Zaterdag 3 oktober 2009

HET DOORGEEFLUIK

Geachte TV-recensent,

Met verbazing laat ik me telkens weer door uw recensies informeren over allerlei waardeloze uren op de Nederlandse tv. De door u aangehaalde programma's (met Albert Verlinde en Catharine Keyl) zijn daar prima voorbeelden van en inherent aan het fenomeen commerciële tv, zowel wat entertainment betreft als productplacement en productnaming.

Interessanter vind ik persoonlijk de zogenaamde ‘journalistieke’ programma's van de Publieke Omroep. Zeker m.b.t. het onderwerp "Televisie is volstrekt machteloos totdat ... " (uw recensie van gisteren).

Tot mijn verbazing heeft geen enkele actualiteitenrubriek zich tot nu toe geïnteresseerd voor en vervolgens gedistantieerd van de handjes-klap-journalistiek die wordt toegepast bij Het wekelijkse NOS Actueel-gesprek met de minister-president bij EénVandaag.

Recent was omtrent dit programma consternatie, nou ja, bij enkelen dan, o.a. bij GeenStijl.nl en De Pers (30-09-2009) waar door Peter Middendorp de vloer wordt aangeveegd met Tijs van den Brink v.d. EO en zijn beleid omtrent het (niet) interviewen van de minister-president en dat hij aan de studenten van de school voor journalistiek 'leert' dat ze de premier (natuurlijk) geen lastige vragen moeten stellen (zeker niet als duidelijk is dat het dan geen G E Z E L L I G gesprek wordt). Pardon ?

Wat een gemiste kans voor journalisten v.d. Publieke Omroep. Ze hadden zich in een klap kunnen ontdoen van dit gedrocht van zendtijd voor 'staatspropaganda’. Echter, geen reacties te bekennen. Uiteraard weet iedereen in omroepland dat Het Gesprek met de minister-president een programma is met nieuwswaarde 'nul' - de vragen moeten immers ruim van te voren worden voorgelegd aan onze minister-president c.q. diens persslaaf.
Wellicht is (nog steeds) niet iedere kijker op de hoogte van deze praktijken en is in al die jaren (nog steeds) niet opgevallen hoezeer het 'praatje' met (van) de minister-president lijkt op 'zendtijd voor politieke partijen'. Nou, dan was er nu de kans geweest om dit eens fijntjes uit de doeken te doen. Maar nee, hoor.

N.a.v. de ontboezemingen van Thijs van den Brink voor de studenten opleiding Journalistiek in Utrecht had de NVJ (Nederlandse Vereniging van Journalisten) toch echt wel van zich moeten laten horen. Samen met de NVJ hadden de journalisten van de Publiek Omroep simpelweg kunnen weigeren om een dergelijk voorgekookt programma verder op de buis te laten doen verschijnen! Het afzien van vragen, omdat het dan niet ‘gezellig’ wordt, zijn de doodsteek voor een journalistiek product en i.h.k. van een 'politiek' programma complete volksverlakkerij. Deze praktijken van Thijs van den Brink (e.a. interviewers) kwamen (opnieuw) aan het licht door dat de 'geheimhoudingsplicht' werd geboycot door een van de studenten journalistiek.

Desondanks beleef het stil in omroepland en bij de NVJ. Het principe 'doodzwijgen' werd toegepast -geheel in tegenspraak tot het journalistieke adagium 'het verborgene moet openbaar'.
Of er ontbreekt elk besef van de basisprincipes van journalistiek, of men wenst gewoon vrolijk verder te slapen, of er is een slinkse overeenkomst tussen de Publiek Omroep en de politiek (van het kabinet) onder het motto: 'uitzenden of anders strafkorting met uitzicht op ontmanteling van het omroepbestel'.
Dat zou betekenen: de Publieke Omroep, letterlijk en figuurlijk, als kritiekloze doorgeefluik / spreekbuis van het kabinetsbeleid, met verplichte programma’s zoals (alvast) een keer per week Het gesprek met de minister- president.

De stilte in omroepland is oorverdovend.

Vriendelijke groet,
Ab Anders

Geachte heer Anders,

Het fenomeen van de oorverdovende stilte is m.i. juist een bevestiging van uw bevindingen. Het is immers (in Hilversum althans) allang een feit van algemene bekendheid dat gesprekken met de premier het gevolg zijn van een ordinaire deal. Bepaalde vragen mogen niet worden gesteld, andere moeten worden ingelast. Deze onderhandelingen met de interviewer verlopen wekelijks uiterst subtiel alsof er sprake is van vrijwilligheid. Tenzij er vanwege de actualiteit zeer belangrijke kwesties zijn waar de interviewer niet omheen kan zonder zichzelf voor schut te zetten, dan snapt de belangrijkste minister ook wel dat hij die ruimte daarvoor, weliswaar met veel pijn en zonder behoorlijke antwoorden erop, moet geven.

De onthulling van, over of door Tijs van den Brink is minder spectaculair dan het lijkt, want alle tv-interviewers die de premier in deze setting mogen ondervragen onderwerpen zich aan het regime van de gebruiken.

Dit gaat al tientallen jaren zo. Anders komt er gewoon geen interview tot stand. Het merkwaardige is alleen dat Van den Brink een van de beste interviewers van ons land kan zijn (op de radio misschien zelfs de allerbeste) en dat juist hij zich hiervoor leent. Dat doet af aan zijn status en geloofwaardigheid. En dat veroorzaakt hij dus zelf. Dom.

En u hebt volkomen gelijk dat de Publieke Omroep via dit gesprek het doorgeefluik is van het kabinetsbeleid, vandaar de slaapverwekkende toon van de interviews, en bovenal het zeer onjournalistieke gegeven dat er nooit, maar dan ook helemaal nooit, nieuws wordt gemaakt met dit traditionele televisie-onderonsje. Slechts de premier, van welke kleur dan ook, spint er garen bij en dat zou voor alle rubrieken reden moeten zijn om met deze wanvertoning op te houden. Maar de geilheid om de eerste minister van ons land te mogen interviewen, waarover dan ook, wint het van het publieke belang.

Tv-journalisten zijn net mensen, als zij de glans van anderen kunnen gebruiken voor oppoetsing van het eigen imago laten zij dat niet na – op goede uitzonderingen na natuurlijk maar die zie je dan ook niet in die incestshows.

Misschien is het nog beter om na Het wekelijkse gesprek met de minister-president onmiddellijk een programma te plaatsen onder de titel “Het wekelijkse gesprek met de oppositie”, of nog beter “Het wekelijkse gesprek met de kiezer”. Maar u zult zien dat die interviews dan worden geleid door dezelfde journalisten en dat schiet dan natuurlijk niet op want dan blijft de agenda dezelfde. Bovendien verstaat met onder de noemer “kiezer” er in het algemeen een rits Bekende Nederlanders die dan voor dit soort programma’s worden uitgenodigd. Het denkraam in die kringen is reuze beperkt.

De ergste uitwassen doen zich trouwens voor gedurende de weken voorafgaand aan verkiezingen.

Dan gaan omroepen, programma’s en programmamakers “in onderhandeling” met de politiek over de aard van de uit te zenden onderwerpen, de gastenkeuzes, de vragen, zelfs de toelating van hun tegenstanders aan tafel (dus het is nu al met zekerheid aan te geven dat het met Wilders minder florissant zal aflopen dan de opiniepeilingen nu aangeven), het aantal minuten per spreker en de taboes die ons kijkers niet aangaan op zulke momenten.

Dit verschijnsel is duizend maal ernstiger omdat het handjeklap directe gevolgen heeft voor een bijsturing van publieke opinies die de keuze in het stembushokje beïnvloeden. Vandaar dat er door grote groepen kiezers steevast wordt vergeten wat zich gedurende vier jaren heeft afgespeeld, omdat in de hypes van dat moment eerder wordt onthouden wie komt bovendrijven als aantrekkelijk in die laatste dagen, uren en minuten vlak voor de gang naar de stembus. En geen enkel programma bij de publieke omroep houdt zich dan nog bezig, terwijl het op dat moment zo noodzakelijk is, met een overzicht van vier jaar politieke incidenten en andere strapatsen.

U hebt het dus over de vermolmde kanten van het omroepbestel. Er is geen zicht op verandering, en ook geen hoop daarop. Dat is geen constatering van defaitisme maar van het gevolg dat al die mensen die erbij betrokken zijn eten uit de staatsruif, eigenlijk een Staatsomroep dus, en er wel voor zullen passen een beweging in gang te zetten naar echte onafhankelijkheid zoals u die aantrekkelijk acht en ook in het algemeen belang meer dan noodzakelijk is en wordt.

Ik onderschrijf uw antipathie hierover.

Dank voor uw reactie.

Vriendelijke groet,

Tv-recensent

Vrijdag 2 oktober 2009

MACHTELOOS

Televisie is volstrekt machteloos totdat kijkers dit medium macht toedichten.

Daarmee had met een beschrijving van de gebeurtenissen van gisteren volstaan kunnen worden, ware het niet dat dit axioma in geen enkel opzicht functioneel is. Als een goeroe als Pieter Lakeman ´s ochtends, al dan niet dicht bekeken, spaarders oproept hun geld op te halen bij de DSB-bank dan spreekt hij daarmee een kwalitatief zwaar negatief oordeel uit over de veiligheid van deze bank en kan de stormloop beginnen.

Televisie kan het proces dan nauwelijks meer beheersen, juist omdat dit medium in beginsel zo machteloos is. Dan is de run op de spaarrekeningen geen halt meer toe te roepen. En als de minister van financiën, juist hij en waarom, de avond ervoor zelf ook al dubieuze statements over de bank het parlement insmijt wordt Lakeman er mogelijk zelfs door gelegitimeerd zich te uiten zoals hij gisterochtend in Goedemorgen Nederland deed.

Aan de andere kant, en dat is de grote paradox, kan de televisie er niet om heen uitvoerig en zo adequaat mogelijk over het probleem te berichten, en dat gebeurde dan ook waardoor de angsten van spaarders omsloegen in wilde paniek, want waarom is er zoveel mediale aandacht nodig als de problemen wel meevallen.

Daar waar de journaals de bezorgdheid bij spaarders alleen maar aanwakkerden was het vroeg in de avond EenVandaag dat uitstekend en evenwichtig aandacht besteedde aan de noodsituatie bij de DSB-bank.

Woordvoerders als Prof. Arnoud Boot. hoogleraar Financiële Markten, die de uitspraken van Lakeman o.a. stompzinnig noemde, “je schiet jezelf in eigen voet”, gaven veel tegengas, en eigenlijk had het daarbij kunnen blijven.

Maar zo werkt dat niet bij een rijk geschakeerd medium als televisie dat volkomen onmachtig is als instrument van crisisbeheersing – nu kwam de machine pas goed op stoom.

Zo liet NOVA Hans van Goor (Lid Raad van Bestuur DSB) aan het woord.

Dat was voor de hand liggend en daarom voor de stemming een matige keus want wie gelooft er tijdens paniek een roepende zaaleigenaar dat bij brand de deuren openstaan terwijl de menigte er al tegen wordt doodgedrukt.

Maar is NOVA er dan voor om de spaarders te hulp te schieten door een niets aan de hand verhaal te lanceren? Een journalistiek dilemma, want er is natuurlijk van alles mis bij die bank.

Daarom probeerden Pauw en Witteman aan het slot van de avond het nog eens op hun manier en kwamen behoorlijk verrassend op de proppen met een ander lid van de Raad van Bestuur (sinds 1 juli jl.), te weten Robin Linschoten. Deze bracht met verve het verhaal dat de DSB-bank, op het gebied van de Koopsompolissen juist de schoonste bank van Nederland is, en dan weten Jeroen en Paul daar wel raad mee.

Het koppel deed als gewoonlijk sympathiek vervelend met kleine dolkstootjes in het geval van versprekingen van Linschoten, maar liet een hoofdpunt geheel liggen.

DSB beweerde namelijk dat er aan betaalverkeer bij de bank gisteren slechts iets meer dan 1% verhoging te registeren viel. Dank je de koekoek. Men had de kraan dichtgedraaid, de site lag plat, de DSB-klanten konden niet meer bij hun geld.

Tijdens grote delen van de dag bedroeg het dataverkeer dus zelfs 0%.

Witteman zette Linschoten nog wel stevig onder druk met de vraag waarom DSB Lakeman niet juridisch aanpakt, maar hij kreeg daarop het onjuiste antwoord van de bestuurder dat het tegengas al voldoende die dag door deskundigen was gegeven.

Het echte verhaal is natuurlijk dat met een Kort Geding tegen Lakeman de gehele publiciteit weer zal worden aangejaagd, en dat is iets dat nu voor het verkrijgen van rust in de tent moet worden voorkomen. Maar nog bepalender voor de tijd waarin wij leven: DSB kan een dergelijk proces ook verliezen. Immers, bij alles wat er binnen de rechterlijke macht aan de hand is, is er door niemand meer een voorspelling te doen wat er uit de tombola van de Amsterdamse rechtbank zal worden opgevist. Procederen is daar gokken. Een muntje opgooien en kijken wat er bovenkomt.

Maar als het erom gaat hoe in een crisis dan wel paniek moet worden voorkomen en bestreden had Henny Huisman eigenlijk nog de meest waardevolle bijdrage in petto en vertegenwoordigde hij de andere kant van het dilemma: “….Dit soort verhalen moet niet op de televisie dan raken mensen in paniek…”. Met deze opmerking sloeg Huisman als niet deskundige of betrokkene weliswaar de spijker op de kop, maar zo werken de media niet, en kunnen ze ook niet werken.

En in die atmosfeer kwamen steeds meer mededelingen als onbetrouwbaar over.

Immers, de Nederlandse Bank haastte zich de solvabiliteit van de DSB-bank te roemen, maar weet ook wel geen enkel middel in handen te hebben om een stormloop op het eigen geld te keren als het publiek dat niet langer gelooft. Daarbij komt dat de Nederlandse Bank na de IJsland-affaire, en nog zo wat blunders bij graaiende bankdirecties, ook al geen beste reputatie meer heeft op dit terrein.

En als die woordvoerder, ex-politieman Klaas Wilting van de DSB, in een andere rubriek staat te liegen dat het gedrukt staat “er is alleen een probleem van hackers”, en namens de DSB-bank bovendien weigert een verklaring over de uitspraken van Lakeman af te leggen, blijkt ook nog eens hoe slecht het crisismanagement bij de bank van Scheringa ontwikkeld is, ondanks de reparatiepogingen van Linschoten later op de avond.

Niets helpt eigenlijk meer om het tij te keren, behalve de hoogstwaarschijnlijk verstandigste zet om de toegang tot de Internetpagina’s, dus het bankverkeer, voor de eigen klanten een poosje gesloten te houden zodat (tijdelijk mogen wij hopen) er geen ongebreidelde wegloopmutaties kunnen plaatsvinden totdat de rust enigszins is teruggekeerd.

Hackers of geen hackers, het was het enige dat nog een beetje kon helpen - het volledig stilleggen van het girale DSB-bankverkeer.

Daarbij wordt men een heel klein beetje geholpen door het feit dat zich maatschappelijk tegenwoordig alles voltrekt in hypes. Iets dat het ene uur orkaankracht blaast is even later spectaculair veranderd in een flauw windje. Het zou kunnen dat ook dit “overwaait”, maar het is allerminst zeker.

Want de vraag is toch of door die massale aandacht op de televisie, en uiteraard in het vervolg daarop door de overige media, het omvallen van de bank nog valt te voorkomen. Met de knauw die Bos en Lakeman de bank hebben gegeven is er een negatief proces op gang gekomen van onbestuurbaarheid van het probleem en de bank en dit zowel politiek en bedrijfsmatig als mediaal.

Alleen het gezonde verstand kan het debacle nog voorkomen. En waarom zou dat, ondanks de macht of machteloosheid van televisie, niet kunnen. Immers, grote delen van het publiek zijn al volkomen murw geslagen door alle gemanipuleer en gelieg tijdens de bankencrisis, en kunnen apathisch niet anders meer doen dan gewoon afwachten wat er nu staat te gebeuren. Want in welk avontuur begeef je je door een spaarrekening op te zeggen.

Wat moet je dan, en waar moet je heen. Naar de volgende graaier?

Ook hier vertegenwoordigde Henny Huisman laat op de avond de zorg van de gewone spaarder: “…in een ouwe sok dan maar?...”.

Hij, en wij kijkers dus allemaal, blijken net zo machteloos als het medium zelf.

Totdat de Minister van Financiën zelf optreedt.

Maar ja, die vond een avond eerder die bank ook al niks en werd daarmee eigenlijk de aangever voor Lakeman.

Lekker hoopgevend.

De Tv-recensent

Woensdag 30 september 2009

KNEVEL KAN HET WEL

En dan zomaar, in een orgie van honderden programma’s die zo in een week over helemaal niets gaan, of niets te betekenen hebben, was daar gisteravond op Ned. 2 om 21.15 uur Het Elfde Uur van Andries Knevel.

Ditmaal, Het Bewijs dat God Bestaat.

De aartsbisschop van Utrecht, Wim Eijk, had ooit beweerd dat bewijs te kunnen leveren. Daarbij had Jan Marijnissen zijn wenkbrauwen gefronst, waarop Knevel had aangekondigd elkaar hierover nog eens te ontmoeten.

En dat was dus gisteravond.

Een juweel van een talkshow. Temeer omdat te verwachten viel dat het Godsbewijs nauw in verband zou staan met het scheppingsverhaal en Knevel onlangs de dilemma’s daarvan had ontdekt, en daarmee grote verwarring teweeg had gebracht bij zijn achterban.

Hoe zou Andries zich daar doorheen worstelen. De presentator deed het briljant, dus verstopte zich vooral en deed daarmee wat een begenadigd interviewer moet doen, luisteren naar de gasten aan tafel en de discussie aan de gang houden met een minimum aan eigen opvattingen.

Het werd tevens EO’s gelijk om Boomsma aan de kant te zetten en Knevel te handhaven. Natuurlijk had Jan Marijnissen het niet moeilijk. Immers, een bewijslast dat God niet bestaat lag niet bij hem, want de bisschop was immers aan zet omdat hij nogal had opgeschept over het tegenovergestelde.

De moedige geestelijke had het niettemin netelig.

Hij koos namelijk voor de prachtige geordendheid van de kosmos en de mens als uitgangspunt (wij dachten meteen aan “een schitterend ongeluk”) en koppelde die aan de religieuze inzichten van de heilige Thomas van Aquino uit de 13^e eeuw.

Samengevat: het is allemaal zó mooi, daar moet wel een God achter zitten.

Had hij het daar nu maar bij gelaten dan was niet zozeer het bewijs geleverd maar wel een goede duiding gegeven van zijn overtuiging en die van velen.

Maar hij sprak in de kantlijn ook uit: “…niet alles wat in de wereld gebeurt is de wil van God…”.

Tja, en dan maak je het Jan wel heel gemakkelijk.

Deze startte met de slimme politieke opening om religieuze mensen heel aardig te vinden.

Waarom? “…Mensen die religieus zijn, zijn ook meestal aangename mensen om mee te spreken want dat zijn mensen die ook bezig zijn met het menselijk tekort…”.

“…Bovendien…”, zo likte Marijnissen zich verder in, “…het begrip atheïst vind ik een onsympathieke term omdat dat impliceert dat je zegt ik heb de waarheid in pacht en er bestaat geen enkele kans dat God bestaat…”. En zo werd Jan ook een beetje priester, ongewijd weliswaar maar erg beminnelijk.

Aan de andere kant, het werd daardoor een dermate vriendelijke setting zo bij de EO dat er een ruime toegankelijkheid tot luisteren en meeredeneren was gecreëerd.

En toen kon de SP-er dan ook goed losbreken als fysicus (versus de filosoof) en regende het argumenten om wie nog niet twijfelde aan een godsbestaan over de streep te trekken.

De oerknal waaraan, volgens hem, beslist nog wat vooraf gegaan kan zijn. De afloop, imploderen we of blijft het uitdijen eeuwigdurend voortgaan, de wetenschap weet het nog steeds niet.

Eigenlijk kon de aartsbisschop met zijn verwijzing naar het kosmologisch godsbewijs van Aquino geen kant uit en moest hij blijven steken in wat hij noemde een filosofisch bewijs. Dat was de voorspelbare afloop natuurlijk van de discussie.

Maar de kijker had niettemin iets heel bijzonders gezien. Daar waar Wim Kayzer bij de VPRO ooit vele zeer lange televisieavonden nodig had om met ’s werelds wetenschappelijke top hetzelfde te bespreken (en te concluderen), kon het hier afgedaan worden in een buitengemeen boeiend en volkomen helder half uurtje.

En juist dat korte tijdsbestek had wat ons betreft mogen uitlopen in een nog urenlang vervolg met dezelfde gasten aan tafel omdat het grootste vuurwerk ingetogen werd ontstoken en de drie mannen aan tafel geen seconde de behoefte hadden elkaar daarmee af te branden. Wij wisten helemaal niet dat Knevel dat kon. En nu wij dat wel weten stopt Knevel met dit programma. Eind dit jaar houdt `Het Elfde Uur` er namelijk mee op. Het gaat nooit zoals de kijker wil, of de voorzienigheid zo u verkiest.

Maar om terug te komen op de vraag die de EO zich met dit programma hoopvol had gesteld “…kan het bestaan van God worden bewezen…”, luidde de conclusie geheel voorspelbaar “…nee, natuurlijk niet…”.

En ook de moeder van Jan had het nog zó tegen Jan gezegd toen hij klein was: “…Beste Jan, het bestaan van God moet je niet willen bewijzen, maar in God moet je gewoon geloven…”.

Bisschop Wim Eijk heeft vast niet zo’n verstandige moeder gehad.

En zó werd de in topvorm zijnde Andries Knevel blijer van de atheïst Jan Marijnissen dan van de eminentie.

Prachtige televisie dus.

De Tv-recensent

Geachte Tv Recensent,

Ik wil U via deze weg laten weten dat ik uw site écht fantastisch vindt.

ik heb nogal moeite mij uit te drukken over wat ik van sommige programma’s vindt.

Zoals U ze recenseert had mijn woorden kunnen zijn.

Ik uit grote waardering naar U, hopende op nog vele recensies over de vele onsmakelijke tv momenten die Nederland rijk is.

Met vriendelijke groet,

Angie van Dijk

Dinsdag 29 september 2009

HET JURYLID VERLINDE

Heerlijk, wat een aandacht, wat een reclame voor deze site.

Een recensie (zie onderstaand) over het bizarre optreden van Catherine Keijl leidde gisteren tot multimediale aandacht in ongekende vormen. Prachtig en dank daarvoor, een betere promotie viel niet te bedenken maar zo overschreed het toegestane dataverkeer bijna de limiet waarvoor betaald was. Dus enige huiver was er ook wel.

Keyl’s wansmakelijke optreden stond trouwens niet alleen op deze plaats bloot aan kritiek. Integendeel zelfs. Koefnoen had er een alleraardigste persiflage voor over en de Tv-recensent van De Telegraaf ging in uiterst kritische bewoordingen ook al uitvoerig in op wat Catherine in haar nadagen toch allemaal meent te moeten strapatsen.

Maar die overige op miljoenen kijkers en lezers gerichte kritiek was RTL Boulevard geheel ontgaan, men had uitsluitend kennis genomen van de zienswijze zoals op deze plaats was genoteerd. Wat een eng vernauwd kijkgat van die redactie daar. Maar het streelde deze auteur wel.

En het genoegen van al die aandacht werd nog eens extra vergroot omdat ondergetekende ooit f 300.000,- afkoopsom weigerde (aangeboden door Unico Glorie, waar kennen wij die naam van, die het toen bij RTL/HMG even voor het zeggen had) in ruil voor een belofte mijnerzijds levenslang geen kritiek op RTL te hebben. Uiteraard werd deze absurde aanbieding van de hand gewezen. En daarmee bleef dus ook de vrijheid van meningsuiting behouden.

Boulevard, dat wil zeggen, Albert Verlinde, was dus gespeeld heel boos gisteravond.

Gek genoeg, en daar was ze weer in beeld, Catherine bleef zelf onderkoeld en bepleitte haar vrijheid te doen op de buis wat ze nodig vindt.

Als je al meent te moeten reageren, is dat een correct standpunt, hoewel ze er aan toevoegde dat “ondergetekende misschien nog een oude rekening wilde vereffenen”.

Dat is dan weer kwalijk, niet eens zozeer vanwege de boosaardige suggestie, en omdat ik in de verste verte niet zou weten waar die te zoeken, maar omdat daarmee een legitimatie wordt gezocht om voorbij te gaan aan de inhoud.

En toen kwam dus Albert Verlinde, en meteen sprong hij uit zijn hoge hoed, want zijn droefenis (“…ik ben er een beetje van geschrokken…”, ach gut) beperkte zich niet tot de lamentabele toestand van Keijl in die show, die ze zelf helemaal niet wilde en enorm veel spijt van haar miserabele optreden heeft, zoals ze niet nalaat te verkondigen, dus hoezo ongerechtvaardigde kritiek, maar voornamelijk “omdat hij zelf in de jury zit van het betreffende programma”.

En zo kennen we Verlinde weer, de Nationale kampioen van vermenging van showbizbelangen voelt zich zelf aangesproken terwijl zijn naam niet eens was gevallen. Zo gaat dat in Hilversum. Blijf vooral van Verlinde en zijn imperium af en juich hem slechts toe. Zo niet dan kom je op de afschotlijst en zul je er nog lang van lusten.

Wij raken niet onder de indruk van diens apen uit de mouw die toch vooral een komieke uitwerking hebben.

“Ga buiten spelen”, riep hij ons in een andere taal tot slot woedend toe. Programmamakers die over de hoofden van de kijkers heen voor deze intonatie kiezen hebben iets te verbergen.

En toen moesten wij, voornamelijk ondergetekende dus, en kennelijk is alle rotzooi dan geoorloofd, goed begrijpen dat het betreffende dansprogramma voor het goede doel was en dat er door iedereen gratis werd bijgedragen.

En toen konden wij vanwege het daverende gebulder om ons heen in de huiskamer de rest niet meer volgen.

RTL doet het tegenwoordig voor noppes, maakt gratis programma’s…dus alle medewerkers inclusief de gehele technische staf ontvangen voor de arbeid aan Let’s Dance geen munten. En toen begon het brullachen ook daar, zo konden wij van zeer grote afstand vernemen.

Dus Keijl kreeg er niet eens een honorarium voor.

Ze komt tegenwoordig zelfs voor niks.

En toen sloot zich de cirkel van onderstaande redenering.

(zie voorafgaande tv-recensie)

De Tv-recensent

Dag Recensent,

Ja, ja het is weer de zelfingenomen Verlinden die alles wat krom is recht praat en alles wat recht is krom praat.

Wie stopt deze babbelaar nu eens.

Wegens bloedarmoede in t.v.land niemand vrees ik.

Vooral doorgaan.

Vr.gr.,

Henk Eitink

Geachte TV-recensent.

Uw analyse in "het jurylid Verlinde" is van hoge kwaliteit.

Al eerder heb ik u geschreven dat Verlinde een uiterst dubieuze rol speelt in RTL-boulevard, met name omdat hij daarin - dik betaald door RTL - op allerlei, en soms zeer verhulde maniertjes reclame maakt voor zijn musicalbedrijf, zijn (zeker ook dikbetaalde) nevenbaantjes etc.

Het is van belang dat dit aan de kaak blijft worden gesteld, ook al omdat die mijnheer Verlinde niet nalaat met enige regelmaat op sarcastische toon naar anderen (en vaak naar de publieke omroep) te wijzen als die in zijn ogen iets niet goed doen en daarbij meestal op zeer egoïstische wijze invulling geeft aan het uitgangspunt "hoor en wederhoor".

Nogmaals mijn waardering en complimenten voor uw uitstekende artikel!

Jan Boerboom

Beste Recensent,

Pauw en Witteman vrijdagavond gezien ?
Als een geslagen hond en uit het veld geslagen Spong. Die op zijn nummer werd gezet door zijn buurman. Spong probeerde nog wat met de opmerking : hoe heet u ook al weer ??? maar het lukte hem niet meer.
Hij bleef de hele uitzending, al trommelend met zijn vingers, totaal afwezig.
Gr.
Hans Hartgerd
Neustadt 62
Elten

Zondag 27 september 2009

KEYL IS ER ZO EENTJE

Gisteravond, RTL 4. 20.00 uur “Let’s dance”. Keyl is er zo eentje. Ze trekt desnoods haar broek uit om op de tv te mogen en daarmee is ze het typische voorbeeld van de Tv-coryfee die maar geen afscheid weet te nemen als zijn of haar tijd allang is vergleden.

Wat is dat toch dat sommige BN-ers ervoor kiezen tot in die laatste nadagen in die belachelijke virtuele wereld te blijven verkeren.

Angst – niet anders en niet minder dan dat.

De vrees, de bangheid, om uiteindelijk te worden geconfronteerd met die dramatische leegte die voor de kijkers juist de amuserende vulling was.

In plaats van de regie stevig in eigen hand te nemen door in de coulissen het genoegen te smaken van aanhoudende en niet aflatende complimenten hoe goed je vroeger was, kiezen dit soort aftakelende BN-ers voor een leven als rupsje nooit genoeg. Tot hun laatste snik bieden sommige sterren van weleer, zoals Catherine, zich aan terwijl zij de onmetelijke vergissing begaan te denken dat ze worden gevraagd.

Dat laatste is niet geheel haar schuld, want daarbij komt, enige ervaring is ondergetekende niet vreemd, je behoeft als comateuze BN-er slechts lichtvoetig het buitenste kootje van je linker pink een weinig op te heffen, een paar millimeter is voldoende, of het signaal wordt begrepen en je bent welkom in tenminste 24 programma’s van 7 verschillende omroepen die ook deze week zich afhankelijk hebben gemaakt van de inbreng van een zogenaamde bekende Nederlander.

In dat opzicht is het echt vreselijk er een te zijn.

Het e-mailverkeer van smekende producenten (nooit van de quizmaster of presentator zelf, het is een voetvolktaak) bestaat voornamelijk uit gluipteksten van contractloze jongelui om je naar Hilversum of Amsterdam te lokken.

U (meestal jij) bent zo goed en geweldig, en uw (meestal jouw) optreden zal beslist niet lang duren...alsof dat een stevig argument is om je over de streep te trekken.

Het verlaat bovendien de schreeuwbekjes van kinderen die U (meestal jou dus) slechts alleen van horen zeggen kennen.

Dus in dat klimaat is alles maar dan ook alles wat de tv te bieden heeft voor Catherine kennelijk voldoende om het noodlot verder maar uit te stellen terwijl het zelfs voor haar sympathisanten nauwelijks meer om aan te zien is hoe het lijden zich vervolgens voltrekt.

Haar huwelijken gooit ze in de strijd om in de kijkert te blijven, het mislukken ervan wordt als gelukzalige legitimatie ingezet, elk spelletje of side-kick-klevertje waarvoor ze wordt uitgenodigd voelt ze als op haar lijf geschreven, en of het nu de bejaardensoos MAX is, de NCRV, de EO, RTL of een ziekenomroep in Zuid-Mongolië…als de rode lamp maar wil branden, want alleen dan nog komen de neurotransmitters vrij voor een bevredigend klaarkomen zonder orgasme.

Dus wij zagen gisteravond de pijnlijke grimassen van een soort Heintje Davids maar dan zonder haar allure en stem in een perpetuum mobile-come back. Het houdt nooit op. De kleren van de keizer bovendien want met de verkleedpartij van een mislukt schoolfeestje transformeerde ze zich verrassend naar haar eigen beeldmerk. De gezette vrouw die haar eigen gezetheid vermomde als te dikke vrouw teneinde te voorkomen te worden herkend als veel te gezette vrouw.

Iedereen die de tragedie zag, behalve de nepactrice in kwestie.

En dan die geacteerde excuses. Eerst had ze het niet willen doen, maar ja, Carlo en Irene drongen zo aan en dus liet ze zich overhalen voor Let’s Dance, terwijl de televisiester na haar optreden in Dancing With The Stars nog zo had beloofd, toegezegd en gezworen het nooit meer te doen. “…Ze ging niettemin akkoord…”, zo liet ze haar volk weten, “…in een zwak moment…”. En dat is het understatement van dit decennium want haar televisieleven bestaat nu juist (let op het cursief, want ik wil vriendelijk blijven) daarom uit niet anders dan zwakke momenten.

En nu deed ze dus Britney Spears na, zo luidde de aankondiging. Met 'Baby One More Time'. Zou het Tommy Cooper zijn geweest, Stan Laurel, de beroemde historische komiek Buzieau, of Balkenende bij Obama, wij hadden ons er nog iets bij kunnen voorstellen maar de dwaalster Keyl wilde in de schaduw verkeren van, en als het kon zelfs nog een silhouet vooruitwerpen naar Britney Spears.

Een ambitie om middels imitatie mevrouw Britney Jean Spears, de Amerikaanse pop zangeres, songwriter, danseres, actrice en auteur te kloppen. Volgens de Recording Industry Association of America is Spears de op zeven-na best verkopende vrouwelijke artiest van de Verenigde Staten met 31 miljoen gecertificeerde albums en van 90 miljoen albums in totaal.

Dit, versus de geesteswereld dus van Catherine Keyl waarin, wat haarzelf betreft, een magazine ter wereld kwam dat al na aflevering numero één bijkans moest sterven en intussen luidruchtig is gecremeerd vanwege onderling gekrakeel.

Niets in haar carrière dwong bestendigheid af. Je zou dan zeggen, leef op aangename wijze met je laatste bondgenoot in stilte verder je bestaan.

Tel je zilverlingen, want het ging nooit voor niks, en geniet voluit van je private herinneringen. Voorkom een verwarring met Koefnoen.

Maar nee: Let’s Dance. Daar was ze weer. Met haar toelichting vooraf: “…ik weet wel dat als je flink wordt achterna gezeten door paparazzi dat je daar behoorlijk mesjokken van word…”. Wat een geluk dus voor haar dat zelfs die beroepsgroep alle interesse in de tv-ster geheel verloren heeft. Iedereen is al van het treurspel op de hoogte.

Programmamakers hopen natuurlijk dat Keyl finaal en letterlijk plat op de snavel gaat tijdens haar ongecontroleerde pantomime van een prima ballerina; waarvoor anders zou ze worden uitgenodigd.

En bijna gebeurde het. “…Want….”, zo positioneerde de danseres zichzelf als underdog voor de einduitslag, “…het touwtje van mijn broek sprong al toen ik nog moest beginnen…”.

De camera’s zoomden in op het stuk schaamplastic dat moest voorkomen dat haar echte buikdelen zouden worden ontbloot waarmee een antwoord op de vraag wat erger zou zijn diplomatiek werd uitgesteld.

Een Tv-ster die zich nog slechts met touwtjes overeind houdt. Dat zou je toch niet moeten willen.

Zelfs als kijker niet.

De Tv-recensent

Zaterdag 26 september 2009

HET LAFFE STAATS-JOURNAAL

Het was gisteravond het eerste NOS-journaal van de avond. Voor ondergetekende was het bovendien het precieze moment van terug van een poosje weggeweest. En meteen raak. De sympathieke nieuwslezer sprak onder het laatste, dus meest aandachttrekkende, onderwerp de volgende tekst:

“En dan NOS-punt.nl. De tienerdochters van de Spaanse premier Zapatero kwam achter hield vader Zapatero zijn jarenlang weg bij de camera’s want tja ja hij schaamt zich voor een Gottick Look maar ze sniekte een officieel tableau met Obama in en het kiekje werd vrolijk naar Spanje getwitterd. Snel dus om te kijken naar eh… En O Es punt en el.”

Lang hebben we er over gedaan überhaupt iets van dit letterlijk uitgesproken onzinnige gebrabbel te begrijpen. Het NOS-journaal bleek kennelijk de behoefte te hebben een verboden onderwerp toch onder de aandacht te brengen. Men deed dat door de foto waarom het draaide ernstig te verminken en een compleet idiote tekst erop los te laten.

Daarmee werd de uitzending dankzij dit onderwerp een nog stompzinniger programma dan met de illustraties zelf al was bereikt.

In het nieuws was dus door het NOS-journaal een foto opzettelijk wazig gemaakt. Wij klanten van deze staatsomroep mochten de foto dus eigenlijk niet in originele hoedanigheid zien maar er wel van weten zodat de geheimzinnigheid het kwadraat ervan oversteeg. En toen volgden wij maar eens voor één keer het dubieuze advies de PC te starten voor het aanbevolen www.nos.nl. Niets dus. Geen uitleg…en daar al helemaal geen foto, want als men ergens in wil verzuipen dan is www.nos.nl de aangewezen bron.

Journalistiek volkomen geschift dus daar bij het NOS-journaal. Waar het om ging was dat de Spaanse premier Zapatero al jarenlang zijn dochters met succes buiten beeld hield omdat privézaken niets met staatszaken van doen hebben – zoiets als onze kroonprins vruchteloos nastreeft voor zijn familie.

Maar ja, als de dochters van Zapatero de kans krijgen een vorkje mee te prikken bij Obama dan laten die meiden die kans natuurlijk niet ontglippen, dan worden staatszaken plotseling enorm verward met privéaangelegenheden. En hoe gaat dat in de VS, daar maken zij dus een fotootje van.

En wat zagen de televisiekijkers dus voor het eerst van hun leven, niet alleen de geboorte van de meisjes Alba en Laura, maar ook hun modieuze kledij, de zogeheten Gottick Look.

Onderstaande foto’s zoals de buitenlandse media het wel degelijk aandurfden te publiceren

En die trend bestaat voornamelijk uit zwart. En dan in de vorm van lange kanten vesten, fluwelen jassen, leren rokken, en jurken tot aan de enkels. Die stijl valt bovendien te combineren met doodshoofden, vleermuizen, kruizen en blinkende accessoires. Dus het werd duidelijk waarom die Spaanse premier zich al een poosje diep schaamt.

Jarenlang had zijn verbod zijn dochters te fotograferen wereldwijd gewerkt, want de meisjes kwamen in die kledij niet verder dan Spanje.

Maar op bezoek bij een zwarte Obama is het wat vreemd de media te bevelen de kleur zwart van een paar eigenzinnige schattebouten te negeren.

Toch had een actie in deze richting van pappa Zapatero nog bijna succes want de foto verdween na enkele uren van de webpagina van het State Department.

Maar ook dus in de originele vorm van de burelen van het NOS-journaal, want de macht van de arm van de macht reikt ver.

Een malle kansloze exercitie uiteraard want intussen was de foto vele malen publiekelijk de Internetglobe al rondgecirkeld.

Tegen de zin ook van het NOS-journaal waar men het nieuws wel wilde brengen maar niet in het openbaar.

Dus de staatsjournalisten radbraakten de originele foto tot een dichte mist en zonden het uit geflankeerd met de meest stupide duiding van dit jaar. En verder verwezen zij nog naar hun Internetdomein waarop evenmin iets te zien was, en het spul ging weer over tot de orde van de dag.

Had iemand de NOS hiertoe gedwongen of verzocht?

Nee, het is de afschuwelijke zelfcensuur die wordt betracht en behoort bij onze Staatsomroep die hiermee het zoveelste etiket van journalistieke onderwerping en onbetrouwbaarheid aan het eigen logo toevoegt.

De Tv-recensent