actueel

Vrijdag 29 augustus 2008

RTL 4: SERIEUZE FLAUWEKUL

Was het vorig jaar nog “gewone flauwekul”, dit jaar wordt ons “serieuze flauwe kul” geboden.

Het verschil? Beau van Erven Dorens heeft het licht gezien. Hij gelooft er nu zelf in, zegt ie. Dat je met het 6^e zintuig moorden kunt oplossen. Eergisteravond liet hij het nog aan Knevel & van de Brink weten, daaropvolgend gisterochtend prominent in de Telegraaf, en de afgelopen dagen op tal van andere plekken waar hij om dubieuze redenen gratis publiciteit kreeg aangeboden.

Want de grootst mogelijke flauwekul krijgt ook de grootst mogelijke aandacht in Hilversum en omstreken en de boodschapper van de duidelijkste nonsens kan er kritiekloos de meest achterlijke lariekoek verkopen. De talkhosten en interviewers smullen ervan en hebben niet eens door dat zij zichzelf er medeplichtig aan maken dat grote groepen van kijkers op het verkeerde been worden gezet.

Maar, misschien zijn wij iets te allergisch voor uitzendingen over een heelal dat gevuld is met overledenen die allemaal contact zoeken met deelnemers aan de Van Doren Ervens-show en een groepje kermisartiesten en nooit eens met ons.

Dus functiehalve keken wij toch maar even gisteravond. Want als er moorden worden opgelost willen wij er toch eens kennis mee maken en vooral met de paragnost of ziener daarvan want sinds het ontstaan van de televisie was dat wereldwijd nog niet gelukt.

Maar Beau had het nu in de aanbieding, want: “Er is meer tussen hemel en aarde dan Uw geest kan bevatten, mijn vriend Horatio”, liet Shakespeare zijn Hamlet tot Horatio zeggen en nu dus Beau van Erven Dorens tot ons.

Sjonge sjonge, dat was spannend op RTL4 (21:30-22:30 uur).

Wie is de beste paranormale kwast was de inzet die ons aan de buis moest houden want daar ging het om.

Letterlijk vermelde de programma-aankondiging het iets sjieker: “…Gaan de nieuwe kandidaten met hun gaven cold cases vlottrekken en wie sleept dit keer de titel Beste Paranormale Nederlander in de wacht?...”

Het is maar goed dat het in de vragende vorm was gesteld.

Na een kwartier was er gelukkig al de reclame zodat we een goed excuus vonden definitief af te haken bij deze morbide onzin.

Beau opende als volgt: “…In het hele land zijn wij op zoek gegaan. En na zware beproevingen hebben we de beste 12 paragnosten geselecteerd…”. Jammer was wel dat wij geen enkele zware beproeving te zien kregen, ook niet een lichte trouwens, helemaal niet een zelfs.

Beau had zelf ook niet een dergelijk testonderzoek gezien want in de Telegraaf stond gisterenochtend: Van Erven Dorens maakt geen deel uit van de redactie. “…Dat trek ik gewoon niet. Ik lees me ’s morgen goed in en laat me vervolgens door m’n emoties leiden…”.

Wij werden nu voorgesteld aan de eerste vier paragnosten die het in deze uitzending moesten gaan doen. De personen verschenen achtereenvolgens in beeld en stelden zichzelf voor. In de naamtitels onder in beeld werden geen achternamen genoemd want in de wereld van helderzienden is dat natuurlijk niet nodig.

Zo opende een zekere “Cor” de reeks, en Cor maakte bekend dat hij waarzegger is op de kermis, en omdat hij daar voornamelijk vruchtbaarheidsproblemen behandelt is dat genoeg achtergrond om het nu maar eens te proberen bij het oplossen van moorden.

“Vanessa”, helderziende nummer twee, had weliswaar talen gestudeerd maar was daar niet in doorgegaan vanwege haar bijzondere gaven. Zo had zij onlangs nog een jongetje van vier maanden geholpen die was bezeten van een entiteit. Het kereltje van vier maanden had last van een vorig leven en daar heeft Vanessa hem nu vanaf geholpen.

Verstijfd zaten wij in onze stoel, het was allemaal nog erger dan in onze stoutste dromen te fantaseren viel.

Monique die vervolgens het beeld vulde deed het gelukkig met paarden en niet met baby’s. Met een oud paard zelfs, doch dat was een vergissing gebleken. Want het oude paard had tegen haar gezegd: “…je moet niet bij mij zijn, maar bij mijn ruiter, want die heeft problemen, ik niet…”.

En tot slot betrad paragnost Peter het perk en hij had altijd geweigerd aan dit soort uitzendingen mee te werken, maar nu het er eindelijk eens serieus aan toeging, had hij ja gezegd. Hij was niet alleen een zoon van zijn “beroemde” vader, zo liet hij weten, maar stelde letterlijk tegelijk vast: “…ik ben ook een zoon van mijn moeder…”.

Volkomen verlamd konden wij nog steeds de zaptoets niet beroeren op onze afstandsbediening zodat wij ook nog zagen hoe het gehele stel (geblinddoekt) in een auto werd geplaatst op weg naar de eerste moord en van dat slachtoffer kregen wij dan ook meteen een afschuwelijke plaat te zien.

Vreemd dat paragnosten allemaal zeggen moorden te kunnen oplossen maar helderziend nooit weten wie de kwis gaat winnen.

Voor de afwisseling was het zelfs onderweg naar het plaats delict al direct een en al paranormale wetenschap die er werd bedreven.

Er werd gestopt bij een wegrestaurant want de heksenkring had nu reeds honger en daar stelde Vanessa de moedige daad die wij eigenlijk natuurlijk allemaal moeten doen als we ergens een broodje gaan eten.

Zij liet een schaal belegde broodjes aanrukken en inspecteerde deze op de aanwezigheid van vergif. Helderziend kwam zij tot het oordeel dat er geen gif in voorkwam dus helaas bleef ons bespaard dat het goochelteam nog voor de reclame kwam te sneuvelen.

Het werd overigens aan onze helderziendheid overgelaten bij welk wegrestaurant de vergiftigde broodjes werden vermoed te worden geserveerd.

Wij hervonden onze adem en vingervlugheid richting zapper en verdwenen uit het zicht van de programmamakers.

Wel overwogen wij nog dat Beau van Erven Dorens, in plaats van de begraafplaatsen die hij nu bezichtigt, er voor de rest van de serie misschien verstandiger aan doet het verse graf van Jack van Belle te bezoeken (zie hieronder de Tv-recensie van gisteren) om op helderziende wijze door te krijgen en aan de weet te komen hoe je ook op serieuze en zinvolle wijze met dit soort onderwerpen kunt omgaan, omdat daarin bovendien een aantrekkelijker kijkerschare is geïnteresseerd.

Brrrrrr.

Tv-recensent

Donderdag 28 augustus 2008

EEN VERGETEN MONUMENT

Bij mijn weten, je kunt niet alle zenders tegelijk in de gaten houden, moest de jl. zondag overleden programmamaker Jack van Belle het gisteren, want toen werd het nieuws pas bekend, wat de televisie betreft doen met een simpel berichtje op Teletekst. Dat is te mager. Sterker, het is een blunder van formaat. Van Belle, die ook voor de VARA had gewerkt, leverde met zijn programma Zienswijze (1969-1979) bij de pas opgerichte NOS elf seizoenen lang een ongewone prestatie.

Zienswijze was een televisievorm die juist in deze tijd volkomen tot zijn recht zou zijn gekomen.

Het maandelijks programma was een ongekend boeiende ontmoetingsplaats voor allerlei religies, stromingen, van de meest serieuze tot de malste aan toe.

Jack behandelde vrijwel alle wereldwijd verschillende denkwijzen op hoog niveau door niemand voor het hoofd te stoten maar op zoek te gaan naar de vele waarheden die er werden verkondigd.

Niet alleen de vele hoofdstromingen van de religies werden evenwaardig behandeld, van het Boedisme, via Hindoeïsme en het Katholicisme naar de Islam en het Soefisme en zelfs de astrologische sterrenwichelaars kwamen aan bod (heel merkwaardig, Van Belle was zelf vrij van twijfel een aanhanger van de Astrologie).

Voor elke religie was plaats en de Koran werd menigmaal besproken zonder de opgefokte heftigheid waarmee wij nu kennismaken. Jack deed dat op de zondagavond op een dergelijke interessante en blikverruimende manier dat zowel de nonnen als de Hare Krishna’s in hun verschillende habijten tevreden de studio verlieten.

Zienswijze is in de geschiedenis van de Nederlandse televisie het allerbeste programma geweest waar religieuzen en malle aanhangers van klopgeesten elkaar op argumenten konden bestrijden, maar vooral voeden. Jack van Belle stond voor alles open en groeide daarom uit tot een zeer belezen symbool van integriteit en werd in dit genre een genie.

Zijn programma’s verwierven daarom niet alleen reusachtig goede kijkcijfers maar leverde een brievenstroom op waar de latere Ombudsmannen van de VARA niet aan konden tippen.

Als adept van Van Belle en zijn programma’s werd mij op zeker moment een groot deel van al die kijkersbrieven met spirituele ervaringen op collegiale wijze in handen gegeven en daar beschik ik nog steeds over en koester ze dan ook als een stapel zeldzame relikwieën. Mijn ambitie in die dagen was namelijk hem in een of andere vorm ooit nog eens bij te mogen staan in zijn vele producties, vandaar.

Het zijn brieven van toenmalige bekende Nederlanders die hun zielenroerselen op het gebied van hun parapsychologische ervaringen aan Jack voorlegden, maar de duizenden schrijfsels met fantastische buitenzintuiglijke ervaringen, let wel er was nog geen Internet dus de massale hoeveelheid post was echt heel bijzonder, waren afkomstig uit alle milieus en geloofsrichtingen.

In de presentatie werd Jack van Belle lang bijgestaan door Karin Kraaikamp, ex-omroepster, maar het heftigst om in zijn gunst te komen, en daar moest ook ondergetekende voor wijken, gedroeg zich in die dagen de nog dolende Antoine Bodar die vele malen op Van Belle’s programmadeur beukte en vervolgens, eigenlijk wel terecht, diens protegé werd.

Echter, Bodar raakte volkomen in verwarring door al die spiritualiteit en paranormale en occulte verschijnselen, zodat hij toch niet de opvolger van Jack van Belle is geworden. Zijn verdere carrière c.q. roeping, die hier heel veel mee te maken heeft, mag als bekend worden verondersteld.

Op zijn terrein van religie, occulte zaken, en parapsychologische fenomenen vertaalde Jack van Belle veel boeken maar hij was ook als schrijver, redacteur en deskundig medewerker bij tal van die producties betrokken.

Enkele titels: Overwin moeilijke tijden, praktische methoden om problemen op te lossen, Geschenken van Eykis, Aspecten van yoga, Een speurtocht naar leven na dit leven, Zienswijzen, Het verduisterde weten, Kijk op Bethlehem, Van ram tot vissen, Gesprekken over Wereldgodsdiensten en Handboek van het ongerijmde.

Ondanks die geweldige staat van dienst behoorde Jack van Belle bij de NOS, en eigenlijk de gehele omroep, tot de vergeten monumenten. Dat zal hem de laatste jaren zeker verdriet hebben gedaan omdat hij natuurlijk ook zelf wist, welke enorme bijdrage hij heeft geleverd aan de geestelijke verruiming van honderdduizenden Nederlanders.

Het zou werkelijk niet misstaan als een programma als Profiel, Hoge Bomen of Andere Tijden nog eens uitvoerig bij deze bewonderenswaardige programmamaker stil zou staan.

De sterren staan niet gunstig. In Wikipedia komt Jack van Belle niet voor, en zelfs zijn toenmalige protegé, de huidige priester Antoine Bodar, verzwijgt op zijn toch erg ronkende Internetsite de overleden omroepcoryfee volledig.

Dat heeft Jack van Belle niet verdiend.

Met zeer velen zijn wij hem altijd dankbaar geweest voor zoveel inspiratie en verbreding van onze geestelijke vensters, en tot op de dag van vandaag zijn wij dat gebleven.

Was zo’n programma(maker) er nog maar; Wilders en die malle bebaarde handenschudweigeraar Mohammed Enait zouden elkaar namelijk voor het oog van de natie hebben kunnen begrijpen en waarderen.

Geloof het of niet, daar was Jack van Belle toe in staat, dus geloof het maar wel.

Jack van Belle werd 85 jaar. De oud-televisiemaker overleed in een zorginstelling in Roosendaal aan de gevolgen van een hersenbloeding.

Als de NOS het niet wil doen, doen wij het wel: wij herdenken een monument.

Tv-recensent

Woensdag 27 augustus 2008

NEDERLAND WAARSCHUWT RUSLAND

Een bericht gisteravond in het NOS-journaal. Hij zei het echt en kondigde het met veel aplomb aan:

“…Minister Verhagen van Buitenlandse Zaken vindt dat de stap van Rusland gevolgen moet hebben voor de relatie tussen Rusland en de Europese Unie…”.

Wij schoten overeind. Philip Freriks schakelde over naar een lid van de Nederlandse regering die dus volgens zijn aankondiging met Europa maatregelen gaat nemen tegen Rusland. Reuze benieuwd waren wij naar wat die gevolgen dan zouden zijn, want een imperium als Rusland bedreigen met stappen als ze iets niet doen waartoe wij ze oproepen, en dat dus juist om die reden helemaal niet van plan zijn, kan uitmonden in een buitengewoon ernstige crisis.

Eerst zagen we nog de vreugde in Zuid-Ossetië en Abgazië waar een uitzinnige menigte dansend de straten vulde, waar enthousiast geschoten werd uit de ramen, want zo gaat dat daar, en waar de drank vloeide zoals in het Russische parlement ook het geval moet zijn geweest, omdat men zogenaamd met succes van de eigen President Medvedev had geëist de twee betrokken gebieden totaal onafhankelijk van Georgië te maken.

Buiten Rusland is geen land ter wereld het daar mee eens, maar gek genoeg alle inwoners van Zuid-Ossetië en Abgazië juist weer wel.

Want wij zagen en hoorden in het NOS-journaal helemaal niemand, let op dus 0, schrijve nul, personen van de bevolking van deze twee gebieden die kritiek had op de Russen. In tegendeel: 100% van de bewoners daar was blij. Behalve dan de Georgische President Saaskasjvili die furieus mocht wezen van het NOS-journaal.

Er klopt iets niet aan de berichtgeving. Het lijkt erop alsof de (koude)oorlogspropaganda aan beide zijden al op volle toeren draait, dus als Freriks dan gaat aankondigen dat onze Minister van Buitenlandse Zaken met gevolgen dreigt als Rusland niet snel inbindt dan staan ook wij op scherp.

En wat zei Verhagen vervolgens in het NOS-journaal, zonder dat hem verder ook maar één vraag werd gesteld.

“…Ik heb met grote zorg kennis genomen van de stap van Rusland met de 2 Georgische regio’s. Wij hechten zeer aan de territoriale integriteit van Georgië en wij denken ook dat het uitgangspunt voor het dichterbij brengen van het oplossen van de crisis dat dat in ieder geval moet plaatsvinden binnen de internationale, ook door Rusland, erkende grenzen.

Het is overduidelijk dat eenzijdige stappen die nu door Rusland gezet worden dat die de oplossing van de crisis niet dichterbij brengen...”.

Tot zover de volledige tekst van Verhagen in het NOS-journaal.

Niks geen gevolgen dus. Louter lucht. Prima zo, maar waarom blaast het NOS-journaal het conflict dan op tot proporties die niet in overeenstemming zijn met de werkelijkheid.

Als Verhagen c.q. de Europese Unie volgens Freriks de Russen een lesje wil leren, dan hebben wij er recht op te weten wat die gevolgen dan zijn, in elk geval dat de bewindsman daarover wordt doorgevraagd.

Maar dat kon natuurlijk niet, want Maxime Verhagen nam die woorden namelijk helemaal niet in de mond. Hij heeft slechts zorgen.

Die hebben wij ook, doch voornamelijk over de berichtgeving van het NOS-journaal.

Tv-recensent

Dinsdag 26 augustus 2008

Open brief aan de Nederlandse geluidstechnici/regisseurs

Dames en heren,

Laten we wel wezen. De slotceremonie van de Olympische Spelen (evenals de openingsceremonie twee weken eerder) was zondagmiddag in beeld een onvoorstelbaar glorieus spektakel.

Maar, u moet het met mij eens zijn, anders hebt u het verkeerde vak gekozen, het geluid was niet om aan te horen. Popgroepen, hymne-zangers, operazangers, de ene groep of artiest was nog slechter (of helemaal niet) te verstaan dan de ander.

En u weet dat dit zo is. Want ik heb het in de alinea hierboven opgeschreven, dus u bent ervan op de hoogte. Waarom trekt u zich deze aanfluiting voor uw ambacht dan niet aan. Waarom horen wij kijkers u nooit in verzet komen hiertegen.

Waarom accepteert u dat getob, ook als vakvrouw of –man.

Er zijn vele oorzaken van de miserabele geluidskwaliteit via de televisie maar de belangrijkste is dat het u is aangeboren of aangepraat dat muziek of geklets in stadions het best of meest natuurgetrouw in de huiskamer valt te beluisteren via de weergave van stadionspeakers.

Dit verschrikkelijke misverstand heerst wereldwijd maar ondergetekende heeft nooit vermoed dat de lieden van de topproducties van de Olympische Spelen die idiotie nu in 2008 nog zouden kopiëren.

Die luidsprekers aan de tribunezolders zijn er namelijk niet voor ons, tv-kijkers, maar voor de ongelukkigen op de dure stoeltjes die te veraf verkeren van de sprekers, artiesten of lawaaimakers.

Wat een geleuter was het weer toen de verslaggevers Ten Napel en Snoeks niet ophielden de regisseur te complimenteren over diens bedachte schouwspel. Weten zij dan niet dat televisie voor 50% uit beeld en voor 50% uit geluid bestaat. In werkelijkheid liggen die belangrijkheids-verhoudingen ten faveure van het geluid vele malen gunstiger.

Immers, draai het geluid weg bij een televisie-uitzending (bijvoorbeeld een voetbalwedstrijd) en er resteert een verschrikkelijk saai stommefilm-programma. Daarentegen, verdwijnt het beeld maar gaat de verslaggever door dan worden de spanning en emoties er niet geringer door, maar juist groter. Vele voorbeelden van deze juiste constatering kunnen worden gegeven, maar ik wil nu naar iets concreets toe.

Hoe kan het toch zijn dat een tenor als Placido Domingo, alsmede zijn prachtige Chinese partnersopraan Song Zuying, of de grote groep Erhu (tweesnarige viool) spelers, als een stel jankende Idols-avonturiers onze huiskamers worden binnengeloodst?

Of wat te denken van het geluid van Londen’s verkeerde keus om Jimmy Page met zijn muziek (Led Zeppelin) “Whole lotta love” erbarmelijk op de antenne te zetten.

Trouwens een betere representant van Great Britain zou bovendien toch werkelijk Sir James Paul McCartney zijn geweest, maar goed dat moeten die Engelsen zelf weten. Of waarom niet Mick Jagger naar Peking gezonden, de oudste rocker on earth. Bovendien zijn de tv-toehoorders van die laatste slecht geluid uit stadions gewend.

Evenwel, de lastige vraag stellen over het waarom is hem tevens beantwoorden, want u weet vanuit uw vak al waarom dat is. En wel omdat de microfoons (los van de vraag of die van inferieure kwaliteit zijn of verkeerd zijn gepositioneerd) niet één op één zonder vermenging met ander decor worden doorgeschakeld.

Mannen of vrouwen aan de geluidstafels menen de stemmen te moeten mixen met oorverdovende achtergrondherrie, en dat is precies het tegenovergestelde dat zij dienen te doen, te weten de stadiongeluiden op die momenten in respect voor de artiesten en voor ons kijkers, juist zoveel mogelijk wegfilteren en behendig de solisten zonder rimram eromheen op de voorgrond plaatsen; dat is je taak, je vak, de kunst, de liefde voor dit prachtige beroep.

Evenwel, in dit “Jaar van het Televisiegeluid” waren de ceremoniën uit Peking zowel internationaal als nationaal in het onderdeel “geluid” voorlopig de slechtste televisieproducties van het jaar die er te horen vielen. En dat is u aan te rekenen, want u bent voor dit vak opgeleid (is dat trouwens wel zo?) en u protesteert daar niet tegen; kennelijk acht u deze geluidstriefel normaal.

Tientallen miljoenen waren er gemoeid om tot uitzendingen te komen die topproducties moesten worden bij de spelen, en representanten van Uw vakgebied gooiden er telkens maar weer met de pet naar, en wij ons in de huiskamer maar afvragen of dat niet beter kon. Natuurlijk kan dat beter, waarom berust u in die schandalige audiotroep waar u uw brood mee verdient.

Het is u bekend dat geluidstechnici in zalen waar popconcerten worden gegeven soms oordoppen dragen die een geluidsreductie van 20 dB (of een vergelijkbare waarde) geven. Hebt u er wel eens over nagedacht of het überhaupt wel mogelijk is om met oordoppen een goede geluidsmix te maken. Is dat in China ook zo gegaan?

We hebben in Nederland opleidingen als Open Studio, NFTA, VEC en Media Academie. Hoe bestaat het dat u dan toch zo passief en flegmatiek blijft als deze geluidsschande ons overkomt.

U moet daar geen genoegen mee nemen, en ik roep u op initiatieven te ondernemen om deze rotzooi zowel in uw dorp als wereldwijd te bestrijden. U kunt dat, want u bedient de knoppen en uw “televisieregisseur” heeft er meestal geen verstand van en omzeilt dit probleem met een grote boog en laat dat veelal uit angst er zelf verantwoordelijkheid voor te dragen aan u over, dat is u bekend. En veel hogere omroepsuperieuren hebben er al helemaal geen notie van waar dit eigenlijk over gaat. Dat verklaart tevens uw vrije spel.

Laat u niet vanwege de foute hiërarchische rangorde overbluffen door schijnspecialisten uit de sector “beeld” die van uw vakgebied hun gezond niet afweten (maar vaak wel mooie plaatjes kunnen maken).

Namens honderdduizenden artiesten en ongekende hoeveelheden televisiekijkers roep ik u op: laat het verzet tegen deze verdorven taakopvatting nu eens vanuit Nederland groeien en gebeuren zodat de mooiste gouden plak die er binnen Uw vakgebied te winnen valt u als geluidstechnici toekomt.

Wij willen namelijk horen wat zangers, zangeressen, instrumentalisten en andere solisten en kunstenaars beogen over te brengen en zijn nieuwsgierig naar hun gemoedstoestand die zij met hun optredens tot de onze willen maken.

Daar hebben ze vaak voor gestudeerd en in elk geval zeer veel tijd in gestoken om doormiddel van hun beheersing van de kunst heel precies via uiterst kleine nuances en details ons te ontroeren of uitbundig te enthousiasmeren.

U wordt geacht selectief te kunnen luisteren, een microfoon kan dat niet. Daarom moet u bij de opnamen of uitzending bepalen welke geluiden hoorbaar zijn en hoe hard de geluiden ten opzichte van elkaar worden opgenomen of doorgegeven. Op die manier dient u de werkelijkheid te benaderen of een eigen werkelijkheid te scheppen die overeenstemt met de bedoelingen van de kunstenaar.

Bovendien hebben wij als kijkers daar gewoon recht op; zo is het niet geheel toevallig ook nog eens een keer.

Een enkeling, nou vooruit een paar meer dan, niet te na gesproken; velen van u moeten zich schamen.

Graag hoor ik op deze plaats nader van u of ervaar ik het komende televisieseizoen via ons scherm en de belendende speakers de resultaten.

Tv-recensent

Zondag 24 augustus 2008

MAGER PRINSENGRACHTCONCERT

De hotemetoten hadden weer een leuke avond; o.a. Marius Job Cohen, Piet Hein Donner, Camiel Martinus Petrus Stephanus Eurlings, Guusje ter Horst en nog veel meer excellentie-achtige personages, het zat allemaal vooraan, evenals de onvermijdelijke Schipholdirecteur Gerlach Cerfontaine (waarom hij in vredesnaam), zó in beeld gebracht dat hij werd vergezeld door mevrouw Dijkstra en niet andersom.

Wij keken dus naar het Prinsengrachtconcert (Ned. 2, 21:35 uur), als eerste fase in het afkickproces na het EK-voetbal, de Tour de France en de Olympische spelen, en dan wil je wel een goed stukje muziek horen. Daartoe was ingevlogen Sarah Chang en ze was haar viool niet vergeten want aan dat instrument ontleent zij haar wereldfaam.

Het traditionele Prinsengrachtconcert moet het hebben van de entourage, de sfeer, prachtige plaatjes die door de AVRO ook geleverd worden, en wat er op en naast de drijvende schuitjes nog meer aan genot, lol maar ook verveling te beleven valt, dus het is een voorrecht als je bent uitverkoren er te plekke te figureren. Je zit daar om gezien te worden en daarom had Ronald Hans Anton Plasterk ook een hoedje op want zo koud was het toch niet.

De AVRO stelt prijs op zulke gasten, want dat straalt dan weer af op het programma, en dat heeft weer effect op de impact van het geheel, hetgeen het gevoel versterkt dat er mooie en zeer zeldzame muziek de huiskamer binnenvloeit, als gevolg waarvan wij kijkers denken dat de hoge excellenties er uiteraard meer verstand van hebben dan wij, want anders zaten ze er niet bekwaam en opzichtig te wezen en hadden wij thuis wel een invitatie gekregen om even te komen buurten. Zo klopt alles precies.

Behalve de muziek dan. Elke CD met de Vierjaargetijden van Vivaldi is beter beluisterbaar dan wat er op zo’n ponton geluidstechnisch en qua akoestiek kennelijk mogelijk is juist vanwege die gekozen entourage.

Of Sarah Chang een van de beste violisten ter wereld is, wij konden het werkelijk niet zelfstandig beoordelen.

Een technisch virtuoos instrumentaliste, jazeker, maar daar zijn er veel meer van op de globe, maar veel van wat fragiel moest zijn, zacht ingezet of uitgeleid was even sterk of zwak en er ontbrak vaak nuance of subtiliteit in wat er aan fraaie klanken eigenlijk de gracht over diende te worden gevoerd.

Het Air van Bach leek wel uit een holle graftombe te komen met heftig daar bovenuit gruwelijk klinkende snerpende snaren, en dat van een zo aangeprezen talent. Jammer.

Steeds vaker moet de conclusie worden getrokken dat dergelijke openluchtconcerten nauwelijks geschikt zijn om qua geluid door de televisie goed te worden weer te geven. Het is nu eenmaal zo dat wat de gemiddelde muziekliefhebber in zijn kast heeft liggen aan Cd’s en Dvd’s kwalitatief zeer veel meer te bieden heeft, zelfs van mindere uitvoerende kunstenaars.

Het is niet anders. Wat televisie betreft gaat er toch niets boven goed geregisseerde studio-opnames.

En dan gaan ook ondergeschikte zaken irriteren.

Verkeerd gerichte microfoons waardoor het gezicht van de soliste wordt afgedekt en je de strijkstok verwart met het statief, een klavecimbel die al helemaal niet te horen is, leden van Amsterdam Sinfonietta die door presentator Hans van den Boom stuk voor stuk bij naam worden voorgesteld zonder dat je op dat moment er ook maar één te zien krijgt, en omstanders die zitten te geeuwen, de slaap al te pakken hebben of zich juist geëxalteerd gedragen als de muziek daar geen aanleiding toe geeft.

Het zijn allemaal bijzaken, maar ze maken wel duidelijk dat je er op de Prinsengracht beter zelf bij kunt zijn, een beetje vooraan graag, dan er een uur lang naar te luisteren (en te kijken) in de huiskamer.

Maar ja…wij zijn geen excellentie, of hofdame van Schiphol.

Tv-recensent