Zaterdag 21 juni 2008
CONCERT VOOR KETTINGZAAG (2)
Misschien is het wel een unicum in
de muziekgeschiedenis. Een symfonieorkest dat excuses aanbiedt voor een
buitengewone slechte prestatie. Geen zomaar-amateurorkest uit plaatsen als Tilburg,
Nijmegen of Eindhoven, maar het is het professionele Haagse Residentie Orkest dat zich schaamt over
het spel van de plaatsvervangend concertmeester Ilya Warenberg, de 1e
violist, die vorige week tijdens het Hofvijverconcert dat rechtstreeks op de televisie
werd uitgezonden, meer valse dan zuivere noten produceerde.
Wij schreven er (als enige in
medialand) uitvoerig en zwartgallig over (kon niet anders). Zie daarvoor de
Tv-recensie van vorige week: (Concert
voor Kettingzaag).
En wat nu. Gisteren ging namens het
orkest, als gevolg daarvan, het volgende bericht de lucht in en verscheen
vervolgens op tal van plaatsen in de media zoals onderstaand is te zien op
Teletekst:
“Het Residentieorkest heeft excuses aangeboden voor
het spel van de eerste violist bij het Hofvijverconcert, dat zaterdag
rechtstreeks op de tv werd uitgezonden.
De violist werd onwel
en speelde onder de maat, deelt het orkest
mee. Hij wordt medisch onderzocht.”
Het getuigt natuurlijk van grote
klasse dat een professioneel orkest zich achteraf publiekelijk verontschuldigt
voor een wanprestatie die ons televisiekijkers zo heeft geërgerd. Maar het is
veel te gemakkelijk de verantwoordelijkheid voor de miserabele uitzending nu te
leggen bij één man die onwel zou zijn geworden.
Wij hebben goede oren aan ons hoofd
en constateerden dus dat er veel en veel meer mis was met het geluid van het Hofvijverconcert en dat dit beslist niet
alleen kan worden toegeschreven aan een solist uit vorm, een orkest in
personele mineur, of een dirigent die voordat hij aantrad voor het Residentie Orkest nooit eerder het
orkest heeft geleid (hetgeen zo is). Dat zou te gemakkelijk zijn.
De belabberde uitzending van het Hofvijverconcert
is het gevolg van een complexe wanorde en totale afwezigheid van geschoolde of
in vorm zijnde geluidsprofessionals op de kritieke plaatsen.
De lui die voor de registratie en
doorgifte hebben moeten zorgen zijn verzopen in de onvoorstelbare hoeveelheid
microfoons die men had geplaatst en zijn totaal de kluts kwijtgeraakt toen de
verkeerde schuiven bij de verkeerde instrumenten werden opengezet. Want hoe
corrigeer je zulke blunders tijdens een live-concert.
Het kan zelfs zo zijn dat de violist
die nu “onwelheid” in de schoenen wordt geschoven, hetgeen in dit milieu
ernstige gevolgen heeft voor zijn verdere carrière, wel degelijk bij de les was
maar dat zijn zuivere gehoor totaal ontregeld werd door hetgeen tot hem uit de
speakers op afstand werd afgevuurd.
Het is niet voor het eerst dat
vanwege geknoei van technici veel musici zelfs hun eigen instrument niet meer
kunnen horen en gewoon op goed geluk zich door een concert heenploegen. Nooit
en nergens wordt dit thema in de media eens goed onderzocht en uitgediept. Wij
kennen blazers en strijkers wie dit met regelmaat overkomt; het eigen
instrument onvoldoende kunnen horen vanwege de herrie die de
versterkers/geluidsinstallaties veroorzaken.
Is het wel zo verstandig mini-microfoons
boven op de snaren te plaatsen met absurde akoestische resultaten als gevolg?
Is het wel schrander om in dit grote geweld voor vocalisten de microfoons op
meer dan een halve meter op te stellen, en als dan blijkt dat er onvoldoende
volume wordt gevangen dit te corrigeren met het openschuiven van
revers-microfoons of andersoortig keel-, hals-, en nek-speelgoed.
Het lijkt wel of geluidstechnici (op
goede uitzonderingen na natuurlijk – die wij ook hier van tijd tot tijd noemen
en als voorbeeld stellen) nooit leren en willen leren. Zij kijken op meters,
loeren naar schuiven en knoppen, verlaten zich op digitale grafieken van voor
het gehoor noodzakelijk veel te complexe mixage-apparatuur, en combineren dat
vaak met een totaal gebrek aan scholing in of liefde voor goede klassieke
muziek en musici. Om maar helemaal niet te speken van onvoldoende kennis van de
partituur en de merites daarvan.
Plotseling krijg ik het enorm te doen met die concertmeester die nu
publiekelijk wordt afgemaakt en de zondebok is geworden voor een mislukt
televisieprogramma van dik een uur, terwijl mogelijk hij degene is geweest die
door al dit amateuristische gedoe zo van zijn stuk is gebracht en dus daardoor
slachtoffer werd.
Wil iemand dit eens onderzoeken? En
mochten musici zich aangesproken voelen hierdoor dan nodig ik ze uit op deze
plaats in het kader van “Het jaar van het
Televisiegeluid” daarvan te getuigen of gelijksoortige voorbeelden te
noemen.
De slotregel van het Teletekstbericht
luidt: “…Hij wordt medisch onderzocht…”. De
concertmeester moet met z’n viool naar de dokter. Wij kennen goede dokters die
zelf uitstekend viool kunnen spelen, daar niet van, maar wat een aanmatigende
arrogantie, welk een vernedering en diskwalificatie voor een kunstenaar. En wat
een verkeerde stap voor iemands muzikale loopbaan die hiermee wel als
afgeschreven kan worden beschouwd.
Het kan toch niet zo wezen dat een
begenadigd solist, die een dag eerder en de daaraan voorafgaande jaren
voortdurend een gevierd talent was, nu het conservatorium of nog erger de
muziekschool opnieuw moet doen.
En, nog ongeloofwaardiger, nu
bovendien op grond van een, waarschijnlijk onze, vervelende recensie plotseling
naar de huisarts wordt gestuurd?
En bovendien weet men nu al bij dit
orkest dat de muzikant hard zal worden aangepakt als de dokter iets
oorzakelijks vindt.
Het bikkelharde commentaar van de
directeur van het Residentie Orkest, Niels Veenhuijzen, duidt immers al op a.s.
repercussies jegens de muzikant: “…Pas
als er duidelijkheid is over de medische conditie van Warenberg, wordt bepaald
of er nog consequenties worden verbonden aan zijn falen…”.
Maar hoe zit het met de consequenties
voor diverse geluidstechnici waarvan nu al vast staat dat het een onmiskenbaar
falen was. Slecht vakmanschap wordt in omroepland zelden maar eigenlijk nooit
aangepakt.
Hilversum, in dit geval de AVRO en de
hoofdproducent IDTV hebben excuses aan te bieden; aan het Residentie Orkest en aan ons, kijkers.
En wat mij betreft is dit tot dusver het meest bizarre voorbeeld
van Hilversum’s amateurisme in “Het jaar
van het Televisiegeluid”.
Tv-recensent
Vrijdag 20 juni 2008
Beste TV recensent,
Al jaren blijft het
knokken en vechten tegen de vervlakking en het "hapsnap"-beleid van
de beslissers van de Publiek Omroep.
Een format als Una Voce
Particolare (UVP) trekt nu bijna 10 jaar een verbazingwekkend aantal kijkers,
dat nog wel op een heus Live Orkest wacht en dat samen met mij geniet van het
gevecht dat mensen leveren om boven zichzelf uit te stijgen, middels goede
begeleiding, om een mooi klassiek stuk te zingen.
Hartchirurg en
poetsvrouw treffen elkaar in een taal die beiden begrijpen. MUZIEK.
Alle grenzen vervagen
als je een passie met mensen mag delen en zij jou tijdens de sessies in hun
ziel laten kijken.
Zingen is een spiegel van je
gemoed...dus een kwetsbare bezigheid, en een kandidaat kun je zomaar vernielen
als je er verkeerd (lees: X Factor-Idols-etc) mee omgaat.
Respect en waardering,
ook al is de gevraagde prestatie niet altijd naar verwachting, zijn de basis
van samenleven dus ook samen-musiceren.
Hoe bitter daarom de
steeds weer te voeren strijd om dit prachtige in alle opzichten verheffende
programma onder de meest bizarre omstandigheden op de buis te krijgen.
Hoe ongelooflijk
inspirerend daarom ook als je door liefhebbers van onze onderneming erop wordt
gewezen dat de "struggle" gezien en gewaardeerd wordt.
Met name door U. En de
enorme riem die U ons onder ons bezwaarde hart steekt is steeds weer een
medicijn om alle koppijntjes te overwinnen en door te gaan met wat ik het
aller-leukste vind...de geniale werken van de geniale meesters aan die mensen
door te geven waar ze voor geschreven werden:...Het Volk... hoe polemisch dit
in uw oren ook klinken moge. Daarom wil ik u onze onuitsprekelijke dank
doen overkomen voor Uw geweldige hulp. Dank Dank!
Begin mei jl. werd ik
door de koningin beloond voor al mijn werk... nooit verwacht... misschien
stilletjes gehoopt, na alle lintjesregens en decoraties van mensen waarvan ik
het noodzakelijke niet echt in kon zien.
Een lintje aangevraagd
door hen waar ik alles aan te danken heb...het publiek..de gewone man en vrouw
die mij op Tv leuk lijkt te vinden en mijn concerten waardeert... nee geen
aanbevelingen van BOBO's of vanuit de grachtengordel...nee..., maar lieve
brieven uit het volk.
Nu mag ik me Ridder in
de Orde van Oranje Nassau noemen...mooi toch?
Mag ik dit even bij U
kwijt
Liefs
Ernst Daniel Smid
Donderdag 19 juni 2008
NEDERLANDSE JOURNAALS: GERUCHTEN – GEEN
FEITEN
Het waren toch echt twee zeer belangrijke ontwikkelingen op het
politieke front die grote gevolgen zullen hebben voor de toekomstige
verhoudingen in het parlement en verderop ook voor de samenstelling van een
nieuwe regering.
Gisteren: de uitbarsting van de
ruzie in de tent van Rita Verdonk en de kandidatuur voor het nieuwe
SP-leiderschap van Agnes Kant.
Beide partijen zijn samen goed voor
50 zetels, de één peilt er 25 en de ander heeft er
Jan Marijnissen heeft veel van die
zetels op eigen conto verworven en bij Trots
op Nederland zal geknoei met geldstromen in het toch al onduidelijke
Verdonk-kamp op termijn zeker fors worden afgestraft.
Aan de bak dus bij het RTL-nieuws en het NOS-journaal, waar tot nu toe
veelvuldig met zaken van veel minder belang de rubrieken worden geopend.
Dat pakte wat vreemd uit.
Het RTL-nieuws besteedde opzienbarend
helemaal geen aandacht aan de ontwikkelingen bij de SP, en het NOS-journaal
vond dat andere grote nieuwsfeit, dat minister Ronald Plassterk
overheidssponsoring van televisieprogramma’s gaat verbieden, zelfs helemaal
geen onderwerp of aandacht waard.
De eerste verschijnselen dus van zonnesteek in beide nieuwsrubrieken. En
onder die kwakkelig koortsige omstandigheden werd dus door beiden het nieuws
van de ruzie tussen Rita Verdonk en haar voormalige vertrouweling Ed Sinke (rechts) behandeld. De eerste
beschuldigt de ander van financiële malversaties, en de tweede houdt zijn
kiezen op elkaar omdat hij niks fouts meent gedaan te hebben, en bovendien een
accountant heeft laten uitzoeken dat dit zo is.
En daar hebben wij dan gelukkig
duiders voor die de feiten wel kennen en ons kijkers een beetje kunnen helpen
bij een oordeelsvorming. Bij RTL heet hij Frits Wester en bij de NOS Bram
Schilham.
Wester: “…het is een bende aan het
worden in de beweging van Rita Verdonk…”.
Dat is geen duiden, maar
kwalificeren.
Maar goed, als het verder wordt
onderbouwd, vooruit dan maar. Frits Wester blijkt duidelijk meer sympathie te
hebben voor de figuur van Ed Sinke, want de commentator heeft ook een exemplaar
van het accountantsrapport en daar staat immers duidelijk in: “…er zijn geen bedragen al dan niet
tijdelijk aan de stichting onttrokken voor andere doeleinden dan die van de
stichting…”.
Merkwaardig, want er staat hier dus
dat er wel degelijk gelden zijn onttrokken, alleen voor het goede doel. Maar
wat is dat fijne doel.
En om zijn z.g. objectiviteit reliëf
te geven zegt Frits Wester dus vervolgens:
“…Kortom: ik weet het
ook allemaal niet meer…”, om onmiddellijk daarna uit te dragen
dat hij in de oprechtheid van Sinke gelooft.
En dan gaat de duider helemaal de
fout in want hij meent de oorsprong van alle ellende in de beweging van Verdonk
terug te kunnen voeren tot “…mensen uit
de vastgoedsector die niet al te best bekend staan…”.
Als dat zo is wie zijn dat dan.
Wester noemde geen namen, zelfs geen bron die de namen zou weten.
Wel hielp hij de kijker geweldig met
het advies:
“…je hoeft maar twee
klikjes te googelen en je komt er zelf achter…”.
Hoe gaan we het nu krijgen, moeten
wij tegenwoordig zelf al journalistje gaan spelen omdat meneer Wester er te
beroerd voor is?
Ok. Wij dus googelen.
Maar na 22 klikjes kenden wij nog
steeds de namen niet van degenen die door de commentator in een dergelijk
dubieus daglicht waren gesteld, en waarmee hij de partij van Rita Verdonk
direct en indirect kwalificeerde als één grote bende van malverserende
knoeiers.
Misschien is die beweging dat wel,
maar als journalist, en zeker als commentator heb je dan de impliciete plicht
man en paard te noemen dan wel dit te bewijzen dan wel dit aannemelijk te
maken.
Naar het NOS-journaal dus. Na veel inleidende woorden en zelfs een
alleraardigst schema hoe de Stichting van Rita en Ed zich verhouden tot
elkanders personen en die van de partner van Sinke, waarvan wij overigens niets
begrepen omdat er geen feiten van vreemde uitgaven werden genoemd, werden wij
overgeschakeld naar Den Haag waar Bram Schilham het stokje overnam.
En toen dachten wij Frits Wester weer
te horen want Schilham besloot zijn duiding als volgt:
“…Er speelt nog wat: er zijn allerlei
geruchten over dubieuze geldschieters die zich een weg naar de politiek willen
verschaffen – maar goed het zijn geruchten het zijn geen feiten…”.
Ook hij dus. Maar dit is nog erger: het
NOS-journaal creëert hiermee voor zichzelf een legitimatie om zich geheel te
kunnen baseren op geruchten in plaats van feiten of zelfs maar een onderzoek te
doen naar bestaand feitenmateriaal.
“…Maar goed het zijn
geruchten het zijn geen feiten…”, aldus duidde Schilham
dus het openingsonderwerp van het NOS-journaal.
En zo kunnen wij kijkers wel twaalf
rubrieken per avond vullen.
Het is kwalijk; naar het evenbeeld
van het RTL-nieuws houdt ook het NOS-journaal zich liever gemakzuchtig bezig
met praatjes, roddels en boulevardachtige prietpraat dan met relevant nieuws
dat wij als kijker deskundig gebracht en toegelicht willen zien.
Tv-recensent
Maandag 16 juni 2008
DE GROTE MISLEIDERS
Wat zou een gegeven als “De 25
leukste reclames Aller Tijden” een alleraardigst en informatief
televisieprogramma kunnen opleveren als het met liefde door goede journalisten,
filmmakers, documentaristen zou zijn gemaakt.
Maar dat is niet de intentie, en al
helemaal niet de expertise, van het productiehuis dat deze knoeiboel bij SBS
aflevert. En dus bij ons thuis.
En om dit te camoufleren plaatst SBS er dan een omroepster naast die
geen enkele inhoudelijke verbondenheid heeft met het thema, en zo zit Ellemieke
Vermolen er voor- en na de echte reclames die het reclameprogramma onderbreken
zeer eenzaam te wezen.
Het is een typisch
“productieprogramma” dat uitsluitend is gericht op het zo goedkoop mogelijk
bijeengaren van andermans film- en videomateriaal waarvoor uitsluitend het criterium
geldt om zonder verdere weging in het rijtje van 25 te worden opgenomen, dus:
als we die 25 halen valt het niet op dat wij die andere honderden voorbeelden,
die vaak veel beter passen in het gekozen thema, niet konden verwerven. De
armoede blijft dan verborgen. An m’n nooit niet.
De ene week is het ergeren aan “De 25 Meest Opmerkelijke Dikkerds Aller
Tijden”, dan weer “De 25 Meest
Bijzondere Sterrenhuizen Aller Tijden”, of de week erop “De 25 Grootste Seksschandalen Aller
Tijden”. Het gaat maar door met deze onzin want wat wij gerepeteerd
absoluut nooit te zien krijgen zijn de werkelijke 25 hoogste-, kleinste-,
fijnste- of mafste voorvallen van een zomaar-iets-gebeurtenis die door een
kleuter uit het kleine duimpje kan worden gezogen.
Het valt niet goed te begrijpen
waarom SBS voor deze armoede kiest als men tegelijkertijd zo succesvol aan de
weg timmert met het Hart van Nederland.
Zo zagen wij veel van de aller-leukste tv-reclames uit de geschiedenis juist
niet. De herinnering van de programmamakers strekt zich slechts uit over een
paar recente jaren en helemaal niet over “aller tijden”. Misschien komt dat wel
omdat ook de Gouden Loekie pas sinds 1995 bestaat.
Want waar waren bijvoorbeeld die
enorm geestige Jamin-reclames van Ton van Duynhoven uit een tijdperk dat er nog
geen verkiezingen werden georganiseerd. Wij schudden er als het moet vele
tientallen uit de mouw die we gisteravond toch niet zagen.
Maar de echte tekortkomingen van dit
programma zijn de volgende. Bij geen enkele tv-reclame die z.g. leuk was werd
er een verband gelegd met de vraag of het commercieel gesproken ook een
succesvolle advertentie was. Steeg de omzet erdoor, als dat al de bedoeling
was? Werd er meer door verkocht? Er bestaan grappige commercials waarbij het
kijkende publiek geen idee heeft welke firma erachter schuilt, om welk product
het gaat en wat er nu van de consument wordt verwacht.
Zo valt nog maar te bezien of de nummer 1: “Goeiemoggel” de kijker naar het telecommunicatiebedrijf brengt die
de leuke commercial op de buis bracht. En ook de bedenker van deze reclame Pim
Kok (links) vroeg zich dat
gisteravond helemaal niet af. Het is vreemd dat nooit het verband duidelijk
wordt, althans de televisie rept er niet over, tussen humor en verkoopcijfers.
Daarenboven: ook niet-leuke en minder
kostbare reclames kunnen een commercieel groot succes opleveren.
Wat koopt het bedrijfsleven voor al
die gein als het niet tot omzetstijging leidt.
SBS liet het na enige diepgang toe te
voegen aan het thema en liet daarmee een geweldige kans liggen om de samenhang
tussen de twee bronnen waarvan men bestaat, kijkers en commercials, op
aantrekkelijke en geestige manier te beschouwen.
Maar het grootste gemis deed zich toch weer voelen in het volgende.
Waarom zien wij nooit eens een
programma met de 25 slechtste reclames. Wij bedoelen niet de Loden Leeuw van Radar van de TROS want
daar wordt jaar-in-jaar-uit op een verkeerde manier aan het consumentenbelang
gedacht door slechts “de irritantste”
commercial te laten kiezen, of uit louter jaloezie en broodnijd de “irritantste BN-er”.
Maar daar gaat het niet om bij het
consumentenbelang.
Er is bij veel tv-commercials iets
anders en veel relevanters mis.
Wat er eens zou moeten komen is een
programma over de “meest misleidende
reclames”, 25 bijvoorbeeld, maar gek genoeg laten dan alle
consumentenprogramma’s in ons land het afweten of ze nu Radar of Kassa heten,
ze zijn dan, op een incidentje na, niet en nooit thuis.
“De 25 meest
misleidende tv-commercials Aller Tijden”. Waarom is het er niet?
En nog erger: waarom komt dat er nooit? Ook niet bij de publieke omroep waarvan
men toch een kritische en onafhankelijke instelling mag verwachten.
Het antwoord is veelzeggend: omdat het
aantal zo onwaarschijnlijk groot is dat ze niet arbitrair in een statistiekje
van slechts 25 stuks zijn op te nemen.
Vorige week berispte de Reclamecode
Commissie Ryanair voor misleidende
reclames omdat de ticketprijzen er vaak hoger uitvallen dan waarmee wordt
geadverteerd. Daarmee geeft die commissie weer eens een visitekaartje van
onvermogen af, want nog steeds en elke dag wordt er door het merendeel van alle
luchtvaartmaatschappijen op dit vlak gezondigd en niet alleen door Ryanair.
Waarom blijft bijvoorbeeld Transavia
voortdurend buiten schot terwijl deze maatschappij nog steeds en aanhoudend de
kluit belazert door prijzen te adverteren die, als men het ticket metterdaad
boekt en dus koopt, altijd duurder uitvallen.
Zo wordt er bijvoorbeeld een
“betaal-toeslag” geheven als men bij de Internetboeking wil c.q. moet
afrekenen. De Euri vliegen de girale portemonnee uit als men er met een
creditcard of wat dan ook de rekening wil voldoen. Want voor dat afrekenen moet
worden betaald. Gekker kan het niet.
Maar nooit ziet men die absurde
verhoging van de ticketprijs terug in advertenties. Een “betaaltoeslag” voor
als je wilt betalen. De Reclamecode Commissie zit te suffen, en wat te denken
van de uiterst passieve Consumentenautoriteit die werd opgericht om juist
hiervoor boetes uit te delen.
Dus, welke omroep heeft de guts: “De Meest Misleidende Tv-commercials Aller
Tijden”.
Leuk voor de zomer; tenminste 25
goedgevulde marathonuitzendingen achter elkaar.
Mooie reclame-films, boeiende
discussies, veel lachen, grote betrokkenheid in de huiskamer, hilariteit,
belangenbehartiging, amusement…wat is televisie-maken toch eigenlijk
gemakkelijk.
Tv-recensent
Zondag 15 juni 2008
AVRO’S HOFVIJVERLAWAAI: CONCERT VOOR
KETTINGZAAG
Wat een bak herrie. Verschrikkelijk.
Het had een programma moeten zijn dat was gewijd aan de romantische liefde. Dus
was Chantal Janzen ervoor ingehuurd. Het blondje sprak elke zin zo fraai op
zijn Nederlands uit dat het klonk als een zee vol verkeerde klemtonen,
daarenboven bleek ze in die niet al te snuggere tekstjes niet veel van mannen
te moeten hebben, en verwees bij een romantisch ballet naar: “…hier komt een bullèt van de notekraker van
Sjaikofski…”.
Maar dat was allemaal nog niet het ergste, want wij kunnen veel hebben
van de mooie Chantal.
Maar als Janzen ondanks haar
opleiding en eigen talenten meent dat ook alle klassieke muziek moet worden
ondergebracht in de categorie musicals zet ze zichzelf voor paal, en dan zien
wij daar erg veel humor in, en dat ze voor elke van die abuis uitgesproken
aankondigingen drie kaartjes nodig had omdat ze nog geen twee kloppende zinnen
uit het eigen talent kon oplepelen, vooruit met de geit…er zijn veel hardere noten
te kraken dan die van Chantal’s Sjaikofski.
Want waar het gisteravond in dat
rechtstreekse Hofvijverconcert (Nederland
2, 21:20 uur) om had moeten gaan was een voorgenomen en aangekondigd
prachtig klassiek concert dat voor televisie net zoveel allure had dienen te
hebben als de samenstellers en uitvoerenden het een jaar geleden op formidabele
wijze voor elkaar kregen.
Het tegenovergestelde is nu op de antenne en kabel gezet. Wij spreken
dan over het geluid in “Het jaar van het
Televisiegeluid”, dus de nominatie voor het aller-afschuwelijkste dat
producenten, eventuele geluidsregisseurs en -technici kunnen voortbrengen.
Wat dat betreft werd het een meer dan
geslaagde avond, omdat deze vaklieden ook nog eens flink werden geholpen door
het Residentie Orkest o.l.v. chef-dirigent Neeme Järvi dat waarschijnlijk nooit
eerder zo ontstemd en uit balans had geacteerd als gisteravond.
De solerende 1e violist in het “Pas de deux van Odette en de prins” uit het Zwanenmeer van P.
Tsjaikovski klonk zo luidruchtig en ronduit vals, tot soms wel een halve toon
ernaast, dat het ‘t gehoor doorkliefde als een warm gelopen kettingzaag.
Echt heel erg vals, hard.
Hierdoor was het zwanengezwier van de
Russische sterdansers niet meer om aan te zien.
Even erg klonk de opening van de Wals uit de Symphonie Fantastique van Hector Berlioz. Het fragiele begin kwam
wat ons betreft niet vanaf het prachtige en fantastisch uitgelichte decor op de
Hofvijver maar vanuit de kelder van het Tweede Kamer gebouw waar het
Residentiegezelschap nog aan het stemmen was.
Wat een miserabele troep werd ons
kijkers hiermee voorgehouden.
Kon het nóg erger? Jazeker.
Wij werden door Chantal voorgesteld
aan Paul O'Neill - tenor, en Gal James - sopraan, voor enkele
Puccini-aria’s, zoals “Volgiatemi bene”
uit Madama Butterfly.
Waar en vooral door wie de producent
IDTV de wel werkende microfoons had laten neerzetten of ophangen werd een
mysterie want het duo was voornamelijk onverstaanbaar en daarom niet om aan te
horen.
Het werd overbulderd door een enorm
getier en gedruis van het orkest dat het leek alsof ze bijkans een
pantomimekunstje aan het opvoeren waren.
Maar misschien was er wel niets mis
met de positie van de microfoons maar was het weer, zoals zo vaak, de man aan
de knoppen die nagenoeg het hele concert naar de knoppen hielp.
Natuurlijk kunnen wij in de huiskamer
niet beoordelen of het publiek op en langs de Hofvijver via de luidsprekers net
zo akelig werd bediend als wij thuis, vaak valt het op locatie zelf nog wel
mee, maar daar gaat het ook niet om. Het belang van de paar honderd gasten in
Den Haag weegt op geen enkele wijze op tegen dat van de honderdduizenden in de
huiskamer (recht tegenover het voetbal altijd nog 375.000) die van een publieke
omroep als de AVRO trouwens veel beter zijn gewend.
Wie was er nu schuldig aan dit
onvoorstelbare wanproduct, de AVRO, de producent IDTV. Het is niet voor het
eerst dat IDTV een geheel mislukte productie tot in de huiskamer weet te
brengen, en vervolgens altijd onvindbaar is als het op slechte beoordelingen
aankomt.
Maar in het algemeen neig ik ernaar
de verantwoordelijkheid te zoeken bij de hoogsten in rang die er zo’n avond
dienst hebben. Dat is moeilijk want, kennelijk vanuit een somber voorgevoel,
viel uit de aftiteling niet te achterhalen welke personen of welke specifiek
hiervoor ingehuurde producent voor het geluid hierbij betrokken waren.
Daarom blijft een verwijzing naar
slecht vakmanschap ditmaal steken bij de regisseur Marc Pos die gisteravond
kennelijk alleen ogen maar geen oren aan zijn kop had en productieleider Jaap
Schaap. Zij en degenen van wie zij weten dat er aan de knoppen gewoon is
geknoeid hebben met deze programma-uitvoering artiesten als Paul O'Neill en Gal James tot op het bot beledigd en misschien ook wel dirigent
Neeme Järvi die mogelijk alleen maar heeft kunnen horen wat er vanaf zijn
positie viel te beluisteren en niet wat ons thuis bereikte.
Maar het zwaarste verwijt is dat de
programmamakers ons kijkers en luisteraars in de huiskamer hebben vernederd
door te denken dat wij met deze tyfus-herrie wel genoegen zullen nemen vanuit
de gedachte dat Puccini, Tsjaikovski en Berlioz op deze wijze gehoord moeten
worden.
Dat is ordinaire diefstal van kunst.
Erger kan het niet; kunstroof.
Tv-recensent