Zondag 29 juni 2008
MUZIKAAL NIEUWS
Weer zoiets afschuwelijks in het
kader van “Het jaar van het
Televisiegeluid”: het RTL-nieuws zoals dat gisteravond (RTL4 – 19.30 uur) te incasseren viel. Zo halverwege de uitzending wordt overgeschakeld
naar een soort rubriekje dat het zogenaamde “korte nieuws” bevat.
Om ons aan het verstand te peuteren dat dit als een snel overzicht moet
worden begrepen, wij kijkers zijn namelijk ernstig zwakhoofdig als het ‘t volgen van RTL-berichtgeving betreft, volstaat dit journaal
niet met het nieuws gewoon kort dan wel kort aangebonden te houden, maar worden
de berichten vanaf dat moment voorzien van “muziek”
als dragende factor en ondersteuning van de belangrijkheid ervan opdat wij
begrijpen dat snelheid troef is en de uitzending nog niet is afgelopen.
Het is wel nieuws, maar eigenlijk ook
weer niet, wil de redactie zeggen, anders hadden ze het wel zonder
ondersteunend rumoer gedaan. Het zijn berichtjes van een seconde of vijftien waarvan
de redactie aanneemt dat wij er überhaupt geen interesse in hebben maar waaraan
vanwege de doelstellingen van het eigen programma toch niet voorbij mag worden gegaan.
Dus wij zien beelden van een Chinees stadion met een verschrikte dame +
kind ervoor omdat de voetbaltempel voor de Olympische
spelen 300 miljoen Euro heeft gekost.
Of een ander detailbericht zoals de
aankondiging gisteravond dat binnenkort ons aardgas op is. Kleinigheidje, dus
muziek.
Of, en daar keken wij toch echt van op, het filmisch verslag
vanaf het Zuid Franse “Montpelier” omdat Nederlanders daar in verband met de
brandstofprijzen nog snel even hun tank volgooien, terwijl dat het domste is
dat RTL kan menen omdat de brandstof in Spanje 30 ct. goedkoper is, en je dus
beter over de grens kunt tanken.
De beelden waren dus vals, want elke Hollander die op
reis gaat weet dat.
Dat soort berichten dus, dat je graag
met geraas, geruis, zo u wilt lawaai, heibel, rumoer
of gedruis wilt overstemmen om er niet al te nadrukkelijk de aandacht op te
vestigen.
RTL4 heeft er met
name op zaterdagavond patent op.
De voice-over wordt daardoor ook nog
tamelijk onverstaanbaar omdat wij geen drie informatiebronnen tegelijk kunnen
absorberen (beeld, muziek, gesproken woord), maar dat is dus juist, zoals
bovenstaand begrijpelijk wordt gemaakt, de bedoeling van het geheel.
Hoewel bovendien de term “muziek” de
lachlust opwekt want in werkelijkheid kiezen de makers niet voor een vrolijk
deuntje gerelateerd aan positief nieuws zoals altijd gewenst is als de
geinponem Minister Eurlings in beeld is, of bij ernstige zaken die zich lenen
voor de Marche Funèbre van
Chopin, terwijl dat altijd juist andersom moet zijn, maar voor pornogeraas.
Wat men dan op de achtergrond hoort
is een soort Staphorster kerkharmonium waaruit slechts drie klanken voortkomen
die al die minuten lang in dezelfde volgorde en met volle kracht worden
herhaald. Daaraan toegevoegd is het luidruchtige geruis van een Korte
Golf-transciever die tevergeefs contact zoekt met Mars en pas ophoudt als ook
het harmonium het begeeft. Zo ongeveer raast de RTL-journalistiek door de
gebeurtenissen van de dag heen.
Waarom dat moet? Niemand, maar dan ook helemaal niemand, kan dit
uitleggen, en heeft het ooit uitgelegd. Het is een soort ingeroeste gewoonte
van enkele debiele freaks die bij de start van de zender een bakje
geluidsbumpertjes hebben aangelegd, omdat er toen nog geen nieuws was om uit te
zenden en die tekortkoming daarmee kon worden gecamoufleerd.
En nu er wel de faciliteiten en
mankracht zijn om nieuws onze richting uit te sturen heeft men vergeten dat
digitale bakje straatgeluiden te deleten omdat er door
een vroegere hoger hand kennelijk “goed
bewaren en vaak gebruiken” op is gekalligrafeerd.
Er is in de wereld van de
massacommunicatie c.q. massapsychologie nog nooit iemand geweest, of is er een
publicatie over verschenen, in relatie tot een pleidooi voor het tijdens het
nieuws in de ether brengen van deze herrie. Integendeel, alles wat er over
bekend is duidt in de richting van ernstige irritatie bij de kijker, variërend
van jeuk, vlekken op de arm tot acute hartstilstand.
Niettemin zetten de RTL-editors en
vormgevers hun pogingen om het aantal orgaandonoren op te voeren ernstig voort
want hoewel er nul komma nul ander belang is bij het creëren van die
afgrijselijke kabale commotie, is er ook niemand die er wat aan doet. Echt, het is niet te geloven, niemand…helemaal niemand…die zich
daar ooit heeft afgevraagd wat de zin is van die keet, dus het ernstig
verminken van je eigen nieuws waaraan minstens een dag lang hard is gewerkt om
het binnen te krijgen.
En als er al iemand zichzelf die vraag ooit gaat stellen komt hij bij
het gebrek aan een antwoord beslist niet op de idee die auditieve janboel te
beëindigen.
Want bij RTL denkt men echt dat er
functionele waarden aan kleven. Waarschijnlijk hebben die lui daar, volkomen
uit de koers en op drift, NRC Handelsblad gelezen en van de tamelijk
dove muziekrecensente Wenneke Savenije (die alles fijn vindt als er maar geluid
uit komt) begrepen dat vals en hard
niet bestaat, want wij gewone mensen die ook willen oordelen zijn slechts
betweters en onwetenden (volgens haar).
Derhalve: ondergetekende nodigt hierbij de lezers uit zich alstublieft te melden
als er ook maar één argument te verzinnen is om deze tyfesherrie te
rechtvaardigen.
Mocht het vanwege dat pleidooi niet
kunnen ophouden, ok, maar laat het ons dan in elk geval begrijpen.
Dat schiet al een eind op.
We beloven oprecht respect te zullen
hebben voor dat debiele antwoord.
Tv-recensent
Geachte TV-recensent,
Uit het hart gegrepen,
uw woeste irritatie over de 'underscore' bij het nieuws. Ik vermoed dat het nog
voortkomt uit de tijd van de begeleidingsmuziek bij stomme films in de vroegere
bioscooptheaters: eerst met een rammelpianootje, later met de grote orgels,
letterlijk uitgerust met toeters en bellen.
Terwijl de acteurs toen
toch echt met mimiek de emoties meer dan levensgroot uitbeeldden, werd dat nog
eens ondersteund met spannende muziek zodat we er absoluut van overtuigd waren
dat we met onze emoties goed zaten.
Net als u krijg ik af
en toe de behoefte om de technici bezig te zien het geluid en de beelden te
verknallen, op heterdaad betrapt, kijk, daar grijpt hij naar de knop 'spanning
en avontuur'.
Wat gaat er op dat
moment in zijn of haar hoofd om?
Vanuit welke culturele
achtergrond neemt hij die beslissing? Hoe was zijn jeugd? Kent hij Leo Blokhuis?
Nou ja, van die vragen dus.
Aan de andere kant wil
ik toch ook op een verheugende tegengestelde trend wijzen: de blokjes nieuws
'zonder commentaar', zoals die bijvoorbeeld te zien waren in het
programma Knevel & Van den Brink - maar begonnen bij buitenlandse
zenders.
De nieuwsbeelden worden
dan getoond met uitsluitend het originele geluid erbij, er is geen nieuwslezer
of voice-over bezig met extra duiding, hooguit een lichtkrantje onder in beeld
dat onderwerp, plaats en tijd aangeeft.
Een verademing en vele
malen indringender dan het gepiep, geknor en gebrom waarmee men gewoonlijk
meent het nieuws extra 'dimensie' te moeten geven.
Zelfs stilte, hooguit
gevuld met wat 'atmosferisch' plaatselijk omgevingsgeruis (voor kijkers met
surround-sound een bekend verschijnsel) kan zo een
vele malen grotere impact hebben dan alle bedachte audio-opvulsels.
Ik zou bij de omroepen
willen pleiten voor minstens 50% van het nieuws in de 'zonder commentaar'-vorm.
Je blijft als
vastgenageld op je stoel zitten.
Met vriendelijke groet,
R. van der Schans
Zaterdag 28 juni 2008
MANDELA-CONCERT
UITZONDERLIJK BOEIEND
Wat een geweldig concert (Ned. 3, 19:30-23.30). Heerlijke televisie met topsterren, zeer veel goede muziek
uit Zuid-Afrika die ons onbekend was, een van de beste goede doelen die je maar
kunt bedenken, Mandela zelf in de loge, een muzikaal kleurenspektakel ook, en
een puik presentatiekoppel bestaande uit Brecht van Hulten, en de onweersproken
pop-kenner Leo Blokhuis.
Vooral dit duo moet blijven, de synergie was 100% en
eindelijk zagen en hoorden we in dit genre eens presentatoren die elkaar niet voor
de voeten liepen maar een professioneel duo waarbij de een steeds de ander met
kennis van zaken aanvulde, en andersom.
Daardoor kregen wij een lawine aan
kloppende en zinvolle informatie betreffende het concert en de optredende
artiesten over ons uitgestort.
Alles strookte. Zo hoort het, zo moet
het: Hilversum, maak dit koppel dus tot
standaard!
Het concert met de naam “
De NOS zorgde voor een alerte vertaling
van al de jubelende artiesten en koos voor een wonderbaarlijk aandoende
techniek om soms in staat te zijn de ondertitels al in te starten als de
spreker nog moest beginnen. Knap.
Muziek, zang en vooral emotie volop
zonder een enkel zakje in de spanningsboog. Louter hoogtepunten. Mogelijk dat
hooguit Mandela zelf sommigen heeft teleurgesteld toen hij het woord nam. Niet
vanwege zijn ouderdom waarbij wij helaas getuige moesten zijn van de gebreken
die daarmee gepaard gaan. Maar velen hadden gehoopt dat de wijze jarige iets
actueels zou zeggen over de toestand in Zimbabwe.
Hij werd er zelfs impliciet toe
opgeroepen, door bijvoorbeeld Gerri Halliwell van The Spice Girls:
“…Ik zou graag willen
dat je je had uitgesproken over Zimbabwe. Misschien luistert Mugabe wel.”
Maar nu kan je wel deel uit maken van
The Spice Girls, en je zelfs permitteren de fout te begaan Joan Baez vergeten
aan te kondigen toen zij samen met Johnny Clegg bezit nam van het podium, maar
Mandela de les voorschrijven is andere koek.
Nelson Mandela liet dan ook na erop in te gaan. Het verbaasde ons niet.
Zijn strategie is altijd er een geweest om dictators niet al te zeer te
bruuskeren, dus in dit geval ook Mugabe niet.
Het was Mandela die destijds ook de Libische dictator Moeammar al-Kadafi min of meer in de armen sloot toen de hele wereld de
man het graf in wenste, en niet zonder resultaat.
Het zou juist opzien hebben gebaard,
en contraproductief zijn geweest, indien de bejaarde held gisteravond zou
hebben meegehuild met allen die Mugabe van het toneel weg willen hebben.
Nu is zelfs op die plaats zijn
invloed nog aanwezig.
Een concert dus met uitsluitend toppers, teveel om op te noemen, en
hoogtepunten waarbij het optreden van Annie Lennox met het Agape Choir de
meeste harten zal hebben gestolen vanwege de authenticiteit van de stemmen en
de muziek en de blijheid die er elke seconde van afstraalden.
Natuurlijk was er ook de “Hoop van
Joanna”, maar voornamelijk kwam die wederom van de nu broze Mandela zelf,
waarover het succesvolle Nederlandse presentatiepaar Van Hulten en Blokhuis aan
het slot terecht lyrisch werd vanwege het enorme aura dat Mandela maar blijft
uitstralen, ook al moet hij nu echt door de jaren en het lijden getekend door
vrouw en omstanders fysiek op de been worden gehouden.
Een historisch concert van groot
formaat dat de geschiedenis zal ingaan als vredesmanifestatie, terwijl het als
anti-aids-inzameling was begonnen. En daarom zal er nog vaak om worden
gevraagd.
Prachtige televisie.
Tv-recensent
Geachte Tv-recensent,
Ik ben het inhoudelijk
helemaal eens met uw reactie op het MANDELA-CONCERT.
Wat me
echter aan de uitzending stoorde was de geluidskwaliteit.
Daardoor
kwam een aantal artiesten helemaal niet tot hun recht.
Bij andere
muziekuitzendingen maakt u, indien nodig, daar meestal wel een opmerking
over.
Het
verbaast me nu dus, dat u hier geen melding van maakte. Het kan natuurlijk ook
zijn dat zich niet stoorde aan het geluid, maar dat durf ik, gezien uw recente
recensies, te betwijfelen.
Met
vriendelijke groeten,
Henk
Marinussen
Geachte heer Marinussen,
U hebt helemaal gelijk. De reden dat ik mijn bezwaren tegen de
slechte tv-geluidsweergave maar eens oversloeg was dat de erbarmelijkheid ervan
niet constant was. Sommige nummers werden uitstekend doorgegeven (zoals
bijvoorbeeld dat heerlijke Agape Choir), en ook andere
artiesten waren goed te verstaan of in goede balans met de overigens uitstekend
musicerende begeleiders.
Maar in zeker de helft van het aantal gevallen ging het weer
hopeloos mis. Grootheden als Joan Baez waren nauwelijks te
verstaan, en een aantal musici zagen wij indrukwekkende visuele fratsen
vertonen maar wat het geluid betreft dan wel voor de kat zijn viool.
En zonder uitzondering gingen de technici de fout in bij iedere
start van elke song; het leek wel of de microfoons telkens op de mengtafels
opnieuw moesten worden opgezocht.
De NOS stond hier volledig buiten en ook dat was een reden het
falen maar eens onbenoemd te laten.
En ik moet ook eerlijk toegeven, de artistieke prestaties en de
emotievolle lading die in elk daarvan besloten lag waren dermate hoog dat ik
als kijker de ongemakken ditmaal wat eerder voor lief nam.
Maar ze waren er wel en beschadigde menig musicus en vocalist.
Het oude liedje dus.
Hartelijke groet,
Tv-recensent
Beste tv-recensent,
Ik ben het met u eens dat het had afgedaan aan de tijdloosheid van de hele
bijeenkomst als Mandela zich ter plaatse had uitgesproken tégen Mugabe.
Uw constatering dat Gerri Halliwell hem opriep tot zo'n
reactie is echter onterecht. Mevrouw Halliwell verzocht hem niet zich uit
te spreken, maar bedankte hem juist voor een eerder uitspreken, en wel met de
volgende woorden:
"I would like to thank you for speaking out about Zimbabwe this week.
Maybe Mugabe will listen."
Zij bedankte hem dus voor woorden die hij eerder sprak. Het volgende filmpje
van Reuters kan dit bevestigen: http://www.youtube.com/watch?v=8jQqU_rWLI8
Met vriendelijke groet,
Stefan Verhage
Geachte heer Verhage,
Wat een uitnemende correctie. Bedankt
daarvoor. Ik verliet mij op de vertaling van de NOS door wie de plank
dus volledig werd misgeslagen.
“I would like to thank you
for speaking out about Zimbabwe”, werd, zoals in de
recensie op de screenshots is te zien, vertaald met, “Ik zou graag
willen dat je je had uitgesproken over Zimbabwe”.
Behoorlijk mis dus op zo’n essentieel
onderdeel.
Misschien komt dit ook een beetje omdat het vertaaltempo zó snel
diende te zijn (soms waren de vertalingen er eerder dan de originele teksten).
En misschien was het door die tamelijk nieuwe techniek wel dat de tolk er
ditmaal naastgreep.
Prima gecorrigeerd door u.
Groet,
Tv-recensent
Vrijdag 27 juni 2008
“NOVA” ZONDER FEITEN
Het was maar een klein onderwerpje
in NOVA (Ned. 2 – 22.45 uur) gisteravond, maar daarom hoeft het nog niet onafgemaakt op zender te
worden gezet. De hoofdredacteur van GeenStijl.nl, Dominique Weesie, was op het
politiebureau ontboden omdat de site twee jaar terug discriminerende teksten
had bevat van lieden die reageerden op een onderwerp. Omdat Weesie dit feit
toegaf, uiteraard met enige mitsen en maren, zou men kunnen zeggen, het staat
dus vast.
Dat nu, kan zeer worden betwijfeld want aangifte bij de politie is,
evenals bij de aanhouding van de cartoonist Nekschot, nog lang geen
veroordeling.
Zeker niet vanwege de lachwekkende
omstandigheid dat justitie pas na twee jaar in actie komt en de aangifte
bovendien niet afkomstig was van een gedupeerde of aangesprokene zelf, maar van
een organisatie die zelf geen betrokkene is maar slechts een loket van en voor
buitenstaanders (Meldpunt Discriminatie
Internet - MDI) waar klagers zich kunnen melden.
Is het doen van aangifte in ons land
normaal gesproken een vervelend karwei, melden bij een politiebureau,
formulieren, verhoren, om vervolgens ook nog het risico te lopen dat een aangifte
wordt geseponeerd of als vals kan worden beschouwd (waarop zware straffen
staan), bij het MDI is een simpel mailtje voldoende.
Sterker nog, klagen kan alleen maar
via een e-mail. Het MDI wordt op zijn beurt weer gesubsidieerd door Justitie.
Je kunt er klagen en doen zonder er zelf bij misbruik op te worden afgerekend,
zoals vrijwel bij alle klachteninstanties in ons land.
Waar het nu om gaat is dat NOVA gisteravond de discriminerende
opmerkingen waarop de aangifte en het justitiële optreden waren geënt voor ons
kijkers verborgen hield, zodat wij buisgluurders ons geen enkel oordeel kunnen
vormen of de gewraakte teksten wel zo beledigend of discriminerend waren als
Justitie ons wil doen geloven, zeker in relatie tot honderdduizenden andere
teksten die dagelijks als tamelijk vervelend over ons neerdwarrelen in de
media.
Het enige dat Dominique Weesie daar zelf over zei is “…naast dingen die niet door de beugel
kunnen publiceren wij dingen die de politicus zelf bezigt in de kamer…”,
maar ook daarvan hoorden wij geen voorbeelden.
Over het feit dat hij langs moest
komen voor een verhoor, zei officier van justitie Hanneke Festen letterlijk:
“… het ligt voor de
hand ze te horen over wat er op die site heeft gestaan…”.
Maar dat laatste was nu juist bekend
bij Justitie en het enige vaststaande feit.
NOVA verzuimde mevrouw Festen aan de tand te voelen over de onlogica
daarvan.
Haar werd zelfs niet de vraag
voorgelegd waarom het twee jaar moest duren voordat men wakker werd.
“…Het lijkt op symboolpolitiek…”, sprak Thomas Bruning, omdat er ook namens NVJ een duit in het zakje
moest worden gedaan, “…ik vind het
overtrokken…vorig jaar nam GeenStijl 14 miljoen reacties op…”.
Maar kwantiteit zegt ons als kijker
niets, het gaat om de zwaarte en in het bijzonder de inhoud van de
discriminerende teksten.
Maar ook Bruning werd door NOVA daarover ongemoeid gelaten.
GeenStijl zelf meldt intussen: “…zo'n beetje iedereen die de vrijheid van
meningsuiting een warm hart toedraagt, heeft zich inmiddels bij ons gemeld…”,
en komt met een alleraardigste lijst van personen en instanties die het opnemen
voor het vrije woord.
Prachtig, want als het alleen om dat
laatste gaat, willen ook wij graag erelid worden, maar omdat NOVA geheel voorbijging aan de kern van
de zaak, is dat een onlogische en onvoorzichtige sympathiebetuiging.
De vraag blijft: wie (via het MDI)
deed aangifte van precies wat. Het heeft geen enkele zin en nut om de precieze
tekst buiten beeld te houden omdat deze bij een eventuele strafzaak wel
volledig in de publiciteit komt, en bij een sepot wij toch moeten weten op
welke gronden welke discriminerende teksten door Justitie plotseling
toelaatbaar worden geacht.
Dit alles niet, om ons te verlustigen
in een nieuwe rel op dit terrein, maar omdat Justitie zelf de discussie heeft
geopend door een journalist “te ontbieden”, op het bureau.
Dan moet je als rechtspersoon vol van
fatsoen en eerbied voor de regels niet vervolgens voor de tv een met blonde haren
wapperende officier de wei in sturen met nietszeggende teksten, maar voor je
zaak staan en man en paard noemen, oftewel “wat is er nu discriminerend”, in
dit geval.
Want als het “een sepot” wordt zonder verdere informatie is daarmee
definitief het bewijs geleverd dat Justitie zich, wederom, heeft ingelaten met
een politieke zaak.
Of zouden ze dat bij NOVA zelf ook niet (willen) weten en
geen trendbreuk willen plegen in de welhaast modieuze discussies over vrijheid
van meningsuiting terwijl die “inhoudelijk en daarom noch principieel” niet te
voeren valt op deze manier.
Het enige wat wij nu weten is het
antwoord van Dominique Weesie op de vraag (die dus niet gesteld werd aan de
Officier van Justitie), wat waren het voor discriminerende teksten:
“…Daarin stonden sommige dingen die niet door de beugel konden…”.
De volgende keer: feiten graag, dames
en heren van NOVA. Dit was
journalistiek onwaardig slap geklets.
Tv-recensent
Woensdag 25 juni 2008
ALLEMAAL
ZIEK
De titel luidde: Hoe ga je om met
tegenslag. Welnu, dat wilden wij wel eens weten want het probleem overkomt
ons nagenoeg elke avond. De AVRO denkt ons dat te kunnen leren aan de hand van
wat BN-ers zoal meemaken in hun leven. Want BN-ers zijn vaak ziek. Vaker dan
niet BN-ers, anders zou de AVRO niet uitsluitend BN-ers op de buis ziek laten
zijn.
Vandaar dat Vinger aan de Pols
met de subtitel Hoe ga je om met
tegenslag, ooit het vaak onderscheiden en gelauwerde gezondheidsprogramma
van Ria Bremer, dit jaar andermaal alleen maar zieke BN-ers in de aanbieding
heeft.
Gisteravond (Ned. 1 – 21.25 uur) om
te beginnen Nance. Nance heeft de ziekte van Crohn. Nu hebben 35.000 mensen dat
in ons land maar die zijn geen BN-er en lijden dus nauwelijks of anders in elk
geval.
In ieder geval zijn ze dus minder zwaar getroffen, want zij hoeven het
niet ook nog te combineren met dat andere ongemak van BN-er zijn. Pia Dijkstra
kent veel BN-ers en dus ziektes, vandaar.
Dat van die 35.000 weten we trouwens niet van het programma van Pia,
want in Vinger aan de Pols van
tegenwoordig hoor je dat soort dingen niet, het gaat er louter over wat de
BN-er overkomt in het leven omdat hij of zij BN-er is, en dat valt helemaal
niet mee, zo op de televisie verschijnen.
Maar wij staken dat getal op van http://nl.wikipedia.org/wiki/Ziekte_van_Crohn
waar we het maar eens hebben opgezocht omdat Vinger aan de Pols van zichzelf uit meer met het zingen, dansen en
de presentaties van Nance bezig moet zijn dan met de Ziekte van Crohn zelf. Dat is een klein minpuntje waar we overigens best overheen willen
stappen omdat het lijden vanwege het BN-er zijn soms nog erger is dan die nare
ziektes die eruit voortkomen.
Want Nance moet vaak verschijnen op de televisie; zingen, dansen maar
meestal praten en dat is natuurlijk niet goed voor de ziekte. Vanwege de extra
stress, zo leerden wij.
In andere beroepen is die stress veel minder, maar die beroepen kan
Nance echt niet aan, zei Nance. Anderen wel, maar zij niet.
En de psycho-immunologe professor Coby Heijnen had dus voor haar
allerlei middeltjes om de angst voor de angst waardoor stress ontstaat in goed
banen te leiden.
En nu gaat het dankzij die professor alweer een stuk beter, maar
helemaal er vanaf komen, nee dat is jammer voor Nance, dat zal niet lukken. In
zoverre kan zij zich niet meten met de collega-BN-ers, een behoorlijk zwaktebod
dus, want veel andere BN-ers die er erg aan toe zijn spelen dat vaak wel klaar
en genezen zomaar op wonderbaarlijke wijze en dat komt dan weer op de tv; omdat
het zo verbazingwekkend is wat zij ook op dit vlak kunnen dienaangaande.
En zo weten wij nu heel precies dat als wij Nance zien, dit nooit lang
achter elkaar kan duren, omdat ze dan telkens naar de WC moet, vanwege
Crohn…maar ook vanwege de zenuwen, stress heet dat…want televisiewerk gaat je
niet in de kouwe kleren zitten.
“…Het is enorm zwaar om dat twee uur
achter elkaar te doen…”, aldus leerden wij van Nance.
“…Voortdurend moet je geconcentreerd
zijn, zeker als het live is…”, weet Nance.
Je hebt buschauffeurs, havenarbeiders, garnalenpellers, bouwvakkers die
daar dom genoeg geen weet van hebben als ze acht uur in de weer zijn, omdat ze
alleen maar zijn gefocust op hun debiele werkzaamheden zonder enige belangstelling
voor de medemens in Hilversum die soms wel twee uur achter elkaar moet werken.
Ook pappa Harry en mamma Ria doen er alles aan om Nance te helpen. Ze
doen zelfs haar contracten en financiën want in die boze binnenwereld van
BN-ers overkomt Nance van alles en nog wat, waar wij thuis gelukkig geen last
en weet van hebben als we ziek zijn, waardoor bij hen het leven zich met nog
meer zorgen voltrekt dan je toch al als BN-er moet doorstaan.
Want als je lijdt aan de Ziekte van Crohn dan proberen ze je met
contracten onophoudelijk een oor aan te naaien, ook al weten die opdrachtgevers
helemaal niet van die ziekte af. Zó wonderbaarlijk is de Ziekte van Crohn.
Het was een mooi programma over Nance, die het dus beslist niet
gemakkelijk heeft.
Je zult maar bij de televisie werken en ook nog ergens aan lijden. Wat
ons nu wel een beetje zorgen begint te baren is dat ze in die wereld kennelijk
allemaal zulke erge dingen ondergaan want de AVRO heeft dit jaar alleen maar
kwalen van die BN-ers zelf in de aanbieding. Het is me toch wat.
Zeker de helft heeft kanker, en de andere helft overkomt vooral zeldzame
ziektes waarvoor nog geen naam is bedacht, maar tjonge tjonge, ze zijn er
collectief erger aan toe dan wij thuis. Soms is het zo erg, dan wil Nance helemaal
niet bekend zijn.
Dan wil Nance op een tropisch eiland ver weg drankjes serveren en weer
weg zijn, overwoog ze spontaan. Zodat niemand haar herkent.
Maar ja, Nance is nu eenmaal BN-er en wat moet een tropisch eiland
daarmee.
Nu is er één bijzonderheid waarom zij op aarde toch van geluk mogen
spreken. Als BN-ers doodgaan of overleven gaat dat altijd gepaard met strijd,
met moedige strijd om de ziekte te overwinnen. Over die karaktertrek en
vaardigheid beschikken ze in tegenstelling tot ons thuis allemaal, omdat ze
BN-er zijn. Dat enorme gevecht jegens de vijandelijkheden van de gezondheid
zien wij terug in hun rouwadvertenties of in programma’s zoals Vinger aan de Pols van tegenwoordig.
Wij eenvoudige kijkers op de sofa die soms ook wel eens kanker hebben,
maar natuurlijk veel minder erg dan die BN-ers daar, vragen ons dan af, wat is
dat voor een moedig gevecht waartoe die de bekende Nederlander altijd in staat
is. Waarom gaan wij altijd gewoon maar dood omdat we niet weten welke die
strijdmiddelen zijn, en hebben zullie daar een soort alleenrecht op.
Ja, ja, je vraagt je wat af op een dergelijke televisieavond met Nance
en Pia die als mede-BN-er voortdurend om haar heencirkelt, en het dus allemaal
wel begrijpt.
Trouwens wat zou Pia zelf voor ziekte hebben, want zij is toch wel een
heel erg beroemde BN-er.
Welke strijd is zijzelf bezig te leveren, in Vinger aan de Pols.
Misschien komen wij het aan de weet als in de komende weken de volgende
zwaar zieke, stervende of juist weer aan de beterende hand zijnde BN-ers door
haar worden bezocht: Ronnie Tober
(zanger), Julia Samuel
(oud-omroepster en presentatrice), Monique
Knol (oud-wielrenster), Funda
Müjde (actrice, cabaretière en columniste), Danny Meeuwsen (judoka), Sander Simons (presentator en
communicatieadviseur), waarvan wij hedenochtend uit De Telegraaf begrijpen dat
zijn tumor alweer behoorlijk slinkt, en
zelfs Udo Jürgens
(zanger) die helemaal geen Nederlander is maar Oostenrijker, die moet dus wel
aan een hele zeldzame aandoening lijden wil hij als BO-er uitverkoren zijn om
bij onze BN-ers op de buis te mogen.
Toen ons moeder stierf, en ook vader, en neem van ondergetekende aan het
waren zeer interessante ziektes, zonder meer goed voor een behoorlijke
kijkdichtheid, was er geen camera bij.
Terwijl het voor ons toch BN-ers waren van wereldformaat.
Maar ja, alleen niet in Hilversum waar Ria Bremer nog slechts een flard
van een herinnering is, en dat maakt het anders.
Tv-recensent
Dinsdag 24 juni 2008
NIET DE GROETEN AAN MAX
Het programma Groeten van MAX (Ned. 1 – 21.25 uur) was gisteravond nog niet afgelopen of de topman van OAD, de grootste
particuliere reisorganisatie in Nederland, directievoorzitter Louis
Frankenhuis, legde al een publieke verklaring af:
“…Dit programma moet
verboden worden. Wij zullen er alles aan doen dit programma van de buis te
krijgen…”. De verontwaardiging was groot.
Zulke slechte vakantietelevisie had men daar nog niet eerder gezien.
“…Wat een ongelooflijk
slechte kopie van de Vakantieman van vroeger…”, voegde Frankenhuis (rechts) er spontaan en ongevraagd aan toe.
Het viel allemaal wel mee, want wat
in elk geval door MAX goed was gezien is dat vakantieprogramma’s altijd hoog
scoren, dus ook met zelfs deze productie komt het aantal kijkers met gemak
boven het miljoen uit. Er was een gat, er zijn vele gaten, dus iemand moet er
toch eens instappen. Iets dat RTL4 met veel vervolgschade nu alweer sinds een
jaar of tien maar niet wil begrijpen, want daar startte bovendien gisteravond
het nieuwe programma NL Vertrekt ,dat
niets te maken heeft met vakantietelevisie, dus dat leverde nauwelijks de helft
van het aantal belangstellenden op.
Ik ontmoette Mugabe in de jaren zeventig tijdens een Unctad-conferentie
in het Keniaanse Nairobi en interviewde hem voor het NOS-journaal. Hij was, na
wat Samora Machel voor Mozambique had betekend de grote hoop voor Rhodesië, het
latere Zimbabwe, en ik hing aan zijn lippen voor de democratische wijze waarop
hij de vorig jaar overleden Britse opstandige vazal Ian Smith, de blanke
machthebber aldaar, uit Rhodesië zou verdrijven.
Dit alles, voor een rechtvaardiger
Zuidelijk Afrika en met name Rhodesië, en ik geloofde hem. Excuses. Te
betrokken.
Ian Smith had even eerder in mijn microfoon nog gezegd:
“A black majority? Not even in a thousand year!”.
Mugabe wist hem dankzij veel tribale
opstanden met medestrijders, die toen al dachten in hem de verlosser te zien,
inderdaad politiek te verjagen, en er kwam na het neerslaan van wat
concurrerende types wel degelijk een heuse black
majority, die trouwens de eerste decennia daarna niet eens zo gek het land
met enig respect voor ook de Britse kolonisten een zekere welvarende continuïteit
gaf.
Vandaar dat ik gisteravond, zeer
tegen mijn nieuwsgierigheid in, het nieuwe vakantieprogramma van MAX wilde
laten voor wat het was en de groeten die free-lance-presentator Sybrand Niessen
voor mij als kijker in petto had tot later orde verschoof.
Want voor de zoveelste maal had een
journalist aan hem gevraagd: Is Sybrand de nieuwe vakantieman Frits Bom? “Schei is uit, je bent de zoveelste die dat zegt“,
zei Sybrand in het Algemeen Dagblad. “Het
is totaal anders.”
En dat werd het, want een half oog
bleef daardoor waakzaam.
Het leukste moment viel te noteren
toen Niessen zonder dat hij het zelf wist, dankzij geknoei van de
zenderregisseur, niet de groeten dus, zijn publiek attent maakte op het
oneindig veel aardiger programma dat er na hem volgde: Derk Bolt in een
caravanpolonaise op weg naar Marokko.
Maar de slachtpartijen van de
misdadiger Mugabe waarin ik mij destijds zo had vergist bleven knagen.
Ook al omdat de journaals, zowel dat van RTL als de NOS, gisteravond in
vorm waren met bijna alle onderwerpen, maar in het bijzonder met het nieuws
over de in Zimbabwe in de Nederlandse ambassade gevluchte oppositieleider
Tsvangirai.
Het ving onze volledige aandacht en vanwege de impact daardoor niet de Groeten van Max, dat bovendien beter Niet de Groeten aan Max had kunnen heten
omdat deze laatste titel onwaarschijnlijk veel leuker en doeltreffender is dan
de ziekenomroep nu zelf heeft bedacht.
Zo bleef ik langer bij dat prachtige vakantieland Zimbabwe, met de schitterende
Victoriawatervallen, dat nu is vervallen tot een absolute desolate chaos van
honger, geweld, kannibalisme en Mugabe-waanzinnigheid in vergelijking waarmee
zelfs de Oegandese Idi Amin in zijn dagen een sociaaldemocraat kon worden
genoemd evenals zijn zwarte buur, ambtgenoot en zelfbenoemde keizer Bokasa die
mensenvlees vrat.
Het gaat er toch echt iets treuriger
aan toe dan het echtpaar op huwelijksreis dat volgens MAX vanwege de
rugklachten van haar in het hotel geen goede matras had gekregen en daardoor nu
rechten claimt op eerherstel en veel geld terug.
Advocaat Pim de Vos die er helemaal voor naar Hilversum was gekomen
verwees de zwaar gedupeerden naar de Consumentenbond. Maar het waarom daarvan
bleef in het midden. Verkopen ze daar dan goede matrassen? Voor hemzelf als
raadsman was het matrassenprobleem kennelijk te groot. Een consumentenadvocaat
waar je dus niet veel aan hebt.
RTL 4 won het nipt in deze journalistieke titanenstrijd van de NOS omdat
ze een van de allerbeste verslaggevers van ons medialand, Rik Konijnenbelt,
erheen zenden, nu nog even vanuit Johannesburg, maar reken maar dat Rik voor de
komende tijd de beste nieuwsbron zal wezen van de misdadige trucs van de ooit
door mij zo verafgode Robert Mugabe.
Het NOS-journaal had weliswaar correspondent Bram Vermeulen niet in
beeld, maar wel aan de lijn vanuit Harare, die was er dus al en bovendien wist
het journaal bijtijds te melden dat de Veiligheidsraad van de VN gisteravond
bijeen zou komen, en daarvan was het RTL-nieuws weer niet op de hoogte.
Zo hoort het ook; een spannende
journalistieke wedijver die dan weer de een vervolgens de ander een alerter
imago geeft.
En voor dat andere: het halve oog kon
rustig gesloten blijven want wij bedachten zonder moeite circa 95 vakantieactualiteiten
van dit moment (ticketprijzen, brandstofkosten, enorme leegstand van
vakantieaccommodaties in Zuid-Europa etc. etc.), maar niet één ervan zagen we
terug in de statische MAX-vakantieshow van gisteravond. En toch was echt
geprobeerd elk onderdeel met een eigen draai eraan na te bootsen. En vanwege
dit gebrek aan originaliteit mislukte vrijwel alles.
De meest flauwe en humorloze herinneringskopie heette bij Sybrand “Geen ansichtkaart aan”.
Tjonge, sjonge…wat een verschrikkelijke
armoede bij die ziekenomroep.
Plagiaat, diefstal, ontvreemding van
geestelijk eigendom. En dan nog bizar slecht gebracht ook, zonder geestigheid,
of zachte infiltratie met zinvolle informatie en ontdaan van elke vorm van
creativiteit.
Maar wel weer die heerlijke
ANWB-oplossingen voor het grote leed dat ons kan overkomen.
Een kijker had gemaild (we zagen hem
niet en hoorden hem evenmin dus het was verzonnen, ga daar maar vanuit):
“…Ik heb gehoord dat er
mensen zijn die in een camper zijn bedwelmd met gas en vervolgens werd er
ingebroken bij hen terwijl ze lagen te slapen, wat moet ik nu doen…”.
Waarop de schat van de ANWB de
anonymus adviseerde: “…dan kun je het
beste een gasmelder kopen…”.
Kijk, en zo iemand moet Nederland nu
naar Zimbabwe afvaardigen, om Tsvangirai in onze ambassade bij te staan.
“Niet de groeten aan
MAX” voorlopig, maar wie weet wat er nog
komen gaat.
Tenzij OAD boos blijft – dan komt er
niks meer als het aan hen ligt. Maar wij leerden reeds lang geleden: als een
touroperator kwaad wordt kan het altijd nog slechter.
Als ze je aardig gaan vinden, pas dan
op.
Tv-recensent
Geachte heer,
Betreft: Niet de
groeten aan Max.
Voorop gesteld: de enig
ware Vakantieman is de enig ware TV-recensent.
Maar, jonge vriend,
laat u niet teveel leiden tot blinde woede. Grijp niet meteen naar het zwaard
(want eerlijk gezegd is uw recensie daardoor onsamenhangend) maar hanteer het
vileine floret.
Vriendelijk groetend,
Jan Boltjes
Geachte
meester,
Vergis
u niet, ik stel prijs op inbreng, tegengas en medeleven.
Dat
van het zwaard en het floret, het is niet onjuist opgemerkt, maar het heerlijke
is dat de "totale onafhankelijkheid" zulks mogelijk maakt en een
enkele keer een recensie daardoor zoveel vreugde brengt, ook al zou de ander
aan subtiliteit meer genoegen beleven doch m.i. voornamelijk omdat
die waarschijnlijk minder betrokken is bij het beoogde effect. Maar, in
principe goed waargenomen dus.
Dat
van de "onsamenhangendheid" is jammer en misschien wel onjuist gezien
door u. Soms creëert een componist keurig het Allegro, Adagio en Allegretto
achter elkaar, dan weer kiest de filmer voor onverwachte flashbacks die pas
tegen het eind van de film in een samenhang passen, en zo kan een column uit
verschillende onderdelen bestaan die na lezing in de totaliteit toch
een betere samenhangende impressie van de bedoelingen weergeeft dan
zo in eerste instantie eruit kan worden begrepen.
Gun
mij die lol.
Vriendelijke
Groet,
Tv-recensent
Maandag 23 juni 2008
DE ONZIN VAN VIDEO-RECHTSPRAAK
Dit EK heeft het bewijs geleverd.
Videoregistratie voor scheidsrechters is geen goed idee. Dankzij de
voortreffelijke beeldregistratie van de wedstrijden heeft onze overtuiging nu
de definitieve vorm gekregen van niet-doen en nooit-doen. Omstreden
spelsituaties herhalen om daaraan het bewijs te ontlenen dat een speler wel
degelijk hardhandig werd onderuit geschopt, of juist niet, mislukt
gegarandeerd.
Nu wij per wedstrijd zo vaak en zo fraai vanuit allerlei
camerastandpunten in herhalingen, en dankzij zeer trage slowmotions nog wel,
mogen meebeleven hoe het er een ogenblik tevoren aan toeging, zien wij veelal
juist niet hoe de feiten zich voltrokken. Per gezichtshoek verandert immers de
situatie.
Waar wij dankzij camera 7 zeer
duidelijk de witte speler hard en opzettelijk de voet zien raken van de man in
het rode shirt, constateren wij even later dankzij een ingezoomde camera 4
bewijsbaar dat die witte zeker een halve meter over de voet van de rooie heenmaait.
“Au, m’n teen”
En een nieuwe terugblik van camera 2
laat zien dat juist dat rode ventje, omdat hij adem tekort komt, een
overtreding uitlokt.
Wij leren er uit: een omstreden
spelsituatie wordt vanaf vele plaatsen vastgelegd, en wat vanuit een bepaalde gefilmde positie een glashelder
grof misdrijf lijkt, blijkt vanaf een andere positie een zeer duidelijke schwalbe
te wezen waarop eigenlijk “geel” staat in plaats van “rood” voor de ander.
Net als in het gewone leven: het is
maar vanuit welke gezichtshoek je het bekijkt.
Een wedstrijd eerder (Nederland-Rusland) zagen we een
scheidrechter zelfs een rode kaart uitdelen voor iets heel ernstigs, maar deze
even later weer in zijn zak stoppen toen de grensrechter vanuit een
tegenovergestelde positie andere zaken had waargenomen, en wij dankzij een
alerte herhaling meenden te moeten constateren dat beiden het helemaal fout
hadden en dus eigenlijk zijzelf voor een kaart in aanmerking hadden moeten
komen.
Dus Evert ten Napel had het
gisteravond bij Spanje-Italië behoorlijk mis toen hij suggereerde dat
voetbalhotemetoten die niets zien in videoregistratie
voor scheidsrechters seniele ouwe sufkoppen zijn die in deze tijd niet
thuishoren.
Letterlijk:
“…Daar zou je nou
misschien het haviksoog voor nodig hebben; de videoscheidsrechter. Eén of twee
keer per speelhelft zou een ploeg daarom moeten kunnen vragen. Maar de ouwe
heren van de Fifa-spelregelcommissie weigeren om dergelijke apparatuur in te
voeren in het voetbal dat om miljoenen gaat…”.
Ten Napel heeft dus weinig verstand
van televisie, en nog minder van de gevolgen voor zijn onnadenkend verlangen
naar videorechtspraak.
Alleen al in de rondte van een
spelsituatie kan worden gekozen voor 360 camera-invalshoeken en dan hebben we
de hoogte nog + opsplitsingen in tijd. Niets is wat het is, alleen de beweging
valt enigszins betrouwbaar te interpreteren, en dan alleen nog vanuit een
beperkte gezichtshoek welke nooit die van de belangrijkste waarnemer kan zijn.
Want dat is namelijk de betrokkene zelf en die mag van de trainer geen camera
meenemen het veld op.
Dus voor welke van de ontelbare
camera’s kiezen we dan eigenlijk als Ten Napel gelijk zou hebben? En in welk
tempo wordt er vervolgens herhaald? En als de onzekerheid dan nog blijft, wat
dan?
En wat een mal idee om beide partijen
twee maal per wedstrijdhelft de gelegenheid te geven de match te onderbreken
voor een bijeenkomst in een filmzaaltje. Pas dan begint de ellende pas goed, en
moeten wij natuurlijk ook het recht bevechten op twee maal een discussieronde
met inspraak van hoor en wederhoor door alle betrokkenen. En wat te denken van
een hoger beroep tegen het uiteindelijke vonnis. Daar moet dan toch ook ruimte
voor bestaan.
Juist een televisieverslaggever moet
weten hoe beeldregistraties te manipuleren zijn met tempoverschillen in de
weergave, misschien nog zelfs met een dramatisch muziekje eronder (lees hier
ook: oorverdovend lawaai van de tribunes als de scheidsrechterscommissie de
beelden van de monitor aan het bestuderen is), laat staan als er uit 24 voor
handen zijnde herhalingsmachines kan worden gekozen.
De scheidsrechter is dan afhankelijk geworden van de televisieregisseur,
diens nationaliteit, eventuele partijdigheid en noem zo nog maar veertig
bezwaren daartegen op. Brrrrrrr.
Dankzij de voortreffelijke
beeldverslagen uit Oostenrijk en Zwitserland wordt overtuigend duidelijk dat
ook in dit opzicht bij ingewikkelde spelsituaties televisie niet objectief is.
Daar moeten wij ons bij neerleggen en het vertrouwen blijven gunnen aan de
menselijke waarnemer in het veld, die mogelijk beter moet worden opgeleid en
gescreend, maar nooit vervangen mag worden door techniek die hiervoor niet
geschikt en onbetrouwbaar is.
Televisie is niet beter dan de
scheidsmens zelf.
Zeker niet de mensen die televisie
maken.
Tv-recensent
Geachte heer,
U hebt helemaal gelijk:
videorechtspraak in het voetbal is de kolder van de eeuw.
Tijdens de wedstrijd
Spanje-Italië zag ik een foutloos fluitende Duitse scheids. Denk niet te licht
over het woord foutloos want om 120 minuten plus de strafschoppen een stel
opgewonden kerels in toom te houden die knokken voor een plaats in de halve
finale is geen eenvoudige taak.
De Duitser 'flikte' het
moeiteloos, gewoon omdat de man zijn vak verstond.
En wat als uit de
beelden zou blijken dat speler A eerst buitenspel stond en daarna een doelpunt
maakte? Moet het inmiddels goedgekeurde doelpunt dan weer worden
afgekeurd? Dat levert weer aardige jurisprudentie op omdat eenmaal
goedgekeurd toch echt goedgekeurd blijft.
Of krijgen we de
situatie dat partij A met 3-0 wint waarna uit videobeelden na afloop blijkt dat
de wedstrijd in werkelijkheid werd verloren met 7-1?
Ik vermoed dat de vraag
naar videorechtspraak vooral komt uit de wensen van de televisie en commerciële
partijen die de betreffende wedstrijd speciaal voor de televisie nog
interessanter willen maken.
Om zodoende kijkers te
trekken. Om nog maar te zwijgen over de tijd die daarna overblijft er weer een
commercial tussendoor te gooien.
Zij die in het stadion
zitten zullen overigens van alle commotie niets meemaken, de
videorechtspraak is slechts van belang voor de televisie.
Vriendelijk groetend,
Jan Boltjes
Geachte Tv-recensent,
De heer Ten Napel vindt niet dat anderen ook gelijk kunnen hebben, zelfs niet
als het er dik bovenop ligt.
Hij ziet bijna overal
corruptie en manipulatie achter, behalve achter de lens van de camera. Vreemd!
De spelregels zijn
geschreven voor waarneming via het menselijk oog, dat van scheidsrechter en de
grensrechters. Daarin ligt tevens het menselijk feilen opgesloten. Als we dit
nog gaan uitbreiden met feilende video registraties (gezichtsbedrog) dan kunnen
we beter ophouden met deze wedstrijden.
Partijen spreken van te
voren af dat de scheidsrechter ervoor zal zorgen dat het spel voor beide partijen
(voor zover mogelijk) eerlijk en volgens de spelregels zal verlopen, zodat
beiden evenveel kans hebben om te winnen op grond van hun sportieve prestatie.
Degene die het gezag
van spelregels en scheidsrechters niet op voorhand wil erkennen, moet zelfs
niet eens naar zulke wedstrijden willen kijken, laat staan er zijn boterham aan
willen verdienen!
Gelukkig laat u zich ook niet bedriegen,
Boenders