Zaterdag 6 september 2008
GEEN KLACHTEN? NAAR DE DOKTER!
Het wordt met veel aplomb als zodanig aangekondigd maar het is nog maar
de vraag of “Op uw gezondheid” een
consumentenprogramma is. Immers tot de karakteristiek van een
consumentenprogramma behoort een mate van belangenbehartiging waar de kijker
wat aan heeft. Blijft dat achterwege dan hebben wij te maken met een gewoon “informatief
programma”; ook leuk, maar van veel minder nut als je met een bepaald probleem
zit.
Dus toen Bert van Leeuwen gisteravond (Ned.
2 - 20:00-20:25 uur) zijn EO-programma opende met: “…Dit is HÉT consumentenprogramma op het gebied van gezondheid…”,
was hij te hautain want de daaropvolgende inhoud leek er niet op en de
consument had er nauwelijks wat aan.
Om te beginnen moesten wij gaan stemmen.
“..Ik hoor graag Uw
mening over de stelling: als je je haar knipt dan groeit het sneller…”, sprak Bert en hij stuurde ons
naar de EO-site waar wij ons geluid aan hem konden laten horen.
Dat deden dus honderden kijkers, maar
Bert bleek helemaal niet zo geïnteresseerd in onze mening want hij verzuimde
vervolgens de kijkers-opinie te laten weten.
Wel verscheen een dokter in beeld,
Edith de Boer, die goed gekapt liet weten dat ons haar niet sneller groeit als
we het laten knippen, dus wanneer we langer haar willen hebben is het beter om
het te laten groeien. Het baarde opzien bij ons thuis.
En dan was er de besmetting met de Listeria-bacterie. In Canada stierven
er onlangs 15 mensen aan. De directeur van de schuldige vleesfabriek had er
alles aangedaan het te voorkomen maar hij verklaarde op de televisie dat er
helaas toch mensen waren gestorven.
Dus wilde “Op uw gezondheid” ongerust weten of dat bij ons ook kan. Ja, want
in Europa sterven er jaarlijks 500 personen aan de Listeria-bacterie en in
Nederland worden er jaarlijks 20 doden geteld.
Vandaar dat het programma “bij 5 supermarkten listeria-gevoelige
producten had gekocht”, zo deelde Bert mee, “om ze op kweek te laten zetten”.
Maar hoeveel producten dat waren werd
ons niet verteld, zelfs niet welke producten en ook niet waar ze werden
ingeslagen. Ook hieruit blijkt dat “Op uw
gezondheid” zich geen consumentenrubriek mag noemen, want elk onderzoek dat
je daarin verricht behoort gepaard te gaan met de bekendmaking van “wat, hoeveel, en waar”. Nu is er geen
vergelijking mogelijk. De uitslag was: 0 (schrijve NUL) Listeria-bacteriën.
Maar dat had die directeur van die
Canadese fabriek vorige maand ook gedacht.
In de studio verduidelijkte Marc
Offerhaus uit Wageningen het een en ander. Want misschien is het wel onze
eigen schuld.
Conclusie letterlijk:
“…We moeten de
ouderwetse hygiëneregels betrachten in de keuken…”.
Dus handen wassen, koelkast
schoonmaken etc..
Alsof wij dat niet wisten of toch al
niet deden.
Hoe komt het dan dat er in Europa jaarlijks 500 doden worden betreurd.
Offerhaus opperde: “…kant-en-klaarmaaltijden zijn gevaarlijker
want als de besmetting eerder plaatsvindt kan de besmetting langer
doorgroeien…”.
Dus het zijn toch de voedselfabrieken
als bron van de verontreiniging.
Het onderwerp werd besloten met:
“…Maak je niet druk en
eet smakelijk…”.
“Op uw gezondheid” doet ook aan korte nieuwsberichten. De kijker ziet dan geen bewegende
beelden die het onderwerp illustreren, maar alleen Bert als voorleesdokter.
Bericht 1 : Als u een
moeizame relatie hebt met uw partner en u hebt een wondje dan geneest die wond
40% langzamer, zo is uit onderzoek gebleken.
Bericht 2 : Monogamie
zit in de genen. Als een man van dit gen er veel heeft is de kans groot dat hij
nooit een vaste partner krijgt.
Bericht 3 : Kinderen
van oudere vaders hebben grotere kans op depressiviteit. Het risico stijgt bij
kinderen die geboren werden toen hun vader 29 jaar of ouder was. De leeftijd
van de moeder maakt niet uit.
Deze absurde gezondheidsprullaria is allemaal uit onderzoek gebleken, maar
gelukkig bleef achterwege uit welke onderzoeken en hoe welke wetenschappers het
hadden gedaan zodat wij ze ook niet serieus hoefden te nemen. Trivialiteiten
ten over.
Maar wat moeten we dan met de rest
van dit programma.
Want bezorgder maakten wij ons als
consument over het hoofdonderwerp van de uitzending.
In het buitenland, dus ook in België,
is het mogelijk dat consumenten zich voor eigen rekening laten onderzoeken en
scannen (bodyscan) op hun gezondheid. Wat is daar mis mee.
Welnu, er is helemaal niets mis mee, behalve dat het in Nederland “nog”
niet kan, en daarom moeten er argumenten worden gevonden waarom het wel mis is
zodat de Minister binnenkort kan beslissen dat het in Nederland definitief maar
niet moet mogen, zodat wij als we buiten de gezondsheidszorg om, om welke reden
dan ook, eens een first- of second opinion willen naar België, Duitsland of
Thailand moeten blijven reizen.
Om het onderwerp geloofwaardig te
maken en allure te geven was de EO-rubriek jl. woensdag al van start gegaan met
de presentatie van Catherine Keijl die wel door een scan wilde. In eerdere
eigen programma’s had ze haar fysieke ongemakken namelijk al eens vertoond, dus
daar moet toch een oorzaak voor zijn.
Je hebt 16 miljoen landgenoten die zich soms niet lekker voelen als ze
voor de buis zitten, maar je komt als EO uit bij Keijl.
Daar gaan wij dus verder maar niet op
in, want als je een gezondsheidsprogramma een integere vorm wilt geven met het
postuur van Catherine Keijl als gezondheidssymbool mis je toch wel een paar
belangrijke voelhorens.
In de studio gisteravond Eddy van
Heel, eigenaar van Prescan die de gezondheidsonderzoeken in België doet en
huisarts Jettie Bont, Bestuurslid
Landelijke Huisartsenvereniging die er niets in ziet.
Sterker nog, ze kwam vertellen dat ze
namens de huisartsen in Nederland de minister gaat adviseren het in Nederland
te verbieden.
Waarom het hier niet moet mogen?
Mevrouw Bont namens alle huisartsen in ons land:
“…er zitten risico’s
in. Dat soort onderzoeken kunnen een geruststelling bij de patiënt opleveren
die niet altijd terecht is.
Kleine tumoren kan je
op die scans niet zien…bij klachten moet je naar de dokter gaan…”, en bovendien, “…als er wel wat
wordt gevonden krijg je aanvullende onderzoeken en die zijn ook niet risicoloos,
denk aan contrastvloeistoffen bij onderzoeken, die kunnen dodelijk zijn als je
er allergisch voor bent…”.
En hier had Bert van Leeuwen als
vertegenwoordiger van een Consumentenrubriek natuurlijk hoog op moeten springen
omdat er zo ongelooflijk veel tegen in te brengen en aan te vullen valt, dat je
bij het nalaten daarvan juist ernstig tegen de belangen van de consument
ingaat.
Mogen wij misschien zelf uitmaken door wie wij ons laten onderzoeken, en
mogen wij misschien zelf beoordelen wanneer we ons gerust of ongerust willen
maken over ons lijf, en of wij daar geld aan willen besteden, zolang die
instituten kwaliteitswerk leveren en niet worden bevolkt met kwakzalvers
hetgeen hier dus ook niet het geval is..
Ook in de reguliere ziekenhuizen zijn
kleine tumoren vaak niet te zien, het hangt er maar helemaal vanaf welke scans
er worden uitgevoerd.
De woordvoerster van de huisartsen
zei ter afsluiting nog:
“…Bij klachten, ga naar
de huisarts. Bij geen klachten ga ook naar de huisarts, want die kan je
uitleggen op welke klachten je moet letten als er wél iets aan de hand is…”.
Ja, daar zitten de huisartsen op te
wachten, op volle wachtkamers met patiënten zonder klachten.
Nee, dit is geen
consumentenprogramma. Ons kijkers, consumenten, de mogelijkheid ontnemen ons
buiten de reguliere kanalen om eens te laten onderzoeken, en ons naar de dokter
sturen als er niks aan de hand is.
En het ministerie moet zich maar eens
helemaal niks aantrekken van wat de huisartsen op dit punt willen en misleidend
in een zogenaamd “consumentenprogramma” te berde brengen.
Wat dat betreft zijn het al
ervaringsdeskundigen daar in Den Haag, dus er is nog hoop.
Tv-recensent
Vrijdag 5 september 2008
DRAMA ACHTER HET DRAMA
Legde “Ik Vertrek” de afgelopen seizoenen al op spectaculaire wijze vast
welke oliedomme capriolen Nederlanders uithalen in hun drift om het verderop te
zoeken, wat blijkens de eerste uitzending van gisteravond (Ned. 1, 20.30 uur) in de nieuwe maar liefst 23-delige reeks de makers nu laten zien kan
wel eens de sensatie van het jaar worden.
De familie Grünewald, hij en zij dus, twee kinderen plus hond moesten
gewoon mee, hadden aan de Costa Blanca (El Campello) een barrestaurant ontdekt
dat te koop stond, en eigenlijk vanaf dat moment deden zij alles fout wat een
mens maar kan bedenken.
Rijschoolhouder Jules (43) en Rintai
Grünewald (44) gaven daarvoor hun banen op en dachten het met € 15.000,- wel te
redden, de rest (koopsom etc. etc.) zou men in Spanje wel vergaren.
De Trosprogrammamakers (René Stokvis
Producties BV) legde alles genadeloos vast, en maakten er een uiterst
professioneel en prachtig document van, ook al omdat voor- achter- en op het
scherm de zakdoeken niet aan te slepen vielen.
Het stel had geen horeca-ervaring
(zij alleen met het stapelen van bordjes), nog geen huurders voor het huis dat
men achterliet, verzeilde meteen in betalingsproblemen met de verkoper van de
bar, liet de hond bijna te laat inenten, nam in Spanje een makelaar in de arm
die niets voor hen kon betekenen, had dus ook geen woonruimte daar, de
(internationale) school stuitte op verzet van hun zoons die voornamelijk
richting zwembaden koersten, maar het echtpaar belegde dus hier in Nederland
toch een grote afscheidsbijeenkomst voor buren, kennissen en familieleden.
Onder die laatste trad hun oudste dochter Mandy van 20 als woordvoerster
naar voren die (heel verstandig) niet meewilde en niet meeging, en die haar
ongeloof en vooral het storten van tranen over zulke domme ouders, en verdriet
over haar hulpeloze broertjes, tot op Schiphol volhield.
De tranenreeks zette zich trouwens
bij de nieuwe emigranten ook in Spanje voort. Niets, maar dan ook helemaal
niets ging uiteraard goed, was goed voorbereid of werd opgelost. Een
afschuwelijk maar leerzaam desolaat tranentrekkend drama voltrok zich, en er
komen nog meer afleveringen van de familie Grünewald.
Het enige smetje op het programma was
dat nogal onduidelijk bleef hoe een en ander financieel in elkaar stak,
mislukte of in bedrog van wie dan ook ontaardde. En dat is precies wat de
meeste kijkers zal bezig houden; hoeveel geld had het stel ter beschikking om
een dergelijk avontuur aan te gaan, en wat waren de voorzienbare uitgaven in
het land van bestemming. Dergelijke informatie is van belang om te kunnen
beoordelen waar en bij wie nog meer leed verscholen ligt. Misschien, geheel
tegen de suggestie van het programma in, voelt zich of is ook de Belgische
verkoper van het restaurant in Spanje wel gedupeerd.
Wij tekenden op:
Zij: “…waar hebben we dit aan verdiend…”
Hij: “…ik vraag me af waar het einde is…”
En geen spoortje van een idee gloeide
dat men zelf misschien een paar foutjes gemaakt kon hebben. De schuld werd
gelegd bij alles dat in Spanje bivakkeert.
Gelukkig corrigeerden kennissen van
kennissen van kennissen van het echtpaar daar in beeld dat het nooit de
Spanjaarden zijn die de ellende veroorzaken, maar altijd weer de eigen mensen.
Dus Britten die Britten belazeren,
Duitsers de Duitsers en Nederlanders vaak de Nederlanders, maar wat moet je als
je zelf de taal onvoldoende spreekt, dan val je in handen van reeds
gearriveerde landgenoten die voor makelaar spelen, klusjesman, satellietexpert,
zwembadbouwer, advocaat, handige buurman van een stukje verderop, kortom alle
beroepen die zij in Nederland niet meer of onvoldoende succesvol konden
bedrijven, die je wel even zullen helpen.
Van alle kanten wordt je
internationaal inmiddels door een leger gedupeerden toegeschreeuwd: zoek je geluk er vooral niet bij
landgenoten – want elk probleem is anders.
Er zijn tekenen dat deze bittere misère dit seizoen maar liefst 23
uitzendingen zal aanhouden en daarbij dringt zich dan de vraag op hoe de makers
van deze serie dat zelf ondergingen. Immers cameralieden, geluidslieden,
productiemedewerkers maar ook velen aan het thuisfront werden, omdat zij de
enige contactpunten waren voor de avonturiers, vaak de enigen waartegen de
gedupeerden hun beklag konden doen en om hulp konden vragen.
Hoe voorkom je dat je als tv-professional op reis inhoudelijk en menselijk
met je onderwerp zodanig solidariseert dat ook jij onderdeel wordt van de
dramatisch mislukte avonturen.
En daarover zou ondergetekende nu
eens graag een 24e aflevering willen zien (of in zijn dromen maken).
“Nog nooit heeft producent René Stokvis
Producties zoveel crisisberaad gevoerd met deelnemers als dit jaar”, liet
de organisatie al tevoren weten.
Mijn oproep is: stuur zo nu en dan
een ploeg mee om de eigen arbeid te filmen; nooit gebeurd, maar juist nu zou
dat een alles verhelderend en spectaculair inzicht over het eigen vak kunnen
opleveren. Het is maar een idee. Misschien voorkomt juist een dergelijk
programma dat een leger aan dommeriken nog vaker onvoorbereid naar het zuiden
of waar ook ter wereld afreist.
Tv-recensent
Meneer de tv-recensent,
Weer een goed stuk.
U voelt de kijker goed
aan. De vragen die u stelt zijn precies de vragen waar ik gisterenavond geen
antwoord op kreeg. Ik zat te snakken naar verduidelijking van het financiële
verhaal erachter. Hoe kan het dat mensen hier zo onvoorbereid instappen. Goed
idee van u, laat eens zien hoe de televisiemakers hier mee omgaan en op wat
voor manier zij participeren in de hulpvraag of hoeveel moeite het kost om dit
juist niet te doen.
Verder had ik veel
medelijden met de twee jonge kinderen. Er niet om gevraagd moesten zij keer op
keer aanzien hoe hun ouders in de penarie zaten. Ja...ga maar ff zwemmen.
Antwoord kinderen had
moeten zijn. 'Ga ff beter nadenken voor je zoiets als dit onderneemt,
stommelingen'.
En dan de familie, die
had hun toch ook moeten behoeden voor zoiets.
Je gelooft je ogen niet
als je zo'n roekeloze onderneming ziet.
Jaja recensent, de zaak
weer prima blootgelegd. Ga zo door.
Klaas L.
Zwolle
Donderdag 4 september 2008
AVONDJE WETENSCHAP
Een aantal jaren geleden schreef ik
een boek over “De Tijd” (Elmar – maar
bespaar u de moeite, het is uitverkocht, ook bij De Slegte) en ter
voorbereiding daarvan bezocht ik een college van de sterrenkundige Vincent Icke want hij had er tot op het
hoogste niveau voor doorgeleerd en ik slechts over nagedacht. Ik moest daarna
dus opnieuw beginnen, en het boek verscheen daarom een jaar later.
En voor die vertraging ben ik Icke
nog steeds dankbaar, terwijl ik aanvankelijk dacht wat kan zo’n ringetje in
zijn oor nu meer te berde brengen dan ik zelfstandig kan overdenken. Dat bleek
heel wat te wezen. Wat een college.
Dus toen ik hem gisteravond in De
Wereld Draait Door opnieuw wetenschappelijk zag goochelen met tijdschalen,
ditmaal met de stormen op de planeet Jupiter kreeg ik voor de zoveelste maal de
woedende aandrang om het uit te schreeuwen:
“…Waarom heeft deze man
niet elke avond een eigen televisieprogramma en mag hij slechts in
gossipomstandigheden zoals wetenschapskwisjes of ter opleuking van het imago
van Matthijs van Nieuwkerk iets van zijn reusachtige kennis laten blijken…”.
Professor Icke is dus in relatie tot
de fysica, sterrenkunde en kennis van het fenomeen “De Tijd” (Hoogleraar
theoretische sterrenkunde) op dit moment een van de knapste geleerden ter
wereld omdat hij bovendien met enorme educatieve talenten is begiftigd. Dus
waarom laten wij deze ontzagwekkend begaafde fysicus zomaar een beetje
ronddobberen in pseudo wetenschappelijke tv-programma’s die ver beneden zijn niveau
de beeldbuis halen.
Immers, het kan ons niet genoeg
worden aangeboden: programma's over zaken waar wij nog geen wetenschap van
hadden en die door mannen van zijn statuur in de huiskamer terechtkomen.
Thema’s en onderwerpen waarbij wij nu eens niet permanent de vraag hoeven te
stellen, is het allemaal wel waar wat die snuiter zegt. Want als er twijfel is,
zegt hij dat erbij.
Maar natuurlijk geen wetenschapsprogramma’s in de presentatievorm van
Jan Klaasen en Katrijn (Pieter van der
Wielen en Georgina Verbaan) zoals de VPRO dat met het programma Tegenlicht het afgelopen seizoen dacht
uitgevonden te hebben (zie week 12), maar
met een enigszins serieuzere insteek door mensen die weten waar ze het over
hebben.
Icke dus.
Of misschien, ook interessant, wij
zagen het eveneens gisteravond toen Vincent zijn Jupiterstormen, en ons, allang
achter zich had gelaten in een nieuwe VPRO-vorm.
Want geheel in overeenstemming met
onze voorspelling van destijds was Katrijn verdwenen en Jan Klaasen deed het nu
alleen en bleek daardoor weer gewoon Pieter van der Wielen te zijn geworden.
Het programma (Ned. 2, 22:50 uur) heette nu "Dat kan beter!" en dat was het dus ook. De tokkende
Georgina was eruit gemieterd om een andere meer fysieke wetenschap te beoefenen
en Pieter Van der Wielen kreeg eindelijk loon naar geduld.
De presentator was een goede gespreksleider voor enkele wetenschappers
die om zich heen veel boeken hadden opgestapeld voor het geval wij aan hun
geleerdheid zouden twijfelen;
Psychopharmacoloog
Reinoud de Jongh, hoogleraar kunstmatige intelligentie Catholijn Jonker en
neuropsycholoog Jaap Murre.
Elk van hen vertegenwoordigde dus een
andere discipline. En gezamenlijk onderzochten zij of daar waar de wetenschap
stokt nieuwe wegen ingeslagen kunnen worden.
Gisteravond heel veel over ons
geheugen. Maar laat nou net TELEAC dit twee dagen eerder het op de middag een
uur lang vele malen beter hebben gedaan door de hersenen, aan de hand van
personen die een beter intern geheugen hebben dan de meest denkbare computer,
visueel te fileren. Dat herinnerden wij ons vrij scherp, want wij hadden ook
die uitzending ademloos bekeken..
Een beetje mosterd na de maaltijd,
maar het was pas de eerste aflevering van “Het
geheugen kan beter”, dus dat komt wel goed met het programma en zeker met
Van der Wielen nu hij is verlost van Katrijn’s hijgerige erotiek.
Menno Bentveld echter, ook al gisterenavond met een soort
wetenschapsprogramma (Nieuwslicht) op
de buis (Ned. 3, 21:20 uur), wat worden we plots verwend, manipuleerde
enigszins met ons geheugen want het malle onderzoek naar de moord op Willem van
Oranje dat opnieuw geopend zou zijn hadden wij al maanden terug in het journaal
gezien.
Of was dit programma gewoon een
herhaling; je weet het tegenwoordig niet meer, want de omroepen weigeren dat
meestal bekend te maken. Aan de andere kant, de programma-aankondiging luidde:
“…Waar het journaal
ophoudt, gaat Nieuwslicht verder….”,
Maar het ging helemaal niet verder.
Alles was al bekend.
Wel heel erg leuk was de vraag: kun je op windenergie tegen de wind
inrijden? En dat werd vorige week uitgeprobeerd op een dijk bij Den Helder. Zes
teams uit heel Europa streden daar tegen elkaar tijdens Racing Aeolus, de
eerste wedstrijd ooit voor windwagens.
Welnu, het lukte.
En toen misten wij gisteravond
Vincent Icke het meest.
Want merkwaardig genoeg viel de term
“perpetuum mobile” in het programma van Bentveld niet.
Terwijl de gehele wetenschap het
erover eens is dat deze vorm van eeuwigdurende energie niet kán bestaan vanwege
de wrijvingshandicap, zagen wij hier karretjes vooruit bewegen juist omdat en
dankzij het feit dat er veel wrijving (tegenwind) aanwezig was.
Hoe meer wind tegen des te harder
klommen ze er tegenop, en de meeste karretjes deden dat zonder batterijen als
tussenstation.
Dat lijkt ons als leek een perfecte perpetuum mobile. Tel daarbij op dat de
heer Icke eerder op de avond op Jupiter
stormen van windkracht 26 of daaromtrent had gemeten, en de motorloze karretjes
van Bentveld suizen voorbij met een gegarandeerde doorbreking van de snelheid
van het geluid. En dat alles zonder brandstof.
En daarom hebben wij elke avond Vincent Icke nodig om die malle
gedachten uit ons hoofd te praten, maar dan wel wetenschappelijk onderbouwd, en
zodanig gebracht dat wij het er niet bij laten zitten.
Dat is wetenschap. En dat kan hij als
geen ander.
Geef die man een eigen studio.
Tv-recensent
Woensdag 3 september 2008
SBS HEEFT HET DOOR
Het is toch fascinerend dat Hart
van Nederland van SBS dag in dag uit, en inmiddels jaar in jaar uit, zulke
prachtige kijkcijfers scoort. Zo ook deze week weer. Anderhalf miljoen trouwe
Nederlanders bekijken de rubriek op dat late tijdstip van 22.30 uur, en vaak is
dat nog veel meer.
Eigenlijk beweegt Hart van Nederland zich al jaren lang
permanent bij de bovensten in de categorie top-vijf van de Nederlandse
televisie.
En dat zegt niet alleen alles over
wat SBS al zo lange tijd doet en weet van de belangstelling van de gewone
Nederlander voor dagelijks nieuws, maar natuurlijk tegelijk over het gebrek aan
inzicht op dit punt bij de overige journaals op belendende zenders op dat
tijdstip.
De NOS met het journaal en RTL met
het nieuws komen op de latere avond in de verste verte niet in de buurt van wat
de Amsterdamse zender SBS nu al zolang presteert. De commerciële omroep heeft
met Hart van Nederland een dusdanige
eigen identiteit gekregen dat het kan rekenen op een zeer grote groep vaste
klanten.
Natuurlijk kan men kritisch zijn over
de soms wat opgeblazen en niet altijd even betrokken presentatrices die
journalistiek niet verder komen dan de zit aan de veilige presentatiedesk waar
zij de branden, moorden en misdaden aangeleverd krijgen door een ervaren
redactie, productie en organisatie op de achtergrond, maar dat maakt het
raadsel van het ongekende succes alleen maar groter.
Presentatrices als Cilly Dartell,
Gallyon van Vessem, Maureen du Toit, Marlayne Sahupala, Selma van Dijk, Hilde
Kuiper en zoals gisteravond Evelien de
Bruijn en Milika Peterzon (zie foto) proberen aan voordrachtkunst
te doen alsof ze er zelf bij waren, deels geslaagd en deels onhandig, terwijl
elke kijker weet dat dit niet zo is maar er toch respect voor heeft en geloof
hecht aan deze berichtgeving.
Fantastisch. Waarom? Omdat de gehele
organisatie snapt dat het kloppende nieuws van “om de hoek” de
allerbelangrijkste onderbouwing is om geloofwaardigheid te vestigen, want dat
nieuws kan men veelal controleren omdat ’t het eigen nieuws van de straat is.
Terwijl soms een boerenkinkelaanpak erg
hinderlijk is druipt de intelligentie van de bedoelingen er anderzijds vanaf.
Dat is heel knap.
Zo zagen wij gisteravond goed aangepakte onderwerpen over een serie
overvallen in Amersfoort met de dader dankzij een bewakingscamera behoorlijk
herkenbaar in beeld, het vervolgnieuws over de Puttense moordzaak, en de rel
rond Martinair waar een passagier met een hersenbloeding niet serieus werd
genomen.
Menens en betrouwbaar. Zo ook was men
alert met een stoeptegel door iemands voorruit, de angst die elke automobilist
van tijd tot tijd heeft en die dieper zit dan de vraag of Minister Verhagen
zich echt zorgen maakt over Rusland.
In de categorie zieligheid wordt het altijd wat minder.
Ditmaal richtte het “Hart” zich op
een baby’tje met een tumor in het oogje waarvoor wij allemaal geld moeten
storten om de kostbare operatie in Amerika mogelijk te maken (via giften aan de
stichting Healing Miles), en dan is
er altijd een of ander bij elkaar gelogen en verzonnen onderwerp omdat het zo
lekker wegfilmt, ditmaal de kolder dat de populaire vakantiebestemmingen voor
de komende winter al zijn uitverkocht, zoals men letterlijk meedeelde.
Met deze onzin doet Hart van Nederland in een klap de
zojuist ingeslagen weg naar integriteit
geweld aan. De knieval aan de reisindustrie die het wel prettig vindt als de
klantjes vroegboeken wordt zo duidelijk en schaamteloos gepresenteerd dat je
jezelf dan de vraag stelt, is de rest misschien ook zo bij elkaar gelogen.
Natuurlijk is er in al die vakantielanden nog plaats zat, eenvoudigweg omdat
het daar vanwege de internationale crisis slechter gaat als ooit tevoren.
En als Hart van Nederland het tegenovergestelde dan ook nog onderbouwt met
een serie vals geselecteerde straatinterviews bestaande uit louter mensen die
staan te dringen om van de winter aan hun tweede of derde vakantie te beginnen,
terwijl de trend momenteel is dat velen een stapje terugdoen, begeeft men zich
op een wel heel erg hellend vlak. Dat is ook Hart van Nederland.
“U kunt maar beter snel
boeken”, besloot de voice over, die een halve
minuut eerder nog meldde dat er alles was uitverkocht, terwijl het juist
raadzaam is “rustig af te wachten”,
omdat er aan faciliteiten en accommodaties voor wintervakanties momenteel een
overschot is zoals in jaren niet het geval is geweest.
Het is dezelfde misleiding als men nu
zou berichten “…koop nu een auto want
volgende maand zijn ze allemaal uitverkocht…”; dergelijke idiotie zou de
zender niet halen, waarom dan wel altijd maar weer bij “reizen”.
Niettemin, Hart van Nederland is op de Nederlandse televisie qua binnenlandse
berichtgeving de meest aantrekkelijke rubriek, en vandaar dat men er de
draaiende Minister Bos of nog geslepener Verhagen er zo zelden in ziet. Knap
gedaan.
Wat aan zogenaamd groot nieuws
ongeloofwaardig is wordt bewust en terecht buitengesloten, ook al heeft de
totale Nederlands parlementaire journalistiek het zoveelste non-issue van de
dag over diezelfde Bos, Verhagen, Balkenende, Wilders of Duyvendak tot hot item
verklaard.
Het publiek voelt dat goed aan en
weet de weg naar de overige journaals wel te vinden als men daarin wil meegaan.
Zo onderscheidt het Hart van Nederland
zich verdienstelijk.
Tel daarbij op dat men beschikt over
een goed functionerende tiplijn, gemakkelijke bereikbaarheid voor de kijker die
iets te melden heeft, een uitstekende regionaal opgezette Internetstructuur vol
nieuws, foto’s en reportages, en de conclusie valt te rechtvaardigen dat met
name de Staatsomroep NOS er tijdens het tweede deel van de avond met de
miljoenen verslindende journaals chronisch naast kleunt.
Hart van Nederland is een instituut geworden.
Tv-recensent
Dinsdag 2 september 2008
EVEN WENNEN AAN MAX WESTERMAN
Wat een leuk idee. Maar ook: wat een aardige doch curieuze uitwerking.
En verder: wat een vreemd positief programma eigenlijk: Westerman’s Nieuwe Wereld (Ned 3 - 21:30-22:00
uur). Het bestaat uit tien afleveringen,
dus het kan gelukkig nog alle kanten op, maar wij verlangen sterk naar één
richting, een traject dat gisteravond jammer genoeg nog niet was ingeslagen.
Het principe is een vondst. Het idee
achter het concept deugt. Iemand die enkele tientallen jaren uit Nederland is
weg geweest (de journalist Westerman ruim 25 jaar) komt terug en vergelijkt het
Nederland van nu met dat van toen.
Elke emigrant, sociale of economische
vluchteling die dit overkomt, voelt het probleem. Er zijn dingen gebeurd zonder
dat je erbij was. Hieruit volgend heerst angst dat je essentiële zaken hebt
gemist die je als repatriant je leven lang hinderlijk kunnen blijven
achtervolgen.
Bijvoorbeeld, allang nadat je bent
teruggekeerd kom je er pas achter dat er in die absentieperiode bepaalde mensen
zijn overleden waarover je nog telkens spreekt als personen die er nog toedoen;
je had het nieuws gewoon gemist…niet gevolgd. Eigenlijk zijn repatrianten voor
het leven enigszins of zwaar sociaal gehandicapten geworden.
In zoverre slaat de teruggekeerde Max
Westerman de spijker op de kop hiernaar onderzoek te willen instellen en daar
filmisch verslag van te doen, met als thema “Nederland”. De KRO biedt hem daarvoor
een platform en voorafgaand aan zijn eerste bijdrage mocht Max gisteravond in
de eveneens eerste aflevering van het mediaprogramma De Wereld Draait Door er reclame voor komen maken.
Nog nadrukkelijker dan voorafgaand blijkt De Wereld Draait Door een mediaprogramma te zijn.
Gevloerde programmamakers komen er
vertellen hoe dat zo gekomen is maar vooral solliciteren naar een nieuwe
televisiebaan. BN-ers van de televisie schuiven aan omdat ze BN-er zijn en
daardoor nog meer BN-er worden, dat is hun streven, en nieuwe programma’s
worden er gevent door de makers zelf en Matthijs van Nieuwkerk Is daar dan
meestal al bij voorbaat enthousiast over.
Maar soms ook kritisch. Dat gaat dan
richting Westerman als volgt.
Van Nieuwkerk:
“…ik heb twee van de
tien afleveringen gezien, en het lijkt wel of je Amerika leuker vindt dan
Nederland…”.
Max Westerman:
“…Dat is heel jammer om
te horen want dat is zeker niet zoals ik het voel. Het hele beeld wordt
positief voor Nederland…”.
Men kon even later, na het zien van
deel één, begrip hebben voor deze tegenstelling. De eerste aflevering bleek een
vergelijkingsprogramma met Amerika te wezen. Niet de indrukken van Westerman
stonden voorop maar van gefilmde Amerikaanse toeristen aan ons land. En dat was
nu precies niet de bedoeling van de opzet.
Toeristen kwamen klagen over de
slechte koers van de dollar. Vervolgens bezochten ze met Max een
klompenmakerij, veel molens werden er aangedaan, allemaal prachtige plaatjes en
netjes gemonteerd maar allesbehalve een confrontatie met een Nieuwe Wereld want dit was de Hollandse
aardbol voor de buitenlandse bezoeker 25 jaar geleden ook al, inclusief
natuurlijk het gesjouw op de kaasmarkt in Alkmaar.
De enige substantiële verandering die
Westerman had gevonden koppelde hij aan een gesprekje met Minister Rouvoet.
Daar waar de journalist destijds het land van een open seksuele moraal had
verlaten, was het nu allemaal puriteinser geworden.
“…De teugels worden aangehaald…”, opiniërende Max kijkend naar het journaal. “…toen ik wegging mocht alles, vrije seks was het motto…”.
Maar zou Max dat in zijn dagelijkse
contacten met zijn RTL-collega’s echt niet hebben geweten al die jaren?
Vervolgens proefde hij met de
Amerikaanse toeristen erwtensoep, portretteerde een namaak-Peter Stuyvesant, en
wist zelfs een standupper te bedenken in Madurodam.
Maar wat echt buiten de orde was,
bleek de aandacht voor de invloed van Nederlanders bij de start en verdere
ontwikkeling van New York.
Het ging veel te veel over
Amerika(nen) in plaats van over Nederland. Natuurlijk komt dat
hoogstwaarschijnlijk wel goed in de nog resterende negen afleveringen, maar het
visitekaartje zette ons op het verkeerde been want we hadden, vanwege die
vooraankondigingen, tijd vrij gemaakt voor Max Westerman omdat wij
geïnteresseerd waren in de visie van een intelligente repatriant op de
ontwikkelingen in ons eigen land.
En in zoverre bleek pas na afloop van
deze kennismakingsuitzending hoezeer de kritische vraag van Van Nieuwkerk eerder
op de avond terecht was. In het vervolg bij nieuwe programma’s dus eerst maar
even naar hem luisteren.
Tv-recensent
Maandag 1 september 2008
NIEUW SEIZOEN: CHAOS EN FRUSTRATIE
Het had het hoogtepunt van het publieke
omroepjaar moeten worden. De herstart van voetbal bij de NOS en het slot van Zomergasten bij de VPRO met Joop van den
Ende. Wij zagen een beeldenchaos van voetballers die raak- en misschoten op
elkaars doelen zonder logica van beeldovergangen, chaos dus, en een sympathieke
oudere man die zijn frustraties kwijt kon over politieke zaken die allang
voorbij zijn of voetbalkwesties waarover elke Nederlander al een mening had
gevormd.
Niets van wat wij als kijker van Joop van den Ende nog niet wisten,
weten wij nu wel. Hoe kan het toch zijn dat een interviewer, Bas Heijne, drie
uur lang een amusementsgrootheid van dit formaat kan ondervragen en het klaar
weet te spelen geen enkele bijzonderheid van betekenis te scoren.
En hoe bestaat het dat de NOS na al
wat er de afgelopen drie jaren is gebeurd wederom het seizoen opent met de
bedroevendste commentator die er rondcirkelt, Evert ten Napel.
En dat alles dus zeer haastig op weg naar wél een reclameblok, terwijl
dat achterwege zou blijven, weliswaar niet na 15 maar na 50 minuten maar dit
was nog erger omdat het idiote tempo van het totaalproduct daaraan onderhevig
werd gemaakt.
Hoog had men van de toren geblazen
het afgelopen jaar: voetbal is terug bij de NOS en nu zullen we die commerciële
jongens wel eens even laten voelen welk een prutsers ze zijn geweest.
Maar wat al die tijd vergeten werd is
dat drie jaar geleden de publieke opinie zich steeds meer tegen de arrogantie
van de NOS als gevestigde monopolist begon te keren en de overstap naar Talpa
aanvankelijk door velen zeer werd toegejuicht. Dat, vanwege de daar al
heersende nog grotere verwaandheid van wij
hebben het geld, de sport al na uitzending nummer één aan evenveel kritiek
kwam bloot te slaan, omdat men het zich meende te kunnen permitteren de
wedstrijden ondersteboven en achterstevoren op het scherm te brengen, is
bekend.
Nu is het hele zaakje weer terug bij
de oerbron de NOS, en wij werden getrakteerd op een beeldenlawine en
informatiechaos waar weliswaar alle voetbalresultaten in voorkwamen, maar die
tot stand was gebracht zonder enige lijn of structuur door degenen die de
verslagen hadden gemonteerd, laat staan de verslaggevers die er toch voor waren
uitgezonden.
Er kwamen zelfs beeldovergangen voor
van een spelsituatie bij het linkerdoel die zonder logica of gebeurtenis werd
vervolgd met een gebeurtenis bij het rechterdoel, want doel is namelijk doel en
een keeper is een keeper en de bal is toch dezelfde.
En de vernieuwing bestond uit rare beeldvlakken in en na de leader waar
met de beste wil van de wereld geen grafisch nut in viel te ontdekken.
Het was zomaar wat, zonder enig idee
erachter, uitsluitend omdat de software die mogelijkheden tot beeldknoeierij in
de aanbieding heeft.
Wat een wervelende start had moeten zijn bleek uit te pakken als gekte.
Direct na de openingsleader volgden de beelden elkaar sneller op dan de
bijbehorende teksten, die trouwens nauwelijks waren te verstaan in een orgie
van geraas dat eronder was geplaatst.
Bovendien werd aan alle verslagen een
derde volkomen onleesbaar logo, nu rechtsonder toegevoegd, waarmee we kunnen
vaststellen dat er links onder in beeld nog ruimte vrij is, dus die zal weldra
ook worden vervuild zodat er helemaal geen bal meer is te zien of aan is.
Wat een afgang voor de grootste
publieke omroep om een onduidelijke vlek uit te willen zenden, om alle
reportages willens en wetens te voorzien van beeldverontreiniging, terwijl een
miljardenindustrie van bouwers van LCD- en Plasmaschermen er alles aan doet om
elke overbodige of beschadigde pixel te elimineren. De NOS voegt er opzettelijk
tienduizenden schadelijke pixels aan toe die in hun kunstmatige samenstelling
niet eens leiden tot een afdruk die kan worden gelezen, zó slecht is het
bovendien uitgevoerd. Regelrechte smeerlapperij.
Wij wisten al eerder, wat wij uit
China tot ons hadden gekregen aan voetbalbeelden won het vele malen aan
kwaliteit, scherpte en kleurverhouding dan wat de NOS ons gisteravond vanaf al
die velden voorzette.
Gisterochtend verklaarde regisseur
Pim Marks nog letterlijk: “…Ons
uitgangspunt is dat de wedstrijd het beeld van de samenvatting bepaalt, dus
niet de visie van de regisseur met zelfgekozen ’snapshots’…”.
Welnu, dat is enorme grootspraak
gebleken. De tijdsdruk bepaalde gisteravond het programma en elk gevoel van
evenwicht ontbrak daardoor zodat de kijker ruim 50 minuten werd opgezadeld met
’snapshots’ zonder veel kop en staart.
Hoe dat komt? Marks maakt de
onvoorstelbare vergissing door te denken dat aan de rol c.q. visie van een
regisseur voorbij kan worden gegaan. Het is altijd de programmamens die bij
televisie de keuzes maakt en niet de voetballer, scheidsrechter of externe
hotemetoot. Dus de verantwoordelijkheid voor alle feilen en falen ligt bij de
zender en niet op het veld.
En hoezo geen reclame bij deze publieke omroep. Is de repeterende
instart van de Sponsor Loterij bij
fragmentherhalingen dan géén regelrechte reclame? Reclame dus in een publiek
programma dat bekostigd wordt met belastinggeld. Flauwe kul, temeer daar aan
het slot wij nog de melding meekregen dat NOS-sport niet mogelijk was geweest
zonder UPC.
Even later de VPRO. Bij zijn laatste
verjaardag werd de grote man van het amusement, Joop van den Ende, op de
televisie avond aan avond met huldigingen en interviews in het zonnetje gezet,
en voornamelijk werd die verjaardag gevierd op dagen dat hij helemaal niet
jarig was en logen de presentatoren er maar een eindje op los.
Dus om een noodzaak te hebben om hem nu
opnieuw drie uur lang te interviewen moest er wel erg veel aan nieuw
wetenswaardigs in de studiogast worden vermoed om een dergelijke marathon te
rechtvaardigen. Maar wie weet, Bas Heijne is niet de eerste de beste, zeggen ze
daar.
Helaas er schuilt ontegenzeglijk onwaarschijnlijk veel bijzonders in
Joop van den Ende, maar niets daarvan kwam naar buiten, de zoveelste gemiste
kans van Zomergasten.
Wat een minachting voor het vak door
zowel de omroep als de interviewer gedemonstreerd.
Het enige nieuws was, overigens men
stelde zelf vast dat dit een nieuwtje was, dat Joop van den Ende met Paul de
Leeuw samen momenteel iets opricht.
Nu biedt Van den Ende aan mensen die
hij bekwaam acht zijn levenlang al aan samen een BV’tje te beginnen om aan zijn
imperium toe te voegen, dus dit was al helemaal niet iets om van op te kijken,
en zeker niet relevant.
Dus consumeerden wij een ernstig
verouderde klaagzang over de politiek, was Bos een draaier, Verhagen slim,
deugde Pim Fortuyn beslist niet, en waren Verdonk evenals Wilders allesbehalve
betrouwbaar en grote lichten. Een opeenhoping van frustraties dus waarbij de
ernstigste tekortkoming van Heijne aan het licht kwam door Van den Ende’s eigen
aanvaringen met de politiek ongemoeid en onbenoemd te laten, want die zouden
heel wat reliëf hebben kunnen geven aan dit gezeur.
Er kunnen door eerstejaars leerlingen
van de journalistenscholen moeiteloos tientallen zeer indringende en vooral
relevante en noodzakelijk vragen worden bedacht om aan het talent Van den Ende
voor te leggen, maar geen enkele daarvan kwam bovenborrelen bij deze
teleurstellende praatjepot-show.
En dat er ter afronding werd gekozen
voor een speelfilm van maar liefst 40 jaar oud “The Producers” waarvoor de kijker ook nog de nacht moest
overwinnen was dus hierna echt teveel gevraagd. Mogelijk een topproductie, om
in die termen te blijven, maar een te groot risico om op grond van het
voorafgaande nog meer tijd voor vrij te maken.
Zomergasten heeft een mislukt seizoen achter de rug, een aantal zelfs, en wat
verlangen wij daarom terug naar Adriaan van Dis.
De NOS leverde op zondagavond een
maandagochtendproduct af, maar hierbij hebben wij juist geen idee naar wie wij
bij dit dolgedraaide circus nog moeten terugverlangen.
Tv-recensent
Beste tv-recensent,
In de eerste uitzending
van Studio sport buitelden de voetbalbeelden over elkaar heen.
Merkwaardig was ook dat
doelpunten drie keer werden herhaald, en sommige niet één keer.
Het programma werd dan
weliswaar niet onderbroken door reclame, maar vóór aanvang om 19 uur
werd een reclameblok
van ruim acht minuten uitgezonden.
De wedstrijden werden
er in 50 minuten doorheen gejaagd, tien minuten voor 20 uur werd een
reclameblok van maar liefst tien minuten gestart.
met vriendelijke groet,
Jille Westerhof
Dag mijnheer Westerhof,
Uw reactie sluit aan bij
mijn vermoeden dat kijkers vanwege de absurde opeenstapeling van beelden in
deze korte tijd, om de limiet van 50 minuten maar te halen, wel eens meer last
van de omliggende reclame en het programma zelf kunnen krijgen, dan het vorig
jaar bij RTL4 het geval was. Opgeteld kreeg de kijker nu dus 18 minuten vol
commercials en promo’s opgediend; dan maar liever de reclameblokjes tussen de
wedstrijden door om even een hap van het bord op schoot te kunnen nemen want
daar kwamen wij ons al verslikkend vanwege die chaotische beeldenketen nu
nauwelijks aan toe.
De doelpunten waren
bovendien niet allemaal te zien en uit geen enkel wedstrijdverslag werd
duidelijk wie er het fraaiste voetbal speelde, over de aardigste tactiek
beschikte of creativiteit op de mat legde.
Prut dus, zoals voetbal
niet op de televisie thuis hoort.
Tv-recensent
Zondag 31 augustus 2008
BIJNA IEDEREEN IN VORM
Ze waren zo in de open lucht in een
bloedvorm, publiek en artiesten, en het was verrukkelijk dat wij er dankzij de
televisie rechtstreeks bij konden zijn. Maar toch blijft het enigszins behelpen
als ondanks de vele inspanningen niet alles is te verstaan. Bij het minste of
geringste door Harry Bannink bedoelde zakje in het natuurlijke volume tijdens
de wat luidruchtiger passages van het orkest vielen woorden weg of waren dan
niet meer of moeilijk te verstaan.
Gelukkig lang niet zo erg als meestal
het geval is, zoals bij alle songfestivals, talentenjachten, popconcerten maar
ook klassieke openlucht-uitvoeringen op de televisie, maar toch ook hier toen
wij gisteravond (Ned. 2 - 21:05 uur) op
de Uit Markt overigens meer dan
geslaagd door de AVRO In de Ban van
Bannink werden gebracht.
En dan is het juist zo jammer als
delen van tekststrofes soms veranderen in badkuipgeluiden terwijl de bijzonder
opwindende Nynke Laverman zo te zien
daar toch echt eerder op de dag al in had vertoefd en ook Frans van Deursen en Jenny
Arean getuigden van een bijzondere frisheid toen zij in muzikale topvorm
bleken te zijn gestoken.
De kleine teleurstelling kwam niet omdat de artiesten vergaten
nadrukkelijker te articuleren dan zij in de studio of andere binnenoptredens
doen, maar omdat geluidstechnici in ons land een andere opvatting hebben over
registratie en weergave van podiumkunsten dan wij kijkers thuis. Van ons mag
het orkest altijd even beneden niveau worden getrokken als een zanger of
zangeres aan de beurt is met ingehouden, zachtere en subtiele wendingen. Doch
velen in deze beroepsgroep menen dat het de bedoeling is dat alles op volle
sterkte door elkaar heen via hun schuiven d’r in en d’r uit moet omdat elke individuele
instrumentalist uit de groep immers even goed hoorbaar moet zijn als de
vocalisten.
Deze taakopvatting is onuitroeibaar.
Het merkwaardige is dat de inbreng en geluidsweergave van Holland Symfonia op zich werkelijk uitstekend waren, doch dat het
hier het bekende euvel van de verhoudingen betrof waar musici part noch deel
aan hebben. En natuurlijk ook dirigent Otto
Tausk niet die er uiteraard geen idee van had hoe het zangtrio in de
huiskamer te beluisteren viel, noch dat hij dat betekenisvol kon beïnvloeden.
De artiesten waren perfect, het
orkest was dik in orde, de totale entourage op het Java-eiland was, ook voor
televisie, prachtig uitgelicht (Jeroen
Jans), Frits Sissing kwam op tijd op en verdween gelukkig weer op het
juiste moment, de muzikale Bannink-memoires werden niet onderbroken door
reclames, de show spetterde werkelijk van de buis af en toch…..en toch…..kon de
finishing touch van het geluid niet zonder enkele finishing accidents.
Wat is het toch? Niet kunnen
mixen….of filteren? Als we té groen en geel worden thuis proberen we één van de
stereokanalen onder niveau te krijgen, of uit balans te halen, maar dat lukt
natuurlijk nooit omdat de zangstemmen, respectievelijk het orkest, (gelukkig
maar) niet uitsluitend separaat links of rechts worden doorgegeven. Daarom zijn
wij geheel afhankelijk van de jongen of het meisje aan de knoppen.
Overigens was er van enig audiohiaat
tijdens “Vluchten kan niet meer” helemaal
niets te merken. Het werd het ontroerendste muzikale hoogtepunt van de avond.
Niet alleen omdat Nynke Laverman en Frans van Deursen kwalitatief de
historische uitvoering van Jenny Arean
en Frans Halsema wisten te benaderen
(je moet maar durven trouwens), maar vooral natuurlijk omdat Jenny er nu het
zwijgen toe deed, moest doen, en daarom in een verschrikkelijk mooi shot
gevangen werd. Een bijna close-up die zo onwaarschijnlijk veel vragen opriep
over haar gemoedstoestand op dat moment dat de nostalgie van het zingende duo
en ons thuis collectief werd. Genadeloos mooi, die uitsnede van Jenny Arean.
Een demonstratieve blik van
geheimzinnigheid waarin besloten lag dat geen mens ter wereld haar exacte
gevoelens van dat moment kon raden. En dat kwam zomaar dankzij enkele vaklui
van formaat op de televisie.
Want hoe moesten we die door de
regisseurs Marnix Kaart en Eddie Habbema bedachte scene van
nostalgie, verdriet, en bewondering zelf ondergaan. Zelden hebben wij ons zo intens
afgevraagd wat er door een zwijgende zangeres, nu aan de kant, heen gaat als
zij met een dergelijke kwalitatief hoogstaande maar bittere herinnering wordt
geconfronteerd. Of zagen wij misschien ook een moment van jaloezie voor een
verloren verleden, nee – het moet triomf geweest zijn, dat kon samensmelten met
de titel van het aansluitende lied dat Jenny zelf zong: “Het is over”.
Mysterieus, prachtig, van alle
betrokkenen droop het vakmanschap eraf, inclusief bij die van het geluid.
Zie je wel dat het kan.
Tv-recensent