Zaterdag 23 augustus 2008
POPSTARS: EEN TOONTJE LAGER
Wekenlang
was het SBS-publiek bestookt met promo’s voor de talentenjacht Popstars die gisteravond van start ging (SBS 6, 20.30 uur). Leuke
promo’s trouwens met grafische opwekkingen van Gerard Joling in een
beeldbuishoek op onverwachte momenten tijdens andere programma’s.
Dat laatste kon ook als hinderlijk worden
beschouwd maar de vorm was zo geestig, en weer eens wat nieuws, dat het als
echt origineel toch als een sympathieke televisievorm kon worden ervaren.
Voor de rest geen nieuws onder de
zon. De optredens van alle zanghansworsten die zich hadden gemeld om een
popster te worden onderscheidden zich in geen enkel opzicht van voorafgaande
talentenjachten zoals bijvoorbeeld die van Idols. De
eerste uitzendingen zijn altijd het leukst omdat dan de grootste klojo’s hun
onkunde komen venten, maar de gein wordt minder als
het allemaal hetzelfde is en zelfs voor een deel dezelfde mensen.
Niet echt slim dus van de programmamakers om Herman de gehandicapte weer
binnen te laten en om overige kennissen van Henkjan Smits die het weer eens
kwamen proberen in de categorie nostalgie weer een zogenaamde kans te gunnen
die toch op een drama moest uitlopen.
Als er al iets positiefs in het urenlange gestuntel moet
worden gevonden is het eigenlijk wel de jury zelf, Henkjan Smits, Patricia Paay
en Maurice Wijnen, die in deze samenstelling de meest gezellige en
geloofwaardige is van alle voorafgaande gezelschappen en met Joling en Nance
voor de deur een wat aantrekkelijk relativerend team op het scherm brengt.
Maar wat heb je er aan als werkelijk alles dat zich aan gekrijs aandient moet
worden gerelativeerd.
Er wordt gezocht naar nieuw Nederlands zangtalent maar de vijver lijkt
leeg. Helemaal niemand van de schorre en valse hanen en
kippetjes die nerveus de auditieruimte binnenwandelden, en meestal boos er weer
uit, kwam ook maar in de verste verte in de buurt van het predicaat zanger of
zangeresje, laat staan PopStar, waardoor de jury nu al genoodzaakt werd
sommigen naar de volgende ronde te hijsen omdat er anders bij het naderen van
de eindstreep helemaal niemand zou overblijven.
Het programma zelf is wat rustiger en
overzichtelijker gemonteerd dan voorafgaande versies maar altijd nog chaotisch
en opgevuld met herrie als die juist gelukkig even kon worden buitengesloten
nadat kandidaten hun kunstje hadden vertoond.
Zenders als SBS zijn als de dood om
even een veelbetekende stilte te laten vallen als dit voor de hand ligt en
daardoor reusachtige aantrekkelijke effecten kan veroorzaken en menen dat elk
witje moet worden dicht geplamuurd met vreselijke geluidstoringen. Het is een
tragisch misverstand dat nooit zal worden opgelost omdat men een ziekelijke
aangeboren en aangeprate angst heeft voor momenten van berusting.
En zo trekt twee uur lang een bonte stoet van heftig in de war zijnde
jongens en meisjes voorbij, zo nu en dan afgewisseld door enkele uit een
inrichting ontsnapten ouderen die psalmen komen zingen.
Personen dus die dagelijks thuis in
de verkeerde spiegel kijken, of er geen hebben, maar in elk geval nu al de
grens van absolute doofheid hebben bereikt.
Al wat er overbleef was één grote
Jostiband, maar van de echte kun je nog zeggen dat die
een zeker ritme produceert, doch niet van deze horde zangkrukken, met als
heerlijk dieptepunt de zingende gitarist die geen wijs kon houden en tegelijk
op een niet gestemd instrument de akkoorden uit een ander liedje wist te
spelen, toch nog knap.
Met hem waren wij hoogst verbaasd dat
hij niet door mocht. Hij symboliseerde namelijk alles wat er gisteravond aan
anti-muzikaliteit te zien en te horen was.
“Maar mijn muziekleraar vindt het wel
mooi”, sprak Michella, een andere afgewezen
bakvis na twintig seconden gekrijs bij haar afgang
tussen de deur door.
“Neem een andere muziekleraar”, riep Smits de
huilebalk nog na, waarop buiten de deur vader en moeder, die met de oren op de
wand hadden meegeluisterd, in woede ontstaken over zoveel onbenul bij de
arbiters.
“Wat hun ervan vinden, maakt mij geen reet uit”, sprak de 15-jarige nog, mede namens haar achterban en generatie.
Een andere gestoorde liet richting de
jury haar broek zakken uit onvrede over de verzamelde ondeskundigheid aldaar, en was bereid dat op commando van zaalwachter Joling
net zo vaak te doen als het ons thuis kon plezieren. Dat laatste deed het dus
allerminst want mevrouw had daarmee maling aan alles, dus ook aan ons kijkers
en had dus moeten worden uitgegumd. Maar dat gevoel, niet van fatsoen maar van
stijl, ontbreekt helaas bij SBS.
Het lijkt erop alsof SBS in de vele
komende weken waarin Popstars zo
prominent op de vrijdagavond is ingedeeld de grootst mogelijk moeite zal hebben
de kijkersaantallen van het verleden te overtreffen. Want als je het parcours
bent ingeslagen door mensen hun ontblote achterwerk te laten vertonen, dat
althans uit te zenden om aan kijkcijfers te komen, is er eigenlijk geen weg
meer terug. Bovendien,
het is teveel van hetzelfde en dat verveelt naarmate de tijd voortschrijdt.
Een reddingspoging zou nog kunnen zijn het hele programma in te korten
tot zeventig minuten maar van dit soort programmamakers kan niet worden verwacht
dat ze, ook al vanwege de overvloed aan langdurige reclameblokken, tot andere
selectiekeuzes in staat zijn. Alles blijft dus zo.
Onze verwachting is daarom dat de
vroegere kijkdichtheden niet zullen worden overtroffen, hoewel SBS met de
slogan “…Heel Nederland is klaar voor de
grootste familieshow van het jaar…” daar wel op wil uitkomen.
Hoewel het “iets” aangenamer is gemonteerd dan voorafgaande versies, zingt het
programma voorlopig, in navolging van vrijwel alle kandidaten, een toontje
lager. Maar wie weet wat men voor de liefhebbers van dit genre nog in petto
heeft.
Het zal pas over vele weken gejank,
geblèr en gesnotter ….blijken.
Tv-recensent
Vrijdag 22 augustus 2008
10 MAAL GOUD VOOR MAARTEN
Met de triomf van Maarten van der
Weijden op de tien kilometer snel zwemmen legde de televisie eigenlijk
hardvochtig vast dat Nederland ernstig tekort is gedaan. Onze nieuwe Olympische
titelhouder die notabene in mei van dit jaar nog Wereldkampioen op de “
Wij hoorden er niets over in die onvoorstelbare hoeveelheid rubrieken op
bijna alle zenders waardoor Van der Weijden gisteren werd toegejuicht en waarin
hij zijn relaas mocht doen. En de argumentatie is toch zo eenvoudig.
Nu gaat Michael Phelps (links) met
zijn 8 gouden medailles de boeken in als de beste zwemmer aller tijden, maar
dan wel omdat hij slechts de beste is op de korte afstand. En op die korte zwemafstand had hij bovendien
de mogelijkheid te kiezen uit 16 varianten (waterpolo niet meegerekend).
Hieronder de officiële opgaaf van het
Olympisch comité.
- 100m backstroke Men
- 100m
breaststroke Men
- 100m
butterfly Men
- 100m freestyle
Men
- 1500m
freestyle Men
- 200m
backstroke Men
- 200m
breaststroke Men
- 200m
butterfly Men
- 200m freestyle Men
- 200m
individual medley Men
- 400m
freestyle Men
- 400m
individual medley Men
- 4x100m
freestyle relay Men
- 4x100m medley
relay Men
- 4x200m
freestyle relay Men
- 50m
freestyle Men
Dus 16 mogelijkheden om goud te
pakken op de “korte afstand”, en Phelps deed het in slechts de helft van de
zwemmogelijkheden op zijn vaardigheid, dus 50%.
Daarentegen was er op de “lange afstand”, de marathon noemen ze dat daar, terwijl
de echte zwemmarathon natuurlijk de elders erkende afstand van
En dat deed Maarten van der Weijden
prompt, dus een gouden winst van 100%. Men zou kunnen zeggen: een Van der
Weijden is een grotere kanjer dan die Michael Phelps die telkens bij 100- en
Hetzelfde geldt voor zo’n sprinter als de
Jamaicaan Usain Bolt met zijn Olympische overwinningen en records op de 100 en
Met een redelijker aantal afstanden
in de categorie “lange afstand zwemmen” hadden wij dus die Michael Phelps in
het aantal medailles met gemak kunnen verslaan, en zou Maarten gisteravond
mogelijk met 10 gouden plakken ladderzat hebben kunnen
worden in de Heinekenhal.
Want wat op de korte afstand mogelijk
is had toch ook op de lange afstand gekund.
Water genoeg, zagen we bij de
zeilers. Bijvoorbeeld als volgt:
- 2500m backstroke Men
- 2500m
breaststroke Men
- 2500m
butterfly Men
- 2500m freestyle
Men
- 5000m
backstroke Men
- 5000m
breaststroke Men
- 5000m
butterfly Men
- 5000m
freestyle Men
- 10000m
backstroke Men
- 10000m
breaststroke Men
- 10000m
butterfly Men
- 10000m
freestyle Men
- 15000m
backstroke Men
- 15000m
breaststroke Men
- 15000m
butterfly Men
- 15000m freestyle Men
- 25000m backstroke Men
- 25000m breaststroke Men
- 25000m butterfly Men
- 25000m freestyle Men
Als Maarten van der Weijden vanwege
zijn recuperatie van acute leukemie, en de vier
chemokuren en stamceltransplantatie, slechts de helft van deze afstanden zou
hebben gewonnen, was er gisterenavond feest te vieren om 10 nieuwe gouden
medailles, en hadden we nooit meer van Phelps gehoord.
Want waarom wel bij Olympisch
hardlopen bijvoorbeeld,
Kijk, als beachvolleybal of Turks
worstelen Olympische televisiesporten zijn, activiteiten die toch echt niet
onder doen voor de ten onrechte niet erkende sporten waterfietsen en tafel- en
blaasvoetbal, dan ligt een rechtvaardiger opsplitsing van “lange
afstandzwemmen” meer voor de hand.
Maarten Van der Weijden (27), wij dus
eigenlijk, is ernstig tekort gedaan daar in China. In plaats van 6 had er als
tussenstand 16 maal goud voor Nederland op de scoreborden kunnen staan.
Het wordt tijd dat de televisie dat
eens, mogelijk iets genuanceerder, blootlegt.
Tv-recensent
Geachte TV-recensent,
Met de algemene strekking van uw recensie ben ik het zeer eens :
niet alleen ben ik een liefhebber van lange afstands - & duur sporten,
maar voor de prestatie van Maarten (die ik tot gisteren niet eens kende ! ) neem ik, met name na
kennisname van zijn voorgeschiedenis, de pet zéér diep af. Hulde ! Fantastische prestatie.
Ik heb echter uit alle verslagen begrepen, dat Maarten pas in de laatste
Niet dat dit er veel toe doet natuurlijk en ik wil al helemaal
geen afbreuk doen aan uw verhaal : Maarten
verdient het meer dan menig ander winnaar groots in de schijnwerpers te
worden gezet. Over rolmodellen gesproken ...
Hoe dan ook, dit alles is eigenlijk slechts een inleiding om u - mits uw
drukke werkzaamheden dit toelaten, uiteraard - te leiden naar deze site : http://www.realmansolympics.com/
die ons het Grootste Sportgebeuren Ter Wereld weer eens door een heel andere
bril laat bekijken.
Met veel respect & vriendelijke groet,
uw loyale lezer
Peter van Impelen
Utrecht
NB : de op bovenstaande site genoemde sentimenten zijn niet noodzakelijk
ook allemaal de mijne ;-)
Geachte heer Van Impelen,
Inderdaad, Maarten is niet op alle
denkbare tussenafstanden geklokt (voor zover wij weten) maar het bizarre is nu
juist dat ook de overige genoemde kampioenen dat niet zijn. Weliswaar bleken
zij “in beeld” een leuk eindje voor te liggen, maar de kwestie is natuurlijk
dat Maarten zeker tussentijds al een voorsprong zou hebben genomen indien daar
goud tegenover gestaan zou hebben. Het tegendeel
valt namelijk niet te bewijzen. En daarom betrekken wij het voordeel van de virtuele aanname.
Logisch toch?
Om de belachelijke keuze voor sporten
en afstanden van de Olympische bestuurders nog meer reliëf te geven: voor de
volgende spelen is Honkbal geschrapt
van de agenda. Deze prachtige en buitengemeen spannende (televisie)sport tijdens
deze spelen legt het dus af tegen het stompzinnige vakantiespelletje
beachvolleybal.
Geesink, ma Flodder en de Prins staan
erachter.
Groet,
Tv-recensent
Geachte
TV-recensent,
Kort nadat ik een mail aan u verzond
kwam ik ( vraag niet hoe ) langs deze link :
http://www.landoverbaptist.org/2008/august/olympicvolleyball.html
Ik heb vanzelfsprekend geen idee of
wij dezelfde humor appreciëren, dus het risico dat u hierdoor 'not amused' bent is niet geheel
ondenkbaar. Desondanks laat ik u graag weten, dat ik hierom langdurig &
hardop heb moeten lachen en ik heb begrepen dat dit laatste zeer bijdraagt aan
het algeheel welzijn.
U bent gewaarschuwd & ik
verontschuldig mij bij voorbaat.
Nogmaals,
Peter van Impelen
Utrecht
Geachte tv-recensent,
Wat mij in het hele
verhaal over Maarten weer stoorde was het praten over kanker als iets dat te
overwinnen valt.
Ik meen dat u daar op
uw site ook al vaker over gevallen bent.
Echter, Maarten zelf
zette het recht in Studio Sportzomer, even eenvoudig als indrukwekkend.
Toen Mart Smeets de
“overwinning” van zijn leukemie ter sprake bracht, zei Maarten ongeveer het
volgende:
Ik heb niets
overwonnen, ik ben in dat ziekenhuisbed gaan liggen,
heb vertrouwen gesteld in de artsen en de therapieën, en heb het geluk gehad te
herstellen.
Deze uitspraak maakt
wat mij betreft Maarten pas echt tot winnaar…….
Groet,
Lia de Boer
Dag mevrouw De Boer,
Ik ben het woordelijk met u eens. Televisiemakers en journalisten zouden eens op moeten houden met
steeds maar te spreken van “de strijd” die zieke BN-ers en sporthelden altijd
maar weer tegen kanker voeren als zij aan de beurt zijn, en als het niet met
succes is dan was de strijdlust toch even hevig geweest indien de patiënt
niettemin kwam te overlijden.
In reportages en artikelen wordt dat
gedaan om de persoon in kwestie van nog meer glans te voorzien dan op grond van
diens prestaties, statuur of ambt hem of haar toch al toekomt.
Kanker kan gelukkig vaak worden
genezen, maar dit bijzondere voorrecht of geluk is niet exclusief gegund aan
BN-ers die een bijzonder geheim zouden kennen dat overige patiënten ontberen.
Miljoenen hebben over tenminste evenveel wilskracht beschikt als de Bekende
Nederlanders die met regelmaat de buis beklimmen (de AVRO heeft er momenteel
weer een fout handje van), en overleden toch.
U citeert Maarten van der Weijden
volkomen correct en ter zake doende en ik roep de Hilversumse collegae, en met name hen die zich stelselmatig bij de programma’s melden
waar ze hun ellende kwijt kunnen, op zich in het vervolg daartoe te beperken:
“Ik heb niets overwonnen, ik ben in dat ziekenhuisbed gaan liggen, heb vertrouwen gesteld in de artsen en de
therapieën, en heb het geluk gehad te herstellen”
Met vriendelijke groet,
Tv-recensent
Donderdag 21 augustus 2008
VAKWERK
Kort en goed, een uitstekende
aflevering van KRO’s Reporter (Ned. 2 – 22.45 uur). Aan de orde was de zogeheten Enschedese ontuchtzaak. Volgens
deskundigen zijn een vader, moeder en een oom wellicht ten onrechte veroordeeld tot lange gevangenisstraffen. Dat “wellicht” kan
er wel tussenuit na gisteravond – het is noodzakelijke juristentaal om tot een
herzieningsverzoek van het proces te komen.
Inmiddels heeft advocaat Geert Jan Knoops dat ingediend bij de
Hoge Raad en naar verwachting zal de Hoge Raad komende maand uitspraak doen.
Hadden we al de Schiedammer parkmoord
en de Puttense moordzaak, zaken waarbij de rechter ten onrechte mensen heeft
veroordeeld, bedacht moet worden dat het steeds “de televisie” was met een
hoofdrol in het juridische steekspel dat volgde op onvoorstelbare blunders van
mannen en vrouwen in uniformen en toga’s.
Wat Reporter gisteravond in deze zaak aan het licht bracht was van
hetzelfde laken en pak.
Dochter Deborah die destijds 11 jaar
was en verklaarde dat ze bij haar ouders in bed seksueel was mishandeld, zegt
nu:
"… het is niet
gebeurd, dat weet ik heel zeker…”
Vraag: “waarom weet je dat heel zeker?”
“…Als ik bij mijn vader
en moeder er tussenin lag, dan sliep ik gelijk, want meestal kwam ik alleen bij
mijn vader en moeder als ik bang was, als het onweer was of zo...”
Vraag: “…toch heb je dat gezegd destijds. Waarom?...”
Deborah: “…Ik heb geen idee , misschien dat de politie
zoveel druk op ons zette…", want ook haar zusje overkwam dit.
Het zogenaamde bewijs in deze zaak
bestond uit verklaringen van deze kinderen. Er was geen medisch of forensisch
bewijs.
Psychotherapeut H. Emmelkamp, specialist in het analyseren van verhoren
van kinderen, had destijds aan de rechtercommissaris laten weten:
“…ik denk, ze hebben het
niet meegemaakt – ze hebben een verhaal gehoord en dat is een interessant
verhaal geworden…”.
Zijn twijfels over de beschuldigingen
werden terzijde gelegd.
Maar waarom werden de kinderverhoren zo knullig ingericht vroeg Reporter zich af.
Het antwoord kwam van de
Rechtspsycholoog H. Crombag:
“..ze
vroegen niet door omdat ze bang waren dat dan het goede antwoord niet komt…een
antwoord dat een eerdere beschuldiging in twijfel trekt…”.
En de jurist T. de Roos gooide nog veel meer olie op het vuur in een
reconstructie van de justitiële onnauwkeurigheden met name
richting de rechters.
Advocaat Theo de Roos fileerde de
procesgang tot op het bot en liet overtuigend zien hoe deskundigenverklaringen
en rapporten die in het voordeel waren van de veroordeelden waren weggemoffeld
en door de rechter terzijde gelegd.
Tegelijk zagen we in goede reconstructies hoe dochter Deborah door de
politie bij de verhoren destijds woorden in de mond waren gelegd.
Deborah: “…ze zeiden bijvoorbeeld, wat een vieze oom heb je toch, of, je moeder is een
hoer…”.
De Roos zei daarop dat het hof de
verdachten had moeten vrijspreken.
Wat is het toch belangrijk dat
onderzoeksjournalistiek in Tv-programma’s als Reporter, het programma bestaat nu al weer zes jaar, maar ook
instituten als Zembla en Peter R. de Vries, op prominente wijze blijft bestaan.
Bij televisieprogramma’s spreken we
niet snel van brons, zilver of goud, maar wel over een griffel.
En die kwam Reporter gisteravond toe.
Tv-recensent
Woensdag 20 augustus 2008
DE GELUIDSMAFFIA
“Die Lang Lang en
Wibie Soerjadie kunnen toch een aardig moppie spelen”, dacht u waarschijnlijk. Geheel mee eens. Dus wij gingen er al tweemaal eens
goed voor zitten toen ze werden aangekondigd. Maar we hoorden scheepstoeters,
de eerste-maandag-van-de-maand-sirene en een zak met duizend knikkers die werd
omgekieperd in een ongestemde vleugel. Ik kom er zo op. Eerst dit, anders valt
het niet te volgen.
De hele dag televisie, maar “De zegetocht van Anky van Grunsven” mochten
we niet zien. Net was Anky van weergaloos fraai verdiend goud
voorzien, of rond de klok van 16.30 uur sprak Hilversum meteen al streng “we gaan er even uit voor de reclame”, echt
waar het is goed verstaan, om nooit meer terug te komen met die enorme
vreugderit door de piste, hoe verzin je het. We moesten ervoor uitwijken
naar de buitenlandse zenders.
Nu was er eens wat Hollands te vieren dat de tribunes
terecht tot trotse blijdschap bracht over de absolute schoonheid van een
Olympisch onderdeel waarin wij wederom kampioen waren geworden van de wereld,
en wij werden door de NOS van de enorme toejuichingen van alle onze en
buitenlandse kanten buitengesloten.
Even tevoren had het Wilhelmus geklonken, overigens niet vertolkt door
het enorme orkest dat door de manege zwalkte als een carnavals-dweilensemble,
maar mechanisch, van een bandje via de speakers dus.
De uitstekende commentator ter
plekke, Frits van ’t
Groenewoud, kon er weinig aan doen, want de meeste knoppen worden bediend
door Hilversum…waar de voorkeur altijd maar uitgaat naar ellenlang gezwam en
minder naar daaraan gekoppelde interessantere beelden waar wij thuis eens wat
langer bij willen blijven, zoals de verdiende zegetocht van Van Grunsven door
het stadion.
“We gaan er even uit
voor de reclame”, sprak de
dienstdoende roeptoeter in Hilversum juist op dat moment om nooit meer terug te
keren vanaf de spot waar het échte feest allure kreeg. Of schreef ik dat al op.
Even nalezen.
En zelfs dat was allemaal nog niet
het ergste. Het tv-geluid. Was dat er dan? Al vaker plaatsten wij op deze plek
kritische kanttekeningen in het kader van “Het
jaar van het Televisiegeluid”. Daar waar de beelden onwaarschijnlijk fraai
via het heelal worden doorgeseind, is het met de geluidsweergave uit Peking,
Hong Kong en omstreken nog slechter gesteld dan te vrezen viel.
Keurig werd door de onberispelijke
commentator Van ’t Groenewoud gemeld dat de muziek
voor de opvoering van Salinero en Anky speciaal was gecomponeerd door Wibie Soerjadie.
Paarden dansen nu eenmaal fraaier als
de noten worden genoteerd door erkende talenten, zo hielden wij er ongeveer aan
over.
De verslaggever was in vorm en beschreef
nauwkeurig dat Wibie ook nog zelf de pianopartij speelde en daarin werd
bijgestaan door maar liefst zeventig orkestleden. Allemaal voor het paard en de
berijdster. Ongelooflijk en wij schoven natuurlijk naar de punt van de stoel.
Het geluid was verschrikkelijk. Piano noch vleugel waren te horen omdat de geluidstechnici, waar ze
ter wereld ook zaten, verzuimden om een lijntje van de muziekbron door te
prikken naar de zenders en te volstaan met het ophangen van een paar
amateurmicrofoontjes op grote afstand van luidsprekers in het stadion. Een
heftig en oorverdovend gegalm drong door tot de huiskamer en het is maar goed
dat het ‘t ruin niet alleen aan ballen maar ook aan
mensenoren ontbrak anders had Anky de huppelpasjes zelf uit kunnen voeren.
In de Hilversumse studio werd een en ander letterlijk nabeschouwd als
volgt: “…ik denk als je in het stadion
zit en de muziek start met vol volume dan krijg je daar het kippenvel…”.
Maar wij zaten niet in het stadion
jongelui, doch met nog een paar miljoen nieuwsgierige oren thuis. Bovendien
heeft een paard geen kippen- maar paardenvel, want bij een dergelijk dier werkt
het gevoelsmechanisme iets anders.
Het was niet om aan te horen, en
daarmee was het natuurlijk een regelrechte belediging voor het kunstwerk dat
Soerjadie moet hebben afgeleverd anders was het geen Goud geworden.
De Chinezen flikten ons dat trouwens niet voor het eerst. Tijdens de
openingsceremonie, en het is vreemd dat dit in alle media onbesproken is
gebleven, was de Chinese superster en pianist Lang Lang ingehuurd om samen met een heel jong wondermeisje op een
spierwitte vleugel, die door een soort Hans Klok
binnen een onderdeel van een seconde het gras op moet zijn getoverd, een
concerto te laten horen van de Chinese componist Xiaogang Ye. Dat was althans de belofte.
Maar wij kijkers hoorden niets anders
dan een vorkheftruck gemixed met straatgeluiden uit Mexico-city en een oude
78-toerenplaat, op
Lang Lang heeft helemaal niet live gespeeld. Niemand ter wereld had het door. Wij
wel, en in deze paar simpele regels van een onbeduidende site, ligt dus
wereldnieuws besloten waar de wereld niet van afwist tot ik het opschreef. Als je je ogen en vooral je oren maar de kost
geeft.
Lang Lang en Soerjadie, fenomenale
talenten, maar zij zouden zich niet meer met de geluidsmaffia van de televisie,
waar ook ter wereld, moeten inlaten.
Tv-recensent
Dinsdag 19 augustus 2008
LAMA’S: TE LANG DOORGEGAAN
Toen begin april bekend werd gemaakt dat de Lama’s er definitief mee zouden stoppen was dat goed nieuws voor
velen. Tijl Beckand, Ruben Nicolai, Ruben van de Meer en Jeroen van
Koningsbrugge hadden besloten “op het hoogtepunt” van hun succes als Lama
afscheid te nemen van hun publiek op TV en in het theater. Het gaat om de daad,
om het voornemen, dat was belangrijk want wat voor de een hoogtepunt is, was
voor ons dieptepunt.
Een aaneenrijging van dieptepunten zelfs, want toen men twee jaar
geleden zogenaamd de Televizierring won na een schandalige verkiezing waarbij Gooische Vrouwen en Dancing with the Stars listig buitenspel werden georganiseerd,
konden wij ook al geen enkele spontane glimlach produceren vanwege de
kleuterschoolongein die men bij BNN improvisatiekunst noemt en waarvoor enig
talent vereist zou zijn.
Dus gisteravond was het hele stel er weer, (20:25-21:10 uur). Waarschijnlijk een herhaling maar omdat dit in
Hilversum nergens meer wordt vermeld kan dat de zoveelste canard zijn van de
zender die nooit een kijker of recensent is aan te rekenen. Ze doen maar wat,
gooien oude uitendingen als nieuw op de buis en zijn dan ook nog beledigd als
de kijker daardoor in de war raakt. De publieke omroep op zijn slechtst.
En opnieuw bleek dat de continue
dagorde van BNN is dat je juist helemaal niks hoeft te kunnen en voor niets en
niemand over enig talent moet beschikken.
Let op de eigen
programma-aankondiging: “…De Lama's zijn
hilarischer dan ooit! De vier leukste troeteldieren van Nederland zijn helemaal
klaar voor hun achtste seizoen…”.
Intussen is zeker: er is nog een seizoentje aangeplakt; als dat geen improviseren
is.
Daar denkt de kijker wel anders over want valt er bij de Televizierring,
zoals de laatste jaren telkens weer bleek, het nodige te manipuleren, bij de
meting van de echte kijkcijfers is dat uitgesloten. En zo gingen de “vier
leukste troeteldieren van Nederland” gisteravond dan ook af met een
kijkerschare, die geen schim meer is van de opgefokte en georganiseerde
populariteit die het gezelschap ooit overkwam.
Begrijp goed: “plat” mag van mij. Er
is een markt voor. Maar flauw, ongein, debiel, gewoon niet leuk, geen moment
een oprisping van vrolijkheid, terwijl ik vrij snel meega met halve gare
lolbroeken, de Lama's produceren gewoon zulke tussendemiddag-basisschoolhumor
dat met de beste wil van de wereld, zelfs als je daarna ter verbreding van je
algemene ontwikkeling ook nog een cursusje "hoe verdragen wij de
wereld" hebt gevolgd, niet meer amusant, grappig, onderhoudend of
vermakelijk kan worden genoemd. Het is gewoon hinderlijk en saai dus
oervervelend.
De lama's wrijven veel kijkers pijnlijk in dat het bestaan, hun bestaan
althans, steeds leger, holler en stupider wordt.
Driekwart jaar geleden deden Robert
van de Griend en Kim Wannet in Vrij
Nederland zeer uitvoerig aan een soort analyse en stelden onder de kop “De Lamaficering van Nederland” o.m.
vast: “…er waart een virus door
Nederland. De Lama’s. Alles moet leuk en brutaal zijn wil het scoren. De
Nationale Lamaficering is een feit. Hoe blij moeten we zijn met deze
trend?...”.
Niet zo blij dus, vond kort daarop
het BNN-gezelschap van zichzelf, en gooide terecht maar veel te laat de
handdoek in de ring. Echter, voor deze afschuwelijke holheid viel geen
alternatief te bedenken, want leeg is leeg, en leegheid heeft niet het
creatieve vermogen een vulling te verzinnen. Vandaar dat BNN de misère nu weer
continueert en daar m.i.v. september, omdat er in geen enkele bol daar iets
nieuws opborrelde, over improvisatiekunde gesproken, weer blijk van zal geven.
Deze belediging voor theater, toneel, en commedia dell'arte berust immers op het misverstand
dat improvisatie een theatervorm is die gegarandeerd en door iedereen
uitgevoerd een soort hilariteit teweegbrengt bij een gehoor.
In werkelijkheid is het improviseren
bij toneel en muziek een onwaarschijnlijk lastige aangelegenheid omdat de kunst
altijd is gebaseerd op schema’s en spelregels die vanuit zichzelf al scholing,
oefening en lange training vereisen. Althans, wil men een publiek behagen met
vernieuwende ballades en melodieën in de muziek en komische invallen op de
bühne.
De Lama’s in de improvisatie is als een improviserende jazzmusicus die
het akkoordenschema is vergeten en gewoon doorgaat met zijn spel.
Daarbij komt dat het merendeel van de
improvisatie van de Lama’s helemaal geen improvisatie is maar berust op
afgesproken werk. En daarbij komt dan ook nog eens schrijnend een gebrek aan
acteertalent aan het licht. Het ging in die reprise van gisteravond weer om een
vergiet op je hoofd of tussen je knieën en veel zelf giechelen en doe eens
iemand na die uit zijn mond stinkt.
De zaal brulde het uit. Het is voor
hen een geluk dat er opnameleiders zijn die zich voor alles lenen.
Dat de Lama’s een vorm hebben
gevonden waarmee velen schoolreisjes en feestjes momenteel willen opleuken kan
hen niet worden ontzegd en dat moet dan maar binnen die leeftijdsgroep, dat
komt later wel weer goed, maar dat allerlei andere halfgare instituten er een
nuttige methode van expressie en vooral vorming in zien, is ernstiger.
Zo kan men de laatste stuiptrekkingen van de Lama-school momenteel
terugvinden bij cursussen, evenementen en bezigheden als: teambuilding, communicatietraining, (re)presentatietraining, assesement, incentive, energizer, personeelsfeest,
teamfeest, themafeest, vrijgezellenfeest, jubileumfeest, afscheidfeest,
reünie, doefeest, verjaardagsfeest, en zelfs de trouwerij.
Maar denk
niet dat het daarom een misbaksel is van de huidige tijd.
Veertig
jaar geleden al werden medewerkers van de VARA verplicht zich jaarlijks een
weekje in een retraitebos terug te trekken omdat men er oefeningen kreeg als “doe eens een ongepeld mandarijntje na” zodat het personeelslid er
als programmamaker van zou gaan groeien.
De
Lama-zooi is dus onuitroeibaar, ook al stopt dit flauwe viertal er over tien
uitzendingen dan definitief mee (zeggen ze nu).
Het zal
eerder een opleving dan een teloorgang betekenen bij BNN.
Maar een
opleving van wat eigenlijk.
Tv-recensent
Maandag 18 augustus 2008
ZILVER EN BRONS VOOR RTL8
Op de zondagochtend heeft RTL8 goud in handen, maar ik ga u uitleggen
waarom dat nog slechts zilver + brons is. Het programma duurt van maar liefst
09.00 uur tot 12.00 uur en het is een van de beste klassieke muziekprogramma’s
op de Nederlandse televisie. Inderdaad: RTL 8, u las het goed. Het heet dan ook
Klassiek op 8.
Het project startte in het voorjaar,
elke zondagochtend ingemetseld tussen het kijkersbedrog van die afschuwelijke
sterrenwichelarij-nonsens (Astrotijd)
en de minstens even erge Telsell-reclames. In een samenwerkingsproject met
MonteVerdi.tv worden drie uur lang klassieke concerten uitgezonden die hun
weerga niet kennen. Nagenoeg aan één stuk, zonder de bekende commercials.
MonteVerdi.tv is gecreëerd om zowel professionals als liefhebbers van
klassieke muziek en opera van over de hele wereld bij elkaar te brengen. En de
samenwerking met RTL 8 bestaat hieruit dat wij als kijkers van de zeer grote
kwaliteit van die concerten op de hoogte raken, en zo onze weg vinden naar het
Internetplatform van MonteVerdi.tv.
En zo lang die samenwerking duurt,
krijgen wij dat alles op de zondagochtend via RTL 8 gratis aangeboden.
Ik volg de programma’s al wekenlang
en sta werkelijk continu perplex over het uitzonderlijk hoge kwalitatieve
gehalte van het gebodene.
Ook gisteren weer (RTL8 09.00-12.00 uur).
Hoe kan men van gave klassieke muziek
die voor de oren is bestemd, televisie maken zodat men urenlang ademloos
geboeid blijft ook door wat er te zien valt.
De makers spelen dat klaar door elke
noot of zangstrofe met beelden of een mise-en-scène te vullen die de beide componenten
bij elkaar brengen. De Moldau van Smetana krijgen we natuurlijk ook te zien,
als Sibelius op het programma staat komen we terecht in Helsinki en met Jules
Massenet verkennen wij Andalusië terwijl Tsjaikovski ons zowel in geluid als
beeld door Moskou voert.
En als wij meegenomen worden naar de
beroemdste prestaties van geweldenaren in dit genre, solisten actueel van nu
maar ook van vroeger, zoals Yehudi Menuhin met het vijfde vioolconcert van Mozart,
dan laat de zender het daar niet bij. Van tijd tot tijd wordt op een
aantrekkelijke manier beeldinformatie toegevoegd die relevant is voor het
concert en die niet afleidt. En altijd blijft in beeld wie de uitvoerenden
zijn, hoe het concert of de aria heet, zodat iemand die te laat inschakelt zich
nooit het hoofd hoeft te pijnigen met de bekende vraag: “…waar ken ik dat ook alweer van…”.
Het programma getuigt van de eerste
tot laatste minuut van uitzonderlijk goede televisie. En dan die artiesten. Als
opera aan de beurt is zien wij niet zangers die stijfbevroren naast de dirigent
hun aria voordragen, maar zij wervelen getalenteerd over het podium op een
manier waartoe zij binnen de opera zelf de kans niet wordt geboden.
Wat een genot om dan, zoals gisteren, het bloemenduet uit Bizet’s Lakmé uitgevoerd te horen/zien worden door
de vermaarde Russische sopraan Elina Garanca met haar partner de mezzo-sopraan
Anna Netrebko. Zoveel schoonheden in geluid, beeld en beweging aangeboden moet
zelfs de kijker ontroeren die slechts geringe belangstelling voor klassieke
muziek heeft.
En wat te denken van de Mexicaanse tenor Rámon Vargas die samen met de
Franse bariton Ludovic Téziers eerst de kijkers voor zich zouden winnen met de Parelvissers van Bizet, hetgeen nu eens
niet met dedain werd ingeleid, en die vervolgens met de beide bovengenoemde
dames een schitterend theaterstuk opvoerden in Rigoletto’s kwartet Bella figlia dell’amore van Verdi.
Wat een emotie, en hoe kan, in dit
geval het Opera Gala van Baden Baden artistiek zo uitstijgen boven alles wat we
op televisie gewend zijn te horen en te zien uit de andere grote muziektempels
ter wereld.
Het antwoord erop is dat uit elke
seconde van die lange drie uren niet alleen ongekende liefde voor de muziek
spreekt, maar ook voor het maken van toptelevisie. En dat alles zomaar, bijna
weggemoffeld en anoniem, op zondagochtenden bij RTL8.
En daarmee kom ik op het punt waarom
dit televisiefenomeen slechts voor zilver en brons wordt genomineerd. De zender
weet zelf niet dat het goud in handen heeft. Wij kijkers die het al ontdekten
wel, maar niet de makers.
Het programma wordt zo ongelooflijk slecht, of eigenlijk helemaal niet,
aangekondigd op alle plekken waar het van de daken geschreeuwd zou moeten
worden, dat honderdduizenden muziekliefhebbers die hun vingers erbij zouden
aflikken er nu, vanwege het armetierige imago van RTL8, helemaal niet van op de
hoogte raken of zijn.
Wie op de site van RTL8 ’s ochtends
wil nagaan wat het schema is, ziet dat de dagdelen ochtend en middag gewoon
worden overgeslagen. De zender vindt wat men dan te bieden heeft zó
oninteressant dat het zelfs niet wordt genoemd.
De dag begint volgens de
Internetredactie van RTL pas bij het tijdstip van 18:39 uur. Niet alleen
slordig, maar ook oliedom.
De Internet TV-gids van de publieke
omroep maakt er, zoals dat heet, helemaal een potje van, en volstaat met de
melding “prachtige religieuze muziek uit
kerken en kathedralen”, en wanneer wij details daaromtrent willen weten,
valt er simpelweg te lezen: Details - Muziek.
Ook nog met verkeerde tijdstippen
dus.
Nog erger is het als er vanuit luie slordigheid een totaal verkeerde
aankondiging, wordt gepubliceerd.
Zo wist men het programma van
gisteren aan te kondigen als:
La Serva Padrona is
ongetwijfeld de meest geliefde opera van de Italiaanse componist Giovanni
Battista Pergolesi. Pergolesi was de drijvende kracht achter de vroege 'opera
buffa' ofwel de komische opera. La Serva Padrona gaat over de liefde tussen
Uberto, een oude vrijgezel en zijn dienstmeisje Serpina, en heeft sinds de
première in 1752 voor een ware revolutie in de operawereld gezorgd.
Welnu, die opera was helemaal niet te
zien. Het programma zag er totaal anders uit; bevatte een volkomen andere
inhoud.
En die ongeïnteresseerdheid in de
aankondigingen en wat de kijker vooraf aan informatie behoeft roept ernstige
twijfels op over de vraag of RTL8 eigenlijk wel weet welk programmatisch succes
men in handen heeft. Welke programmamaker of zender negeert er nu zijn eigen
gewenste publiek?
Op dit moment bedraagt, zoals
gisterenochtend, de officiële kijkdichtheid dan ook: 0,0 met een weinig
hoopvolle uitschieter naar boven van 0,2. Het langs de deur laten bezorgen van
gratis Dvd’s is goedkoper.
Daarom geen goud; dat verdien je dan
ook niet, terwijl je toch kwaliteitsrecords aanbiedt.
We noemen zomaar wat namen: Berth Abets (producent), Rob Overman (Gedelegeerd Producent) Peter Biemans (Productie),
Productieleiding: Mark Rutger Saris,
of de redactrice Juliëtte Duformee.
Kom op mensen, als je zo hard werkt
aan een topproduct dan zet je toch ook die laatste stap. Beweeg hemel en aarde
dat die internet-klojo’s van je eigen zender belangstelling krijgen voor wat
jullie aan het doen zijn.
Ook al maak of organiseer je goede
televisie, als de kijker er niet vanaf weet is het op termijn een zinloos
avontuur.
Nogmaals, wordt wakker: kies de weg
naar Goud.
Wij zijn er namelijk zo blij mee, met
wat jullie doen.
Tv-recensent