Zondag 30 augustus 2009

HOOGHEDEN OP DE TV

Om te beginnen, ze hebben helemaal geen blauw bloed. Geen van de meiden was van adel. Dus om een dergelijk programma Blauw Bloed te noemen is even kolderiek en misplaatst als ondergetekende aan te spreken met eminentie. De meisjes zijn aangetrouwd, en omdat een stel politieke angsthazen niet anders durfde verwierven zij daarmee zonder enige tegenprestatie, anders dan die van de liefde, een titel, in dit geval die van prinses.

Dit geldt zowel voor Maxima, als voor Laurentien, Marilène, Mabel, Aimée, Anita en Annette, en ik vergeet er vast nog een paar, over wie het gisteravond op twee ging. Met dat trouwboekje zijn plots haar genen veranderd. Alle moleculen hebben zich herschikt tot personen die zomaar van de ene dag op de andere heel bijzonder zijn geworden.

Eén ding hebben ze gemeen; ze treden allemaal voornamelijk op voor dementen, mongolen en anderszins minder bedeelden. In die weerloze wereld is het gejubel het luidruchtigst.

Jeroen Snel bestiert een televisieprogramma waarin hij dat biologische wonder week in week uit aan ons uitlegt. Het is een ongekend omvangrijke gratis promotie- en p.r.-machine voor personen die zich eigenlijk, gelet op hun afkomst, een beetje bescheiden zouden dienen te gedragen. Gisteravond was hij niet zomaar in de lucht maar zelfs met een “Blauw Bloed Extra - Bijzondere Special”. Meer nog dan meer van hetzelfde.

Toen ondergetekende nog een vorig leven leidde kwam hij wel eens in andere landen. Met name in Thailand verbaasde hij zich keer op keer op de onwaarschijnlijk kritiekloze en omvangrijke televisieaandacht voor het Koninklijk huis.

Elke dag was er wel vier maal iets heiligs te melden dat vorst en vorstin vanuit hun begenadigde talenten aan het volk hadden geschonken, en waren zij het niet zelf dan toch zeker hun even goddelijk gebouwde oudste dochter.

Dat deze laatste zo scheel ziet als een dronken pappegaai en met haar vooruitstekende gebit de vliegen van het behang kan happen, een bezigheid die wij enigszins nuttiger inschatten dan haar dagelijkse ambacht, wordt er allang niet meer gezien. De kleren van de keizer.

Bij ons zien die meiden er tenminste nog een beetje appetijtelijk uit vanwege een verstandig gebrek aan fysieke inteelt.

Maar nu moet ik dan toch die ergerniswekkende Thaise indrukken inruilen voor de achterlijkheid van onze eigen Nederlandse televisie die op dit vlak tot een overmaat aan wasdom is gekomen, en het Thaise gedoe vele malen overtreft en doet vergeten.

NERGENS TER WERELD IS HET ZO ERG ALS BIJ ONS.

De kruiperige en kwantitatieve horigheid aan het kostbare sprookje.

Alle honderd nieuwe adellijke nazaten zijn minstens 2 tot 3 keer jarig per jaar, publicitaire voorbespreking, viering en nabeschouwing. Dan is er elk trimester per persoon mediaal een jubileum ergens van te vieren; de ene lieverd doet al 2,5 jaar aan alfabetiseringswerk, de ander vier jaar en drie maanden figuurzagen met de Jostiband, om maar niet te spreken van de Majesteit zelf die elk jaar een regeringsjubileum heeft, een paleisherdenking, familielustrums, zoveel jaar bestaan van het paleis of de tuinen, 5, 10, 15, 20 jaar geleden dat moeder overleed, en de 5, 10, 15, 20, 25, 30, 35, 40, 45 en 50 jarige herdenking aan de dag dat grootmoeder zich voor eeuwig in een kerk liet afdalen.

Het komt allemaal in de krant en dus nu in Blauw Bloed en ontelbare andere programma’s op de televisie die dit allemaal menen te moeten uitzenden.

En zelfs dat is nog niet genoeg want aan Blauw Bloed van gisteravond ging zelfs nog een ander programma vooraf onder de titel “Dames van Oranje”, met de brutale en leugenachtige toelichting: veel van de prinsessen leiden nog steeds het leven van een burgermeisje.

En hiermee werd gedoeld op Maxima.

Nu, dat zagen we vervolgens in Blauw Bloed wel even anders. Het geslijm van politici en gewone BN-ers met die eenvoudige burgermeisjes hield niet op. Annemarie Jorritsma die Laurentien ophemelde tot buitenaardse proporties.

Willem Nijholt die haar zelfs met dikke kussen om de nek vliegt met de uitspraak:

“Lieve Laurentien de oude meester is beretrots op je.”

En waarop was die trots gebaseerd? Dat zij kleuterversjes kan oplezen en alleen dat.

Alsof dat nog niet genoeg was voegde hij eraan toe: “Wij hebben een warme band”.

Mabel wordt vervolgens verbaal geknepen door Lubbers, en nadat Aimée het heeft gedaan met brandweerlieden, doet Sharon Dijksma het weer met Laurentien. En zo gaan de schatten allemaal zelf nog geloven dat zij een bijzondere plaats in het universum innemen. Opnieuw, de Kleren van de Keizer.

En het meest illustratief voor de grenzeloze onderdanigheid is nog wel het beeld van Jeroen Snel zelf.

Hij mag de hoogheden soms interviewen.

Nu moet gezegd dat Maurits en Marilène natuurlijk het leukste en knapste stel vormen uit die hele business, maar om nu voor het interview een afstand van twee meter in acht te nemen om vervolgens deze lengte vanwege deze immense verwijdering weer te overbruggen met een richtmicrofoon grenst aan een hielenlikkerei waar zelfs het Thaise vorstenhuis van zou opkijken.

Een ding hebben ze gemeen, al die Koninklijke meiden op de televisie treden op ten gerieve van de zeer velen die met wat minder bagage zijn uitgerust en door dit vertoon de idee hebben gekregen alsof ons land is gezegend met enkele heiligen, waardoor er een roep op “meer” ontstaat, waarna dat “meer” wordt gegeven…enfin de cirkel wordt daarmee breder en breder en vrijwel alle informatieve rubrieken op de televisie worden steeds meer verontreinigd met deze non-informatie uit de Koninklijke stallen.

Soms protesteert er eentje uit die Koninklijke kring zelf, kan het niet wat minder, want over-exposure kan ook tegen je werken, maar dan is er een rechter die vanwege zijn gebrekkige opleiding tot uitspraken komt waarin geen enkele wet voorziet, en dan begint het feest weer van voren af aan, maar dan met dubbele intensiteit.

Het houdt nooit op.

Het wordt alleen maar meer.

De paralympische royal televisie.

De Tv-recensent

Geachte tv-recensent,

Uw recensies van Blauw Bloed, Jack Spijkerman (zie onderstaand red.) en de uitspraak van de rechter inzake de Koninklijke foto's zijn elk de moeite waard om in te lijsten. Schitterend beschreven. Blauw Bloed heb ik gedeeltelijk gezien, Jack Spijkerman niet. Aangezien een en ander afkomstig is uit de stal van de Mol lijkt het mij niet verstandig als ik daar naar kijk.

De uitspraak van de rechter vind ik in elk opzicht een draak. Alleen al de opmerking "dragen niet bij tot het maatschappelijk debat". Hoe verzin je het? Welk debat?

Met vriendelijke groet,

Martin Frankort
martin_51@live.nl

Geachte TV Recensent,

Wat een commotie de afgelopen dagen over de familie van ons regeringshoofd welke nooit in uniform verschijnt en daardoor structureel onderscheid maakt tussen mannen en vrouwen. - Iets wat het Europese Hof ook niet bepaald weet te waarderen. - Maar het volk vindt dat ze het goed doet en daarom mag ze blijven. En die kleinkinderen doen ook zo leuk als andere kleinkinderen, kijk maar eens goed op de verboden foto's...

Dat is de toon is die uit programma's zoals die van dhr. Snel naar voren komt: het volk vindt dat ze mag blijven.

Die programma's hebben het nooit eens over een Europese aanbesteding van die baan, of over een monopoly, kartelvorming of oligarchie.

Maar het is wel een reden voor de aanpassing van: "Wij Beatrix, bij de gratie Gods, Koningin der Nederlanden, Prinses van Oranje-Nassau, enz. enz. enz."

Die tekst in onze wetten moet, gezien het voorgaande, eigenlijk zijn:

Wij Beatrix, bij de gratie van het volk, Koningin ...

Maar ja dan bevinden al die strooplikkers zich niet meer in de periferie van de gratie van haar God.

Zie daar de verklaring voor de eerbiedige afstand van interviewer Jeroen.

Groeten van
Henk Boenders, den Haag

Zondag 30 augustus 2009

FUTLOOS JATWERK

Ondergetekende heeft zelfs tijdens Jack’s moeilijkste dagen zijn sympathie voor Jack Spijkerman nooit onder stoelen of banken gestoken. Diens programma’s hebben miljoenen vreugde gebracht, en daar gaat het toch om bij entertainers, en de wijze waarop er na zijn vertrek bij de VARA vilein publicitair jacht op hem is gemaakt was zodanig weerzinwekkend en geheel doorspekt met onwaarschijnlijke afgunst dat je alleen al daarom solidariteit betracht.

Gisteravond was Spijkerman op RTL4 dan eindelijk weer in de ring. En nu is het verstandig een impressie van een première altijd uit te stellen tot aflevering vier of vijf omdat elke nieuwe formule enige tijd moet inslijten, maar de betekenis van dit gevalletje is nu al glashelder.

Wat vindt Nederland, is zogenaamd een idee van John de Mol zelf, maar wat we zagen bleek het gewoon een slechte bewerkte kopie te zijn van het 26 jaar oude programma Vijf tegen Vijf van Willem Ruis (en dat was weer gebaseerd op het Amerikaanse Family Freud).

Een groepje studiogasten moet raden wat de Nederlandse bevolking ergens van vindt. Waren het bij “Vijf tegen Vijf” gelukkig nog gewone Nederlanders die tegen elkaar streden, hier zagen wij weer de gebruikelijke BN-ers, en omdat het programma uit de min of meer vergeten Talpa-productiestal van De Mol zelf afkomstig is, was zijn zus Linda de eerste hoofdgast. En het ging nog verder: ook haar vriendje mocht meedoen. Over incest gesproken. Hoe verzin je het.

En als deze eerste uitzending dan ook nog tien minuten te laat begint en het verder bestaat uit vragen die zó flauw zijn dat je een kwartiertje verderop gapend van je stoel glijdt, dan kun je er zo’n eerste aflevering op de zaterdagavond altijd nog wel een miljoen kijkers mee scoren, maar als er niet heel snel groot amusement aan wordt toegevoegd, van het kaliber Spijkerman-vroeger, wordt dit een echec dat zijn weerga niet zal kennen in Hilversum.

Wie zou je een reddingsboei willen toewerpen? Holleder of Joran van der Sloot?

Wie moet zich aanpassen? De EO aan Arie, of Arie aan de EO?

Of, en nu wordt het meteen al minder leuk: wie is er schuldig aan de dood van het slachtoffer bij het strandfeest?

En: als Balkenende dezelfde seksuele uitspattingen zou hebben als Berlusconi, zou hij dan moeten aftreden?

Wat vindt het Nederlandse volk ervan.

Hoe kom je op zulke irrelevante en stupide zouteloze flauwekul.

Merkwaardig is bovendien dat de Nederlandse bevolking nooit eens ergens niets van vindt.

Altijd vindt men wel wat, volgens de zogenaamde onderzoekers.

Dat is vreemd want zelf vinden wij van sommige zaken vaak helemaal niets. Zoals van deze flutkwis van Jack Spijkerman die beter zijn eigen creativiteit had kunnen volgen dan die van John de Mol.

Zou Jack vroeger op de vraag:

Met wie zou je nooit 24 uur in een lift willen vastzitten, zichzelf ook nog als hilarische keuze-optie hebben meegegeven, en dat is nu het grote onderscheid tussen de Jack van toen en de Spijkerman van tegenwoordig, hij volstond nu met een drietal te kiezen veilig en ver van zijn eigen wereld.

En eigenlijk begeeft hij zich daarmee in hetzelfde vaarwater als al die gasten die het de afgelopen jaren zo op hem hadden voorzien.

Vreemd, want dan ontstaat bij mij zomaar de behoefte met dit drietal te solidariseren.

Het werkt bij televisie altijd andersom.

De Tv-recensent

Zaterdag 29 augustus 2009

RECHTER IN DE FOUT

-deze rechter is niet wijs-

En alle uitzendingen stonden er dus bol van, en alle programmamakers waren schijterig voorzichtig om een commentaar op de kwaliteit van de uitspraak los te laten. Straks, ja straks…over enkele dagen of enkele weken, wanneer opiniemakers en juristen in alle schakeringen de toon hebben gezet, linksaf en rechtsaf…dan hebben wij er allemaal een verstandig oordeel over; een mening.

Doch ondergetekende nu al. Want de televisie doet dat niet. Immers, de tijd dat Koos Postema met zijn Nederlands Elftal (het beste praatprogramma uit de geschiedenis van de Nederlandse televisie), of Sonja Barend met de Tafel van Zoveel, meteen gewone burgers erop loslieten, ligt al weer tientallen jaren achter ons. Tegenwoordig willen we eerst meningen horen van BN-ers of opiniemakers voor we zelf in staat zijn er een te vormen. Heerlijk veilig ook.

Zo zagen we dus laat op de avond Jeroen Snel (Blauw Bloed) en Evert Santegoeds (Privé) bij Knevel & V.d. Brink zich in allerlei bochten wringen omdat zij de z.g. mediacode (buiten geregisseerde fotosessies het Koninklijk Huis met rust laten) onderschrijven.

En heel humoristisch was de discussie waarin zij zichzelf telkens tegenkwamen met valse uitzonderingen hierop en dat ook wisten.

Deze twee en vele anderen hebben zich neergelegd bij de mediacode vanwege het grote commerciële belang dat men heeft om op een goedkope manier aan veel foto’s te komen i.p.v. de lijn van de eigen journalistieke activiteit en vindingrijkheid te volgen.

Die mediacode is een onding en elke journalist zou zich ervoor moeten schamen zich in zijn vak zo te laten ringeloren door een chanterende tegenvoeter zoals het Koninklijk Huis dat zich hiermee onbehoorlijk gedraagt.

Dan deed RTL-nieuws het in de vooravond inhoudelijk veel beter door Egbert Dommering, Hoogleraar Informatierecht Universiteit van Amsterdam, aan het woord te laten die gehakt maakte van de uitspraak van de rechter. “De foto’s waren wel degelijk nieuws”, onderbouwde hij stevig, en dat is natuurlijk de discussie die gevoerd moet worden.

De rechter bepaalt dus of een foto nieuwswaarde heeft, en niet langer de journalist, de krant, of welk medium dan ook. Want dát is het criterium waarop deze magistraat zich baseert, op zijn eigen particuliere smaak en niet op welk wetboek dan ook.

Zoals al zo vaak is gebleken en gezegd, die Amsterdamse rechtspraak is echt te vergelijken met een tombola…je graait er maar wat in en geen sterveling weet tevoren wat er uit het juridische zaagsel in de hoofdstad omhoog wordt getrokken. Welke opleiding hebben die gasten daar eigenlijk gehad? Zijn hun diploma’s en versierselen gecontroleerd op echtheid?

Immers, een rechter kan wel vinden dat die malle fotootjes geen nieuwswaarde hebben, maar daarom heeft hij nog geen gelijk. Het is zelfs buitengewoon aanmatigend om een oordeel te vellen over zoiets abstracts als nieuwswaarde. Maakt de rechter dat tegenwoordig uit? Kennelijk, en tegelijk welk een absurditeit. Nog even en de edelachtbare gaat mij bindend vertellen welk koffiemerk definitief lekker is; en welk niet, omdat een prins dat vraagt uit te spreken.

Waarom houdt een rechter zich hier niet gewoon buiten. Niet ontvankelijk, heet dat. Als een partij hem om een oordeel vraagt, hoeft hij dat nog niet te geven als hij daartoe onbekwaam en in de grond ook onbevoegd is. En al helemaal niet als hij zich begeeft in het aroma van klassenjustitie. Ondergetekende vindt elke schijnbeweging van het complete Koningshuis namelijk nieuwswaardig. Ook als hij rechter zou zijn, journalist, burger of fotograferende particulier in Mongolië.

Persrechter J. Thomas voegde er bij RTL in beeld nog iets aan toe, namelijk dat de gepubliceerde foto’s geen bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat. En ook daarom hadden ze niet gepubliceerd mogen worden. Opnieuw, wat een hooghartigheid, hoe heeft de rechter dat gemeten? Heeft hij dat wel gemeten? Nee natuurlijk niet. Hij heeft in het gunstigste geval zijn natte wijsvinger in de hoogte gestoken om er lucht mee op te vangen teneinde de windrichting vast te stellen.

En dan het rare beroep op het “Europese Hof voor de rechten van de mens” waar is vastgelegd dat “iedereen recht heeft op privacy”, dus ook het Koninklijke paar. Natuurlijk heeft men dat, maar dan moet je die privacy allereerst zelf willen beschermen.

Willem Alexander en Maxima doen en leven in alle opzichten uit de buidel van de burgers, en kunnen zich dankzij dat offer van ons achter gouden muren afgezet met briljanten afzonderen van die gulle gevers, maar dan moet men zich ook binnen die muren ophouden als men privacy wil en natuurlijk niet triomfantelijk publiekelijk in het zicht over zeeën gaan varen, met tienduizenden toeschouwers van pistes neerdalen met de godganse familie, in luxueuze oorden op staatskosten doen en laten wat men wil zoals een Mozambikaanse hut bouwen, en daarentegen en vervolgens wél een wereldwijd verbod eisen dat zes miljard wereldburgers met evenzoveel cameraatjes in huis hen niet mogen fotograferen wanneer zij zich in hun straat begeven.

Staatsterreur; althans als een Hollandse rechter dat even voor de gehele wereld als verbod oplegt. Wat een bezopen poppenkast en schending van het civiele recht. En wat een krankjorume voorstelling naar het buitenland toe.

Natuurlijk werkt een dergelijke maffe uitspraak ook niet. Juist hierdoor kunnen er tientallen legitimaties worden verzonnen, gecreëerd of achteraf beredeneerd waarom elke foto van het Koninklijk huis, tot in de dertigste graad afgedaald, nieuwswaarde heeft…gewoon door het als nieuws te brengen.

Huur ondergetekende (uiteraard tegen een flink honorarium) in en hij levert er een tekst bij waaruit onomstotelijk blijkt dat we te maken hebben met hot news;

“Op deze heuvel brak prinses Amalia niet haar enkel zoals u ziet, terwijl gisteren nog een andere skiër……..en vorig jaar verongelukte hier ook al…..”, vult u maar in, “…plaatselijke EHBO’ers complimenteerden de prinses na de afdaling dan ook met…..en de Burgemeester gaf als commentaar….”, gezwets van de bovenste plank, maar het krijgt hierdoor onverbiddelijk iets nieuwswaardigs waardoor die rechter nog meer in zijn hemd komt te staan dan nu, want dan is namelijk elke uitspraak belachelijk.

Afblijven dus met je poten.

De avond werd overigens dolkomisch afgerond toen bij Knevel & V.d. Brink plotseling Lucille Werner in beeld verscheen. Bij de CAP-awards, voor mensen met een beperking, was op het andere net even eerder de hoofdprijs aan de verkeerde gehandicapte uitgereikt. De presentatrice kwam het uitleggen, herstellen en dacht het daarmee ook goed te praten.

Het was echt heel leuk want zij wist maar liefst vijf verschillende oorzaken van het echec van de uitzending te noemen; er is een fout gemaakt met de enveloppen, het kwam vanwege het slechte geluid, de straalverbindingen hadden niet gedeugd, de stemmen zijn verkeerd geteld en we weten het gewoon niet.

Wat moet het daar een onvoorstelbaar zootje zijn geweest.

De vraag was dus of het vriendje van Lucille, Jan Peter Balkenende, in dit geval iets verkeerds heeft gedaan want hij was namelijk ingehuurd om de prijs uit te reiken.

De volgende conclusie werd ons voorgehouden:

“…Behalve de prijs aan de verkeerde uitreiken, heeft de premier verder niets verkeerds gedaan…”.

Nadat wij waren uitgelachen besloten wij vervolgens: dat is natuurlijk geen nieuws, daarom op deze plaats geen foto van de premier.

Wat een heerlijke metafoor eigenlijk voor waar onze premier al jaren onder gebukt gaat:

“behalve slecht regeren heeft de premier verder niets fout gedaan”.

De Tv-recensent

Geachte tv-recensent,

Een van de beste recensies die ik van u de laatste jaren gelezen heb.
Vriendelijk verzoek: stuur de tekst van deze recensie AANGETEKEND naar
die foute rechter en naar het al even foute Koninklijk Huis.

Mathieu Schlijper

Donderdag 27 augustus 2009

DE RODE LIEFDESAPPEL

Buñol ligt landinwaarts onder de rook van Valencia. Het behoort tot het jaarlijkse televisieritueel dat wij eind augustus daarvandaan beelden doorkrijgen van het vrolijke tomatensmijtfeetje La Tomatina. Leuke jongelui, veelal toeristen, zo zeggen de media hier, smijten er een dag lang elkaar in het wilde weg met de zachte rijpe vruchten om de oren. En dat is lachen geblazen.

Kritiekloos rollen de beelden de huiskamer binnen. Zonder kanttekening. Het betreft immers geen stierenrennen in Pamplona met hiep-hiep-hoera enkele zwaargewonden vanwege eigen schuld, of bloedige taferelen uit één van de honderden Spaanse arena’s, het is een vredige tomatenbekogeling.

Er is zelfs al een equivalent bedacht; druivensmijten een stadje verderop dat volgende maand op het programma staat en vanaf dan de wereld zal charmeren met een nieuwe cultuuruiting van de Spaanse vredelievendheid.

Zo zagen we gisteravond het vrolijke tomatenwerpen in het RTL-nieuws, en zelfs Knevel & Van de Brink onderbraken er een ogenblik hun programma voor. Daar werd bovendien het bordje “geen commentaar” ook letterlijk aan de beelden toegevoegd om het eigen oordeel van de kijker in tact te laten.

Maar hoe is dat mogelijk als jaar in jaar uit die andere beelden en emoties worden overgeslagen. De scènes die niet zijn te zien, zoals de huil- en vechtpartijen en verwondingen. De diefstal op grote schaal waar de deelnemers aan het festijn van hun kleding, schoenen en munten worden ontdaan. Blootvoets weer huiswaarts, en minstens enige kwetsuren aan de ogen. De rode tomatensmurrie die zich op veel plaatsen vermengd heeft met bloed, maar wie kan het nog zien.

De gillende meisjes die na afloop, of al na tien minuten, de lange wandeltocht heuvelopwaarts naar huis en haard, de scooter of de auto, weer moeten afleggen nadat ze vele malen in hun kruis waren gegrepen en hun pijnlijke borsten rood-wit-blauw zien van het gegraai in de menigte uitgelaten jongeren die niet alleen voor de tomaten kwamen.

Jonge meiden die het tevoren niet wisten. En wat schaars gekleed arriveerde verlaat de rode ordeloosheid in Buñol vol builen en schrammen nu vrijwel ongekleed.

Het vrolijke feest dat alle journaals ter wereld ervan maken komt omdat die beelden niet alleen niet worden doorgegeven, maar überhaupt niet worden opgenomen.

Een foto- of videotoestel meenemen naar deze drab staat gelijk aan het opgeven ervan; trouwens je in deze massa begeven zonder duikbril is even riskant als het voor de stieren uitrennen in Pamplona. Alleen, wij weten het niet.

Daarvoor is La Tomatina optisch te grappig, zeker als we de televisieberichtgeving aan professionals overlaten. Misschien dat er volgend jaar, van welk net dan ook, toch eens een eigen ploeg heen kan om die andere kant te registreren.

Maar let op, anders dan het RTL-nieuws gisteravond suggereerde dat de feestelijkheden een week zouden duren, bedraagt de totale tijdsduur van het evenement slechts twee uur.

En wel op de laatste woensdag van augustus van 11.00 tot 13.00 uur.

Te laat arriveren is ook een optie, want voor een evenwichtiger berichtgeving interesseren ons meer de uurtjes daarna.

Na afloop wat minder kleding, schoeisel en eer

De pomme d’ amour zoals de tomaat ook wel wordt genoemd, of Pommodori, Liebesapfel, Paradies-Goldapfel dan wel Lycopersicon esculentum, ontleent dit spectrum aan bijnamen trouwens aan de zienswijze van artsen enkele eeuwen terug dat de tomaat “een duivelse vrucht” is die “de onkuisheid doet bevorderen”.

En de oorsprong van de naam wijst zelfs naar de Azteken die het rode bolletje al “tomatl” noemden, wat “zwellen” betekent.

Maar om er dan zo mee te keilen en jonge vrouwen lichamelijk grof mee te attaqueren.

Dus, de echte televisie moet er maar eens bijkomen.

De Tv-recensent

Woensdag 26 augustus 2009

WAT WAS HET FANTASTISCH

Het is nog wat vroeg maar langzamerhand moeten we toch gaan denken aan de Nipkowschijf voor het zwaar verslavende programma Tante in Marokko. De nieuwste verrassende aflevering overtreft elke keer de voorafgaande in ontwapenende nabijgezichten op de cultuur van de Marokkaanse Nederlanders. En wij zien dat nu pas omdat ze op vakantie zijn in Marokko.

Hoe is het toch mogelijk dat deze frisse beelden en interviews op de Nederlandse televisie ons decennia lang onthouden zijn, en we het vooral moesten doen met kut-Marokkanen die nagenoeg zonder buitensluiting zich ophouden in de criminaliteit, variërend van licht tot zwaar.

En dan zien we plotseling de onschuld zelf, het is haast niet te geloven, een Sparta-piet die in Tanger alleen maar het shirt van zijn geliefde vereniging draagt omdat hij geen andere identiteit weet aan te nemen.

Jauad Oualit is 29 jaar, woont bij pappa en mamma, zowel in Tanger als in Rotterdam, zodat hij niet zelf zijn was hoeft te doen, en wil desnoods een zelfgekozen vrouw in Feyenoord-shirt omdat dit in je leven een waarborg is voor tegengas, en daar zijn vrouwen voor.

Anders verveelt het na tien jaar.

Andere jongens en meisjes getuigen in de programma’s aan de lopende band van het fatsoen dat ze door hun ouders met de paplepel is ingegeven, en het respect voor elke voorbijganger waar ook ter wereld.

Wie schreef dit bijzondere script? Bij de RVU blijkt dit al wekenlang allemaal echt te zijn met de hulp van een verslaggeversduo op droomniveau.

Of is het anti-Wilders-regiment nu pas goed uit de startblokken gekomen.

Een uitzonderlijk overdacht en fantasierijk vakantieprogramma dat dit jaar alle overige probeersels in dit genre ver achter zich laat. En het gaat nog verder.

Wij kijkers worden meegenomen naar binnen, naar wat daar dan de woonkamer heet. We zien zithoekinterieurs, zo verrassend anders geordend en van een zodanige heerlijke gezinsfunctionaliteit dat alleen daaruit al nieuwe informatie valt te absorberen over het leven ver achter de schermen van de Hollandse opvattingen. Prachtige gestoffeerde banken met comfortabele zitruimtes voor wel acht families zonder de dominantie van beeldbuizen ervoor of in-plaats-van. Gespreksruimtes. Zo moet het, denken wij impulsief. Maar wij denken wel eens meer wat.

En wat al die geconverteerde Marokkaanse Nederlanders vooral uitstralen is: oprechte liefde voor beide landen!

Hoe kan dat nou? Wat zegt u?

Terug op aarde. Want je moet toch wel erg creatief afgestompt zijn om in plaats van met nieuwe vakantiebelevenissen te komen, die er heel anders uitzien dat die van 15 jaar geleden, een programma dat er toen ook al was nog eens helemaal tot op het bot af te kluiven onder het valse voorwendsel “hoe het nu met die mensen van destijds gaat”; met de personen dus die toen bij toeval tegen je camera aanliepen.

En die gratis promotie voor het commerciële RTL kreeg Ursul de Geer dus later op de avond bij de publieke EO van Knevel & v.d Brink.

Wat een verknoeide zendtijd vergeleken met hetgeen wij eerder op de avond bij de RVU hadden gezien.

“Het was hier fantastisch”, zo lichtte Ursul toe en overdreef vervolgens zijn vroegere werk met: “…Het had zó’n impact – het sloeg in als een bom, en dat vergeten mensen niet meer…”.

Vandaar dat wij nu terugkeren naar die slachtoffers. En die impact bleek behoorlijk mee te vallen want Ursel heeft zich scheel geadverteerd en tientallen tv-spotjes daarvoor moeten aanwenden om mensen die “de bom hadden doen inslaan” überhaupt terug te vinden.

Met zijn sterkste verhaal leverde hij meteen de zwakste argumentatie voor dit creatief-loze product. Ursul had destijds een vakantievierende knul geïnterviewd die naar Sebrenica moest. Dus alle reden die nu op te sporen. En jawel, hij had hem gevonden.

Applaus.

Maar wij kijkers krijgen hem niet te zien, want: “…Ik heb die jongen teruggevonden, ik kan niet zeggen waar en wanneer, maar hij kan vanwege z’n werk nu niet met zijn hoofd op de televisie…”.

Dat schiet dus lekker op bij een programmaconcept dat is gebaseerd op het tegenovergestelde. En het is toch raadselachtig hoe je met een dergelijke stupiditeit bij Knevel & Van de Brink nog wegkomt ook.

Je gelooft de eigen ogen en oren niet. Er komt een programmamaker reclame maken voor het succes van zijn (nog uit te zenden) programma’s, de vertoning van de mensen van toen, en hij komt vertellen, zonder opgaaf van redenen, dat wij die mensen niet te zien krijgen.

Niettemin: “…Het had zó’n impact – het sloeg in als een bom, en dat vergeten mensen niet meer…”.

Alles deed Ursul vervolgens om hem even op 180 graden te braden. “…We leven tussen een nieuwe en oude wereld, er komen nieuwe normen en waarden en die gaan zich aandienen, onmiskenbaar…”, sprak de wijsgeer raadselachtig en dat vonden de EO-interviewers, zelf waarschijnlijk nogal in verwarring over zulke diepzinnigheden, heel mooi.

Je orakelt dezer dagen maar wat het luchtruim in en je komt ermee op de televisie.

Wij houden het erop, ook al in vergelijking met deze quatsch, dat Tante in Marokko, met nog enkele afleveringen te gaan, het beste televisieprogramma is geweest van deze zomer en dat verdient toch eigenlijk iets meer dan louter een bijzondere vermelding.

De Tv-recensent

Maandag 24 augustus 2009

PECHTOLD EN HET -BEFEHL IST BEFEHL-

In haar zendtijd voor politieke partijen had de VPRO volgens aankondiging en verwachting dus drie uren uitgetrokken om Alexander Pechtold en D’66 een steuntje in de rug gegeven.

Onder het excuses Zomergasten werd het nog erger dan verwacht.

Het geslijm begon al in minuut één en hield niet meer op.

De interviewster bekende al snel (“…ik zal het maar verklappen…”) met haar hoofdgast voor de uitzending te hebben gedanst, uiteraard om te voorkomen dat hun gezamenlijke intimiteitjes anderszins naar buiten zouden komen. En ze vervolgde: “…misschien na de uitzending ook nog wel…”.

Er werd door de VPRO geen controverse neergelegd, geen stelling ingelast die tot interessante wederzijdse tegenspraak zou kunnen leiden, er was geen enkele behoefte om ook maar het geringste risico te lopen dat D’66 en Pechtold in link vaarwater terecht zouden komen; een weerzinwekkende incestueuze vrijpartij; niet onder maar exhibitionistisch bovenop de dekens.

En zo gebeurde het dus dat Pechtold zijn eigen afgrond boetseerde. Het kwam aan het licht toen hij zelf de kwestie Poncke Princen nog eens wilde beschouwen. Princen, die destijds deserteerde uit het leger omdat hij het niet eens was met de politionele acties, en zich vervolgens aansloot bij de Indonesiërs om tegen de Nederlanders te vechten. Hij kreeg later op humanitaire gronden een visum voor toelating tot ons land, en daar was zeer veel over te doen.

Pechtold koos deze kwestie uit om het nog eens te hebben over het dilemma van de desertie zelf. Mag een strijder van de ene partij zijn medestrijders verlaten als hij ziet dat er door zijn partij oorlogsmisdaden worden begaan.

Heel moeilijk allemaal, maar het hoge woord kwam er na een buitengewoon lange inleiding van mitsen en maren uit:

“de grens ligt bij de desertie”.

Nee dus.

Duidelijk. Befehl ist befehl, ook als er zware misdaden op het programma staan, zoals door Nederlanders zijn begaan tijdens die acties.

Meedoen, want de desertie is de grens.

Het weigeren medemensen de gaskamers in te jagen is desertie.

Moeten wij nog tientallen andere voorbeelden noemen?

Deserteurs zijn soms helden omdat zij weigeren de oorlogsrituelen van moord en doodslag ook op burgers toe te passen. Velen hebben in dat heldendom daardoor zelf het leven gelaten, juist omdat zij de goede kant kozen en dat in tijden van oorlog veelal met executie moesten bekopen, en daarbuiten met zeer lange gevangenisstraffen.

Politieke slapjanussen noemen dit een dilemma.

Maar daar wil Alexander niet voor doorgaan. De politicus Pechtold kiest voor duidelijkheid:

“De grens ligt bij het deserteren…omdat je…als democraat…ook verantwoordelijk bent voor het lot van je naasten”.

Befehl ist befehl.

Schaapachtig hoorde Margriet van der Linden het standpunt aan.

Aan het begin van Zomergasten had de D’66-leider nog nadrukkelijk gezegd: “…er zit een knop aan uw toestel…”.

Dit was het moment.

En ze dansten door.

De Tv-recensent