit, Stegeman sprak slechts van “een vliegtuigmaatschappij”.
Bovendien, mogelijk was de weigering best te begrijpen omdat
maatschappijen zich dienen te behoeden voor passagiers die trombose kunnen
oplopen aan boord.
En daarom moet dat tevoren worden
gemeld.
De reisorganisatie of het
boekingskantoor had verzuimd dat goed te regelen, volgens “Red mijn vakantie”, maar wie dat waren?
Opnieuw: geen namen.
Stoer nam de presentator plaats aan
een zonnig plekje aan het water en begon met Nederland te bellen. Maar met wie.
Geen idee, was het wel met Nederland
want zijn anonieme gesprekspartner sprak niet accentloos.
Geen informatie. Er volgde een interview
met een instantie die niet bekend werd gemaakt. Intussen bleef de voice over maar roepen dat dankzij Alberto
Stegeman alles in orde zou komen. En daarom kwam de
familie toch weer in Nederland terecht. Maar met welke maatschappij nu weer,
waarom, hoezo en tegen welke prijs…het was één groot mysterie.
Trouwens, wanneer heeft zich dit eigenlijk allemaal afgespeeld, wat was
het jaartal, welke maand? Mist.
Kortom, “Red mijn Vakantie” is een journalistiek wanproduct van formaat en
absoluut geen consumentenprogramma.
Velen uit de reiswereld voelen zich
nu ten onrechte aangesproken of tekort gedaan. Er wordt een smet geworpen op
bureaus die wel deugen maar die nu suggestief in verband worden gebracht met
allerlei wantoestanden waaraan men misschien part noch deel heeft. Wij kijkers
weten dat niet.
Misschien zijn veel klachten wel
verzonnen. Wie zal het zeggen als er geen bronnen worden genoemd, al was het
maar om een en ander tegen te spreken.
Maar gelukkig werd meteen na de
aftiteling dan toch de hoofdschuldige, de veroorzaker van al dat leed,
aangewezen door de voice-over en met nu wel de naam
in beeld.
“..Red
mijn vakantie werd mede mogelijk gemaakt door Zoover.nl”.
Dus, omdat het de enige naam was die
werd onthuld, kan geen andere conclusie worden getrokken dan:
Zoover.nl had het leed
veroorzaakt. Zij wisten kennelijk overal van en hadden SBS getipt over het
eigen falen. Zoover.nl is dus de kwade genius van vuile kamers, vliegtuigen die
passagiers weigeren en scooters die worden gejat.
Wij zijn ook maar argeloze kijkers
naar een zichzelf noemend “consumentenprogramma” en zouden dus niet weten hoe
we dat anders moeten zien als het wordt gemaakt zoals het gepresenteerd werd.
Je zult er maar geboekt hebben, bij
Zoover.nl.
Tv-recensent
Zaterdag 20 september 2008
BEELDVORMING
Was dat
even een verrassing. Zagen wij daar aan het eind van een politiek tumultueuze
week Jan Pronk op de buis. In De Wereld
Draait Door (Ned. 2 – 19.30 uur). De politieke beschouwingen en
natuurlijk de ineenstorting van de wereld en de Partij van de Arbeid zouden nu
van een echte visie worden voorzien.
Met name dat laatste punt kon vuurwerk betekenen. Immers,
Pronk had precies een jaar geleden de strijd om het voorzitterschap van de PvdA
verloren en sindsdien hadden wij van degene die het wel was geworden, en het
eens even zou gaan doen, niets meer vernomen; helemaal niets meer, zéro, nada, niente,
nothing, nichts, waar was
ze gebleven…was het wel een “ze”. Hoe heette ze ook al weer. Wat zegt u?
O ja, Lilianne Ploumen.
Zeker deze week had Ploumen avond
aan avond de buis moeten beklimmen om de stormachtige aanvallen op haar partij
te pareren, maar ze liet de klus klaren door Mariëtte Hamer die daarvoor het
malste hoedje dat het parlementaire gezelschap kon vinden had opgezet waarmee
ze niet alleen zichzelf maar impliciet ook haar partij belachelijk maakte. De natuurkunde heeft daar een woord voor: implosie.
En wel meespelen in de discussie over
ja dan nee hoofddoekjes, en je dan zó bij de Kroon en op het scherm vertonen
terwijl Hamer toch een buitengewoon aantrekkelijk model is voor een burka.
Het gevoel voor stijl had met
Minister Ella Vogelaar uit die kring, die eerder in Londen voor staatszaken met
een loodzware rugzak de stad doorzeulde, toch al een knauw gekregen. De hele
wereld had zich een bult gelachen.
Of wat te denken van de
collega-parlementariër die aan zijn overhemd te zien tegenwoordig schijnt te
zijn gehuisvest in een vuilcontainer.
Ook hier was het PvdA-restant
de trend ontgaan dat je je beter niet kunt
uitmonsteren als vogelverschrikker en een aantal dames van de concurrentie had
dat dan ook goed begrepen door dit jaar het televisiejournaille op Prinsjesdag
blootshoofd tegemoet te treden.
Dus het advies aan de jongens en
meisjes dat ze er een beetje behoorlijk uit dienen te zien op de buis, als je
daar al mag aantreden, moet verder ook nog luiden: wees vriendelijk en positief
ogend en pas op voor je uitstraling ook al denk je even niet in beeld te zijn.
Dus toen Jan Pronk gisteravond was
uitgesproken over de globe en vooral de jongeren die elkaar daarop moeten
vinden, vooral ver weg, want Dr. Pronk is nu voorzitter van het Inter Kerkelijk Vredesberaad, was zijn klus geklaard.
Vanavond begint namelijk op de 7e etage van het oude Volkskrantgebouw
aan de Wiboutstraat 150 te Amsterdam “de nacht van de vrede”. Dat zal me een
aanloop geven.
Want nadat er dus niets van belang
was gecommuniceerd over de teloorgang van de PvdA nam de heer Pronk plaats
achter een groepje vrouwen, alwaar hij het IKV-evenement
24 uur vervroegde door prompt in slaap te vallen.
De dames die voor hem zaten praatten
voluit over vagina’s en wat je er al zo mee kunt, de jongsten
bij ons thuis gingen er gelet op het vroege uitzenduur meteen mee aan de slag,
maar dat weerhield de heer Pronk er niet van de snurkpartij te vervolgen.
In samenspraak met de regisseur, zo
moet het gegaan zijn, koos de cameraman voor enkele wereldshots door van de zich
opwindende vrouwen een uitsnede te maken waarbij de heer Pronk dankzij een
niets verhullend goedgekozen scherpte-diepte-diafragma
er tussenin was te zien maar dan in coma.
Is een dergelijk een uitsnede….vilein? Natuurlijk. Kan deze worden voorkomen? Uiteraard.
Moest het vermeden worden? Vanzelfsprekend niet. Hulde voor deze alerte
vaklieden want we mogen toch van gasten van het formaat Jan Pronk verwachten
dat als je de jongeren wilt aanspreken niet in een televisiestudio gaat liggen maffen, of de pose ervan aannemen.
En Matthijs van Nieuwkerk
had even tevoren nog zo gezegd, letterlijk:
“…u gaat er bij zitten
alsof u denkt we gaan eens half uurtje uitpakken…”, en maakte daarmee meteen en abrupt een eind
aan het interview.
Dan kun je niet zeggen dat je niet
gewaarschuwd bent voor je fysieke gedrag.
Wat is dat toch met mensen uit die
beweging, het lijkt wel of momenteel alles fout gaat wat ze op de buis
ondernemen.
Tv-recensent
Vrijdag 19 september 2008
NEEM WILDERS SERIEUS
Het was zeer goed hoorbaar (Ned. 1 – NOS-journaal). Het luide tromgeroffel dat werd veroorzaakt door Tweede Kamerleden en
een voltallige ministersploeg die met vingerknokken op
de bankjes rammelden omdat zij instemming wilden benadrukken met het weerwoord
van premier Balkenende op de aanval van Geert Wilders
het tuig eruit te gooien.
Applaudisseren of ander voet- of handlawaai komt in ons parlement zeer
zelden voor.
Afgesproken is dat na te laten.
Dus het teken kon ditmaal worden
verstaan als “de maat is vol”.
En het NOS-journaal
zond het uit, nu wel natuurlijk, nadat de NOS eerder deze week de gehele
toespraak van Wilders had weggestufd.
Teletekst reageerde gisteren als
eerste: “Harde botsing Wilders en Balkenende”.
Het speelde zich midden op de dag af
en dan hebben wij Nederlanders gemiddeld andere lusten, bezigheden en
interesses dan ons eens bedaard voor de buis te
scharen. Dus toen Teletekst meldde dat het weer eens ergens over ging (een
heftige confrontatie tussen Wilders en Balkenende),
was onze belangstelling voornamelijk gericht op de televisiejournaals van
gisteravond.
Ook al omdat, zoals gezegd, een dag
eerder aan het licht kwam dat de Staatsomroep NOS deze week wederom pure
politieke censuur had bedreven door op het digitale kanaal “Politiek24” de
Algemene Beschouwingen integraal uit te zenden maar toen Wilders aan de beurt
was de stekker eruit te trekken. De bijdrage van de PVV-voorman, dus van een echt democratisch gekozen Tweede
Kamerlid, kwam niet door de censuur heen.
De nieuwe waakhonden van dit soort
journalistieke uitwassen melden dat dan ook met graagte. De Internetsite “Geen Stijl” moet dus beslist niet
worden onderschat, als er naar aanleiding van dit bericht duizenden reacties op
verschijnen, omdat daar elders kennelijk geen plaats
voor is, waaronder de volgende die daar werd gepubliceerd een redelijke
samenvatting en kern is van het volksgevoel:
“…Wat Geert echt heeft laten blijken is dat hij ook daadwerkelijk
begrijpt wat het voor de Nederlander betekent om midden in de criminaliteit te
wonen, wat het is om als Nederlander te zien hoe knieval na knieval gemaakt
wordt door andere partijen richting een godsdienst die in zijn wezen er niet op
uit is om samen te leven. Hij raakt gewoon een snaar. Het is die oprechte intentie en
oprechte boosheid over de huidige situatie in dit land. En dat voelen we.
EINDELIJK begrip en de drive om ook eindelijk maatregelen te nemen. Super-speech Geert!...”
Net als bij de toenmalige CD, die een
oase van redelijkheid was vergeleken bij de discussies van nu, is er weer een
trend van zich politiek correct voelende journalisten om de optredens van
Wilders c.s. te verzwijgen c.q. minstens te bagatelliseren of naar het hen
uitkomt zoals in dat NOS-journaal van gisteravond
nadelig te accentueren. Oei wat stom, wat fout, en wat een
onwaarschijnlijk geringe kennis van de processen van massacommunicatie. Als men
althans beoogt de anti-Wilders-stemming verder aan te
wakkeren.
Wilders moet
zo langzamerhand serieus worden genomen of liever “ernstig”. Het heeft totaal
geen zin en werkt contraproductief zijn argumenten en emoties in de ban te
doen. De Wilders-bagatel die Balkenende
gisteren in het parlement, dus voor de televisie, ten beste gaf is nog veel
gevaarlijker dan wat Wilders zelf aan tekortkomingen etaleert.
Immers, veel Wilders-uitspraken
vertegenwoordigen zeer krachtig hetgeen velen beleven
of willen horen. Er zijn maar twee middelen om publicitair zaken in balans te
krijgen. Ten eerste door het Tweede Kamerlid Wilders te
bestrijden op zijn inhoudelijke mededelingen door hem punt voor punt voor te
houden dat het anders is, als dat zo zou
zijn!, of inhoudelijk aan te geven op welke manier er óók aan zijn bezwaren
tegemoet kan worden gekomen in plaats van hem telkens uit te dagen zelf de
oplossingen voor problemen aan te dragen.
Met het luidruchtige vuisthameren op de
bankjes gedragen bewindslieden zich als in een operetterepubliek waar massaal
achter de leider dient te worden aangehold. Het was een gênante televisievoorstelling
voor hen die zich echt democraat voelen.
En als daar dan ook nog een heuse
spionageaffaire doorheenloopt vanwege de tentakels van een Marokkaanse overheid
die zijn uitgeslagen in delen van de Nederlandse samenleving, zouden die
vingertoppen van diezelfde leden van de regering beter kunnen wijzen naar die
duizenden diensten die onder hen ressorteren en waar werd verzuimd dit te
voorkomen vanwege hun blinddoeken die zij vrijwillig voordoen omdat er een
Wilders door hun wereld heenmarcheert.
En het NOS-journaal
dient zich diepgaand af te vragen welke interne studies er kunnen worden gedaan
naar een berichtgeving waarin avond aan avond wél een
juiste balans wordt gevonden. Met name op die plaats is het
heel erg mis de laatste tijd en bevestigt men continu dat het predicaat
“staatsomroep” terecht kan worden gebezigd.
Tv-recensent
Dag TV-recensent,
Was toch verrassend dat de Volkskrant, ook wel azijnbode
genoemd, om donderdag bij een paginagroot artikel over consumenten TV een grote
foto te plaatste van een voormalig presentator: Frits Bom. En niet van Felix
Meurders of Antoinette Hertsenberg. Geheel in overeenstemming met het artikel:
(http://www.volkskrant.nl/binnenland/article1066068.ece/Kopen,_Klagen,_Kijken)
Dit in tegenstelling tot de NOS die, door 'stomme fouten' zullen
we maar zeggen, niet alle vertegenwoordigers die er iets toe doen (en eigenlijk
zijn dat alle fractievoorzitters!) laten zien en daardoor niet allemaal aan de
hand van hun optreden beoordeeld kunnen worden door de kijker/kiezer.
Ook is het niet de eerste keer dat het scherm op zwart gaat
tijdens de spreekbeurt van dezelfde volksvertegenwoordiger.
Vorige keer sprak u er ook al schande van dat toen blijkbaar
ineens de zendtijd op was.
Ik herinner mij nog dat er toen gezegd werd dat we het debat
verder konden volgen via internet 'Politiek 24', dat nu op zwart ging. Toen was
het, ondanks de verwijzing ernaar, helemaal niet in de lucht.
Gelukkig heeft de Tweede Kamer zelf ook een internet kanaal
waarop alles te volgen is. Waarom wordt dat eigenlijk niet genoemd door de NOS?
Maar waarom moeten betrokken burgers over een
internetaansluiting en computer beschikken om de volksvertegenwoordiging te
kunnen volgen? Er zijn immers Europese landen die voor dit doel een apart
satelliet kanaal hebben dat gratis via de schotel te ontvangen is en zonder
zwarte gaten.
Gegroet door,
Henk Boenders