Donderdag 20 augustus 2009
NIEUW TAALSPEL: WEINIG BLING-BLING
Zo
in de afloop van de zomer (Ned. 2 - 20:50 uur)
een nieuw tv-spelletje dat ergens over gaat. Nooit weg natuurlijk. Maar waarom
dan toch altijd weer met z.g. Bekende Tv-Nederlanders. Houdt het dan nooit op.
Bovendien, ging het wel ergens over?
Het nieuwe taalspelletje van Teleac had meer weg van een taalraadspelletje. Zou het niet oneindig veel leuker zijn om
wekelijks drie topondernemers in de studio te hebben die, zoals bekend, meestal
geen brief kunnen schrijven, zelfs geen kattebelletje, en hun hele taalvaardige
instinct aan hun secretaresse overlaten.
Er komen tien afleveringen, en
wij hadden de indruk dat gisteravond aflevering vier of zeven was ingezet, want
het meeste werd als bekend verondersteld.
Nog voor de quiz goed en wel
begonnen was bleek er al een soort ronde te zijn geweest die ons kijkers was
ontgaan maar taalspecialist Jan Kuitenbrouwer niettemin tot de uitslag bracht
dat Mieke van der Weij de minste fouten had gescoord.
Dus dat beloofde wat aan misverstanden.
Bovendien, Marit van Bohemen
begon al met de opening: “…maar thuis op
Internet heeft u de vragen van deze aflevering al kunnen spelen…”. Hoezo,
overwogen wij. Hoe moesten wij dat weten. En als wij dat al zouden hebben
geweten, waarom zouden wij dan nog kijken. Dat was, zo motiveerde de quizmasteres, omdat wij dan ons
konden spiegelen aan de drie BN-vrouwen in de studio.
Andersom natuurlijk niet. Dat
gebeurt nooit.
Dan gaat het taalraadspelletje zó ongehoord snel dat als de kijkers nog
voordat ze in de gelegenheid worden gesteld de vragen te lezen de meeste
antwoorden vaak al gegeven waren. Dat kan natuurlijk niet en duidt op weinig professie in de productie van het concept.
Het zou natuurlijk een buitengewone prestatie van de BN-ers kunnen zijn, maar het lijkt er toch meer op dat er
aan de snijtafel flinke tijdfraude is toegepast. Het is dus nauwelijks bij te
houden. En het grote nadeel daarvan is dat het onvoldoende participatie van de
kijker oplevert.
Marit van Bohemen presenteert het kwisje zoals iedereen in het
vak dat wel op een achternamiddag kan, dus weinig onderscheidend vermogen,
enigszins obligaat en zonder eigen taalvirtuositeit. Dat laatste is bij een
taalwedstrijd op de tv een groot gemis.
Van het veel te ruime decor
met die krankzinnig grote letter T, opdat wij maar niet vergeten dat het de T
van taal is, valt niet veel te begrijpen, het is in elk geval weinig
functioneel.
En dan de vragen.
Fout antwoorden mag, het wordt niet van de BN-er-score afgetrokken, dus men roept maar wat.
Erger wordt het als ook
taalspecialist en enig jurylid Kuitenbrouwer dat doet.
Wat betekent het woord Bling,
zo luidde ongeveer de multiple choice vraag.
Manuela Kemp protesteerde
terecht dat het een aard had want het moest volgens haar bling bling zijn, tweemaal bling dus.
Kuitenbrouwer vond van niet en hij stamelde iets van
dat dit bij de begrippen glitter en glamour ook niet het geval was. Niets
van te begrijpen dus.
Blingbling mag aan elkaar
geschreven worden, los of met een streepje ertussen en naar eigen keuze al dan
niet met een hoofdletter.
Een quiz die rammelt.
Heel merkwaardig was trouwens
dat Marit van Bohemen zich geërgerd liet ontvallen voorafgaand aan de
uitzending hier ook al ruzie over te hebben gehad, de presentatrice zelf dus.
Ondanks haar protesten verloor Manuela daarom
voorspelbaar de strijd, ze was erin geluisd, moest ophoepelen en kreeg opdracht
elders in de studio de aftiteling in te tikken.
Ook dit mislukte volledig
omdat toen deze moest worden afgedraaid dat zich ook al in een zodanig hoog
tempo voltrok dat er niets van een goede of foute type-vaardigheid
kon worden vastgesteld.
Een rommeltje.
Hanneke Groenteman bleek te hebben gewonnen. Ze was
trots en bescheiden, want misschien wist ze zelf ook niet helemaal waarom haar
die eer was gegund..
Ze kreeg vervolgens een
beeldje dat Van Bohemen vasthield onder het logo van het volgende aanstormende
programma, dus dat was al evenzeer een onderdeel dat niet uitblonk vanwege veel
regie-inzicht.
Al met al: weinig bling-bling.
De Tv-recensent
Woensdag 19 augustus 2009
OVER HITLER, DE KONING EN DE
KAMPEN
De
bijzondere uitzending van Tante in
Marokko van vorige week is geen eendagsvlieg gebleken. Vanwege de
uitzonderlijk verrassende inhoud wilden wij er ook gisteravond weer op
afstemmen. Het werkt bijna verslavend. Immers, wat wij hier te zien krijgen van
de wereld van de Nederlandse Marokkanen is nog nooit in deze vorm op de
televisie geweest.
Het is niet alleen bijzonder omdat
wij die wereld misschien ook zo willen zien maar omdat de media ons kennelijk
jarenlang hebben bedrogen met een universum vol kut-Marokkanen
dan wel Islamfanaten die er louter op uit zijn de Nederlandse cultuur om zeep
te helpen.
Als foutief voorbeeld zagen
wij er eergisteravond nog een bij Knevel
& Brink. Aangeschoven was dat verschrikkelijke gillende mens Fatima Elatik,
Stadsdeelvoorzitter Zeeburg, dat elk discussiefatsoen mist en daardoor haar
wereld meer beschadigt dan waarvoor zij tegenovergesteld naar de studio moet
zijn gekomen. Bij dat soort optredens behoeft
inderdaad Wilders niet zelf meer langs te komen. Het werk wordt voor hem
gedaan.
Zij zat er om het volgende te
benadrukken.
“Het beleid van Geert Wilders lijkt op dat van Adolf Hitler”, zo tierde
de gesluierde domkop letterlijk.
Knevel wilde zekerheid dat zij
zich niet vergiste en vroeg:
“U sluit dus niet uit dat Geert Wilders een
massamoordenaar kan worden?”.
“Ik sluit niks uit”, aldus mevrouw Elatik.
Je zou
zeggen: smijt een dergelijk mensenkind met twintig man met een grote boog de
studio uit, want zoveel zijn er dan nodig denk ik, of beter nog: discussieer
haar plat, maar als haar toonhoogte alleen maar bestaat uit gegil en dat dwars
door alle overigen heen, is de eerste optie de beste. Echter, zij mocht blijven zitten.
Dus was de Tante
in Marokko alleen al hierom weer een genotvolle verademing. De tweede
aflevering in de reeks was niet zo fraai afgemonteerd als de
eerste, veel harde lassen en daardoor oneigenlijke beeldspringers, en de
Marokkaanse stranden worden net zo overdreven hagelwit voorgesteld als alle
stranden ter wereld, dus op de toeristische informatie valt er wel wat af te
dingen.
En ook verslaggever Maxim Hartman kent het verschil niet tussen een citroen en een
vijg, maar daar gaat het hier niet om en daarom is hij toch geknipt voor dit
vak.
Wij zien vooral
vakantievierende Marokkaanse landgenoten op bezoek in dat andere eigen land
omdat ze immers over twee paspoorten beschikken, maar gek genoeg mondt deze
dubbele nationaliteit uit in dubbele trots. Geen kwaad woord over Nederland
noch over Marokko, over de Koning niet en niet over Wilders.
“…De koning is
tof, hartstikke goed hoe die bezig is met wat er hier
in 5 jaar is veranderd. Prachtig,
gigantisch, chapeau, chapeau….sociale woningbouw, werkgelegenheid, en ook goed in het
productief maken van een stad…”.
Maar dezelfde vakantieganger
beantwoordt de vraag:
“Ben je in Nederland ook zo tevreden?”, met “ik wel!”.
En over Wilders laat men
weten:
“…Lubbers had het beste plan – heropvoeden. Het klinkt
heel zwaar – maar dwing die jongens tot werk – ruim ze van de straat op – gun
ze geen vrije tijd – en ik denk dat dit de oplossing is.
Dus Wilders: doe maar.
Als dat werkt waarom niet.
Hij schudt ons ook wakker, en dat is niet erg. Als die
het voor mekaar krijgt, heeft die mijn stem…”, aldus de Nederlandse Marokkaan op weg naar zijn tante,
die wij overigens nooit te zien krijgen.
De gesluierde meisjes giegelen op zijn Hollands als zij door verslaggeefster Lamia Abbassi worden betrapt op
nagellak op de tenen, en welke Marokkaan er ook in beeld wordt gebracht, de
verhalen hebben zonder uitzondering een positieve en optimistische toon over
het land waar ze na die vakantie weer naar moeten terugkeren.
Of de
selectie van al die gesprekjes door het RVU-team niet
enigszins eenzijdig overhelt naar de wel heel erg positieve kant, wij kunnen
het niet beoordelen, wij waren er niet bij, maar het zal ons eerlijk gezegd nu
ook even een zorg zijn omdat ze kunnen worden gezien als heerlijke tegenhanger
van de negatieve beeldvorming die nu zo vaak rond de Marokkaanse gemeenschap in
ons land wordt gecreëerd.
Als de helft maar waar is van
wat er serieus wordt ingebracht door de Nederlandse Marokkaan in Marokko over
Nederland, dan komt het wel goed met de integratie hier.
Een heerlijk programma dus, om bij
weg te dromen, zoals bij alle goede vakantieprogramma’s waarin de mensen hun
ware aard laten zien omdat ze op vakantie zijn.
De televisie wordt dan een
vergrootglas.
De Tv-recensent
Maandag 17 augustus 2009
NOS-JOURNAAL: HET WERELDNIEUWS IN 1/10e SECONDE
Gisteravond (Ned. 1 - 20.00 uur) ging het NOS-journaal dan echt de diepte in. Het belangrijke nieuws werd uitgebreid van 0,1 tot maar liefs 1 seconde. De avond ervoor was ons de 0,1 seconde niet ontgaan vanwege onze grote interesse in dat specifieke wereldnieuws. Op de punt van onze stoel wilden wij het zien en horen wat er was aangekondigd.
De Amerikaanse Senator Jim Webb zou een ontmoeting hebben gehad met Aung San Suu Kyi.
De politicus Webb was daar, zoals bekend, om de
Amerikaan Yettaw op te halen die was veroordeeld tot dwangarbeid
vanwege zijn zwemtochtje naar het huis van Suu Kyi. Een peulenschilletje want wat moeten de dictators daar
met een nieuw obstakel binnen de grenzen dat almaar aanleiding geeft tot
internationaal rumoer.
Yettaw eruit, iedereen opgelucht, maar Suu
Kyi erin, in haar huis dan…opnieuw voor 18 maanden.
Fraaie missie van Webb.
Het waarom mag als bekend
worden verondersteld, zelfs door het NOS-journaal. Je
kunt niet elke avond opnieuw de wereld duiden. Liever niet trouwens.
Maar het allerbelangrijkste nieuws overslaan? De
spectaculaire ontmoeting tussen Jim Webb en de
gevangen Nobelprijswinnaar Aung San Suu Kyi verwaarlozen? Dat neigt
naar journalistieke criminaliteit. Slechts 1/10e seconde duurde eerst zaterdag
het plaatje van de senator thuis bij Suu Kyi. Wij telden de beeldjes, de frames. De aandacht ervoor
was nog minder dan het historische tijdverschil van Usain
Bolt’s wereldrecord gisteren (9,58 seconden) ten
opzichte van zijn oude record (9,69) om de duur van deze documentaire van het NOS-journaal nog maar eens te onderstrepen
Nu kan men menen: er was niet
meer beeldmateriaal beschikbaar van deze ontmoeting dan het secondefragment.
Dat was niet zo, maar vooruit wij accepteren dat soort jokkebrokkerij
met regelmaat.
Doch als er eindelijk een direct
fysiek en verbaal contact is tussen Aung San Suu Kyi en de officiële
buitenwereld, dan wil en moet de aardkloot weten: wat
is daar gezegd? Hoelang heeft de ontmoeting geduurd? Wie waren erbij? De
militairen zelf? Wat heeft de senator gevraagd? Wat waren de antwoorden van
mevrouw Suu Kyi wiens zetel eigenlijk dat van het hoofd van de regering is?
Hoe beleeft zij haar gevangenschap? Wat wil zij dat de
buitenwereld doet? Gaat zij door met haar strijd? Waren de machinegeweren op
haar gericht? Mocht het Rode Kruis erbij? Waren er afspraken gemaakt over
publiciteit? Dit, plus nog honderd andere vragen.
Niet één werd er door het NOS-journaal behandeld. Mogelijk dat ons roemruchte
journaal geen enkele bron had weten aan te boren om meer aan de weet te komen. Dat
kan, en het zou ons zelfs niet verbazen. Maar er volgde geen verklaring dat er
betreffende de ontmoeting door wie dan ook iets of niets bekend was gemaakt.
Wij zagen zaterdagavond slechts een geheimzinnig shot van 0,1 seconde,
gisteravond herhaald met wederom een totaal gebrek aan enige informatie maar nu
opgelengd tot een minuscule volledige seconde.
Een mini-mini-fragment
van een senator en de “gastvrouw” met een rijk bloemetje op de voorgrond. Staan
die er altijd namens het gezag? Een reuze chique en
gezellige bijeenkomst, zo lijkt het. Prachtige zetels waarvan één bezet door Aung San Suu Kyi
zelf als ware zij de vorstin van het land bezig met de ontvangst van het
volgende staatsbezoek. Was het wel haar gevangenis, of is zij hiervoor naar een
militair paleis getransporteerd? Even mooi als destijds, een lange zwarte rok
en schitterende witte bloes…een ontvangst met allure. WAS ZIJ HET WEL ZELF?
En dan al die mensen erbij.
Wie waren deze hoogwaardigheidsbekleders? Diplomaten? Journalisten? Hier klopt
iets niet. En al helemaal niet als dit gigantische nieuws wordt vermoord tot onnieuws en bruut wordt verpakt tot 0,1 seconde. Jarenlang
volgt het journaal wat er in Birma is te doen, en nu eindelijk is er een
officieel contact met de grote oppositieleidster en het tijdperk van de stomme
film doet zijn herintrede.
Het enige dat Fred Emmer de tweede wist te melden: “…Het komt maar zelden voor dat het
militaire regime toestemming geeft voor een ontmoeting met oppositieleider Aung San Suu Kyi…”.
Juist, heel erg zelden trouwens. Nooit. Zelfs niet als je er je zwemvliezen
voor aantrekt.
En dan de manier waarop de
grote held John Yettaw journalistiek, ook
internationaal, werd behandeld. De man die het waagde het huis van Suu Kyi binnen te zwemmen. Als een
zware crimineel werd hij afgebeeld en neergesabeld.
Zelfs door de senator die hem
kwam “bevrijden”.
“Wat Yettaw gedaan heeft, was
betreurenswaardig”, aldus de senator
die vervolgens al zijn kiezen op elkaar hield over zijn bezoek aan Suu Kyi.
Helden doen heldendaden altijd
en per definitie enigszins ondoordacht anders zou er niets heldhaftigs aan
wezen. Maar deze held werd afgeschilderd en in beeld gebracht als een soort
oorlogsmisdadiger die door de Amerikaanse inlichtingendienst als zware verdachte
van kampbeulswerk van zijn bed moest worden gelicht.
Wat had Amerika eigenlijk zelf
tot dan toe gedaan, behalve een voorzichtige oproep van Hillary
Clinton voor een onmiddellijke vrijlating van de Myanmarese
oppositieleidster Aung San Suu
Kyi ergens in mei van dit jaar. Dankzij helden als John Yettaw
wordt Suu Kyi juist niet
vergeten.
Sinds kort spreken wij bij het
NOS-jouRnaal trouwens van Birma met de i van kip in
plaats van Burma met de u van hupsekee.
Want de Birma-spoorweg van Wim Kan en de velen die er
onder de Japanse bezetter sneuvelden zijn natuurlijk allang vergeten. Op
vakantie naar Myanmar, dat klinkt al beter. Zwemvliezen thuislaten.
Het NOS-journaal
en het wereldnieuws - een
combinatie die verschrikkelijk veel pijn doet.
De Tv-recensent
p.s.,
vergeef ons dat wij voorbijgaan aan het bloemencorso
van ziekenomroep MAX jl. zaterdag en gisteren in een heuse herhaling. Jan Slagter als reporter. Het was té
erg om waar dan ook hieraan te worden herinnerd.
Zelfs
geen 0,1 seconde.
Zaterdag 15 augustus 2009
DE BROODROOSTER-ECONOMIE
VAN HET NOS-JOUNAAL
Jaren geleden werd het plotseling als een trendbreuk gelanceerd. Het nieuws moest worden geduid. Wij eenvoudige kijkers konden geen touw meer vastknopen aan de berichten in het NOS-journaal, dat was natuurlijk onze schuld, en in het vervolg moest het nieuws niet alleen worden gebracht maar ook uitgelegd. Duiden, wordt dat daar sindsdien genoemd.
Nu stuit men er jaar in jaar uit op het praktische
probleem dat de meeste onderwerpen in het journaal niet uit te leggen zijn
omdat, a. daartoe überhaupt enige noodzaak ontbreekt,
soms schijnt de zon soms regent het, en/of b. het er in eigen kring chronisch
aan deskundigheid of duidingpotentieel ontbreekt.
Het NOS-journaal
opende gisteravond weer eens met een potje duiden in plaats van ons sec het
nieuws te brengen waarvoor men ooit is opgericht. Dat is lastig, want duiden
betekent in die kring ook “kleuren”, er een eigen visie aan vastplakken die
meestal de onze niet is. Duiden betekent er ook: het beter weten dan de
minister-president of welke autoriteit dan ook die er niettemin “als nieuws dat
wij niet zelfstandig kunnen begrijpen” in beeld worden gebracht.
Weldra is premier Balkenende
er in de opening al na een halve minuut uitgesproken, logisch dat wij hem dan
niet begrijpen want zijn originele exposé duurde 20 minuten, of er verschijnen
minutenlang duiders in beeld die het hele verhaal van de eerste minister op
zijn kop zetten als jokkebrokkerij, onzin, wartaal en
vooral onbetrouwbare humbug.
Dat laatste kan allemaal waar
zijn, doch van de duiding die erop volgde om dat te illustreren viel geen
enkele chocola te maken terwijl de premier zelf ditmaal voor ons juist zeer
helder overkwam.
Het journaal acht zichzelf dus
belangrijker dan het nieuwsobject.
En bovendien worden ons
meningen door de strot geduwd die niets met het nieuws van doen hebben, maar
wel met de politieke-, religieuze- of culturele
voorkeuren en particuliere economische opvattingen van de journaalexploitanten.
Balkenende vond de laatst gepresenteerde financiële cijfers zorgwekkend: “omdat we te maken hebben met de krimp van
de economie…en Nederland zal nog jaren de gevolgen van de economische recessie
voelen”, zo sprak hij zorgelijk, alsof Wouter Bos al niet een dag eerder
met deze somberheid de kolommen en buizen had beheerst.
Volgende onderwerp dus. Nee, het journaal gaat het eerst
uitleggen, want wij worden geacht hier helemaal niets
van begrepen te hebben.
Zo worden ons andere landen als positief voorbeeld gesteld
en in het bijzonder Slowakije waar het allemaal veel beter gaat (groei van 2%)
maar ook Duitsland.
Duider Michiel Bosgra: “…dit heeft
te maken met crisismaatregelen…de sloopregeling in Duitsland heeft een kleiner
effect bij ons vanwege minder auto-industrie en het prille herstel in Frankrijk
komt omdat ze als eerste met een noodplan kwamen…”.
Het NOS-journaal
brengt dan zelfs de Franse minister Lagarde van Financiën in beeld die kan
opscheppen en pochen dat het een aard heeft want “wij waren vroeg met onze maatregelen”, en ze geeft er zo’n beetje heel Europa van langs.
Dus Wouter Bos heeft bij ons
maar een beetje zitten suffen, is de impliciete boodschap van het NOS-journaal want het wordt duidingsgewijs
niet weerlegd.
Dan komt Bosgra
persoonlijk in beeld om het allemaal heel helder te maken.
Maar wat is dat nou? “De cijfers geven een vertekend beeld”,
zo betoogt hij, dus we moeten naar hem kijken. Naar zijn correctie.
Het jeugdjournaal zou zich
voor wat er dan aan stupiditeit volgt plaatsvervangend
schamen maar wij zagen het echt.
De presentator deed het
vervolgens met broodroosters. De ondernemer links ziet zijn productie van tien
broodroosters per dag via negen stuks zakken naar acht, zo horen en zien wij
glashelder, en wij leven met die man mee.
Maar dan is er een concurrent
en die wordt met zijn stapeltje broodroosters rechts verondersteld te treuren.
Want hij ziet zijn productie
slinken van tien broodroosters naar zes broodroosters per dag.
Maar dan komt het goede nieuws
van de aantrekkende economie.
Die van tien naar zes
gekrompen broodroosters worden er zomaar weer zeven, en nu komt voor ons dus de
belangrijkste broodroosterontwikkeling waardoor wij de wereldeconomie meteen
beter begrijpen.
Dat stapeltje van zeven rechts
is iets kleiner dan dat torentje van acht daarboven. Kan je zo zien.
“Het gaat dus nog steeds slechter dan bij die ander”, stelt Bosgra deskundig
opgelucht vast.
En nu komt zijn letterlijke
slotconclusie:
“en zo werkt het ook
in het groot bij de economieën van landen”, waarmee
hij zijn economisch duidingreferaat afsluit.
Nog houdt het niet op. Want er volgt
nog een bewijs van zijn kennen en kunnen, te weten het beroemde tien-seconden grafiekje waar geen kijker binnen dit tijdsbestek
iets van kan absorberen (maar ook niet binnen tien minuten omdat niet duidelijk
is welk gekleurd lijntje bij welke mogendheid hoort) maar dat als glashelder
duidingmateriaal toch wordt ingezet.
We zien blauwe, groene, gele
en bruine lijntjes van overeindkrabbelende of
ineenstortende economieën en erboven staat: “Europa
in crisis”.
Iedereen is Balkenende dan allang vergeten, en al helemaal zijn sombere
gedachten.
Intussen gaat Bosgra almaar
verder: “Slowakije’s
groei met ruim 2% had te maken met de invoering van de Euro en dat maakt het
minder indrukwekkend”, en wij zien als illustratie over deze boodschap heen
oude auto’s die in de pers verdwijnen.
Waar gaat dit allemaal nog
over, vragen wij ons af terwijl de trein voort dendert.
Plotseling komt presentator Gerard Arninkhof
weer in beeld, toch niet de slechtste van het stel.
“We praten nog even door over deze economisch
verwarrende cijfers met economisch redacteur Bosgra”, en we zien vervolgens de twee journaalmannen zich tot
elkaar richten en Gerard opent met de vraag:
“…Kun je er iets uit afleiden uit de cijfers…”.
De beste vraag van de avond.
En dan concludeert de
deskundige, en daarmee wordt het historische hoogtepunt in de geschiedenis van
de duidingjournalistiek verankerd:
“Je moet al die cijfers met een korreltje zout nemen”.
De premier wordt dus als
belangrijkste nieuws opgevoerd vanwege de krimpende economie, en het journaal
becommentarieert dat met:
“Je moet al die cijfers met een korreltje zout nemen”.
Maar nog is het niet genoeg.
Ook dit wordt uitgelegd.
“…De economische krimp van 0,9% van Nederland komt
omdat het in het voorjaar niet zo koud was….want…dat
heeft op de echte economie niet zo’n groot effect…”.
Je zult als premier voor wat betreft
je berichtgeving afhankelijk zijn van een dergelijk NOS-journaal,
maar erger nog “als kijker”.
Er waren tijden dat de duiding
was voorbehouden aan de omroepverenigingen.
Het is een oude discussie maar
meer dan ooit moet daar nieuw leven in.
De Tv-recensent
Geachte Tv-recensent,
Complimenten, wat heeft u de onnozelheid van het NOS-journaal
weer fijntjes weten te illustreren!
Mag ik aan uw zeer terechte kritiek nog het volgende
toevoegen:
De laatste jaren erger ik mij reeds bij de ‘aankondiging’ van het journaal
omdat de nadruk wordt gelegd op de presentator i.p.v. het journaal zelf. Deze
opgedrongen verheerlijking van een nieuwslezer wordt ook gehanteerd bij de
aankondiging van actualiteitenrubrieken. Bij een actualiteitenprogramma is
gezien het discussie-element de ‘aankondiging’ van de presentator nog enigszins
te begrijpen (de professionaliteit van mevr. Pollak tegenover de
non-professionaliteit en eenzijdigheid van b.v. de presentatoren van de
EO en KRO).
Waarom moet de presentator aangekondigd worden bij het NOS-journaal?
Als kijker van HET journaal mag men toch verwachten dat elke (!) nieuwslezer
eenzelfde professionaliteit aan de dag legt ?!
Maar wat bij het NOS-journaal pas echt rampzalig is
dat zijn de voorgeschotelde nieuwsitems zelf !!! Wat
een onthutsend slechte selectie krijgen wij onderdanen toch dagelijks
voorgeschoteld als zijnde ‘nieuws’ via onze staatsomroep. Iedere
internetgebruiker (ook doet die enkel aan koppensnellen van nieuwsmedia en
kranten) weet wel beter ! En dan zwijg ik nog
over de soms ronduit waardeloze items die door eigen NOS-verslaggevers worden aangeleverd (m.n. de items van
mevr. Pauline Broekema en dhr. Peer Ulijn waarbij de nieuwswaarde telkens ver te zoeken is).
Er zijn een paar goede journalisten bij het NOS-journaal. Maar die zijn helaas ver in de minderheid -
en dat bij een redactie van meer dan 400 mensen (las ik ergens). De beste
verslaggever van het NOS-journaal zit in de VS. Hij
steekt met kop en schouder uit boven het woud van onnozele en ongeïnteresseerde
journalisten bij de NOS.
De ontwikkeling tot een ondermaats slecht
NOS-journaal is gestart met de komst van de
eindverantwoordelijke, t.w. dhr. Hans Laroes. Het
journaal moest toegankelijker worden, minder zwaar en met een afsluitend
knipoogje (de uitsmijter). Pardon ??? Toegankelijkheid
werd ingeruild voor onnozelheid (zie uw recensie), minder zwaar werd een
extreme reductie aan feitelijkheden van nieuws en het
knipoogje werd toevertrouwd aan domme verslaggevers die ongebreideld hun
‘normen en waarden’ mogen ventileren in ons NOS-journaal.
Zelf de essentie van journalistiek sneuvelt geregeld bij het NOS-journaal, t.w. het streven naar objectiviteit en
feitelijkheid. Bij het NOS-journaal
wordt dan ook o.a. klakkeloos gerept over ‘het heilige boek’ zonder erbij te
vermelden dat het ‘heilig’ is voor een bepaalde levensovertuiging; Bethlehem
wordt telkens klakkeloos vermeld als zijnde ‘de heilige stad Bethlehem’ i.p.v.
te vermelden dat het gaat over de stad ‘die heilig is voor x en y en z’; ook
wordt telkens zonder blikken en blozen de jaartelling steevast aangeduid als
‘voor / na Christus’ i.p.v. de correcte aanduiding ’voor / na onze
jaartelling’.
Dit in tegenstelling tot het Journaal bij de Belgen,
daar oefenen de journalisten hun vak uit door zich aan feiten te houden en m.n.
duiding en persoonlijke overtuiging juist buiten de deur te houden
!
Vriendelijke groet,
Ab Anders