Zaterdag 5 juli 2008
SURINAME: DE VER-VAN-ONS-BED-SHOW
Niet alleen honderdduizenden Surinaamse Nederlanders wachten erop, maar ook
Nederlandse Surinamers, of de vele andere Nederlanders en Surinamers die al 26
jaar kwaad en apathisch bedroefd zijn en de voortgang en afloop willen kennen
van het proces over de decembermoorden van Desi Bouterse.
Eindelijk, eindelijk was het gisteren
dan zover dat de officiële eerste getuigenverhoren in de rechtszaak tegen
Bouterse konden beginnen.
En het was meteen raak. Een lid van het vuurpeloton! verklaarde
dat hij Bouterse op de betreffende dag van de moorden in Fort Zeelandia, waar
ze zijn gepleegd, heeft gezien.
Dus een overtuigend teken van
betrokkenheid, voor zover daar iemand al aan twijfelde.
En wat deed Hilversum?
RTL4-nieuws: NIETS; NOVA: NIETS; Eén
Vandaag: NIETS en het NOS-journaal kwam met een afgeraffeld nietszeggend
beeldberichtje van 18 seconden van enkele personen voor een soort stemlokaaltje
en plaatjes van Bouterse uit een heel ver verleden.
Waarom geen verslag van NOS-journaal-correspondente Hennah Draaibaar (links), die al die jaren zo aanwezig
was toen er nog géén officiële
getuigen vielen te horen.
En waar was bij het RTL-nieuws Nina
Jurna (rechts), de correspondente
voor deze rubriek in Suriname, of een van die andere alerte verslaggevers die
altijd direct worden uitgezonden als er overzee wat te beleven is dat ons
aangaat.
Want toch was er in Paramaribo dan
eindelijk die zaak tegen oud-legerleider Bouterse die samen met 15 anderen
terecht staat voor de moord in 1982 op 15 tegenstanders van het toenmalige
militaire regime in Fort Zeelandia. Althans, de voorbereidende juridische
schermutselingen in de rechtszaal hadden zich al enkele maanden geleden
voltrokken (met Bouterse als grote afwezige), maar nu dan ging het voor het
echies.
Wij, televisiekijkers in Nederland, moesten het voornamelijk doen met
Teletekst.
“…Bouterse is op de
eerste zitting niet aanwezig..”, vernamen
wij o.a. van die bron.
Nee, dat was Bouterse de vorige keer
ook al niet.
Maar zouden wij zo langzamerhand eens
erover geïnformeerd kunnen worden waar Bouterse dan wel is?
Is hij voortvluchtig? Voorgoed zichzelf opgeborgen in de jungle?
Of moeten wij ons verlaten op slechts
geruchten dat hij het land zou zijn uitgevlucht, naar Frans Guyana, Colombia of
Venezuela.
Van geen enkel medium ontvingen wij
enige informatie. Het lijkt erop alsof Boutserse gewoon gezellig thuis in de
leunstoel het proces aan zich voorbij laat gaan.
Waarom zit Desi niet voorlopig in het
gevang, zoals dat in vrijwel elk land ter wereld het
geval zou zijn met een zware verdachte van 15 moorden (met uitzondering dan van
Servië, want daar loop je vrij rond met enkele duizenden moorden op je
geweten).
Officieel is de hoofdverdachte,
ex-legerleider Desi Bouterse, zelfs nog niet gedagvaard, voor zover wij weten.
Waarom laat Suriname deze misdadiger
gewoon lopen? Waarom volgt er geen tv-schakeling naar Paramaribo met de actuele
stand van zaken? Waarom laat het Nederlandse televisienieuws het hier nagenoeg
geheel afweten.
Dus Bouterse was wel degelijk in
Zeelandia, weten we nu, want zelf is hij met zijn ontkenning onvindbaar.
Immers, zelf heeft
de oud-legerleider steeds gezegd dat hij daar toen niet was, en zijn alibi (op
bezoek bij een bevriende familie, de arts Lie Pauw Sam) is nooit goed
onderzocht, voor zover bekend.
Waarom hebben we Ruben Lie Pauw Sam
zelf nooit in beeld gezien hierover. Is hij wel gehoord?
Als Bouterse op die bewuste dag bij
deze voormalige arts, en thans de succesvolste goudzoeker van het land, thuis
was in plaats van op Zeelandia waarom blijft deze ontlastende verklaring dan
ononderzocht?
Of is deze verklaring helemaal niet
zo ontlastend, want buitenlandse media! meldden
gisteravond laat dat volgens een nieuwe getuigenverklaring de moorden wel eens
een dag eerder gepleegd kunnen zijn.
En waar was Bouterse dan wel? Waarom gaat een Nederlandse tv-journalist
nooit eens op dit mysterie in?
Waarom blijft Peter R. de Vries
afwezig als het handelt om het zogenaamde alibi van Bouterse? Waarom blijft onze zeer betrokken beroemde jurist Gerard Spong nu
bij ons buiten beeld als het de kern van de rechtszaak in Suriname betreft, en
hij beter weet, terwijl hij op andere momenten voor van alles en nog wat de
Hilversumse studio’s moeiteloos weet te vinden?
Vragen; zeer vele vragen die net zo
mysterieus achterwege blijven, om maar helemaal niet te spreken over de
antwoorden, als de zaak zelf.
De Nederlandse televisie houdt het
kennelijk voor gezien. Overal ter wereld begluren onze
camera’s, al dan niet aangeboden door bevriende organisaties, de
afschuwelijkste maar ook de allerkleinste misstanden, maar de diep gewortelde
nieuwsgierigheid, laat staan al dat verdriet van honderdduizenden landgenoten
dat maar nooit ophoudt omdat deze zaak na 26 jaar nog steeds niet is afgerond,
ligt momenteel buiten de interessesfeer van televisiejournalisten.
De Surinaamse Krijgsraad hervat het
proces op 1 augustus a.s..
Het is maar dat wij het weten, want
onze tv-journaal-redacties zijn er kennelijk niet van op de hoogte.
Dat hebben de nabestaanden van de
vermoorde onschuldigen, omgekomenen waar zeer velen voordien ook in Nederland
heel erg bij waren betrokken, niet verdiend.
DE SLACHTOFFERS
John Baboeram, advocaat
Bram Behr, journalist
Cyrill Daal,
vakbondsleider
Kenneth Gonçalves,
advocaat
Eddy Hoost, advocaat
André Kamperveen,
journalist, oud-minister
Gerard Leckie,
universitair docent
Sugrim Oemrawsingh,
universitair docent
Lesley Rahman, journalist
Surendre Rambocus, militair
Harold Riedewald, advocaat
Jiwansingh Sheombar, militair
Jozef Slagveer,
journalist
Robby Sohansingh,
zakenman
Frank Wijngaarde,
journalist
Tv-recensent
Vrijdag 4 juli 2008
DE WONDERBAARLIJKE ADMINISTRATIE VAN MAX:
“ÉÉN KEER LID - ALTIJD LID”
Sterren op het doek. Een alleraardigst programma. Maar het
kan door elke omroep worden uitgezonden, ondanks mijn zwak en liefde voor
Hanneke Groenteman die ze met haar naturele en gave manier van interviewen elke
keer weer, dus ook gisteravond, verder weet aan te wakkeren. Maar de vraag is:
wat heeft het schilderen van bekende Nederlanders, die qua aandacht toch al
niets tekort komen, in vredesnaam met de beginselen van MAX te maken.
MAX werd een paar jaar
terug opgericht als nieuwe zendgemachtigde specifiek voor de 50-plusser. Dat
men meteen na dag één al jegens de nieuwe leden
verraad pleegde door zich op de 80-plusser te richten, was al zo'n vreemde
manoeuvre, en dat er steeds meer programma's komen die niet specifiek op de
door MAX beoogde doelgroep zijn afgestemd geeft te denken.
MAX is de kluts kwijt en
is intussen een ziekenomroep geworden; met hele rare programma's zoals De Geheugentrainer, met 's ochtends om
half zeven de voorzitter zelf in beeld die een overjarige mop van MAX en Moos vertelt, werkelijk te suf voor woorden voor de 50-plusser.
Maar men kan zich ook afvragen wat er nou zo specifiek MAX is
aan het nieuwe programma “De Weg naar
Goud” dat gisteravond van start ging vanuit het Olympisch Stadion in Amsterdam. Hooguit
kan men bedenken dat het de presentator Frits Barend zelf moet zijn als dikke
60-plusser.
Dat behoeft
natuurlijk niet tegen hem te pleiten, en evenmin de gevorderde leeftijd van
Hanneke, het mag zelfs niet, maar er valt werkelijk geen argument te verzinnen
waarom deze programma’s thuishoren in de koker van MAX.
Sterren op het
doek, telde overigens een paar
vervelende uitglijers.
Een
van de kunstenaars die Paul de Leeuw op het doek moest zien te krijgen, Corstiaan de Vries, overleed kort na de
opnamen en dat dramatische feit werd terloops afgedaan met na afloop een
titeltje in beeld van 3,5 seconden dat door dit tempo nauwelijks kon worden
geabsorbeerd en de kijker dus volkomen verbouwereerd achterliet.
Een dik half uur had men
hem prominent in beeld gebracht met allerlei aardige spanning opwekkende uitlatingen
en plotseling werd hij in een bijzin gedelete uit het
leven alsof dat op deze manier nu eenmaal bij het programma hoort. Een misser
van formaat.
De andere fout is even
onbegrijpelijk. Ontelbare malen had MAX beloofd in de tv-producties geen van de
inhoud of teksten afleidende muziek te gebruiken onder de films omdat ouderen
dat niet op prijs zouden stellen. Doe dat dan ook niet als je dat belooft! Ook hier
ontbreekt bij MAX elke herinnering aan de aanvankelijke beloftes, want het was
één en al voor de doelgroep afleidende ondersteunde muziek dat de klok sloeg.
Overigens, dit niet ter zijde, de dagprijs voor het slechtste
televisiegeluid van gisteravond gaat naar Jan Reif van NOVA die de rol van
voice over op zich nam bij een overzicht van de gebeurtenissen rond Ingrid
Betancourt.
Reif was tijdens het
inspreken van zijn teksten in een badkuip gaan zitten met een emmer op zijn
kop, en daaroverheen weer een tentzeil en op
Voor dit onwaarschijnlijk
slechte geluid valt geen excuus te bedenken want NOVA heeft de beschikking over
een bolwerk van techniek dat tientallen miljoenen heeft gekost. Het getuigt van
minachting voor de kijker om je er op deze manier van af te maken. Jan Reif
verdient hiermee een nominatie in Het
jaar van het Televisiegeluid.
Terug naar MAX. Intussen
bestookt men daar alle ingeschrevenen in het eigen ledenbestand met e-mails
omdat er zich daaronder zogenaamde leden bevinden die helemaal geen lid meer
zijn. Gisteren richtte men zich tot alle zogenaamde leden met de volgende
kromme boodschap:
“Zoals
u weet is het een belangrijk jaar voor Omroep MAX. Het Commissariaat voor de
Media vraagt alle omroepen op 1 januari 2009 een ledenbestand aan te leveren
met daarin alle gegevens van onze leden. Leden met onjuiste gegevens in ons
ledenbestand tellen volgens het Commissariaat voor de Media niet mee!”.
Waarom alle omroepen de
gegevens van MAX (onze leden) moeten verstrekken is op zich al behoorlijk
vreemd.
Maar opmerkelijker is
nog: MAX dekt zich daarmee in tegen iets heel raars.
Omdat MAX aanvankelijk
geheel andere doelstellingen had dan nu blijken te worden nageleefd, meldde
ondergetekende zich bij de komst van de nieuwe omroep enthousiast aan als lid,
en hij betaalde ook.
Want deze 50-plusser
wilde zich graag 40 voelen en MAX zou daarvoor zorgen.
Die vrijage duurde maar
kort, want de televisie-uitzendingen weken dermate af van wat er was beloofd
toen aan de minister om zendtijd werd gevraagd, dat er weloverwogen en
gemotiveerd, zoals zoveel anderen ook deden, het lidmaatschap weer werd
opgezegd.
Want wie wil er nu lid
zijn van een ziekenomroep als je niet ziek bent en ook niet wil zijn maar
vooral jong en levenslustig wil wezen, ook al ben je dat misschien minder, maar
toen kwam er een omroep en die zei daar
zorgen we voor, een fantastische illusie dus, en het geld was daarom al
overgemaakt nog voor ik het had geteld.
Maar opzeggen, dat gaat
zomaar niet bij MAX. Eenmaal lid blijf je lid. Vele malen nam ik met een
opzegging afscheid vanwege de nare programma’s. Ik sloeg trouwens ook
aanbiedingen (en bijbehorende honoraria) af om mij programmatisch in te zetten
voor deze omroep toen ik na de oprichting daarvoor meermalen werd uitgenodigd.
Dit feit leidde zelfs tot
een directe correspondentie met de moppentapper van MAX, voorzitter Jan
Slagter, die mij na soebatten en smeken uiteindelijk zwart-op-wit toezegde
persoonlijk ervoor te zorgen dat mijn lidmaatschap zou worden beëindigd.
Helaas, zo zit MAX niet
in elkaar, want een lid die dat niet meer wil zijn en alles overhoop haalt om
toch uitgeschreven te worden blijft gewoon in het bestand circuleren; tot de
dag van vandaag aan toe, ondanks toezeggingen van de Geheugentrainer zelf wiens
eigen geheugen hem bewijsbaar steeds meer in de steek laat.
Ondergetekende is dus nog
steeds lid, betaalt geen Euro, heeft vele malen opgezegd, zelfs MAX van Moos
zelf zou mij uitschrijven, en de mediacommissaris zal straks denken, wat een bijzondere
leden hebben ze daar, weer een die het niet wil wezen.
Want het controlesysteem
is niet in staat straks bij alle namen die MAX aanlevert na te gaan of er ook
betaald is. Er wordt steekproefsgewijs gecontroleerd. Dus de uitslag is al
bekend. MAX gaat door. Met vooral programma’s en leden die niet passen bij de
doelstellingen en beloftes van destijds.
Ik heb het nu opgegeven mij voor de zoveelste keer als kankerpit
te laten uitschrijven. Ze doen maar; ben dus nu waarschijnlijk lid voor het
leven (zonder contributie te betalen) en zonder daarmee in te stemmen.
Het Commissariaat voor de
Media krijgt dus per 1 januari 2009 een alleraardigste misleidende lijst van
MAX-ledematen en de vraag is dan of het Commissariaat inderdaad eens zal willen
nagaan of alle aangemelde zogenaamde leden wel betaald hebben.
Dat is de moeite meer dan
waard, want MAX jokt in mijn geval net zo ernstig als zijn voorzitter ook heeft
gejokt toen hij voorafgaand aan de start van de zender al die 50-plussers
voorhield wat MAX voor programma’s zou gaan maken.
Moos komt MAX tegen in de Kalverstraat.
Zegt Moos tegen MAX: "Waarom heb je allemaal wc-papier om je heen?"
MAX: "Ik
heb overal schijt aan!"
Van dat niveau dus; voor
Jan Slagter in De Geheugentrainer, ’s
ochtends om half zeven.
Tv-recensent
Donderdag 3 juli 2008
EEN RADIOMAN OP DE TELEVISIE
Het NOS-journaal had het grote geluk
precies op het geplande ogenblik van de extra aflevering van gisteravond (00.10 uur) met de neus in de boter te vallen omdat op dat moment de rechtstreekse
beelden binnenkwamen van de aankomst van Ingrid Betancourt. Dit laatste
journaal kon tijdens NOVA een paar uur eerder bovendien keurig door Twan Huys
worden aangekondigd.
Een gedegen aflevering van NOVA
trouwens (met het vertrek van Leo de Winter naar de VS) dat de bevrijding nog
zonder beelden maar toch als eerste op de televisie uitgebreid kon behandelen.
Het werd dus een wervelende
televisieavond waarin zoveel goeds en minder aantrekkelijks gebeurde dat het
nauwelijks op te noemen lijkt. Maar ja, om het volgende kan ik toch niet heen.
Want ik luister nooit naar de radio als Giel Beelen erop is.
Dat zit ‘m niet in hem, maar ik houd
niet van het genre, vandaar.
Dus ik zie Giel alleen maar op de
televisie, en altijd vraag ik mij dan af: wat doet Giel Beelen toch op de
televisie. Ik begrijp er niets van.
Die rare pet om een identiteit te
krijgen die je zonder die pet ontbeert, die nietszeggende teksten, en als
bijzit bij De Wereld draait Door staat
mijn verstand helemaal stil vanwege een schedel vol verbazingen over het
waarom.
Want dan moet ik altijd denken aan
die “Life & Cooking”-persiflage
van Carlo Boszhard, want zoals Beelen daar vermakelijk werd getrukeerd en klein
gemaakt zo zag ik Giel altijd al in het echt. Een onvoorstelbaar overbodige
bijzit, op de televisie dan. Op de radio schijnt hij heel wat te kunnen, anders
zou hij niet op de radio zijn, maar daarvoor moet u de radiorecensent maar
lezen. Want die kan vast uitleggen waarom Giel vorig jaar de Zilveren Radioster ontving voor 'beste radioman van het jaar 2007'.
Waarschijnlijk omdat hij een jaar eerder samen met tv-kok Pierre Wind
de moederkoek
van een kort daarvoor bevallen vriendin van hem had opgegeten. Dit onder het
mom van 'moederkoekhappen'. Tja, als je in de ogen van een VARA-directrice
(Vera Keur) dan nog niet rijp bent voor televisie weet ik het ook niet meer.
Want hoe gaat dat bij Vara
Keur-televisie. Als je er maar vaak genoeg op bent ontstaat er vanuit het niets
het toverachtige misverstand, dat zovelen overkwam, dat je er daardoor ook op
thuishoort.
Ook al kun je niks. Heel gek.
Trouwens, bijna alle omroepdirecties
werden tijdens hun korte cursus besluitkunde besmet met dat virus en vele
passanten in de Hilversumse kermis profiteerden er geweldig van.
Anderen moeten het met eigen talenten en creativiteit bevechten, zoals
de succesvolle voorbeelden van gisteravond: Mike
Boddé met een heerlijke show, Wouter
Klootwijk in herhaling met de vraag hoe het toch komt dat sardientjes
altijd in een blikje willen passen, en Kick
van der Veer als de eigentijdse en sterk verbeterde versie van Wim Ibo met Andermans Veren.
Die gingen dus aan Giel op 3 als
rechtgeaarde- en selfmade televisiemannen vooraf, en dat was ook al in het nadeel
van de Vara-radioman op de televisie.
Ik hervat waar ik niet gebleven was
(geleerd in Hilversum – bij de VARA): en zo kwam Giel Beelen bij de VARA
kennelijk aan dat programma van gisteravond (Ned.
3 - 21.55 uur) waar geweldig veel over
te doen was voordat het werd uitgezonden. Heel slim, want zo trapte ik in de
val om ernaar te gaan kijken. Weer een avond naar de klote.
Het programma heette “Factor
Giel”, en kreeg van de VARA van Vera Keur de weinig creatieve
subtoevoeging: “Bizarre en spraakmakende
experimenten met Giel Beelen als lijdend voorwerp”, maar dat was nu juist
altijd al het geval met Giel op de televisie.
Nooit zag ik hem anders waar hij dan
ook met zijn petje op ergens aanschoof. Een bizar lijdend voorwerp, dat de kijker
niets eigens had te zeggen.
Dus hij liet zich gisteravond
bevriezen en in elkaar slaan om op te vallen, en zelfs de MRI-scan inschuiven
waar anderen, kankerpatiënten en zo, maandenlang via een wachtlijst op hun
beurt moeten wachten. Toen haakten wij definitief af.
Ivo Niehe op een ander net bracht geen balans. Wij zagen een
onvoorstelbaar lang voortslepend interview met het Friese model Doutzen Kroes
dat het internationaal helemaal gemaakt heeft.
Er wilde maar geen eind aan komen;
hij bleef maar doorzeuren over het vele geld dat ze nu verdiende, maar
verzuimde het 22-jarige meisje de vraag te stellen, of ons erover te
informeren, hoeveel dat dan is.
Daardoor bleef over, een oudere man
die geilt op een jong ding, dat er erg goed uitziet, maar dat als zogenaamde
interviewer met veel verbaal geweld wil verbloemen.
Als je dat leuk vindt kan dat ter
legitimatie ook zonder een dergelijk wezenloos langdradig vraaggesprek.
En dan de canard. Niehe kwam met “het
nieuws” (dacht hij) dat het beroemde filmpje van het Belgische programma Boemerang waarbij de presentator in de
lach schiet en er niet meer uitkomt (intussen honderdduizenden keren op
Internet opgevraagd) niet echt was, maar geacteerd.
En die ontboezeming nu hoorden en
zagen wij een paar weken terug al bij Kick van der Veer van Andermans Veren, die zoals gemeld
trouwens zelf gisteravond ook op Ned. 2 weer was te zien.
En zo was het spectaculaire
gisteravond toch echt voorbehouden aan het gewone nieuws.
Geen acteurs, maar reality-drama en
tegelijk ook feest.
In Colombia en via alle satellieten
dus ook bij ons thuis; en toen ze naar bed gingen in Hilversum nog heel lang
daarna bij een aantal wakkere buitenlandse zenders.
Tv-recensent
Woensdag 2 juli 2008
OPSPORING VERZOCHT: GELUID KWIJT
Even zeuren. Want weer ging het mis
met het geluid. Deze maal gebeurde het in het live programma “Opsporing Verzocht” van gisteravond (Ned. - 21.45 uur). Tot tweemaal toe zelfs. Floeps. Foetsie. Helemaal weg. De lippen van
Anniko van Santen bewogen nog slechts voor de kat zijn viool.
Maar eerst ging het al fout tijdens moordenaarsinformatie van Sipke Jan
Bousema. Krakend en ritselend begaf langzamerhand zijn zendermicrofoon het
waardoor hij zonder verdere luchtbellen ten onder ging, en daarop attent
gemaakt vanuit de coulissen adequaat (goed hoorbaar en dat was dan weer raar)
moest meedelen:
“…ik
weet niet wat u ervan heeft meegekregen, er is een storing geweest in het
geluid, ga naar de site etc…”.
De storing scheen eigenlijk een fout
want even later verdween dus ook Anniko auditief van de buis, maar dan
helemaal, dus er werd ook nog onjuist geschakeld dan wel de batterijtjes van de
zendermicrofoon waren niet ververst (komt vaker voor in Hilversum).
Op zoek dus naar een hengelaar. Die was er niet. En toen kwam er een
hele kleine meneer over de grond aangeslopen, want daar heeft Hilversum dwergen
voor in dienst, en reikte Anniko vanaf een positie links onder in beeld een
vaste tafelmicrofoon aan.
En dat is dan weer lastig als er
vervolgens een duopresentatie op volgt. En zo zagen we, omdat nu twee
reversmicrofoons het niet meer deden, Sipke Jan en Anniko een schijngevecht
leveren wie de derde kabelmicrofoon mocht vasthouden.
Het kan allemaal gebeuren en is op
zich niet zo verschrikkelijk maar als hetgeen waarom het gaat bij een
dergelijke uitzending, de informatie, daarmee in het gedrang komt, dient er
professioneel te worden gereageerd.
Dus geen mannen die mislukt half buitenbeeld met de tijgersluipgang
snoertjes verleggen, of presentatoren die denken het juist goed te doen door
zich te excuseren en elkaar beurtelings de microfoon aanreiken, en ook en
vooral niet doorpraten als de storing voortduurt.
Wat er ook wordt geprobeerd om de
kijker niet lastig te vallen, juist dan leidt alles wel daarheen omdat elke
corrigerende actie afleidt van de informatie.
Het gedoe in beeld voorkomt dat de
informatie nog schadevrij door de kijker kan worden geabsorbeerd.
Er is maar één manier om dit tijdens live-uitzendingen
goed op te vangen: even het programma met een klein excuus stilleggen, het
probleem al dan niet in beeld verhelpen, en dan weer beginnen vanaf het moment
dat de storing intrad.
De kijker heeft daar geen enkele
moeite mee.
En het zijn veel programmamakers zelf
die altijd zeggen (volkomen ten onrechte trouwens) het liefst live te werken
omdat er dan nog ruimte overblijft om eens wat mis te laten gaan.
Dat “even stil leggen” heeft
weliswaar vervelende consequenties voor de totale crew met het volgen van het
draaiboek, het herstellen van de autocue, het instarten van video’s etc., maar
ook daar moet dan maar kort de tijd voor worden genomen.
Alles is beter dan dat er essentiële
gegevens verloren gaan, want dan is het onderwerp, met alle kostbare
inspannende voorbereidingen voor niets geweest.
Absoluut bij serieuze informatieve
programma’s als “Opsporing Verzocht”,
want dat is het.
Toch niet echt moeilijk?
Zeker niet in “Het jaar van het Televisiegeluid”.
Tv-recensent
Dinsdag 1 juli 2008
MUZIKAAL NIEUWS (2)
N.a.v. de Tv-recensie van zondag 29 juni betreffende het
oneigenlijk toepassen van muziek onder nieuwsberichten bij het RTL-nieuws,
ontvingen wij onderstaande reactie:
Geachte tv-recensent,
Aangezien ik de dienstdoende geluidstechnicus was afgelopen
zaterdag bied ik bij deze mijn excuses aan omdat een gedeelte van de uitzending
blijkbaar niet goed te verstaan was.
Dit was en is natuurlijk niet de bedoeling.
Neemt niet weg dat u in uw recensie een paar dingen niet goed
benoemt.
Ten eerste zijn wij geluidstechnici niet verantwoordelijk voor
de keuze of, en zo ja welke, muziekjes er worden gebruikt.
Dit hoort bij het takenpakket van de eindredacteuren en
regisseurs, oftewel, net zo als in de tijd dat u de Vakantieman maakte.
Als wij vervolgens dat muziekje te hard zetten zodat de voice
over niet meer goed te verstaan is dan doen we inderdaad iets niet goed.
Het enige excuus dat ik hiervoor aan kan voeren is dat als de
keuze is gemaakt om een underscore te gebruiken, je deze toch een beetje moet
kunnen horen, omdat je anders gaat luisteren of je nu wel of niet een muziekje
hoort....
Een rechtvaardiging voor de underscores is moeilijk te geven,
aangezien dit toch vooral een kwestie van smaak is. Bij het RTL nieuws wordt
het gebruikt om van de korte nieuwtjes 1 geheel te maken en het iets meer
"vaart" te geven.
Maar ook dat weet u eigenlijk wel, omdat u bij de uitzendingen
van de Vakantieman bij bepaalde programmaonderdelen ook wel gebruik maakte van
achtergrondmuziekjes...
Ik heb ze nl. jarenlang (met veel plezier) in mogen starten!
Blijkbaar was ik zaterdag iets te enthousiast met de muziek,
waarvoor nogmaals mijn excuses.
Met vriendelijke groet,
Wendel van Rheenen
HGT RTL Nederland
Beste Wendel,
Buitengewoon sportief dat
je op deze manier wilt en durft reageren. Het roept tegelijk weer aangename
herinneringen op aan onze uiterst prettige samenwerking in het verleden waarin
je bovendien goed blijk gaf het vak te beheersen.
Een paar dingen.
Het gaat er eigenlijk
niet om dat het betreffende muziekje te hard wordt ingefade, want helemaal
ongelijk in je argumentatie heb je niet. Als het te zacht is kan het irritante
effect inderdaad nog wel eens groter zijn omdat je dan helemaal niet meer weet
wat er aan de hand is; je denkt dan al gauw aan een storing in je toestel omdat
een naburige zender zich overmeestert van die waarop jij als kijker/luisteraar
hebt afgestemd. Dus als er dan toch een underscore wordt toegepast dan maar
niet zo stiekem.
En ik weet ook dat het
bij RTL meestal niet de geluidstechnicus is die beslist of en welke muziek er
gebruikt wordt maar de eindredacteur of regisseur.
Deze interne kwestie is
eigenlijk bijzaak. Waar het om gaat, en dát is essentieel, is dat er geen
informatief voordeel is te bedenken als aan nieuwsberichten geluiden worden
toegevoegd die er niet in thuishoren. Juist bij het nieuws vraagt alles om
authenticiteit, en het mag geen speeltje zijn van een lolbroek die bovendien
niet kan uitleggen waarom hij er maar een trommeltje of de Jostiband onder zet.
Ik verschil dus met je
van mening dat dit een kwestie van smaak is, want élke smaak is in het geding
als de informatieve waarde van nieuws daarmee wordt ontkracht. Bovendien, als
het om smaak zou gaan moet die van de kijker prevaleren en ik heb wat dat
betreft nog nooit van een smaaksoort gehoord die vraagt om teringherrie onder
nieuwsberichten die zelfs zonder nieuws als toegevoegde waarde niet te
verdragen is. Het vraagstuk zit dieper.
Bij de absorptie van
informatie door een kijkende consument dient de zendende partij er alles aan te
doen om te voorkomen dat de boodschap verloren gaat door niet ter zake doende
impulsen. Er zijn mij binnen de massapsychologie geen publicaties bekend
waaruit blijkt dat de toevoeging van een monotoon kerkharmonium mij beter in
staat stelt te beseffen dat het aardgas binnenkort op is.
Nieuws dient sec te
worden gebracht, en ik hoop van harte daarvoor binnen de professie meer bijval
te krijgen en gelukkig is dat steeds vaker het geval.
Zelf schrijf je ook: Een rechtvaardiging voor de underscores is
moeilijk te geven. Dus eigenlijk ben je het al met mij eens.
Dan de muziekjes in
bijvoorbeeld Vakantieprogramma’s. Mits zeer zorgvuldig en weloverwogen
toegepast hebben die juist weer wel een uiterst nuttige functie, bijvoorbeeld
om in het kader van “infotainment-programma’s” een boodschap die anders niet te
verkopen is, of vanwege de saaiheid niet overkomt, toch over het voetlicht te
krijgen. Die extra impuls voor informatieabsorptie bereik je bijvoorbeeld door
onder loodzware onderwerpen vrolijke jodelmuziek te zetten, of tegenovergesteld
Wagner-ouvertures onder hele lichtvoetige onderwerpen. Het contrast dat daarmee
wordt opgeroepen is dermate groot dat de bovenkamer signaleert en de impuls
afgeeft “hier is iets heel bijzonders aan de hand, dus let op”. Dat mag en moet
bij goede infotainment, dat mag en moet nooit bij goede journalistiek
ingerichte nieuwsuitzendingen waarbij het onderwerp zelf de kijker op het
verkeerde been moet zetten en niet de vorm.
Daarom is de vormgeving
van het NOS-journaal zo slecht, waarbij de onderwerpen, en ook de start en
finish, worden gemarkeerd met zware bliksemschichten en donderslagen die
seconden lang aanhouden. Deze volstrekt mallotige vormgeving is echt op geen
enkele voor de consument voordelige betekenis gebaseerd. Dat is gewoon herrie
en een janboel zonder gedachten. In het algemeen ligt het RTL-nieuws veel beter
in balans, maar niet dus met die rare bijgeluiden waarover wij het nu hebben.
Ik ben niet zo’n schoolmeester maar lees mijn ideeën over infotainment
en het principe van de zachte infiltratie er eens op na, misschien dat ik het
daar beter verduidelijk dan hier in het kort (http://www.televisieman.nl/kun.html).
Ik hoop van harte dat
jouw eindredacteur volgende week zal zeggen:
“laat maar weg die rommel”.
Wedden dat de uitzending
beter wordt?
Nogmaals dank voor je
fidele schrijven.
Hartelijke groet,
Tv-recensent
Geachte Wendel van Rheenen,
Vooral in het door de tv-recensent uitgeroepen Jaar van het
TelevisieGeluid, volg ik met veel genoegen, de scribent op de voet. Het OOR is
door zijn fijngevoeligheid en veelzijdigheid misschien wel het belangrijkste
orgaan dat we hebben. Het ontvangt echter enorm veel onwelgevalligs. Belangrijk
gegeven in deze; het gehoor is willoos.
Voor iets dat je niet wilt zien, kun je je blik veelal afwenden,
hoewel dat in het kader van televisie kijken vast niet de bedoeling is. Onze
oog-gerichte maatschappij is nu niet bepaald beeldvriendelijk ingesteld (een
ideetje wellicht voor het volgende Jaar van het Televisie-Beeld?)
Velen denken dat als je slechthorend bent, je op dit terrein een
probleem minder hebt. Niets is minder waar, maar dit terzijde. Met
belangstelling en waardering heb ik uw reactie op de site van de tvrecensent
gelezen.
Het is namelijk een tamelijk zeldzame aangelegenheid dat er
vanuit de hoek van verantwoordelijken op dit terrein, iets vernomen wordt. Op
EEN punt bent u in elk geval verhelderend:
* Geluidstechnici zijn NIET verantwoordelijk voor de keuze of en
zo ja welke muziekjes er worden gebruikt. Hoort bij het takenpakket van de
eindredacteuren en regisseurs.*
Dan kunnen we alvast wat gerichter de confrontatie aangaan in
het grote afschuiven, negeren dan wel ontkennen van enige verantwoordelijkheid.
Sta mij toe nog wat -voor ons soort mensen- wonderlijke
uitlatingen met u door te nemen:
* Als de keuze is gemaakt om underscore te gebruiken, moet die
een beetje te horen zijn, omdat je anders gaat luisteren of je nu wel of niet
een muziekje hoort.*
~een onbegrijpelijk soort van constatering waarbij het
verkleinwoord van muziek de boel nog verdachter maakt (denk aan “een hapje, een drankje, een
terrasje en een feestje…”)
* Een ''rechtvaardiging voor de underscores is moeilijk te
geven'', aangezien dit toch vooral een'' kwestie van smaak'' is.*
- een heuse inkopper want over smaak valt niet te twisten en
juist omdat je het nooit iedereen naar de zin kunt maken: NIET doen!
* Underscore om van de korte nieuwtjes 1 geheel te maken en het
iets meer vaart te geven.*
- de grootste vergissing van deze tijd is dat we behoefte hebben
aan snelheid en vaart: flitsend van het ene onderwerp naar het andere, met veel
lawaai en bombarie.
Het tegendeel is waar!
Dat brengt mij tenslotte bij een opmerking van de Geachte
TV-recensent en zijn zeer zwakke argumentatie ter verdediging van het somtijds
gebruikmaken van muziek bij “info-tainment”.
(…. Het contrast dat daarmee wordt opgeroepen is dermate groot
dat de bovenkamer signaleert en de impuls afgeeft “hier is iets heel bijzonders
aan de hand, dus let op”….)
Stichting BAM stelt heel duidelijk dat wij ook niet zachtjes
geïntimideerd willen worden.
Het gaat absoluut niet om de keuze noch het aantal decibels van
de toegevoegde muziek.
Het is een kwestie van respect voor de spreker, dan wel het
gesprokene.
Respect betekent : her-zien ofwel om-zien, zodat we ons kunnen
inleven in de televisie die dat bij de kijker (!) van binnen teweegbrengt. Die
werkelijkheid heeft een eigen inhoud- en vormbehoefte, want onze zintuigen
worden al genoeg gemanipuleerd.
We zijn niet blind, noch doof en willen dat graag zo houden!
Met dank voor uw tijd en aandacht
en met een vriendelijke groet,
Lia Verhaar, dir - www.stichtingbam.nl
Bestrijding Akoestische Milieuvervuiling
Bescherming Akoestisch Milieu
(Wij behartigen de belangen van al degenen die gebukt gaan onder
de vele vormen van geluid/'muziek'geweld, waaronder de gruwel/tirannie van
achtergrondmuziek in radio-en tv-programma’s.)
Geachte mevrouw Verhaar,
Met alle respect voor de
doelstellingen van uw stichting, en dat is groot dat weet u, u draaft door als
u alle achtergrondgeluid in alle vormen wilt uitbannen. U noemt dat ten
onrechte “intimideren”. Er zijn takken
van sport, zoals de speelfilm, maar ook documentaires en gebieden binnen het
infotainment waar muziek een fantastisch middel kan zijn om met effecten een
gemoedstoestand te bereiken; dit wordt soms ook wel “kunst” genoemd. En kunst
bestaat nu eenmaal bij de gratie van manipulatie van zintuigen. Ik neem dan ook
aan dat u dit niet bedoelt.
Want U wilt kunst toch
niet gaan verbieden en inwisselen voor de stomme film.
Dan kan men net zo goed
onder opera en operette (ook op televisie) de muziek weglaten omdat de teksten
dan beter tot hun recht komen.
Waar het om gaat is de
“overlast”, en die is er bijna altijd als achtergrondgeluid wordt ingezet op
momenten dat dit helemaal niet nodig is, wanneer het niets toevoegt dan wel
vanwege de herrie het product alleen beschadigt en ons gehoor en ons humeur
ontregelt.
Of als tijdens een
concert vanwege een gebrek aan goede oren aan zijn hoofd de geluidtechnicus
verkeert schakelt, de muziek in onbalans brengt, of de vocalist ver beneden het
niveau van de begeleiding wegfade.
En waar het ons verder in
Het Jaar van het Televisiegeluid om
gaat is het bestrijden van amateurisme in het vak waar een aantal oelewappers
funktioneert dat zomaar wat doet zonder zich te realiseren dat er ook nog
kijkers zijn voor wie, door wie en namens wie men een boterham verdient.
Groet,
Tv-recensent.
Maandag 30 juni 2008
CAN YOU HEAR ME? – “NO”
“Can you hear me?”, luidde de vragende titel van de EK-song van 2008. En Enrique Iglesias
was uitgenodigd om voor honderden miljoenen kijkers live het liedje voor te
dragen. Dat deed hij. En ons antwoord moet luiden: “…Nee, no way, helemaal niks, niente, rien…”, en gisteravond vooral
“…nichts en nada…”. De zanger werd
buitengesloten omdat de geluidtechnici waren vergeten een lijntje door te
zetten naar de huiskamer…een aftapje of aftakje te maken.
Want denk niet dat er alleen in
Nederland tientallen geluidsoelewappers rondcirkelen die niet weten hoe ze
zangers op de antenne moeten krijgen; in de rest van Europa is het nog veel
erger gesteld.
Kijk, als 'Einigkeit und Recht und
Freiheit' een beetje onder niveau blijft, dan kunnen wij daar om twee
redenen zeer goed mee leven.
Want de tweede reden is dat die
jongens op het veld immers niet zijn ingehuurd als de Wiener Sängerknaben.
Maar als Iglesias wordt
gecontracteerd om als hoogtepunt van de openingsceremonie voor dat waanzinnig
grote televisiepubliek met zijn band die leuke EK-song neer te zetten, dan is
het toch echt de bedoeling dat wij daar thuis iets van meekrijgen.
Het was weer verschrikkelijk. Het
leek het Eurovisiesongfestival wel, zó slecht. Slechts van een
achtergrondkoortje vingen wij zo nu en dan heel in de verte op: ”en oe ie mi”, maar van de voorzanger
bleef de microfoon dicht. Of liever gezegd, die stond wel open maar werd niet
doorgeschakeld en slechts gebruikt als general noice, decor, achtergrondgeluid.
Alle schuiven en knoppen van het mengpaneel waren met de verkeerde of geen
bronnen verbonden.
Toen de NOS bij aanvang van het EK de
arrogantie had om vrijwel de gehele openingsceremonie als enige land in Europa
maar niet uit te zenden waren wij daar een beetje getergd om. Dus de camera’s
waren er bij het slotfeestje op het veld nu wel bij.
Camera’s wel ja, en o zo leuk, want we zagen driekleurige ballonnetjes
opstijgen en dat moest Nederland voorstellen, zo werd toegelicht, omdat de
Russen ons land eruit hadden geschopt. Dus als de NOS juist nu er niet bij was
geweest hadden we dat enigszins kunnen begrijpen.
Maar wat uiterst verwonderlijk is, dat de keel van de hoofdartiest moest
worden dichtgeknepen. Daar valt geen
reden bij te bedenken.
Enkele weken lang heeft de
Oostenrijke- en Zwitserse televisieafdeling, zij het met veel hulp van
buitenaf, maar dat doet niet ter zake, werkelijk meer dan voortreffelijk al die
wedstrijden in beeld gebracht…zo goed was het nog nooit.
En dan nu die onvergeeflijke blunder
om de geluidsweergave van een volledige song te beperken tot het stadion zelf
en ons als enthousiaste kijkers buiten te sluiten.
Een echte smet op een gigantische
productie waarvoor excuses onvoldoende zijn.
Maar die komen er toch sowieso niet,
want de debiele geluidsfreaks denken dat het zo hoort…ook in “Het jaar van het Televisiegeluid”.
Tv-recensent