Zondag 14 september 2008
KOEFNOEN: WERVELENDE START
Wij hopen nu al van harte dat ze dit zullen volhouden. Want eigenlijk
ontbrak er, op een enkele uitzondering na, geen koppeling naar welke
lachwekkende relevante actualiteit dan ook. Zoals elk seizoen, ditmaal het
achtste, startte Koefnoen (Ned. 1, 21:25 uur) wervelend. In eerdere seizoenen zakte de satirische voorstelling na
enkele uitzendingen als een kaartenhuis in elkaar, ook wat betreft de
kijkcijfers.
Er zijn nu redenen om te verwachten
dat de nieuwe reeks van acht programma’s, zoveel is dat nou ook weer niet,
ditmaal wel op peil zal blijven. Een uitstekende programmering op de
zaterdagavond, en een bijgeschaafde formule met leuke animaties. Deze laatsten
kunnen de handicap verbloemen dat nu eenmaal niet alles dat de makers willen
met fysieke imitaties en parodieën kan worden verbeeld.
En meteen was al te zien dat de
uitzending daarmee in een fijne balans komt te liggen van rustig genieten en
ademnood.
Om meteen van start te gaan met, eindelijk, eindelijk, eens een
behoorlijke persiflage op Paul de Leeuws gewoonte personages af te zeiken die
geen weerwoord meer kunnen geven, was een goede ingeving.
Temeer daar er flink in de kast van
overledenen werd gegraaid (Luns, Godverde Bomans, Kluk Kluk, Snip & Snap)
om de kwaadaardige kant van De Leeuw goed te illustreren.
Oude sterren een rotschop verkopen
gaat immers over een grens heen, zelfs al wordt dat gedaan door Paul de Leeuw.
Vandaar dat Koefnoen juist koos voor
de NSB-historie van Luns die al zo vaak breed is uitgemeten, en om het dan af
te maken met de beroemde piepende kreet “het
was niet mijn broer” van Walden en Muyselaar is natuurlijk briljant.
Het voordeel van de animaties is
tegelijk een nadeel. Want als er wordt gewerkt met bewerkte illustraties in
plaats van schmink en verkleedpartijen hadden we natuurlijk veel liever een
onsmakelijke erotische breekijzeren verhandeling gezien van het liefdeskoppel
Storms/Brink. Nu waren het slechts plaatjes en moesten wij daardoor teveel aan
onze fantasie overlaten, terwijl het onderwerp smeekt om een dubbelvette
plastische aanpak die ons afgrijzen bevestigt.
Dus een van de alleraardigste onderwerpen werd het zusje van Jan Smit,
ook al wist de look a like veel te weinig de irritante babyface te persifleren.
Want een lied met het dodelijke jai-wai-zai-accent,
in de meest valse toonzetting die maar kon worden gevonden, was voldoende om de
irritatiegrens net zo snel te bereiken als bij de echte zus van.
En even tevoren was de ondertitel bij
het “NIWZ” nieuws “Nieuw batterijtje in
horloge Jan Smit” al voldoende om de kolderieke overexposure van broer en
zus in de media aan de kaak te stellen.
Paul Groot, Owen Schumacher en de vele anderen, ze waren eigenlijk
overal bij.
Roodbaard uit Polynesië waar het
schudden van een vrouwenhand meteen leidt tot neuken, vandaar dat er wordt
gespuugd ter begroeting, Jort Kelder op de hak, ook gewoon omdat het een keer
tijd was daarvoor, Jacqueline Cramer natuurlijk “met een C” in het “The which
cramer project”, en de nieuwsjongens Niels Leeser en Hank Ankerman, helemaal op
dreef niet zozeer met hun berichten maar eerder met de stroom aan geestige
ondertitels.
“Tekort aan
inbussleutels na orkaan Ikea”, “Nederland haalt brons in avondspits”, “Bos
geeft heldere analyse deeltjesversneller”, waarna de betrokkene
in beeld komt met: “Het is moeilijk en
dat is het zo ongeveer”.
Maar het hoogtepunt bereikte Koefnoen
met het onderwerp “Amerika in ban van Palin sound”, waarbij wij de running
mate, in een te nauw rokje gekleed, bossen, wouden en wildernis zagen slopen om
haar imago in overeenstemming te brengen met zoals de Amerikaanse vrouw die na
het verlies van mevrouw Clinton wenst.
Rita Verdonk had er volgens Koefnoen beter aan gedaan daarbij in de
buurt te komen want haar ijver om Sinterklaas ongeschonden in het land te
houden, maar daarin de kwestie Suikerfeest vergeet te betrekken, maakte haar
met de volgende variant op het beroemde gedicht van H. M. van Randwijk tot het
grootste Suikerbeest van de uitzending.
Een volk dat voor tirannen zwicht zal meer dan pakjes en
pepernoten verliezen.
Dan breekt uw klomp.
En de sublieme dijenkletser van de
avond werd Gastro Tv, de reïncarnatie
van het bij RTL geliquideerde Astro Tv; even niet moeilijk nadenken maar gewoon
de gulle André van Duin-lach hoewel de vondst van de subtiele 0911-0911 nummers
toch ook hier als toefje op de taart werd gelegd.
En: hoelang doet een kip erover in de
oven, u kunt opbellen en dan aan de weet komen dat u helemaal gezond bent.
Maar waarom bij al dit grote plezier dan het leukste gemist. De
reanimatie van de Partij van de Arbeid zoals Mariëtte Hamer, fractieleider
PvdA, die enkele dagen geleden nodig vond. Jammer. Er zouden enkele miljoenen
tekstschrijvers voor beschikbaar zijn geweest.
Maar had de satire de werkelijkheid
wel kunnen overtreffen, is de vraag.
Want nadat eerst het politiek fout
manipulerende NOVA had verzuimd iemand van de partij naar de studio te halen of
op te zoeken maar in plaats daarvan de ongeloofwaardige buitenstaander Marcel van
Dam zijn verraad aan de partij nog eens vorm te laten geven, leerde Matthijs
van Nieuwkerk eergisteren NOVA en menig andere nieuwsrubriek een lesje.
Hij had wél Mariëtte Hamer in de
uitzending. Dat had ze beter na kunnen laten.
Een overweldigende hoeveelheid
prietpraat wisselde ze af met:
“…Ik geloof dat je
alleen maar kunt winnen als je er zelf in gelooft. Dat heb ik geleerd van de
hockeydames….”.
Waarop van Nieuwkerk woedend en op
zeer strenge, en terecht agressieve toon haar liet weten:
“…wilt u mij niet
lastig vallen met dit soort koeien van clichés…”.
Dat was echt van je klits klets
klandere van de ene bil op de andere. Zelden werd een politicus zo genadeloos
hard in de hoek gerammeld.
Een reanimatie van Mariëtte Hamer had
daarom eigenlijk ook thuisgehoord in Koefnoen.
Toch was het allemaal meer dan
voldoende. Wij gaan een mooi seizoen tegemoet met dit stel.
Tv-recensent
Beste tv-recensent,
Ook ik heb genoten van
"Koefnoen" gisteravond.
Tijdens de
"nieuwsuitzendingen" was het overigens jammer dat het moeilijk was te
volgen.
Of ik keek alleen naar
de grappige "headlines" die onder in beeld voorbijkwamen, óf ik
luisterde naar
wat de heren hadden te
melden. Beide tegelijk volgen vergde de nodige concentratie.
De imitatie van Paul de
Leeuw was briljant, de gasten in zijn programma ook ( Lassie ! ).
( Overigens , in uw
recensie schrijft u “Godverde Bomans” ipv Godfried Bomans, of werd hij zo
genoemd in Koefnoen? Dat is mij dan even ontgaan).
En, het gesprek van Van
Nieuwkerk met mevrouw Hamer was boeiend.
Hamer dacht dat ze op
een PvdA avondje was, en lulde nietszeggend door. Gelukkig werd ze vakkundig
onderbroken door messcherpe interrupties en vragen van Van Nieuwkerk.
Het wordt inderdaad
hoog tijd dat behalve de PvdA ook mevrouw Hamer gereanimeerd wordt,
een voorzitter met de
uitstraling van een hockeystick.
met vriendelijke groet,
Jille B. Westerhof
Dag mijnheer Westerhof,
Ik had het echt goed
verstaan, het was Godverde Bomans. Goed opgemerkt van u trouwens dat de
headlines onder in beeld niet samen konden met wat de vrolijke nieuwslezers te
berichten hadden. Het is een oud en fundamenteel probleem waaraan
programmamakers stelselmatig voorbijgaan; twee soorten informatiestromen kunnen
door een kijker niet tegelijkertijd worden geabsorbeerd. Dus tenminste de helft
van de aardige mededelingen ging verloren, maar uit de psychologie weten wij
dat door deze communicatieve verwarring juist veel meer tot alles de mist kan
ingaan. Ook Koefnoen moet leren. Van u en van mij. Niet hooghartig bedoeld,
maar als wij het niet zeggen c.q. onderwijzen wie dan wel.
Hartelijke groet,
Tv-recensent
Vrijdag 12 september 2008
HET LINKSE KAMP
Ondergetekende is bevooroordeeld noch benaoordeeld, hij is niet verwant meer
(helaas) aan enige politieke stroming, en voelt zich daarom geplaatst in het
onvoorstelbaar grote leger van politiek daklozen. Dat is handig voor deze
dagelijkse columns maar lastig voor zijn persoonlijke levensoriëntatie die zich
beter laat uitdrukken als desoriëntatie. Waarom zo openhartig? Omdat hij
gisteravond niet was begaan met de Partij van de Arbeid. En dat doet toch pijn.
NOVA had in de krant gelezen dat
fractieleider Mariëtte Hamer van de PvdA met een 'reanimatieprogramma' kiezers
wil terugbrengen bij haar partij. Volgens Hamer verkeert de PvdA op dit moment
in een alarmfase. Maurice de Hond had namelijk berekend dat aan de val van de
partij maar geen einde komt; de PvdA kan nu nog slechts rekenen op 15 zetels,
en Hamer dacht zelf dat de bodem van 5 stuks in zicht komt.
Alle hens aan dek dus. Leuk voor NOVA
om eens uit te vogelen hoe het zit, en voor ons om naar te kijken omdat elke
grote partij die slinkt ons in principe aan het hart gaat. Maar zo goed als
NOVA vaak is wanneer het om niet-politiek georiënteerde onderwerpen gaat (zoals
eergisteravond de berichtgeving over de deeltjesversneller), zo verdacht, link
en geslepen opereert de rubriek wanneer er een politieke dimensie in schuilt,
of het nu een verkiezingscongres in de VS is dan wel een schokje in de
politieke barometer van ons eigen land.
De PvdA gaat dus kennelijk ter ziele. Dat betekent dat de vrijwel
belangrijkste opiniërende rubriek van de Nederlandse televisie ten minste
mevrouw Hamer uitnodigt, dan wel de halve PvdA-fractie, of de politiek leider
Wouter Bos, misschien het PvdA-bestuur, diens voorzitter, of een verontrust
lid, misschien zelfs een kiezer.
Nee dus.
Voor de analyse had men uitgenodigd
Marcel van Dam, in zijn hoedanigheid van ex-minister van Volkshuisvesting, zonder
erbij te vermelden dat hij vanwege de politieke inschattingsfout om onder Van
Agt (2) te dienen sinds de Tweede Wereldoorlog de kortst zittende aan dat
bureau is geweest (september 1981 – mei 1982).
Van Dam is bovendien allang geen lid meer
van de PvdA en over die opzegging had hij trouwens ook nog gelogen c.q.
gezwegen.
Hij is nu SP-stemmer, staat dus
helemaal buiten de PvdA, en kwam ontelbare malen negatief in het nieuws met als
voornaamste kwestie het feit dat hij in een debat Pim Fortuyn als een
buitengewoon minderwaardig mens had gekwalificeerd.
Maar hij is wél columnist van de
Volkskrant, want daar kunnen ze zo iemand goed gebruiken, en dat is dus het
echte oriëntatiepunt voor NOVA om hem aan tafel te plaatsen.
Het heeft er de schijn van dat de
aangroeiende groep publicisten die NOVA afschildert als een betrokken uiterst
partijdige linkse beweging het gelijk steeds meer aan zijn kant krijgt. Niets
was evenwichtig gisteravond, want hoe kom je erbij Van Dam over dit belangwekkende
thema als enige spreker uit te nodigen als je ook nog weet dat hij zelf zo
indringend heeft bijgedragen aan de teloorgang van de PvdA en dat nu als
vreemdganger weer doet.
Zijn analyse (PvdA heeft sinds 1985
een te weinig sociaal gezicht) sloeg dan ook nergens op als reden voor het
huidige dieptepunt, en kon dan ook door niemand worden aangevuld of bestookt.
Ondervraagster Polak kwam bovendien nog met twee opinie-uitslagen van dit
moment die niet klopten.
Links die van Maurice de Hond die met
een neerwaartse pijl ergens in de 20 terecht komt, terwijl hij 15 zetels had
gemeten, en rechts een eigen NOVA-peiling die daar minstens 9 zetels van
afwijkt.
Als ex-opiniepeiler liet Van Dam ook
dit opvallend genoeg onbesproken.
De gehele bijdrage van Marcel van
Dam, en hij zei dat ook, kwam neer op de stelling:
“…Het beleid deugt
niet, en dat krijgt men heel goed over het voetlicht…”.
Deze eenvoudige en ongehoord
populistische loze kreet kan men echter al honderd jaar lang beluisteren bij
alle oppositiepartijen en figuren van welke partij dan ook. Geen regering heeft
vanuit het andere kamp ooit andere muziek gehoord.
Of wat te denken van deze: “…Ik ben sociaal democraat gebleven, maar de PvdA niet…”, dan ben je toch wel heel erg van deze wereld losgeraakt; wat een
belediging aan die vele duizenden leden en kiezers die overblijven.
Volgens van Dam heeft de koers van de Partij van de Arbeid de afgelopen
25 jaar “een verwoestende uitwerking” gehad op de eigen geledingen.
Zowel Clairy Polak als hijzelf lieten
daarbij onbesproken dat nauwelijks 4 jaar geleden Wouter Bos nog de
gedoodverfde premier in wording was vanwege (in de peilingen) de grootste
aanhang onder de bevolking die een PvdA-prominent sinds heel lang had genoten.
En misschien dat een analyse over die
teloorgang wat nuttiger zou zijn geweest.
Want Wouter Bos is de politiek leider
van de PvdA die vóór de verkiezingen bezwoer en plechtig beloofde dat hij nooit
onder Balkenende zou dienen in een kabinet. En zie de stemmen waren nog niet
geteld of hij verscheen met stropdas als vicepremier en Minister van Financiën
in de regering Balkenende, naast de Majesteit, maar onder de premier.
Kiezersbedrog, sterker: een vorm van regelrechte
verkiezingsfraude. Vervalsing van stembiljetten door ze zo voor de eigen
kiezers dramatisch anders uit te leggen dan waartoe de rode potloden ze hadden
gekleurd. Dit nog los van de immens grote bezorgdheid onder kiezers van alle
partijen over de migratiepolitiek, waaraan de Partij van de Arbeid zo sturend
heeft bijgedragen. Wie kijkt er dan nog op van een pak rammel.
Want Wouter Bos zit nog steeds op de
plek waarvan hij had beloofd er beslist niet te zullen gaan plaatsnemen. Bedrog
dus. Vijftien zetels is nog teveel voor deze staatsleugenaar. En wat zichtbaar.
Zoals gisteravond ook de plaats van Van Dam natuurlijk door anderen had moeten
worden bezet. Maar NOVA is geen onafhankelijke rubriek. De critici krijgen
steeds meer gelijk. Het programma is ingemetseld in een linkse oriëntatie met
een heel naar verworven eigendomsrecht op het medium televisie.
Want daarom ontbrak er gisteravond
het volgende geluid:
Hamer wil met een
'reanimatieprogramma' de kiezers terugbrengen bij haar partij. Vreemd dat in
die beweging nooit eens iemand op de gedachten komt dat het verstandiger is de
partij terug te brengen bij de kiezers.
Tv-recensent
Geachte TV-recensent
U bent met mij de eerste die openlijk het verband legt met Bos' zijn
persoonlijke beloftes over zijn stropdas, ministerschap en gezin en de
ondergang van zijn politieke partij. Die beloftes hebben alles te maken met
betrouwbaarheid en geloofwaardigheid en niets met een partij- of
verkiezingsprogramma.
Tel daarbij nog de zichzelf rat noemende ex-fractievoorzitter Tichelaar en
diverse wethouders en niemand kan meer ontkennen dat de A van die
partij al jaren staat voor arrogantie en niet voor de verworpenen der aarde.
Het duurt even, maar ook zij die om wat voor reden ook horende doof en
ziende blind zijn kunnen er uiteindelijk ook niet meer omheen en haken dus af.
Ook Hamer is ermee behept: het hart van die partij functioneert inderdaad niet,
maar al zo lang niet meer dat het arrogant is te denken dat reanimatie nog een
oplossing kan zijn.
Vriendelijke groet,
H.B. - Den Haag
Geachte heer,
Dat de voormalig
fractievoorzitter Tichelaar zichzelf een rat heeft genoemd kan ik mij niet
herinneren dan wel ik nam er geen kennis van
Wel is mijn geheugen dik
in orde over het volgende. Toen Tichelaar in de beroemde documentaire over
Wouter Bos over diens verkiezingstournee
te zien was, noemde hij de toenmalige fractievoorzitter van het CDA, Verhagen,
thans Minister van Buitenlandse Zaken “een rat”.
Dat lijkt mij voor de
inmiddels uitgetelde Tichelaar nog kwalijker dan dat hij zichzelf als zodanig
herkent.
Maar wat maakt het
allemaal nog uit.
Dit zinkende schip heeft
zelfs geen scheepskapel meer.
Vriendelijke groet,
Tv-recensent
Nogmaals dag Recensent
Wat dat 'rat' betreft:
in het programma Buitenhof (februari 2007):
"Over zichzelf en Verhagen zegt Tichelaar: 'Wij zijn twee boeven, twee
ratten.
http://www.vpro.nl/programma/buitenhof/afleveringen/32325271/items/33162304/
H.B. - Den Haag
Donderdag 11 september 2008
DEELTJESVERSNELLER – JEUGDJOURNAAL WINT
“Even op blijven
letten”
Het grootste wetenschappelijke experiment in de geschiedenis van de mensheid.
Zware woorden. Niet van ons. Maar van bijna alle journaals.
Gelukkig ontwikkelt de woensdagavond
zich als een plaats en moment van wetenschapsprogramma’s op de televisie. Dus
wij konden het haarfijn uitgelegd krijgen. Maar wat nu. Alle programma’s hadden
het erover, behalve de uitzendingen die waren opgericht voor wetenschapsnieuws.
Voor hen was het wereldnieuws juist
helemaal geen nieuws en deden de wetenschapsrubrieken “Nieuwslicht” en “Dat kan
beter” alsof de opening van de deeltjesversneller in het geheel niet had
plaatsgevonden. En dat terwijl Nieuwslicht
als standaardprogramma-aankondiging heeft:
“Waar het journaal
ophoudt, gaat Nieuwslicht verder”.
Het was dus andersom.
En Dat kan Beter trachtte de kijkers in de geschreven programma-aankondiging
zelfs te winnen met:
“…We kunnen elementaire
deeltjes met zo'n grote snelheid op elkaar laten botsen dat we de oerknal
overdoen, maar slagen er niet in om een verkeersstroom zo te reguleren dat er
geen verstoppingen ontstaan…”.
Dus daarom op die voorgeschreven
plaatsen geen aandacht voor:
“…Het grootste
wetenschappelijke experiment in de geschiedenis van de mensheid…”.
Dat is Hilversum ten voeten uit.
Waarheen konden wij dan uitwijken.
Want ook Eén Vandaag en zelfs Netwerk lieten
het geheel afweten.
Maar zowel het NOS-journaal en meer nog het RTL-nieuws
hadden zich flink laten inspireren door een pseudo-wetenschapper die een dag
eerder vermoedde dat gisteren de wereld zou vergaan dus dat zeer
onwetenschappelijke bericht werd daar het uitgangspunt voor de reportages uit
Zwitserland.
Bovendien werd ons duidelijk dat de
nabootsing van de oerknal, dus onze eventuele ondergang, helemaal niet op het
programma stond doch pas volgend jaar aan de orde is. Het kleine lichtpuntje op
dat malle tv-scherm deed ons dan ook niet veel.
En toen werd uitgelegd dat er per seconde 11.000 rondjes in die tunnel
van
Eigenlijk was NOVA de enige rubriek die heel goed bij de les was hoewel ook voor
dit programma de aanleiding voor het thema was:
“…het opstarten van de
Large Hadron Collider in Genève heeft niet tot de ondergang van de aarde
geleid, zoals sommige criticasters van het project voorspeld hadden…”.
Merkwaardig dat wij dat allemaal al zo aanvoelden toen het programma
begon.
Maar gelukkig was er de hoogleraar
theoretische natuurkunde en voorzitter van de Koninklijke Nederlandse Academie van
Wetenschappen Robbert Dijkgraaf die
toelichting verschafte.
En nu ondergingen wij iets vreemds.
Want even eerder hadden wij, hongerig
en leergierig naar een ieder die ons begrip bij zou kunnen brengen voor zoiets
moeilijks, ook afgestemd op het Jeugdjournaal.
Heerlijk. Want eigenlijk was het
jeugdjournaal het meest educatief ingericht. Met een prachtige animatie
veranderden jong en oud tot
gevorderden op dit terrein.
En als het moeilijk werd met die
deeltjesmachine sprak de presentatrice:
“Even op blijven
letten”. Geweldig
“Want”, zo ging ze door, “…als de
deeltjes botsen betekent dat “Kaboom”, en omdat de geleerden tot nu toe geen
idee hadden wat er daarna gebeurt, kunnen ze dat hopelijk nu wel voor het
eerst….”
“Is het spannend voor jullie”, vroeg de verslaggeefster nog aan een jonge vent uit de wetenschap.
“Ja hartstikke
spannend. We hebben 5 jaar gebouwd.
En nu gaat ie aan.
Kijken of het lukt.”
En daar ging ie aan.
En de reportage werd afgesloten met:
“…En zo is het
onderzoek naar ieniemienie kleine deeltjes weer een stuk verder…”.
Het had allemaal zo in NOVA gekund,
maar wat even veelbetekend is, alles dat NOVA
gisteravond had ingezet zou niet vreemd hebben gestaan in het
Jeugdjournaal.
En dat zegt ook veel over de prima
aanpak van NOVA waar Professor
Dijkgraaf zijn knikkerzakje had meegenomen en een eigen houten speeltje in
elkaar had getimmerd dat bijna net zo mooi was als de kindertekeningen in het
Jeugdjournaal.
Was het nieuws elke avond maar zo
begrijpelijk voor iedereen.
Dan hadden we de falende
wetenschapsprogramma’s van gisteravond niet meer nodig.
De Jeugdjournaals hebben gisteravond
dus gewonnen.
Tv-recensent
Geachte Tv-recensent
In de laatste Nieuwslicht werd wel degelijk aandacht besteed aan de LHC. In een
weliswaar kort berichtje hebben wij aangegeven dat we uitgebreid op de zaak
zullen ingaan als het echte werk gaat beginnen: de eerste botsingen van
protonen, te verwachten vlak voor de opening in Oktober door onze minister
president. Naar onze verwachting zou het nieuws zo uitgebreid alle kranten en
media aan de orde komen dat wij er weinig aan toe konden voegen en dat klopte.
Overigens,ook wij vonden NOVA heel goed, maar de uitzending van het
Klokhuis over de LHC het beste.
Met vriendelijke groet,
Roland Postma
Eindredacteur Nieuwslicht
Geachte
heer Postma,
Hartelijk
dank voor uw bericht. Het korte berichtje waar u van rept is mij ontgaan,
tekort waarschijnlijk, maar uw aankondiging erop in te gaan als het echte werk
gaat beginnen klinkt als muziek in de oren. Ik houd u daaraan. Heel sportief.
Met
vriendelijke groet,
Tv-recensent
Dinsdag 9 september 2008
SHOW VOL OORLOGSPROPAGANDA
“…Volslagen militaire apekool…”
“Deze Pauw &
Witteman is vorige week opgenomen”
Deden ze dat maar eens wat vaker bij
de Nederlandse televisie – in beeld duidelijkheid verschaffen of wij oud
materiaal opgediend krijgen of er live bij zijn.
Maar gisteravond konden ze er niet
omheen want over de uitzending van Pauw
& Witteman uit Oeroezgan hing een inktzwarte schaduw vanwege het
overlijden drie dagen geleden van de 21-jarige soldaat eerste klasse Jos ten
Brinke, als gevolg van een ontploffende bermbom.
“…We hebben getwijfeld of we de
opname zó moesten uitzenden..”, leidde Witteman zijn
reportage in. Wij ook en we zouden zelfs tot een andere conclusie zijn gekomen:
geen oorlogspropaganda, en al helemaal niet bij de VARA.
Je kunt best veel respect laten
blijken voor onze militairen in Afghanistan zonder je te laten domineren door
de propagandamachine van het Ministerie van Defensie.
Het was echt heel erg. De Commandant
der Strijdkrachten Peter van Uhm, die er normaal nooit komt, was meegevlogen en
zelfs de Minister van Buitenlandse Zaken Middelkoop had plaatsgenomen op de
MASH-tribune, en hoewel Witteman al zijn levenlang vliegangst als grootste
handicap ervaart, verliet hij lachend het toestel toen hij het veilige
strijdperk betrad.
Waarom waren ze er. Welnu, de
minister had zich een tijdje geleden gestoord aan de cynische toon van Witteman
en Pauw en daarop gezegd, “…je moet zelf
eens komen kijken…”. En dat deden ze dus met medeneming van een heel
opnamecircus inclusief een batterij studiolampen, decor, een totaal ingepakte
regisseur die voor alles is in te huren als het maar betaalt (Bert van der
Veer), en wat al niet meer. Een succesvoller applausmachine hadden wij nooit
eerder gezien in het leger.
Uiteraard kon Generaal Van Uhm zeer lang uitweiden over het drama van
zijn gesneuvelde zoon, en even lang over de heldenmoed van zijn manschappen.
Deze laatsten hadden in een voortreffelijk uitgedachte choreografie op de
veldstudiotribune plaatsgenomen en kwamen in draaiboekvolgorde aan het woord.
Het leek de officiersmess wel waar een enkele soldaat in was verdwaald
geraakt. Kapitein Bart, Kapitein Linda, Kolonel Matthijssen, Eerste Luitenant
Chris, Luitenant-Kolonel Adang, ze kwamen allemaal aan het woord nadat Generaal
Van Uhm had gesproken en de Minister zelf, ontspannen voorzien van een
zonnebril boven op zijn knar, instemmend had geknikt.
Een Minister trouwens die bij zijn
aantreden wereldkundig had gemaakt het verschil nog niet te weten tussen een
Generaal en Korporaal.
En wie zou in zoveel strak
georganiseerd officiersgeweld als gewone soldaat een kritisch woord durven
spreken. Geen sterveling natuurlijk, zeker niet als je als “Soldaat Rocky” van
het hoge interviewkoppel de strenge vraag krijgt voorgelegd:
“…Soldaat Rocky, wat vind jij nou van
het verhaal van de generaal…”.
En Rocky sprak dus zoals geoefend: “…We gaan d’r gewoon voor, want we zijn met
z’n allen eraan begonnen…”, en toen volgde de foutste verspreking die Rocky
maar kon overkomen, “…en we maken het met
z’n allen af…”.
En zelfs dat lieten Jeroen Pauw en
Paul Witteman liggen. Een gemiste kans op eerbetoon aan de gesneuvelden.
Uhm werd door Paul op z’n Wittemans
nog een beetje geplaagd vanwege de berichten die hij had gelezen dat de Taliban
oprukt in plaats van zich terugtrekt, maar daar was de generaal gauw klaar mee.
“…Volslagen militaire
apekool…”.
Want wij moeten goed bedenken,
letterlijk: “…onze tegenstanders doen aan
militaire propaganda en zetten een beeld neer dat niet altijd de waarheid is…”.
Wij interpreteerden dit alles als een
kritiekloze pro-oorlogshow, de VARA onwaardig, want er is nog nooit een oorlog
gevoerd waar beide partijen zich niet hebben schuldig gemaakt aan ernstige
oorlogspropaganda. En als Jeroen en Paul zich hebben laten verleiden naar
Afghanistan af te reizen omdat zij de kritiek op hun aanvankelijke cynisme
wilden toetsen aan de praktijk heeft deze politieke Defensieshow ernstig in hun
nadeel uitgepakt.
“…U hoorde mijn mannen
zeggen dat de bewoners hier naar ze zwaaien..”, kon de Commandant der Nederlandse strijdkrachten straffeloos kwijt.
Maar toen Pauw meeging op veldtocht en daar met de camera bij was, zagen wij
niet één Afghaan wuiven, zelfs niet de kinderen die overwegend in beeld kwamen.
Zou het niet verstandiger zijn geweest,
en vooral oprechter in de richting van de ouders en familieleden van de
gesneuvelden tot dusver, om gewoon in de Nederlandse studio een discussie te
voeren met hen en de politiek, in plaats van het uitzenden van door Defensie
gewenste en georganiseerde beelden vanuit een kostbare opgetuigde
openveldstudio aan de frontlijn.
Ja, denken wij. Niet alleen
verstandiger, maar ook geloofwaardiger. Deze nepshow is de VARA ernstig
onwaardig en brengt de eigen geschiedenis in diskrediet.
Tv-recensent
Geachte TV recensent,
Zijn we nou echt in oorlog of niet? Dat is me nog steeds niet duidelijk. Ook
niet na deze talkshow uit verweggistan.
Had de 'openhartige' vooraankondiging van Bert van de Veer voor de uitzending
al gelezen in de VK.
Na te lezen op http://www.volkskrant.nl/multimedia/article1064826.ece/Wie_doet_t_meest_in_zijn_broek_Paul_of_Jeroen
Deze uitzending deed me terugdenken aan het liedje over La Courtine, van Eli
Asser, gezongen door Rijk de Gooyer: “Beste ouders, lieve Ine”. Nog weinig
veranderd eigenlijk sinds begin 1960.
Deel twee zal wel niet veel anders zijn.
Met dank voor uw kritische noot ook in oorlogstijd, zullen we maar zeggen.
Henk Boenders, den haag
Geachte heer Boenders,
Dank voor de verwijzing
naar het verhaal van Van der Veer dat inderdaad getuigt van een zeldzame
journalistieke onnozelheid om willens en wetens kritiekloos achter de militaire
informatiemanipulatoren aan te lopen.
Al heel lang, van zelfs
het tijdperk vóór Joseph Goebbels, weten we hoe takken van de journalistiek
zich steeds weer moeiteloos inlaten met oorlogspropaganda als er kosteloos kan
worden meegereisd met militaire colonnes, zeer goede uitzonderingen daargelaten
maar die zagen wij gisteravond niet. Het was een pro-defensie-show waarbij Joop
van den Ende, vanwege de opgetuigde entourage – maar niet de inhoud, zijn
vingers zou hebben afgelikt.
Wat het ditmaal zo erg
maakt is dat het wordt gedaan onder de vlag van een zich progressief noemende
omroep
waardoor er de schijn wordt uitgevent dat er
in zekere mate een berichtgeving van onafhankelijkheid mogelijk was. Die VARA
toch.
Uit het genante vertoonde
bleek het tegenovergestelde. Dat de megalomaan Bert van der Veer hier als
regisseur moeiteloos in mee gaat verwondert ons gelet op zijn voorgeschiedenis
niet, en evenmin dat hij ook zijn eigen presentatoren flink in de zeik zet wekt
geen verbazing. Het was een gezellige start van het seizoen daar bij Paul &
Witteman.
Je zult maar afhankelijk
zijn van zo’n regisseur, die zich reeds bij aankomst letterlijk afvroeg “…wie doet het op dit moment het meest in
zijn broek, is het Paul of is het Jeroen?...”, en dan ook nog het platform
van de Volkskrant kiest om hen hiermee belachelijk te maken.
En dat is dan ook het
enige punt waarop men zich niet heeft laten
indoctrineren door het gezelschap in Kamp Holland: teamgeest.
Vriendelijke groet,
Tv-recensent
Maandag 8 september 2008
JUWELEN OP DE ZONDAG
Je zult door vage kennissen maar
worden uitgenodigd langs te komen voor een dia-avondje of de vertoning van oude
filmpjes. Het is afschuwelijk om je voor te stellen. De urenlange oervervelende
vakantiebeelden en familieplaatjes hebben vroeger heel wat relaties onder druk
gezet. Maar als Andere Tijden het
doet, zoals gisteravond (Ned. 1 – 20.15 uur), wordt dat een briljant
televisiemoment, waarvan er op zondagavond trouwens nog drie afleveringen
volgen.
De programmamakers van de NPS en VPRO
zochten in de archieven van honderden uren amateur familiefilmpjes en schetsten
zo een tijdsbeeld van de jaren '20 tot de jaren '80.
Niet alleen ontroerend maar ook
vrolijk. Beelden van voornamelijk welgestelden, want wie beschikte er voor de
oorlog nu over een filmcamera.
De keuze van al die fragmenten is arbitrair,
maar niet de professionele aanpak van monteren waarmee er nu een
Haanstra-achtig document van was gemaakt dat naar veel meer smaakt. Eigenlijk
krijg je als kijkerconsument naar dit aangrijpende verleden van geluk en drama
de sterke behoefte aan de oprichting van een nieuw Tv-station onder de naam NOSTALGIA dat de gehele dag niets anders
doet dan het uitzenden van de particuliere geschiedenis van zoveel levens.
Ongemeen boeiend, maar vooral: wat
een vakwerk aan research, en technisch- en zeer artistiek gevonden oplossingen
voor lastige tijdlijnen die niet met elkaar te verbinden vielen. Bovenal zijn
de makers er op glansrijke wijze in geslaagd al die “stomme films” van
fabelachtig passende muziek te voorzien waardoor er een dragende verbinding werd
gelegd die elke kunstmatige tijdlijn eigenlijk overbodig maakte.
Presentator Goedkoop sprak dan ook
van een lijn die eigenlijk een cirkel is. Terecht, goed gevonden.
Los van de creatieve en smaakvolle
onderbouwing van de muziek mag “In het jaar
van het Televisiegeluid” ook wel eens een groot compliment worden gemaakt
voor de verhoudingen, het volume, de afwisselingen en de keuzes van technische
aard.
Wij citeren terecht de
programma-aankondiging: “Bijna een eeuw
privémomenten met universele waarde”, want dat was het.
Voor het geluid moesten wij het op de
aftiteling doen met Jaim en Joel Sahuleka, Timo Portengen en Bastiaan
Mooiman, maar het had er alle schijn van dat bij dit uitzonderlijke
resultaat veel meer mensen betrokken zijn geweest.
Wij konden daarom vreemde sprongen
verdragen, zoals overgangen van het Scheveningse strand naar de wintersport en
de suggestie dat erotiek in die jaren veelal betekende “aangekleed stoeien op
de bank”.
Wel deden wij nogal wat moeite begrip
op te brengen voor beelden van Juliana en Bernard als amateurfilmers in actie,
nadat dit was ingeleid met een tekst over de mobilisatie. Films van het
Koninklijk Huis en uitzendplaatsen daarvoor zijn er al voldoende en dat wrong.
Want dit keer waren wij, gewone mensen, aan de beurt. Jammer.
En de echte nostalgie zou zeker
gediend zijn geweest met wat meer beelden van de cameratechniek en faciliteiten
van destijds, zoals de introductie van de kleine maar loodzware gietijzeren
Russische camera Quartz op de Nederlandse markt die in de jaren zestig bij
duizenden stuks de winkel uitvlogen.
Het waren camera’s met een dubbel-8
systeem en dat betekende dat een 16-mm film halverwege moest worden omgedraaid
en na afloop, of na het laten ontwikkelen, met een mesje over de volle lengte
doorgesneden moest worden om er 8-mm van te maken zodat de projector het
aankon.
Zeer velen hadden daar geen moeite
mee. Nog drie maal op de zondagavond. Wij kunnen niet wachten. Briljante
televisie.
Tv-recensent