Zaterdag 16 augustus 2008
DE GROOTSTE
Misschien was het de zoveelste herhaling, vrijwel zeker eigenlijk,
(misschien al de 4e keer, dus de RTL-armoede bereikt een ongekende hoogte), de
zenders vergaan van de hooghartigheid dit niet meer te hoeven melden aan de kijkers,
maar "s werelds grootste penis"
op RTL5 gisteravond (22.15 uur), werd dus voor de zoveelste keer
uitgezonden. Maar het was steeds aan de aandacht van ondergetekende ontsnapt
omdat hij naar de verkeerde programma’s keek. Was dat een geluk of pech. Wij
wilden dat nu wel eens weten
Bovendien: wie wil er in zijn leven niet eens de grootste tampeloeris
hebben gezien, allemaal toch, maar als het moet zoals dat gisteravond door RTL
werd gepresenteerd kan men de kijklust beter bedwingen.
Aanvankelijk wilden wij graag en met
ontzag kennis nemen van het gevaarte en overwogen vooraf indringend de door de
programma-aankondiging opgeworpen insteek “…de
voor- en nadelen hiervan worden besproken…” , en waren het met deze aanpak zeer
eens.
Niet zonder meer, want “gelukkig”, zei de een hier thuis, “jammer”, de ander, want het zou geen
porno worden maar een discussieprogramma.
Dus wij ontwierpen twee lijstjes van
vijf punten, vijfmaal de voordelen en vijfmaal de nadelen. Nog voor de
uitzending van start ging varieerden de uitslagen tussen 5-0 en 0-5. Derhalve
hadden wij RTL5 dus echt nodig om tot een analyse te komen betreffende de
virtuele persoon die met het probleem kon zijn behept. Vanwege deze hijgerige
link naar een kunstmatige derde persoon schamen wij ons een beetje. Het geeft
teveel informatie over ons zelf.
Was het maar porno geworden, gore
porno zelfs, een zender als RTL5 had er ons niet mee kunnen verrassen, maar het
was veel erger….het was zelfs dát niet.
Het bleek uit te pakken als een debiele gehandicaptenshow voor
geestelijk gestoorden in welke laatste groep wij als kijker ongevraagd een
plaats toegekend gekregen.
De grootste lul bleek de zender zelf
te hebben of te zijn. En het was niet eens van de publieke omroep BNN, maar van
RTL5, dat op zich is dan wel weer knap.
Wat zagen we: twintig minuten lang,
want wij haakten veertig minuten voor tijd af, verminkingen, veel gezwabber,
geen enkele erectie, foute bewerkte plaatjes die kopieën waren van kopieën van
beroerde foto’s, en natuurlijk Jonah Falcon die beweerde kampioen te zijn op
dit terrein met een geval van
Waarschijnlijk omdat men in ernst een
discussieprogramma nastreefde, kwam er zodoende een mevrouw in beeld die het hoofdprobleem eens dapper aan de orde
stelde: “…de ruimte in je mond is beperkt
en mijn ruimte is klein…”, want een dergelijk flink bemeten orgaan heeft
kennelijk tot doel om opgegeten te worden.
En een andere mevrouw wist zeker dat
mannen binnenkort allemaal zo’n apparaat willen hebben. Immers de
porno-industrie stelt de norm en onze geest is nu eenmaal voor niets anders
meer bevattelijk dan wat ons door de pornoprogramma’s wordt voorgehouden. En
daar kon RTL5 natuurlijk niet bij achterblijven.
Dus als u zich ooit de vraag stelt,
waar zitten de grootste lullen.
Daar dus.
Tv-recensent
Beste tv-recensent,
Het is overduidelijk.
Ook bij het instituut dat tv-recensent heet, heeft de ‘komkommer’tijd
toegeslagen.
Altijd
recht-voor-zijn-raap, vaak diepgaand en soms de plank gemist. Maar vandaag
hilarisch.
TV: er is elke dag wel
wat om over te lullen.
Die vakantie heeft u
goed gedaan. Hopelijk komen er komende week nog een paar van die scherpe, maar
zeer rake beschouwingen over de uitzendingen over de Olympische Spelen. Bol
staand van flitsjournaals, vage voor- en nabeschouwingen, oneindige herhalingen
en niet te vergeten de haast ontelbare onderbrekingen voor de
reclameboodschappen.
Met vriendelijke groet,
Bart Wijnen
Vrijdag 15 augustus 2008
DE LEUKSTE QUIZ
Donderdagavond (Ned. 2, 20:50 uur). Ik heb het al heel lang willen
zeggen, maar nooit durven opschrijven. Ik begrijp niets van "Met het mes op tafel", maar
vind het de leukste quiz die er op de televisie is.
Nadat Joost Prinsen vele jaren terug
eenmalig tijdens de eerste uitzending, die ik miste, de spelregels had
uitgelegd is hij daar nooit meer op teruggekomen, en sindsdien weigert elke
medekijker bij mij thuis er opheldering over te verschaffen.
Prinsen noch enig programmablad doet
dat ook, dus voor mij is al jaar en dag de quiz een quiz in zichzelf. Hoe werkt
het geval en waarom schuiven er bankbiljetten van links naar rechts en soms
weer terug in de kas. Onvoorstelbaar gecompliceerd.
Wat is een shoot-out, wanneer en waarom dient er te worden gebluft, hoe
kan het zijn dat iemand met méér antwoorden goed toch verliest; het lijkt een
dronkemansspel.
Nu praat Prinsen wel zo maar hij is
het niet. Joost is één van de meest begenadigde en innemende quizmasters van
Nederland, en ik kan het dan ook nog steeds zeer goed verdragen dat ik bij de
VARA 35 jaar terug, toen Ellen Blazer mijn naam nog niet kende – dat zal het
wel geweest zijn, een screentest voor een ander kwisje terecht met glans van
hem verloor. Ik ben bij lange na niet zo leuk als hij, en dat ook nooit
geworden.
Terwijl ik er nota bene op de vraag "…noem
vijf componisten met een B…" echt waar binnen vijf seconden zonder
adempauze Brahms, Beethoven, Bartok, Berlioz en Bucini opnoemde werd de laatste
componist door de VARA-directie niet als humor begrepen en viel ik dus af. En
dat werd de start van Prinsen's glansrijke carrière als quizmaster en croupier,
en niet die van ondergetekende. Gelukkig maar. Want permanente vakantie geeft
toch meer rust.
Bovendien, ik houd niet van
pokerkwisjes, maar weer wel van "Het Mes". En dat komt mede door de
heerlijke gezellige en warme ambiance van decor en stijlgevoel waarvan ik
stiekem wel een huiskamer wil hebben, dus het is uitstekende televisie. Als de
spelregels nog eens uitgelegd zouden worden keken er met mij zeker 200.000
personen meer naar, tot die omvang is ongeveer mijn gelijkgestemde
kennissenkring geslonken sinds ik het niet meer doe. Ook nog eenzaamheid dus.
Maar dit kluizenaarsgevoel wordt dus goed gemaakt door Mylou Frencken die bij het programma
hoort en als barjuffrouw zo ontroerd hard en redelijk in de maat mag zingen dat
zij een harde plasser kan veroorzaken maar dit anderzijds steevast weet te
voorkomen omdat ze aansluitend ook vals mag krijten op een leitje, en dat alles
gesteund door Martin van Dijk wiens
melodietjes ik altijd raad als hij een quizvraag uit vervlogen tijden
pianistisch vormgeeft. Zo kan iedereen piano spelen, maar alleen hij wordt
gevraagd. Dat zit niet lekker maar juist daarom is het verrukkelijk theater.
Bovendien zien wij al een jaar of tien de opnameleider Fred Greven (door Prinsen nog steeds
zoals in 1818 gebruikelijk was “floormanager”
genoemd) gekostumeerd door het beeld schuiven waarvan elke programmamaker weet
dat hij de verpersoonlijking is van vakmanschap en bovenal service aan de
makers van het programma, dus wij kunnen hier spreken van een vrijwel volmaakt
televisieproduct.
Zijn dienstbaarheid reikt zo ver dat
hij sommige presentatoren bij elke uitzending trakteert op rumbonen. Dan komt
de stemming er wel in.
Alleen…ik wil het zo graag begrijpen,
als een kandidaat zegt “…ik ga mee…”,
of de quizmaster bromt “…u gaat lekker
hè…”, of als we op de aftiteling de naam zien van de beste graficus van
Hilversum, Johan Volkerijk, omdat hij het vignet heeft ontworpen.
Maar welk vignet, vragen wij ons al
jaren af.
In het aanleveren van goede
antwoorden op de soms lastige quizvragen doen wij niet onder voor de
deelnemende kandidaten. Soms zelfs zijn wij beter. Maar dat blijkt niet
voldoende om het spel te winnen. Dus beste Joost, leg het nog eens uit, één
keer maar. Misschien snappen wij het dan nog niet, maar je hebt dan
gegarandeerd de aardigste en compleetste aflevering aller tijden gemaakt.
Tv-recensent
Beste
tv-recensent,
Leest u de
spelregels even na via deze link, en u bent volledig op de hoogte.
Wat de
kwaliteit van de quiz betreft, ook ik denk dat er geen betere is in zijn soort!
http://www.omroep.nl/nps/mesoptafel/spelregels.html
Vr.gr.
Anton
Donderdag 14 augustus 2008
DOE MAAR GEWOON, DAN DOE JE AL GEK GENOEG
“Toon mij uw televisie en ik zie wie
u bent”, met die aardige slogan trok de VPRO
naar China om een genuanceerder kijk op het reusachtige land te krijgen dan
dezer dagen in al die overige programma’s wordt geprobeerd. Vijf avonden lang (Ned. 2 - 22:40-23:30 uur) een ander China op de buis dan dat van de Olympische Spelen.
Gisteravond: uitzending nummer drie.
De kijkcijfers zijn bedroevend
slecht. En dat heb je dan weer als je er VPRO opplakt en de aankondigingen in
de bladen en op Internet zo verschrikkelijk oersaai en weinig wervend inricht.
Wie wil er nu laat op de avond kijken
op grond van tekstuele aanmoedigingen als:
“..de vergrijzende Chinese samenleving, levensverzekeringen en begraven willen
worden in het familiegraf…”.
Wat jammer want de informatie is erg
aardig om kennis van te nemen en voert heel wat meer interessante eigentijdse
wetenschap over de Chinese cultuur ons land binnen dan alle Olympische
uitzendingen bij elkaar, en zeker die van de repeterende late-avond prietpraat
van de NOS.
Gisteravond bracht de
Chinees-Nederlandse schrijfster Julie
O'Yang ons in contact met Professor
Zhang Tong Dao die is verbonden aan het Media College van de Beijing Normal
Universiteit. De bedoeling was dat de hoogleraar ons iets zou laten zien van de
Chinese televisieprogramma’s, en omdat ze daar maar liefst 3000 kanalen hebben
zijn we er eens goed voor gaan zitten.
Wat een teleurstellend betoog werd
dat en wat zagen we bitter weinig van die programma’s. Natuurlijk nam de
professor de partijideologie en de beïnvloeding vanuit de staat op de korrel en
legde hij de staatscensuur onder de loep. Maar het aantal vertoonde fragmenten
dat hiervan moest getuigen was zo onvoorstelbaar gering dat het doel bij lange
na niet werd bereikt.
Een burgemeester die werd gepakt voor
fraude, een huilende en tegelijk juichende bevolking voor de aardbeving en de
manier waarop de leiders daar respectievelijk mee omgaan. Een enkel fragment
uit een showprogramma of Nieuwjaarsuitzending, het was allemaal zó mager dat
nauwelijks het verband kon worden nagegaan tussen de staatscensuur en wat er de
huiskamer bereikte.
En wat heb je dan aan kritische
vragen voor de televisie als de antwoorden ook in een weekblad of voor de radio
hadden kunnen dienen. En wat een raar on-chinees tromgeroffel in de eindleader
om dat wat er toch al niet was kracht bij te zetten.
Op één punt scoorden de professor en
de VPRO wel. In China bestaan geen kijk- en luistergelden dus alle stations
bestaan bijna volledig vanwege de commercie. En dit levert vaak programma’s op
waarnaar één miljard mensen tegelijkertijd kijken…volgens de professor.
En hij noemde ook een percentage,
want dat zegt veel meer.
“Die programma’s hebben
een kijkdichtheid van 98%, en dat komt omdat ze in China allemaal televisie
hebben”.
En toen verloren wij het geloof in hoogleraar Zhang Tong Dao verbonden
aan het Media College van de Beijing Normal Universiteit. Want ons sinologisch
inzicht is toch wel zo gevormd dat wij weten dat delen van de Chinese bevolking
niet over televisie beschikken, maar meer nog dat er geen kijkonderzoek bestaat
dat één miljard Chinezen kan turven, zijnde 98% per programma. Ze weten niet
eens precies hoeveel inwoners ze hebben.
Waar wij wel in geloven zijn de
rampzalige kijkcijfers van de VPRO voor deze ongeloofwaardige vertoning.
Jl. maandag 1%, eergisteren 1,1% en
gisteravond een kijkdichtheid van 0,8 procent, en dat komt neer op 125.000
kijkers. Logisch toch.
Misschien dat onze methodes van
metingen van de kijkdichtheden eens losgelaten moeten worden op China, zodat
zelfs de Chinese professor kan worden verrast hoe de verhoudingen werkelijk
liggen in zijn land. En dat Julie O'Yang haar kritische vragen misschien ook
wat Hollandser kan inrichten de volgende keer. Gek dat zo’n Chinese uitglijer
meteen al het overige van deze deskundige ongeloofwaardig maakt, en dat deed
het dan ook.
Maar gelukkig valt er ook iets positiefs te noteren met al die
China-programma’s.
Na 20 jaar taalindoctrinatie waarin
de Nederlanders verplicht werden Beijing,
uit te spreken als: beedjieng, mogen we eindelijk weer gewoon doen en Peking zeggen van de televisie (de meeste kranten zijn nog niet
zover).
Nu nog de volgende stap, want toen de
VPRO-voice-over gisteravond het daaropvolgende programma (alweer China) over Mao
Zedong fonetisch aankondigde
als een programma over:
Mao Dzee Dong, hopen we toch sterk dat wij
binnenkort ook gewoon weer mogen spreken, zoals 30 jaar geleden bij ons de gebruikelijke transliteratie was, over Mao Tse-tung of Mao Tse-toeng.
Doe maar gewoon, dan doe je
al gek genoeg.
Tv-recensent
Beste tv recensent,
Iemand bij de Chinees
weleens Beijing-eend horen bestellen ?
hartelijke groet,
Jille Westerhof
Woensdag 13 augustus 2008
DE DOOD VAN STAN STORIMANS
Het duurde gisterochtend vrij lang
voordat RTL de eigen particuliere zenders op orde had om aandacht te besteden
aan de dood van haar cameraman Stan Storimans (39). Vanwege de
carrouselprogrammering, nemen we maar aan, bleek RTL7 in de ochtend onvoldoende
te kunnen worden opengebroken om gepast aandacht te besteden aan de
afschuwelijke gebeurtenis. En RTL4 ging er eerst zelfs helemaal aan voorbij.
Niet dat zijn dood de zender ontging want RTL had ‘s ochtends een najaarspresentatie
die meteen werd afgelast wegens het overlijden van de cameraman. Tijdens deze
bijeenkomst op Kasteel de Hooge Vuursche in Baarn zou de nieuwe programmering
van RTL 4, 5, 7 en 8 worden onthuld. De bijeenkomst werd al snel na aanvang afgeblazen.
Intussen had het NOS-journaal op Ned.
1 het Russische bombardement dat Stan noodlottig werd al enkele malen live
kunnen melden, maar moesten de trouwe RTL-kijkers toch wachten tot 12.00 uur
alvorens de studio voor dit “onderwerp” rechtstreeks in beeld kon worden
gebracht.
Daaraan voorafgaand dus allemaal verouderde nieuwsberichten op RTL7 en
op RTL4, 5 en 8 helemaal niets. De programmering werd gewoon voortgezet en op
de nieuwszender zagen wij onophoudelijk in de tekstbalk onderin berichten als:
Houd snackbars in
wijken tegen, Cuba geeft dieren voor apparatuur, Micheal Phelps: en dat is
drie, alle agressieve honden aanpakken, terwijl iedereen die
genegenheid koestert voor deze zender ademloos in afwachting was van nadere
berichten over de dood van Storimans en de verwondingen van Jeroen Akkermans (rechts).
Het werd tegelijk duidelijk dat
Teletekst in dit soort zaken onvoldoende soulaas kan bieden.
De situatie was zó wrang dat de vraag
zich opdrong: als je niet eens het overlijden van je eigen cameraman
onmiddellijk goed en gepast weet te melden terwijl je vier televisiezenders
daarvoor ter beschikking hebt, is het dan wel zo noodzakelijk of verantwoord
een cameraman + verslaggever naar Georgië te sturen voor een eigen- en laatste
nieuwsinbreng als ook kan worden volstaan met materiaal dat internationaal in
de aanbieding is.
Immers, Nederland had geen speciale
bemoeienis of actuele banden met Georgië, behalve dan dat de vrouw van de
eerste man een Nederlandse is. Het is maar een vraag. Niet meer dan dat. Moeten
wij, ten koste van alles, wel overal bij willen zijn. Het is vloeken in de
journalistieke kerk, maar toch dient die vraag van tijd tot tijd te worden
gekoppeld aan bezinning hierover.
Maar goed, om 12.00 uur op RTL7 dan eindelijk wél live aandacht voor het
verschrikkelijke nieuws door middel van een interview met collega en vriend de
verslaggever Bart Hettema die openhartig de verdiensten, maar ook de
eigenaardigheden, van Storimans onder de aandacht bracht.
Misschien ook in kwalificaties die
voor de nabestaanden niet allemaal even prettig waren (vervalser van bonnetjes, niet wars van smeerpijperij en ander
ongepast gedrag) maar juist vanwege die eerlijkheid was het voor velen een
forse eyeopener hoe het werk van een cameraman bij een nieuwszender zoals dat
van RTL kan bloeien maar ook ontaarden.
Goed gedaan, beter dan al het
gehuichel dat ons links en rechts en in tal van programma’s later op de dag zou
overstromen.
Want toen twee uur daarna alles bij RTL geheel onder controle was, zagen
we vriend en collega Bart Hettema (rechts)
niet meer zo spontaan in beeld en las hij nog slechts buiten beeld een
uitgeschreven tekst voor zonder de openhartige kwalificaties en spontane
ontboezemingen die hij eerder uitte en die natuurlijk ook bij een afscheid als
dat van Storimans behoren.
Maar vanaf nu was er nog slechts oog
en oor voor het heldendom van de cameraman, met vele getuigenissen tot en met
die van de Minister van Buitenlandse Zaken namens wie werd meegedeeld dat hij
de cameraman ook zeer goed heeft gekend etc etc..
Vandaar dat die eerste uren altijd zo
belangrijk zijn omdat dan de meest oprechte herinneringen een plaats kunnen
krijgen. Jammer, dat we zijn vriend en collega Bart Hettema daarna in al die
journaals niet meer live mochten zien en horen zoals eerder op de dag om 12.00
uur; het deed veel af aan de echte, de betrouwbare en natuurlijke bewondering
die velen voor Stan Storimans hadden.
RTL en de NOS maakten er overigens gelukkig en terecht geen punt van dat
NOS-verslagger Geert Groot Koerkamp vanaf 14.00 uur zijn ooggetuige bevindingen
uit Georgië niet alleen bij de eigen zender maar ook bij RTL mocht weergeven.
En zo hoort dat.
Respect voor goede
televisiejournalistiek kan niet in de weg worden gestaan met een scheidslijn tussen
de publieke- en commerciële zenders, zo min als de vraag relevant is voor wie
deze cameraman eigenlijk is gestorven. Dat kunnen alleen zijn directe naasten
uitleggen, zij die momenteel het meest in de hel van verdriet en ongeloof zijn
gevangen.
En wat een afschuwelijke beelden
volgden hierop van de Russische President Medvedev in conclaaf bijeen met zijn
generaals. We zagen nu eigenlijk voor het eerst wat een nare apparatsjik dat
is: koel, koud, kil, berekenend en van staal geboetseerd, erger dan Jeltsin en
Poetin in hun slechtste momenten.
Namens velen: dank aan Stan Storimans
voor het voortreffelijke vakwerk waarmee hij ons bediende en dat, en zo gaat
dat meestal met cameralieden, vrijwel altijd geanonimiseerd tot ons kwam.
Vreemd, dat wij hem nu pas enigszins
kennen.
Tv-recensent
Dinsdag 12 augustus 2008
KNEVEL & BRINK: WAAR VUUR IS, IS ROOK
Er is toch enige moed voor nodig om in de EO-kerk van Andries Knevel en
Tijs van den Brink
een welbespraakte soort Lou de Palingboer
te ontvangen, in dit geval ene Michiel Eijsbouts die volkomen serieus, maar
voorzien van een narrenkap, in de eerste uitzending van het nieuwe seizoen kwam
uitleggen dat er in de hemel een echte God voor de rokers zetelt.
Eijsbouts is er de plaatsvervanger
van op aarde en is daarom ook baas van de in 2001 door hem gestichte
rokerskerk.
Gisteravond (Ned. 1 - 23:20-00:15 uur) was Eijsbouts dus in de studio aanwezig
in zijn functie van As-Bisschop of Paf-Pastoor van de Rokerskerk met 3000
leden.
Maar van die moed blijft weinig over als het interviewduo de man niet
durft aan te pakken en hem ruimte geeft een toren van onzin te stapelen en de
eigen God niet neerzet in plaats van of naast die van hem.
Daarmee illustreerde men de angst dat
ook het eigen geloof mogelijk een narrenkap verdient.
En dat is toch niet wat de EO in het
omroepbestel heeft gebracht.
Kortom, voor de niet- of niet al te
gelovigen in wat dan ook, het was een alleraardigste start van Knevel & Van den Brink, temeer omdat
het journalistieke dilemma verder was wat er op sportief gebied inhoudelijk of
qua beeld nog aan te vullen viel na al het NOS-geweld uit Peking.
Maar gelukkig hadden de mannen de tekortkomingen van Mart Smeets goed in
de gaten, want terwijl de laatste even daarvoor voornamelijk en uitsluitend
zeer gênant geilde op de winnares van de zilveren plak, Deborah Gravenstijn,
hadden de programmamakers haar coach Jan de Rooij in de Nederlandse studio want
die was niet meegegaan naar Peking. En die kwam met een heel wat interessanter
verhaal.
“Wat heb je daar te
zoeken, als je alleen maar op de tribune mag zitten, en niet geaccrediteerd
wordt”, sprak hij geloofwaardig. En wat een
waarheid, want ondanks zijn afwezigheid topte Deborah niettemin op het
allerhoogste niveau.
Zelden hoorden wij een beter bewijs
dat het leger aan meereizende officials net zo goed thuis kan blijven.
En zodoende kregen we heel wat meer
te horen van de zielenroerselen van de succesvolle judoka dan eerder op de
avond uit haar eigen mond, laat staan die van Smeets, te noteren viel.
Maar Andries Knevel zat meer met die nieuwe God in zijn maag, en
probeerde één van de leden van de Rokerskerk, rookcafébezitter, voor te houden:
“U hebt dus een God verzonnen”.
En juist hij had toch moeten weten dat
het antwoord daarop sinds godenheugenis heeft te luiden, en dat kwam er dus
ook:
“…Ik heb geen God
verzonnen, want God bestaat…”.
Heerlijk om vanuit dit narrendom precies alle antwoorden te horen die de
EO-gelovigen altijd zelf ophoesten als een antireligieus vuurtje slechts licht
wordt opgestookt.
Men kwam er niet uit en de Rokers-God
boekte daarom een formidabele overwinning. Want waar vuur is, is rook.
De wijste was gisteravond Job Cohen
die het onderwerp afsloot met:
“…De scheiding tussen kerk
en staat komt mij uitstekend uit…”.
En toen Knevel daarop heftig
instemmend meelachte, wisten wij het zeker:
“…alle Goden bestaan
als je er op de televisie zendtijd mee kunt krijgen..”
Tv-recensent
Maandag 11 augustus 2008
Beste TV Recensent
Uw hartverwarmende commentaar (Tv-recensie jl. zaterdag “schaamte en onbenul”) op het belachelijk
lage niveau van de zogenaamde verplichte publieke omroep sportcommentatoren
verdient inmiddels zo´n beetje de Nipkovschijf.
Toch wil ik hier aan toevoegen, dat ik tegelijkertijd met 2 miljoen kijkers
rechtstreeks heb gekeken naar de openingsceremonie, mooie televisie, doorgaans
wat kitscherig maar in dit geval een prachtig product van een begenadigd
regisseur.
Het commentaar onder deze uitzending bracht het niet verder dan het volgende:
"Hier is uitvoerig voor gerepeteerd".
Beste TV Recensent, bent u het met mij eens dat er hier sprake is van een soort
van verstandsverbijstering?
Wordt het niet eens tijd om de verplichte percentages sportbijdragen aan de
publieke omroep ter discussie te stellen in de tweede kamer? Dit VERNIELEN van
een kostbare AV productie door zulk een ONNOZELHEID?
Stel je voor: je krijgt een registratie van een ORKEST en de commentator
gaat midden in het stuk vertellen dat er wel degelijk druk gerepeteerd
is...terwijl de uitvoering op de achtergrond gewoon door gaat...
Wat zijn dit voor mensen?
Met de allervriendelijkste groeten
Olivier Jansen
(programmamaker)
Beste Olivier,
Opnieuw was er bij de NOS
sprake van ernstige minachting voor de kijker door de openingsceremonie te
verslaan zoals men deed (zie ook: Tv-recensie
jl. zaterdag). Dat dit geen loze constatering is ontleen ik aan de situatie
van nog geen twee maanden terug toen men bij de EK-voetbal de openingsceremonie
zelfs helemaal oversloeg, zodat Nederland als enige land in Europa het toen
zonder de rechtstreekse beelden c.q. een uitgebreid verslag daarvan moest doen.
Dus er is consistentie in de arrogantie dit soort geweldige televisieproducties
maar een flauwe bijzaak te vinden.
Nu kon men er uiteraard
niet omheen, men is er immers zelf met 87 man, doch aan het onnozele
beach-volleybal wordt meer waarde toegekend dan aan het mooiste ceremoniële
spektakel dat, qua beeld (het geluid was juist weer het slechtste dat we sinds
lange tijd hebben gehoord), ooit op de televisie te zien is geweest.
Het is op deze plaats al
vaker gezegd: de NOS is monopolist op dit terrein en daar waar producten en diensten
in handen zijn van monopolisten gaat dit altijd ten koste van de kwaliteit.
Gelukkig behoeft dit voor
de schrandere kijker niet helemaal meer als straf te worden ondergaan, want met
de toenemende ontvangstfaciliteiten kan, zo wij dat willen, worden uitgeweken
naar andere (zij het commerciële) sportzenders of naar de Belgen die het er dan
ook stukken beter van afbrachten.
En op dat moment kun je
dan terecht verzuchten, wat moeten we toch met die amateurs van de NOS die naar
het grootste amusements-evenement ter wereld twee reporters de wei insturen die
alleen ervaring hebben met NEC-NAC.
Dank voor uw instemming.
Met vriendelijke groet,
Tv-recensent
Dag Tv-recensent
Ik heb mij ook mateloos geërgerd aan die twee. Heb nog een
reactie op het www.OlympischeSpelen.blog.nl
achtergelaten.
Ik ben dan ook blij verrast met uw recensie.
Vriendelijke groeten,
Herna Kampherbeek
Geachte heer,
Het dedain, de arrogantie
en de vooringenomenheid vanuit Nederland richting China is stuitend.
Nederlandse commentatoren laten geen ademstoot onbenut negatief naar China
te zijn, bang als ze zijn niet voor vol te worden aangezien.
Vandaar dat ik via
Duitsland naar de spelen kijk, in plaats van getrakteerd te worden op Ten
Napel die het uitspreken van een Chinese achternaam te moeilijk vindt en
dan letterlijk opmerkt 'Tsji en nog nog iets.'
Je schaamt je inderdaad
je ogen uit je kop.
Vriendelijk groetend,
Jan Boltjes
Beste Tv-recensent
Gelukkig hebben we u nog die deze infantiele commentatoren nog doorzien.
Het lijkt wel of dit land zijn taal en geschiedenis van andere landen niet meer
kent.
Wat een verademing dat er Duitse en Vlaamse tv te ontvangen zijn hier.
Ik bedoel de Duitse tv vanwege de waardering voor de kijker, die kijkgeld
betaalt, en zijn schitterende decors en correctsprekende en goedgeklede mensen.
En voor de Vlaamse tv vanwege de nog niet aangetaste taal van het Vlaams (ned).
Wat een onbenullen zijn het hier ik ben echt op verkeerde bodem geboren.
Misschien dat daarom veel mensen vertrekken naar het buitenland. Je schaamt je
echt als je de zgn. Min. Pres. in China ziet die het zgn. even over
mensenrechten heeft, als dit waar is.
Want anders was je dit land allang al uitgezet, maar dit Chinese volk denkt
"och, waar ligt Ned. en wie is deze poppenkastclown, met dat waterfiguur
Kroonprins en aanhang.
Wat een banale taal hoor je hier, je verstaat het Nederlands niet meer van
pubers e.d. alles papegaait maar na hier, vooral als het Amerikaans Engels is.
De errr en nog meer letters zijn uitgestorven in dit Ned. alfabet.
Men houdt hier nog
alleen maar van 'Lamahumor', wat een armoede.
Ja, ik moest dit even kwijt. Meneer de tv-recensent.
Groet
B. Groenendijk
Zondag 10 augustus 2008
SMEETS EN HET CHINA-GEKLAAG
Na het opnieuw zeer geslaagde
optreden van Maarten Ducrot en Herbert Dijkstra tijdens de Tour de France
gingen wij er met blijdschap vanuit tijdens wielerwedstrijden nu definitief
verlost te zijn van het oeverloze Mart Smeets-gewauwel. Smeets naar de late
avonduren voor de nababbel en dagsluiting verloste ons van veel ergernis
terwijl anderen zich zo konden verheugen in het behoud van hun geliefde
veelprater. Iedereen blij.
Maar dat werd gisteren dus een
geweldige tegenvaller bij die fantastische Olympische Tour langs de Muur. Want daar was ie toch weer, Smeets, en dat maar
liefst zes volle uren lang. Even zolang werd ons dus weer een eigen mening
onthouden over wat wij zagen, en vulde de verslaggever, die dus niets meer zag
dan wij thuis voor het scherm, alle denkbare gaatjes met prietpraat, veel
herhalingen daarvan, praatje pot, tot in den treure de zelf verzonnen bijnamen
zoals Lepi voor Leipheimer en praatte hij het voor 100% goed dat er in de
kopgroep van drie man werd gedeald over het bedrag dat men na de finish met
elkaar zou delen. Smeets staat daar achter, dat weten we nu van hem, en daarom
hoort hij daar niet thuis – zeker niet op de Olympische spelen.
Maar omdat ook de NOS-leiding een
dergelijk standpunt kennelijk oorbaar acht, dat verslaggevers promoten dat
Olympische sporters onderweg afspraken maken over de verdeling van geldbedragen
bij winst, kan Smeets ons dus met dit soort verwerpelijke opvattingen over
sportiviteit gewoon blijven bestoken.
“De mensen haten mij of
houden van me”, zo zei hij laatst verdedigend in een
interview, daarbij op slimme wijze volstrekt voorbijgaand aan de inhoud van
zowel de bezwaren als de lof die hem toekomt.
Dus het werd weer een zwarte
commentaarochtend. De Chinezen deugen niet. Kan best wezen, maar velen denken
dan aan miskenning van mensenrechten, Tibetbezetting en zo nog wat uitwassen
van de dictatuur maar Mart gooide het over een andere boeg. Een eindeloos
vedettengeklaag.
Over: langs de kant geen publiek
zodat wij of zij van de straat geen kans hadden erbij te zijn. Over een veel te
kleine tribune. Mart mocht de laatste twintig meter naar zijn commentaarpositie
niet lopen maar werd in een karretje vervoerd. Schande. De huldiging duurde
veel te lang want winnaar Sanchez wilde eerst nog bellen met zijn thuisfront,
dus de Chinezen hadden het slecht geregeld…en zo ging het maar door.
Geen moment kwam het in de bol van de
presentator op dat de Chinezen konden hebben overwogen dat “miljoenen”
toeschouwers op en aan het parcours, want daar spreken we van in dat enorme
land, wel eens een risicofactor van betekenis konden vormen, en dat men
ongehoord gedrang zoals in het Franse hooggebergte met alle risico’s van dien
voor de atleten juist wilde voorkomen. Daar komt bij dat wielrennen op dit
mondiale niveau een televisiesport bij uitstek is. Het hoeft niet, maar zó kan
men er ook tegenaan kijken. Smeets laat voor geen enkel ander denkbeeld ruimte,
en dat maakt hem chronisch ongeschikt als verslaggever.
Het moment van de huldiging na de
wedstrijd duurde naar de zin van de commentator veel en veel te lang. En dat
herhaalde hij almaar. Wat een bekrompen visie. Zou het misschien ook zo kunnen
zijn dat in die zeer goed geregisseerde organisatie juist wel ruimte was
opgenomen om de atleten na de aankomst even zichzelf te laten zijn met hun
omgeving. Iets dat in onze cultuur volstrekt onbekend is, je hebt dan maar te
rennen naar het podium, anders gaat de uitzending op slot.
Niet in de Chinese cultuur dus waar
het gezegde “als je haast hebt ga dan
zitten” een wijsheid is die een oorsprong heeft in dynastieën die heel ver
achter ons liggen.
In plaats van open te staan voor
andere gevoelens, opvattingen en gewoontes, smijt ook op dit gebied Mart Smeets
de deur telkens finaal dicht.
De verkeerde man op de verkeerde
plaats. Wederom.
Tv-recensent