Donderdag 12 juni 2008
60 MEVROUWEN IN ONDERGOED
Het moet gezegd worden. De
wedstrijden worden formidabel in beeld gebracht en wie zich stoort aan een enkele
zinloze camerazwiepert vanaf honderd meter hoogte is een sacherijn.
Ook de traagste slomoos van de slomotions zijn werkelijk prachtig en bewijzen maar eens
dat opnames vanuit geen enkele gezichtshoek de definitieve werkelijkheid laten
zien, omdat de daaropvolgenden een onthullend ander kijkje daarop geven, zodat
de roep om beeldregistratie voor scheidsrechters best mag verstommen.
Alleen al in de rondte kan worden gekozen voor 360 camera-invalshoeken en
dan hebben we de hoogte nog + opsplitsingen in tijd.
Niets is wat het is, alleen de
beweging valt enigszins betrouwbaar te interpreteren, en dan alleen nog vanuit
een beperkende gezichtshoek welke nooit die van de belangrijkste waarnemer kan
zijn. Want dat is namelijk de betrokkene zelf en die mag van de trainer geen
camera meenemen het veld op.
Daarom moeten wij het met
begrenzingen doen, zo goed mogelijk, maar dat wordt door het voetbalwalhalla
ter plekke momenteel ongeëvenaard goed begrepen.
Close-ups vanaf
Kortom, als het dan allemaal zo netjes en overzichtelijk bij
ons thuis wordt aangevoerd als nu vanuit Oostenrijk en Zwitserland gebeurt,
mogen wij onze handjes dichtknijpen met deze ooit door Nederlandse regisseurs
(zoals regisseur en producer Martijn
Lindenberg - 1997: Nipkowschijf en 1984: Emmy Award) ontwikkelde
hogeschool-televisie. Hulde.
Intussen is ook duidelijk dat van de
televisie-commentatoren Arno Vermeulen (zoals gisteravond bij
Tsjechië-Portugal) het meest in vorm is: doelgericht, feitelijk, niet teveel
niet te weinig, neutraal, informatief, opbouwend, toch enthousiast, en ons als
kijker ondersteunend waar wij informatie ontberen omdat de buitenlandse
schakeltechnicus ons er om welke reden dan ook soms buitenhoudt.
Live-verslaggever zijn is echt een
zeer moeilijk vak (en ook zwaar onderschat) en de NOS heeft er niet veel goede
mensen meer voor, maar van de paar uitzonderingen
zoals ook Frank Snoeks staat Vermeulen bovenaan.
Nu alleen nog de verloren zoon Ron de
Rijk aan het team toevoegen en het wordt weer wat later dit jaar als wij het
moeten doen met NEC-NAC.
Hoe anders begrijpt het vak de weergave van die vreemde tak van sport bij Veronica waarheen
wij tijdens de rust uiteraard eens wilden uitwijken, want daar zouden tweemaal
per avond 60 smakelijke mevrouwen in ondergoed (12 teams van 5 stuks) in de
weer zijn met het nemen van penalty’s.
Waarom ze dat doen is volstrekt
onduidelijk, ook al omdat ze die kleren aanhouden en dat is al de eerste grote
onbeantwoorde vraag. Want het gaat hier toch echt om andere ballen dan de leren, dus is het televisie van niks.
Het zootje zwiept en schommelt, kan geen bal raken, is gevrijwaard van
elke erotische inspiratie en valt met de omschrijving ouwemannen-televisie nog
het best te kwalificeren.
Pardon, het is pubertelevisie, de
hele jonge pubers dan: stiekem kijken naar halfblote mevrouwen.
De lingerie kreukt, blijft
onaantrekkelijk vastzitten in menig bilnaad en de bovencups moeten van beton gevlochten
zijn want normaliter springt de volledige inhoud er bij zoveel gehupsefluts al
na één mistrap uit.
Dan het wedstrijdverloop.
Daar is gelukkig geen touw aan vast
te knopen, ook niet wie de mevrouwen zijn en door wie ze werden geboetseerd.
Het is Veronica zoals Veronica altijd
was, moet zijn en moet blijven, jolig gerampetamp waar meestal wel een in de
war zijnde commerciële geldschieter reclamegeld voor over heeft.
Niet bedreigend dus, zoals de
wansmaak-televisie van BNN kan wezen, maar gewoon smakeloos zoals het veilig
moet zijn zonder dat een Iman het zwaard heft, want hier is, zolang het nog om
simpele schaamlapjes gaat, met een strijd voor hoofddoekjes geen enkele eer te
behalen. Bovendien is het zo oliedom
gemonteerd dat het helemaal niet wellustig, wulps of begerig is. Het mag, het
kan geen kwaad.
Maar daarmee komen wij op ons punt. Want zoals alles bij Veronica is de
lingeriebijdrage door de editors volkomen kapot gemonteerd en ontdaan van alle
humor en creativiteit.
Beelden zijn aan elkaar geplakt als
een onherstelbaar gebroken vaas van duizend scherven maar dan gehecht met
chocolademelk.
Televisie van Veronica lijkt op een
op de grondgevallen Jig Saw-puzzel van vijfduizend stukjes die niet meer te
helen zijn; dat is Veronica-smaak en -stijl, maar vooral gebrek aan
vakmanschap.
Enorme rotzooi. Kan geen kwaad dus.
Want het is helemaal niks.
Wie aan satellietontvangst doet weet
dat er nog vele tientallen van dit soort zenders bestaan waar het niks kunnen
bedenken en doen als hoogste ideaal wordt nagestreefd in een poging kijkers te
bereiken die ook niks kunnen bedenken en doen.
En die
bestaan, anders zouden de aanbieders van nikserigheid er niet zijn.
Na de rust gaan al die mevrouwen in
hun ondergoed weer naar huis om thuis bij haar kindertjes waar manlief zo lang
op paste een en ander uit te leggen.
Tweemaal per avond doen ze hun
kunstje, en dat is tenminste eenmaal meer dan hij.
Hoewel…hij keek televisie, naar
Veronica.
Dan moet je toch wel wát kunnen?
Tv-recensent
Woensdag 11 juni 2008
TELEVISIE KIJKEN ALS MEDICATIE
Het belangrijkste bericht van gisteravond. Via
Teletekst ook op de buis verschenen. Meer verlichting voorkomt depressiviteit
en is een blokkade voor onze geestelijke achteruitgang. Speciaal dus voor de
kijkers naar het programma De
Geheugentrainer van Jan Slagter van MAX: dichter op het toestel gaan zitten
helpt beter tegen dementie dan het programma zelf.
Nu nog het geluid uit, de knop
“helderheid” helemaal naar rechts, in één adem het lidmaatschap van MAX
opzeggen en de bejaarde kijker behoort gewoon weer bij de dynamische
50-plussers waarvoor MAX ooit was opgericht en niet bij de groep seniele
bedlegerige verstandelijk gehandicapten waar deze omroep zich nu in de praktijk
voornamelijk op richt. MAX heeft nog tienduizenden leden
nodig om eind dit jaar de zendmachtiging veilig te kunnen stellen. Dat zullen
niet de 50-plussers worden die intussen het echte licht hebben gezien.
Jan Slagter is voorzitter van Omroep
MAX en doet daarom het moeilijke werk het liefst zelf. Een leger aan goede
Hilversumse programmamakers en presentatoren schuift hij met gemak opzij. Hij
is immers de baas, en voor het zware werk acht hij zichzelf het meest bekwaam.
Dat hij met zijn komst naar omroepland elke ervaring op dit
terrein ontbeerde is weliswaar wekelijks te zien, maar dat hoeft ook niet een
norm of verlangen te zijn, volgens de MAX-doelstellingen waarin truttigheid,
debiliteit en creatieve armoede tot richtsnoer lijken te zijn verheven.
Althans, als Jan Slagter zelf
programma’s maakt.
Het MAX-programma De Geheugentrainer is er een goed voorbeeld van, want bejaarden hebben last om dingen
te onthouden. Je zou zeggen dat is in deze tijd meer een karakteristiek voor
jonge generaties, maar dat is muggenzifterij.
Meestel liggen ouderen van boven de
75 ’s ochtends wat langer op bed, al was het alleen maar omdat ze geen baan
meer hebben, dus wat doet Slagter, hij komt dan op het meest foute moment ‘s
ochtends om 06.30 uur op de buis.
Of zouden de programma’s herhalingen wezen? Maar dat kan
eigenlijk niet want er wordt niets over gezegd.
Jammer is voornamelijk dat het totale geheugen van de presentator zelf
ernstig in de war is, want MAX is opgericht voor de 50-plusser en zou niet het
exclusieve domein worden van hoogbejaarde bedlegerigen. En dat het dat wel is
geworden bevestigde de heer Slagter onlangs nog eens toen een quizkandidaat,
ook al niet de vrolijkheid zelve, in De
Geheugentrainer zei:
“…mijn werkzaamheden beperken zich
tot het optreden in de verzorgingstehuizen. Dus dezelfde doelgroep als die van
MAX.”.
En daarop antwoordde Jan de
voorzitter met een volmondig: “JA”.
Dus het wordt niet eens meer ontkend.
Een ziekenomroep.
En dan is er de neurospychologe en hersenwetenschapper die als associate
professor verbonden is aan het Universitair Medisch Centrum Utrecht, Margriet
Sitskoorn.
Zij wandelde onlangs in een
uitzending om 06.30 uur zomaar ergens doelloos op straat en omdat ze heeft
doorgeleerd voor het geheugen wist ze daarvandaan te melden dat humor ermee te
maken heeft.
“Heel veel ouderen”, zo meent zij, “verliezen gevoel voor humor”.
Kijkend naar MAX waren wij daar al
van op de hoogte, ofschoon wij het bijzondere fenomeen toch in niet mindere
mate veelvuldig bij BNN zien. Want op het gebied van humor gebeurt er bij MAX
zo nu en dan iets heel bijzonders.
Jan Slagter kondigt dan in het kader
van de therapie aan een mop te gaan vertellen. Dit, om het geheugen van zijn
kijkers weer te reanimeren.
Een voorbeeld van Jan Slagter:
“Max komt voor de
zoveelste keer te laat op zijn werk. Zijn chef staat hem op te wachten en
roept: Max je bent voor de vierde keer te laat en wat concludeer je daar nu
uit? Ehhh, zegt Max, dan is het vandaag donderdag Chef”.
Einde mop. Einde zendtijd ook want
het was intussen 06.45 uur geworden. Ons geheugen is weer op peil.
Ondergetekende werd enige tijd
geleden gevraagd programma’s voor MAX te presenteren. Helaas voor de zender,
hij acht zich bejaard noch debiel genoeg om op dit niveau mee te kunnen.
Daarbij komt…hij herinnert zich nog goed dat MAX ooit is opgericht, waaraan hij
promotioneel nog heftig heeft bijgedragen, voor de vijftigplusser die, als hij
ouder is dan zestig, zich nog graag veertig voelt.
Voor dit stukje geheugen heeft hij
geen trainer nodig. Het beklijft steeds meer naarmate hij vaker MAX ziet. En
Jan Slagter zelf natuurlijk, in zijn rol als geheugentrainer die zijn eigen
memorie en opslagcapaciteit kwijt is in een graad grenzend aan Altzheimer.
Op de MAX-uitnodiging is dezerzijds dus toen maar niet ingegaan.
En daarom staat Jan Slagter dat
onnozele amusement voor zieken en bedlegerigen, wat een belediging voor hen, nu
zelf maar in te vullen want kennelijk zijn er nog veel
meer mensen geweest die zoveel van het televisievak houden dat ze daarom die
stupide programma’s niet voor hun rekening willen nemen.
En dan hedenochtend iets later. Voor de uitslapers onder de bejaarden
was er dan om 09.30 een nieuwe aflevering van De Geheugentrainer.
De lieve kwis-kandidate moest naar
een filmpje kijken uit 1958 van het bloembollencorso,
en daar vervolgens heel moeilijke vragen over beantwoorden.
Vraag 1. Wat was het voor een dier
dat u in het filmpje zag met een bloemenslinger om zijn nek.
Het aarzelende antwoord van de
kandidate luidde: “…was het een paard?….nee?, was het een ezel?…”.
Dan wordt de naam van het beest
vanuit de studio-coulissen gesouffleerd, en loeit het
daarbovenop plotseling uit de keel van Jan Slagter:
“…..Boeoeoeohoeoeo…”, voor het geval wij er een kanarie in zouden herkennen, en de dame vult
nu aan, “…was het geen paard? Dan een
koe?...”, en raadde vervolgens alle vragen uit het filmpje fout omdat het
geheugen even niet mee zat.
In het filmpje werden ook de eerste
regels van het beroemde liedje “…Naar de
bollen…” van Louis Davids gezongen, en hier luidde de MAX-tekst:
“Naar de bollen naar
die heerlijke bollen
Waar je sprakeloos geniet vahan de drukte die je ziet”
Met een knoert van een fout erin
natuurlijk want ons geheugen weet zeker dat “de
drukte” moet zijn “de kleuren”, want
daar ging het om bij de bollen. En daarover viel dus een vraag te verwachten.
Maar nee het geheugen van de heer Slagter vond deze tekst dik in orde, in
plaats van er corrigerend even op te wijzen. Dat heb je met quizmasters die
geen quizmaster zijn maar bejaardenverzorger.
“Maar…het is nu tijd voor de mop”, aldus de voorzitter van MAX, “…Hier komt ie…”.
Wij voegden ons reeds
in de stuiphouding om het aanstaande lachen draaglijker te maken.
De voorzitter van MAX:
“…Max is vergeten de
vuilniszak buiten te zetten. En als tie de vuilniswagen ziet rent ie naar buiten en roept: ben ik te laat? Waarop de
vuilnismannen antwoorden: nee hoor, als je er snel inspringt
kun je nog mee…”.
Inderdaad, “Vuilnisman, kan deze zak
ook mee”.
Maar nu is er dankzij de wetenschap
dan toch eindelijk de oplossing voor dit probleem.
Van zeer dichtbij in een felle
gloeilamp staren.
Het helpt beter voor het geheugen dan
alle MAX-programma’s van Jan Slagter bij elkaar.
Tv-recensent
Geachte heer,
Ik begrijp best dat u
als recensent louter aandacht besteedt aan Ned. 1, 2 en 3. Al was het maar om
te controleren hoe die lui daar met onze belastingcenten omspringen.
Prima.
En toch... . Zelf heb
ik reeds lang geleden de kabelmaatschappij de deur
uitgeschopt en kijk nu via zoiets simpels als een schoteltje naar heel Europa,
overigens inclusief Ned. 1,2 en 3. Edoch, wat mij daarbij reeds
jaren geleden opviel is dat de buitenlandse zenders vele malen beter presteren
dan de Nederlandse publieken. Zodat ik mij afvraag waarom er in
hemelsnaam nog mensen naar Ned. 1, 2 en 3 kijken.
Geachte
televisierecensent, doe u zelf geen pijn! Voor mij hoeft u niet te
blijven kijken want ik ben reeds lang overtuigd
van het feit dat de Nederlandse publieken ronduit bagger uitzenden waar ik
persoonlijk de knop van de televisie niet voor wil omdraaien.
Nog niet met het mes op
de keel!
Vriendelijk groetend,
Jan Boltjes
email: jeebee@dse.nl
Dinsdag 10 juni 2008
Geachte TV-recensent,
Voor het geval u weer voornamelijk naar Ned. 2 of 3 hebt zitten kijken:
3-0
Hartelijke groet,
J. Stevens
Rotterdam
Maandag 9 juni 2008
EÉN VOOR ALLEN, ALLEN VOOR TWEE
Nieuws volgens het NSO-Journaal
Wat is het toch voor een
mallotigheid om al het voetbal op Ned. 1 te plaatsen en daar op Ned.
Maar nu dat gegeven een feit is en
wij dus ons op Nederland 2 hebben te oriënteren voor het belangrijkste
nationale en wereldnieuws van de dag blijkt de Staatsmonopolist NOS dat nog
niet genoeg te vinden. Elk NOS-journaal bulkt ook op Ned. 2 over van de
prietpraat over het voetbal, terwijl ons toch duidelijk met zich herhalende
promo’s was beloofd “Samen voor Oranje. Samen op
Zoals gisteren al op deze plaats
aangegeven (zie vorige Tv-recensie) maakt men bij het NOS-journaal een fase van
geestelijke gestoordheid door om alle belangrijkste nieuwsfeiten te
veronachtzamen, niet of in enkele nanoseconden uit te zenden, om maar zoveel
mogelijk ruimte over te hebben voor nog ontzagwekkender voetbalgeleuter dan ons
de gehele dag al via Nederland 1 bereikt. Vandaar dat wij voor het volgen van
gewoon –niet commercieel- nieuws overwegend zijn aangewezen op tal van
buitenlandse zenders.
De wereld staat stil voor het NOS-journaal.
Het is natuurlijk te schandelijk voor
woorden wat onze Staatsomroep deze dagen wanpresteert.
Tot zelfs deze ochtend vroeg in het
07.00-uur journaal een uitvoerige reportage van Andrea Vreede over het feit dat
ze Panini-voetbalplaatjes koopt omdat er vanavond tegen Italië wordt gespeeld;
dit heet een zomercolumn.
Totale non-informatie.
Vervolgens samenvattingen van de wedstrijden van gisteravond waar zelfs
Don Leo niet aan herinnerd wil worden, dan nog wat schermutselingen van
verliezers die liever hadden gewonnen, en een geantidateerde sigarenmevrouw die
zomaar ergens in Italië de vraag wordt voorgelegd wie ze denkt dat er zal gaan
winnen “vanavond”.
“Moeilijk”, is haar antwoord, want de vraag werd haar gisteren al gesteld en niet
heden, en dat komt allemaal als relevant nieuws bij ons in de huiskamer.
En dat alles wordt gepresenteerd door
Laïla Abid die nu toch echt in aanmerking komt voor de Philip Freriks-award als
de zich vaakst versprekende voorleesmoeder van de NOS.
Zo bleef voor Nederland onbekend dat intussen 90.000 Spaanse
vrachtwagenchauffeurs in staking zijn gegaan als protest tegen de hoge
dieselprijzen, werd het zeer belangrijke bericht onvoldoende uitgediept dat de
Venezolaanse president Chavez de Colombiaanse rebellenbeweging FARC opriep de
gewapende strijd te staken terwijl hij een paar maanden geleden de wereld nog
opriep om FARC als een wettig leger en niet als een terreurbeweging te
beschouwen.
En dat er weer eens drie Britse militairen in Afghanistan waren
omgekomen en nu het aantal Britse doden op 100 terecht kwam, werd zelfs helemaal
overgeslagen. En ook de busstaking in ons land gaat door. Maar bij de NOS weten
ze dat niet.
“Samen voor Oranje.
Samen op één”.
En dus nu ook op Twee, want nieuws is
nieuws wat de NOS zelf bedenkt en niet wat de honderden persbureaus in de wereld
en een legertje aan eigen correspondenten in het buitenland als serieuze
ontwikkelingen aanbrengen.
De wereld staat een paar weken stil
voor en bij de Nederlandse Staats Omroep, de NSO.
Tv-recensent
Geachte TV-Recensent,
Ik heb het maar eens opgezocht:
De Nederlandse Omroep Stichting (NOS) is een niet-ledengebonden omroep, die
samen met de omroepverenigingen en een aantal andere niet-ledengebonden
omroepen de Nederlandse Publieke Omroep vormt. De NOS heeft de wettelijke taak
om nieuws en sport te brengen. Ook de politieke verslaggeving en berichtgeving
omtrent het Koninklijk Huis behoort toe aan de NOS. Er werken zo'n zevenhonderd
(!) journalisten en medewerkers.
Duidelijk dus, amusement hoort hier niet bij, zeker niet bij het brengen van
nieuws ook al is dit soms stomvervelend. Terug naar de basis!
Ik zou zeggen, houd er (toch) de moed maar in,
Henk B., den Haag.
Zondag 8 juni 2008
FOUT BEGIN
Laten we het zo zeggen: hetgeen niet in Nederlandse handen was, bleek
keurig in orde, de rest resulteerde in een ernstige wanvertoning van de NOS en
werd daarmee de zoveelste regelrechte belediging aan het adres van de
Nederlandse kijker.
Na al het uren- en dagenlange
NOS-gezever van wauwelende zogenaamde deskundigen, was er dan gisteren
eindelijk de opening van het EK-voetbal in het St.Jakob Park in Basel.
Geheel Europa keek mee naar de
dertien minuten durende openingsceremonie, een spectaculaire show van
kunstenaars uit dertien landen waarmee de grasmat de aanblik kreeg van een
frisse alpenweide die vervolgens in een winterlandschap veranderde.
Dit weten wij van horen zeggen, want
de NOS zond het, voor ons als enige land in Europa, niet uit.
Men vulde die tijd, op de slotminuut
na, met reclame en nieuw gewauwel. Nu onze nationale zender weer het monopolie
heeft op alle voetbal omdat “de commercie het zo slecht doet”, zagen wij niets
anders dan “commercie”, te weten een reusachtig reclameblok in plaats van het
traditionele televisiespektakel waarvoor zovelen zich voor het toestel hadden
genesteld.
Urenlang, dagenlang, nee…wekenlang
zijn wij de afgelopen periode getrakteerd op eindeloos voetbalgeneuzel waarvoor
dit prachtige medium door de NOS werd misbruikt omdat er helemaal niets te zien
was, en nu het op kijken aankwam, de spectaculaire opening nog wel, besloot de
NOS dat niet uit te zenden. Geen excuus, geen opgaaf van redenen, de arrogantie
die bij een monopolist hoort ten top.
Zelfs commentator Frank Snoeks
verontschuldigde zich bijna vlak voor hij de eerste aftrap mocht verslaan toen
hij over de slotseconden van de openingsceremonie liet weten: “…u kijkt naar het slot van het sluitstuk
waar een groot deel van Europa naar kijkt – of heeft gekeken…”. Dat laatste
was juist, want wij en zijn zender waren er niet bij geweest.
Wel waren wij bij enige probeersels
van volksliederen en menigeen kon zich daaraan storen vanwege de aanwezigheid van
een geluidinstallatie uit het begin van vorige eeuw waardoor wij de zanger uit
Tsjechië en de Zwitserse Olga Lowina ongelukkigerwijs ternauwernood
respectievelijk hoorden brommen en jodelen doch wel voornamelijk konden zien.
En er was al heel veel te doen
geweest bij de NOS omdat de zendercoördinator had besloten voor de komende tijd
alles op Ned. 1 te plaatsen, zodat het NOS-journaal van 20.00 uur alle dagen
diende te verhuizen naar Ned. 2. Hierdoor werden er dus twee zenders in de war
gebracht, want wat was er nu logischer geweest dan Ned. 1 met het journaal
gewoon te handhaven en Ned. 2 of Ned. 3 geheel op het EK te richten.
Veel boosheid bij het NOS-journaal
zelf ook. En nu zou je denken dat deze nieuwsrubriek op Ned. 2 ‘m wel eens even
van Jetje zou geven door het nieuws te brengen en te verslaan als nooit
tevoren. De wanvertoning hier pakte zo mogelijk grotesker uit.
Terwijl op het andere net het
voetbalgezwets, omdat er om 20.00 uur even geen wedstrijden waren, dankzij de
z.g. voetbalanalytici weer onstuimig het zwerk bereikte, kwam het NOS-journaal
met, geloof het of niet, een jungle aan nog groter voetbalgezwam van Youri
Mulder, Piet de Visser en Hugo Borst. Zij mochten eindeloos “gokken” wie er zou winnen en “raden” of het spannend zou worden. In
het NOS-journaal dus.
En dit, afgewisseld met Margriet Brandsma, niet uit Basel om iets over
de openingsceremonie of openingswedstrijd te zeggen, maar vanaf een camping in
Interlaken met Oranjefans die gelukkig al zo dronken waren dat ze precies
pasten in deze plastiek van het NOS-journaal.
Eindeloos voetbalgelul dus in een
journaal dat, om dit te voorkomen, daarvoor juist naar een andere omgeving was
verplaatst, omdat eigenlijk heel Nederland 1 daarvoor was ingericht en omgezet
en de voetbalminnenden beslist daar konden worden verzameld.
Het NOS-journaal zond daaraan
voorafgaand ook nog een minutenlang durend onderwerp uit over een Mariabeeldje
in Brabant dat van een kunstenares een nieuwe jurk had gekregen bestaande uit
honderden lapjes stof van bijzondere kleding van zomaar mensen.
Zo had de bisschop uit die streek, het zat echt in het NOS-journaal,
twee van zijn sokken geschonken. En deze bedekken nu de borstjes van de heilige
maagd.
Het wordt nu echt tijd dat die
zwakbegaafde hoofdredacteur daar wordt vervangen. Maar door wie. Niemand uit
die kringen schijnt er een probleem mee te hebben dat deze onderwerpen als het
belangrijkste nationale- en internationale nieuws van de dag moeten worden
begrepen.
Alleen de kijker.
En die heeft er, op een andere manier
dan de bisschop, op dit net toen maar de sokken
ingezet.
Tv-recensent
Beste tv recensent,
Ik zou uitgebreid in
kunnen gaan op datgene wat u heeft geschreven in uw recensie: 'Fout Begin', maar
laat ik het kort en bondig houden: Ik ben het zelden met iemand zo eens geweest
over iets.
HJ Marinussen
Zeer gewaardeerde TV-recensent,
Als je als kijker niks met voetbal
hebt -die mensen bestaan ook- heb je het werkelijk zwaar te verduren deze
weken! Er gebeuren toch belangrijker dingen in de wereld? Ik word
opstandig van al dit wekenlange "geneuzel" met 101
deskundigen over deze tak van sport. Gelukkig zendt de KRO detectives uit
om niet voetbalminnende kijkers nog enigszins een leuke avond te bezorgen. Ook
daar moet je natuurlijk van houden. Het TV-aanbod en het nieuws is werkelijk
wel erg minimaal gevarieerd deze maand.
Een fan van uw site,
Pauline Rooseboom
Dag
recensent!
Ik heb het
gezien die flauwe kul met dat mariabeeld en dat kommentaar over die bisschop
met die sokken. Waar is dat journaal nou tegenwoordig toch mee bezig. De halve
wereld staat in de fik of komt om van honger of oorlogen en hier voedt een
debiele verslaggever of journaalhoofdredactie zich met dit soort troep als een
nieuw kleedje voor een mariabeeldje. En het dan nog gek vinden dat wij steeds
meer naar het rtl-nieuws kijken of Het Hart van SBS. Niet dat het daar
betrouwbaarder is, maar het is wel relevanter dan dat van die NOS.
Dus kijk
ook u daar maar eens wat vaker naar dan merkt u het verschil wel.
Gegroet,
J.L. Bakker
Apeldoorn
Vrijdag 6 juni 2008
OORTJES UIT EN OOGJES TOE
Wat vandaag de voorpagina’s haalde
verscheen gisteravond helemaal aan het slot van het NOS-journaal (20.00 uur), het laatste onderwerp
dus; het kwam zelfs nog na het weerbericht toen Fred Emmer-De Tweede overschakelde naar Washington. Daar had zich
voor het Witte Huis opgesteld verslaggever Eelco Bosch van Rosenthal, want de
reporter deed live-verslag van de ontmoeting tussen Balkenende en Bush.
Wij zagen Eelco dus inderdaad live,
maar Bush helemaal niet, zelfs geen foto uit het historisch archief, maar
gedurende enkele nanoseconden wel onze minister-president die zowel letterlijk
als figuurlijk was ingeblikt, toen hij zich met vlag en wimpel liet voorrijden.
Heel in de verte, uiterst
grofkorrelig, stapte Balkenende uit de auto waarvoor zich een witte pet en een
ontvangsttrien hadden opgesteld. Dat was het.
De minister-president van Nederland
ontmoet de President van de Verenigde Staten en het NOS-journaal is erbij.
En zoals het meestal gaat bij het
NOS-journaal met verweg-onderwerpen, de betrokkenen zelf komen niet aan het
woord, maar wel een correspondent ter plekke die het allemaal uit de vrije hand
gaat uitleggen. “Duiden” heet dat.
“…Is dit een beleefd afscheidsbezoek
of worden er ook nog zaken gedaan…”, vroeg Emmer-De Tweede aan zijn maatje.
We moesten het letterlijk als volgt
zien:
“…Balkenende is een van
de weinige mensen die Bush nog persoonlijk wil ontmoeten, want zelfs mensen uit
zijn eigen partij, de Republikeinen hier, willen niet meer met Bush gezien
worden, zo weinig populair is hij…”.
Dus omdat de Amerikanen zelf en zelfs
niet meer met Bush op de foto willen werd uit het verre Nederland als laatste
der Mohikanen wel Balkenende nog bereid gevonden, volgens Bosch van Rosenthal “…als de beschaafdste bondgenoot uit het
boekje…”, zijn opwachting te maken om op de foto te gaan. Een foto die we
overigens niet te zien kregen in dat journaal.
Natuurlijk kwam Nederland volgens de
duider ook langs om nog eens te protesteren tegen Guantánamo Bay maar uit
helemaal niets in het wereldnieuws dat verder de avond en nacht zou volgen
bleek dat de heer Bush ook maar iets daarvan had verstaan.
Dat niet kunnen luisteren was in
datzelfde journaal trouwens toch nog een heel probleem gisteravond want
halverwege de samenspraak tussen Eelco en Fred
Emmer-De Tweede, besloot de eerste “zijn
oortje even uit te doen”. In vaktaal betekent dit dat hij zich ontdeed van
het retoursignaal uit Hilversum omdat het kleine oorknopje weer eens allerlei
hinderlijke bijgeluiden of echo’s produceerde waardoor elke verslaggever
duchtig in de war kan raken. Er bestaan veertig uiterst simpele technische
oplossingen voor dat probleem, maar dat laten wij nu maar even liggen. Anders
is het Jaar van het Televisiegeluid
te snel voorbij.
Dus het interview kreeg de allure van
een gesprek tussen twee zombies waarbij de partij in de VS meende dat hij een
spreekbeurt had over de vraag wie voor Europa aantrekkelijker is, John McCain
of Barack Obama, terwijl het tussen Bush en Balkenende daar helemaal niet over
ging.
Het zou wegens het ontbreken van een
oortje nog erger worden.
Hilversum wilde weten of Balkenende
nog even langsging bij McCain of Obama, ook al een non-issue omdat beiden
vrijwel zeker nooit van Jan Peter hebben gehoord, maar helemaal een misser
omdat Barack Obama op dat moment op visite was bij Hillary Clinton. Maar van
dat laatste “echte wereldnieuws” waren de verslaggever noch het gehele
NOS-journaal op de hoogte. Gemist dus, terwijl wij toch met Amerika waren
verbonden.
Alle oortjes leken uit. Maar die van ons gingen steeds wijder open want
in eigen land was op dat moment zelfs een hele zender uitgegaan. In shownieuws kwamen
Viola Holt en Edvard Niessing hun beklag doen over de Rotterdamse zender RNN7
waarvan zij geen salaris meer hadden ontvangen omdat de omroep vanwege een
belastingschuld van een kwart miljoen Euro, als gevolg waarvan vorig jaar de
zender al kort moest stoppen, nu definitief uit de lucht was gehaald.
Zelden zulke naïevelingen in beeld
gezien. De onbeschrijfelijke bende die er vanaf dag één heerste bij RNN7 met de
continue leugenachtige praatjes over kijkcijfers en ambities om een landelijke
omroep te worden of al te zijn waarmee adverteerders enorm in de maling werden
genomen moest voor ex-coryfeeën uit Hilversum toch het signaal zijn om er niet
langer dan slechts één uur binnen te willen blijven. En dan nu raar opkijken
dat de tent ter ziele is en daarmee ook de uitkeringskas. Een beurs die voor
velen toch al gesloten bleef omdat zij zich met prachtige beloftes hadden laten
verleiden, bijvoorbeeld als stagiaire, om “gratis” voor het station te willen
werken.
Ook Holt en Niessing weten nu “achteraf” hoe dat voelt.
De armoede en chaos waren er zo groot dat Viola Holt al op de eerste dag
van haar dienstverband bij deze zender struikelde over de losliggende kabels en
per ambulance naar het ziekenhuis moest worden afgevoerd. Kort daarop werd
directeur Leo Houkamp van RNN7 een tijdje vastgezet op verdenking van
belastingfraude, en nu dan dus de gehele zender op slot. “Op zwart”, heet dat, maar wie zal deze televisie-ellende missen.
Het is een ware zegen voor Rotterdam en
omgeving nu eindelijk van deze mediabende verlost te zijn. En het is meteen het
zoveelste lesje voor Holt en Niessing om hun nadagen op een aangenamer manier
in te vullen.
Maar hun driften om, geeft niet voor
wie en waarom en vooral niet met wat, maar op de buis te willen blijven zijn zo
sterk dat het nu al voorspelbaar is dat het volgende bedrijfs- en sociale
ongeval rond hun personen zich beslist op korte termijn wederom aandient.
Omdat bij presentatoren zoals zij de
“oortjes al heel lang uit” zijn.
En dan weet je inderdaad niet meer
wat je niet hoort.
Tv-recensent