Vrijdag 12 juni 2009
DE STAATSOMROEP NOS
Een
prachtige scoop van het RTL-nieuws en wat een flauwe
verwijzing van het NOS-jorunaal ernaar.
Balkenende wist van niets, dus niets aan de hand, volgende onderwerp. De Staatsomroep in optima forma, gedienstig en gouvernementeel...het is maar goed dat er commerciële televisie is.
Je moet er toch niet aan
denken dat de televisievoorlichting in handen is van slechts het NOS-journaal. Zelfs het NOS-journaal-teletekst
ging op pag. 101 geheel aan de ontluisterende affaire voorbij. Tot aan deze
ochtend aan toe. Niks aan de hand.
Wat bracht RTL4 gisteravond? In een notendop: in 2004
overleed een schilder in het kantoor van premier Balkenende
vanwege brand.
De wandbekleding was van
inferieure kwaliteit. Daarna verzweeg en ontkende iedereen dat er fouten waren
gemaakt. Ook de minister-President in de Tweede
Kamer.
Dat zat even anders, bleek
gisteravond bij RTL.
De gehele staf van het
Ministerie van Algemene Zaken (het departement van Balkenende)
was van de fouten op de hoogte maar stopte de affaire in de doofpot. En
vervolgens allemaal liegen, de Landsadvocaat Rijcken,
tal van ambtenaren..het hele stel. En dat blijkt nu
uit een onderzoek van de Rijksrecherche.
Frits Wester en verslaggever
Roel Geeraedts waren in vorm. De feiten waren dan ook
keihard.
“Die doofpot, die staat daar”, presenteerde Geeraedts met
zijn vinger wijzend naar het kantoor van de Landsadvocaat.
Dat was nu eens een standupper die zin had.
En Frits Wester ging er nog overheen.
Rick Nieman: “Kan je stellen dat er
bewust een doofpot is gecreëerd om informatie geheim te houden”.
Wester: “Absoluut”.
Maar ja, wij kennen de afloop
van dit soort schandalen in ons land. Veel geschokte Kamerleden, die lui leven
in een permanente staat van geschoktheid, even later een debatje, een premier
die wederom van helemaal niks weet, en ze dronken een glas en deden een plas.
In hetzelfde etmaal zagen we
hoe oud-premier Dries van Agt de moordenaar van Fortuyn subsidieerde en hoe
opnieuw twee directeuren van een woningcorporatie zichzelf verrijkten met een
cadeau van zeven ton Euri.
Wie heeft nu nog vertrouwen in
wie.
En bovenal, en daar gaat het op deze plaats om, wanneer
een serieuze Tv-rubriek een dergelijke primeur in huis heeft, en het ook nog
overtuigend en goed in beeld gebracht weet te brengen, krijgt deze eigenlijk
alleen maar dynamisch reliëf als andere media erop door of mee aan de haal
gaan.
Hoe somber Wester ook wil
kijken en hoeveel regendruppels hij achter zijn schouders aanvoert om de ernst
van de zaak van kleur te voorzien, het helpt allemaal niet veel als
collega-media je prestatie niet op waarde willen schatten.
En als de NOS het bericht dus
uit kinnesinne, want iets anders kan het niet wezen, min of meer bagatelliseert
door het te verstoppen en ontkrachten zoals gisteravond gebeurde, kan toch
niemand meer aan de indruk ontkomen dat wij in ons land een echte Staatsomroep
hebben die minstens even gedienstig is aan de zittende macht als veel media in
verre operetterepublieken dat zijn.
Maar ook in democratieën
dichter in de buurt, want laten wij wat terughoudender worden in onze kritiek
op het Italië van Berlusconi. Het is hier niet anders. Wie oplet
ziet en hoort het immers allemaal op de televisie, dag in dag uit.
Intussen kwam een schilder om
het leven in de ambtswoning van de premier.
En de op onze kosten duurst
betaalde meester in de rechten in Nederland, de Landsadvocaat zelf,
verduisterde de schuld van zijn werkgever, de overheid.
Wat goed dat er televisie is;
onafhankelijke commerciële televisie in dit geval.
De Tv-recensent
Donderdag 11 juni 2009
RADIO NAAST TELEVISIE
Televisie bestaat uit twee componenten: beeld en geluid, waarvan geluid het belangrijkste is. Dit, in tegenstelling tot het vermoeden van de gebruiker. Ik heb het op deze plaats al vele malen onderbouwd, dus volsta thans naar aanleiding van Nederland – Noorwegen van gisteravond met een voorbeeld.
Bij een beeldstoring zal de
wedstrijdspanning voor een kijkende voetballiefhebber eerder toe- dan afnemen
wanneer hij plotseling is aangewezen op het geluid. Uiteraard ook zijn
irritatie maar hij zal beleven dat de informatieve kant van de uitzending in
tact blijft, en er valt als noodoplossing in gehandicapte vorm zelfs enigszins
mee te leven zolang de handelingen van zijn kluppie
maar goed en enthousiast worden verwoord. Zeker als hij te maken heeft met reporters die het kunstje verstaan om een
beeldstoring auditief bekwaam op te vangen.
Valt echter de geluidsverbinding
weg dan ontstaat er in de genen van de bovenkamer een raar effect. Terwijl men
visueel alles op het veld kan blijven volgen, en daar was het toch om te doen,
is nagenoeg elke sensatie van erbij betrokken te zijn verdwenen. Men ziet de
plaatjes nog wel, maar het lijkt of de informatieve waarde van het programma
heeft opgehouden te bestaan. Hoe de beelden ook bewegen, ze lijken plotseling
dood.
De behoefte om het
scoreverloop te volgen verdwijnt natuurlijk niet, maar omdat dit niet meer
gekoppeld is aan de stadionatmosfeer, waarvoor het geluid kennelijk de
bepalende factor is, levert de geluidstoring bij kijkers veel heftiger reacties
op.
Een eigendoelpunt zien
waarvoor niemand juicht.
Dat klopt niet. Dat is Kafka.
Dat moet een ongeldige treffer
zijn.
Maar als de speakers er
melding van maken zonder beeldtoevoeging, veren wij mee omhoog omdat de
geloofwaardigheid dan dominant is.
Geloof nooit wat je ziet als je het niet tevens hoort.
Neem voor waar aan wat je hoort zelfs als je ogen zijn gesloten.
Zo lijken communicatiewetten
van de informatiepsychologie te luiden.
Dat wij het gisteravond bij
SBS even moesten doen met een verbroken beeldverbinding doet nu niet ter zake, want er kwam op dat moment geen goed aanvullend
geluid voor in de plaats om het bovenvermelde voorbeeld te staven. De dubbele
verslaggeving was zo ongehoord saai dat wij toch al dachten bij een verslag van
een biljartwedstrijd van Ben de Graaf uit 1970 aanwezig te zijn.
Om die reden draaien wij
tijdens een voetbalwedstrijd het volume meestal op nul, zoals tienduizenden
tv-kijkers dat om dezelfde reden ook doen, om via de radio het verslag van Jack
van Gelder, en de top van dit genre Bas Ticheler, aan de beelden toe te voegen
om daarmee de echte atmosfeer uit het stadion mee te krijgen, maar ook
informatie en spelspanning. Dat is dus de ideale combinatie om een
voetbalwedstrijd op de televisie te volgen, als SBS met zijn reporters zwaar
onder de maat blijft.
Maar dan gebeurt er iets vreselijks in Nederland. Als
een wedstrijd om 20.45 uur begint wordt het radioverslag 20.58 onderbroken voor
2x reclame en het nieuws gedurende ca. 5 minuten; en dat zelfde gebeurt tijdens
de tweede helft rond 22.00 uur.
Het stupide Hilversumse misverstand viert dan hoogtij door te denken
dat de aanwezige radioluisteraars (plus een enorme hoeveelheid
televisiekijkers) het nieuws willen horen in plaats van een wedstrijdverslag
waar men naar luisterde en op had afgestemd.
Er zijn ongeveer 45
radiozenders in de lucht waarop de nieuwsgeïnteresseerden
op dat moment kunnen afstemmen om die berichten te horen, maar nee…daar waar
die daarin geïnteresseerde lieden juist niet zitten, bij een rechtstreekse
voetbalwedstrijd, wordt de zender tweemaal plat gelegd.
Vorige week zaterdag tijdens
de wedstrijd tegen IJsland werd eindelijk eens van die idiotie afgezien.
Eindelijk, nogmaals eindelijk en werd dat stukje
nieuws gewoon even opgeschort tot de rust, met brede instemming,
aanmoedigingen, en toevoegingen van de radioverslaggevers bovendien, en dat
pakte uitstekend uit, maar gisteravond werd dat logische pad weer verlaten.
De verslaggevers moesten om
21.00 uur en 22.00 tweemaal vijf minuten hun snavel houden voor de
radioreclames en nieuws dat ’s middags om 12.00 uur op diezelfde zender Radio 1
al te horen was geweest.
En zo zie je maar, hoezeer je
ook gelooft in geluid, hoe vele malen al is bewezen dat dit de bepalende factor
is voor emotie, wedstrijdbeleving en informatieoverdracht, het is kennelijk
toch maar goed dat er televisie is, ook al hadden de verslaggevers van dat
laatste medium gisteravond zelf geen notie van het waarom.
Tot hun geluk: de zenderbaas
van Radio 1 nog veel minder.
De Tv-recensent
Woensdag 10 juni 2009
HAAGSE POTENRAMMERS
Gebouw van de Raad van State
En
dus berichtten er gisteravond beide belangrijkste Tv-nieuwsrubrieken over; het RTL-nieuws en het
NOS-journaal.
De Raad van State adviseert de regering: Christelijke scholen mogen homoseksuele docenten blijven weren. Dit, naar aanleiding van een School met de Bijbel in Emst die vorige maand een leraar ontsloeg omdat hij met een vriend ging samenwonen. Een vuile vieze homo dus. Weg ermee.
Wat is het verschil met de
potenrammers in de parken van Amsterdam en Eindhoven. Waarom kwam het kabinet
niet in spoedzitting bijeen om deze schandelijke discriminerende uitlatingen
van het hoogste adviesorgaan van ons land aan de kaak te stellen, het zootje te
ontmantelen, op te heffen, justitie erop af te sturen. Woede dus, u begrijpt
het.
Geen homo’s op de scholen die
wij betalen. Dat is wat een groep geestelijk ontspoorden, die voor het leven
zijn benoemd, willen vastleggen in de wet. Het is maar goed dat er alerte
televisie is, zoals die van RTL en de NOS, om het ons te laten weten. Dus wij
schaarden ons aan de buis om de emotie van alle partijen, die
gelijkgestemd aan de onze werd verwacht, te delen.
Natuurlijk zou Plassterk met
zijn hoedje op, en zijn sabel geheven, verschijnen om de misbaksels van de Raad
van State naar de achterbanken van de democratie te verwijzen. En Wouter Bos, Pechthold, en zo nog wat van die figuren die niet aflatend
tegen discriminatie fulmineren, zouden nu vast reliëf gaan geven aan hun
geloofwaardigheid.
We zagen er niet een.
Schrijve: nul.
Wel verscheen een zekere Anja
Timmer (PvdA), wij kenden haar niet, nooit van gehoord, en zij voerde het woord
namens de democratie en werd door RTL van rechts naar links en door de NOS van
links naar rechts gefilmd maar zei er hetzelfde:
“…benieuwd wat het kabinet
ervan vindt...”.
Zelfs Arie Slob van de anti-homobeweging ChristenUnie
wilde nog geen standpunt innemen, maar leidde vervolgens in huiselijke kring
blij de polonaise.
Dat was de politiek.
Vanuit het veld sprak Wouter Neerings (links)
– voorzitter COC – onwaarschijnlijk aarzelend
over discriminatie, en Pieter Moens (rechts)
– Vereniging Gereformeerd Onderwijs – had weliswaar een redenering om dit te
bestrijden maar vanwege de ingewikkeldheid en onlogica van de redeneertrant van
de man werd het te ondoenlijk om hier te reconstrueren. In elk geval was ook
hij tegen homofielen op school.
De Raad van State heeft
gesproken.
Als er nu iets is voor
politieke partijen om zich meteen heldhaftig in buitengewoon ferme taal vol woede
te profileren dan leent zich dit onderwerp er wel voor. Nu gaat het eindelijk
eens concreet om de geloofwaardigheid en werkzaamheid van antidiscriminatiewetten,
opvattingen en normen en waarden, maar het hele stel verschuilt zich in
achterkamers en laat daarmee het standpunt van de Raad van State rijpen in
plaats van ernstig te bestrijden.
En gelukkig is ons ontgaan wat
twee nichten in NOVA nog te berde brachten omdat u en ik naar deze rubriek
vanwege de overtreffende trap van saaiheid tegenwoordig niet meer kijken.
Maar van een alleenstaande buurman (homo of hetero,
geen idee), vernamen wij dat daarin de gedeeltelijke homo Johan Quist (Refo Anders) was verschenen,
want hij onderdrukt zijn hormonen vanwege zijn geloof.
Geen bi-seksueeel
dus maar een echte halve nicht, die heb je kennelijk ook.
Er wel een zijn, maar er niets
mee doen.
Er was ook een hele in dat programma, te weten Boris
van de Ham (D’66), en die onderdrukt het niet.
Die twee hielden elkaar
vervolgens niet bezig met discriminatie of lekkere vriendschap maar met
godsdienstvrijheid, en in dat laatste schijnt toch ietsepietsie ruimte te
moeten blijven bestaan, zo besloten beide homosuelen,
voor “van school trappen”, ook dus die bolle van D’66 beklom die visie.
Want hij sloeg de ander niet
de tempel uit.
Dat heb je kennelijk met
gelijke geaardheid.
We houden het kort want de kwestie is
buitengewoon simpel.
Een vriend die met een vriend
gaat samenwonen. Dat mag niet in Nederland op straffe van
het verlies van je baan.
Is een vriend die een vriend
heeft altijd homo, dan was ondergetekende dat vaak in zijn leven.
Of ligt de scheidslijn bij het
vertoeven in één vertrek – ben je dan pas gevaarlijk voor de gemeenschap.
Maar als je het vervolgens
nooit met hem doet – ik bedoel van dattum –
bijvoorbeeld omdat je gehandicapt bent, maar gewoon alleen maar leuk
samenwoont; nee, zegt de Raad van State – dan mag je van school worden getrapt.
En als je nu niet met die gozer samenwoont, maar wel een beetje zo nu en dan in de
portiek of het plantsoen elkaar afrukt, zou de hooggeachte Raad van State dat
wel kunnen billijken.
Ja dat wel, zo blijkt nu.
Stelletje rukkers. Vieze
potenrammers die met hun gore poten van onze poten af moeten blijven.
Met dank aan de televisie die het
zo helder in beeld bracht.
De Tv-recensent
Dinsdag 9 juni 2009
EEN PAAR DUIZEND ROTZAKKEN
MAAR
Met
onvoorstelbaar veel trompetgeschal werd hij een half jaar geleden als Minister
van Wonen, Wijken en Integratie (opvolger van de door de PvdA ontslagen
Vogelaar) begroet. Een toptalent, een gestudeerde intellectueel die de gehele
geschiedenis van zijn voorganger zou doen verbleken, een meester-advocaat,
vooral ook een sociaal tacticus, dè bekwame persoon
waarop het land vele jaren had gewacht.
De Partij van de Arbeid hield
niet op Eberhard van der Laan te lauweren en toe te
juichen als de nieuwe minister voor integratie en inburgering (inclusief
'ceremonie'), coördinatie integratie minderheden, antidiscriminatie, Grotestedenbeleid, wonen, huisvesting,
huurbeleid/huurtoeslag, buurtbudgetten, bestrijden van lokale overlast en
bevorderen buurtgerichte veiligheid. Het zou allemaal beter worden…en snel.
En daar zat hij dan gisteravond, bij Knevel en van den
Brink, van niks te weten. Geen ideetje gloorde hoe hij
een eind moet maken aan de importbruiden.
“We kunnen het niet aan”, had hij tevoren aan De Telegraaf laten weten, en
daarom hadden Knevelman en Brink hem besteld.
“We moeten de taallessen op orde krijgen”, was het nu. En dat was het
dan.
“De meerderheid van de Marokkaanse jeugd in Rotterdam
is crimineel, blijkt uit onderzoek. Bent u daarvan geschrokken?”
De minister: “Nee, daar ben ik niet van geschrokken want
ik kende de cijfers al”.
“Waarom hebben de sociaaldemocraten op alle fronten
verloren, weet u de oorzaak?”, vroeg Knevel echt belangstellend.
“Nee, kon ik het maar”,
En zo ging het maar door en
werden de echte achtergronden van het fiasco van de Europese verkiezingen voor
de huidige bewindvoerders genadeloos blootgelegd.
Echt waar, echt goed
opgetekend, de excellentie zei ook nog: “Je
moet hier op je woorden letten”, en relativeerde vervolgens: “HET GAAT MAAR OM EEN PAAR DUIZEND
ROTZAKKEN”.
Wat is televisie toch
onthullend en legt het ’t zwakste in de mens
onverbiddelijk bloot als er niet meer inzit. De zo bejubelde ex-advocaat die nu
voor het hoogste ambt was gevraagd wist het niet meer. Dat was althans de
uitstraling en daar gaat het om. Een grijze, stoffige wat bleke man die elke
inspiratie mist om zijn achterban moed in te spreken.
Maar het probleem gaat dieper
want wie is zijn achterban dan wel. Een door niemand in het land gekozen
politicus bestuurt het hoofdprobleem van onze natie en ontbeert een burgerij
die hem voor die taak heeft aangewezen. Hij werd gecoöpteerd door één persoon,
te weten Wouter Bos, over wie door middel van een citaat Jan Pronk gisteravond
liet weten dat de gehele huidige problematiek is terug te voeren tot het gebrek
aan leiderschap van Bos.
Eigenlijk leggen Andries Knevel
en Tijs van den Brink in die paar weken dat het nu hun beurt is al meer bloot
dan Jeroen Pauw en Paul Witteman in een half jaar.
En dat is toch knap in een
uitzending die 20 minuten te laat begon, waardoor maar liefst
negenhonderdduizend kijkers al waren afgehaakt vanwege de dominante reclames op
dat tijdstip, omdat in de liedjeswereld van de musical men elkaar traditioneel
te lang knuffelde.
Wat dat betreft mag Eberhard van der Laan nog enigszins van geluk spreken. Zo lang als het duurt.
De Tv-recensent
Dag Televisie-recensent,
Hebt u hem vandaag ook
gehoord. De man waar u het vanochtend over had. Hij heeft zich verdedigd in de
Tweede Kamer. Pagina zoveel van Teletekst.
"Als een caravan slingert, moet je juist niet remmen", sprak
hij in het parlement.
Hupsekee, gas geven maar als de zaak ontspoort.
Caravans gaan meestal
slingeren als je er te hard mee rijdt, en wat geeft die oetlul
als antwoord: “dan moet je nog harder gaan rijden.” En dat is onze regering!!! Lees zelf het bericht.
Van der Laan haalt uit naar
critici
Minister Van der Laan heeft
zich in de Tweede Kamer verweerd tegen de onzin
die er volgens hem wordt verteld over
het integratiebeleid. De minister zegt
dat er allerlei maatregelen genomen zijn om de problemen te bestrijden.
De PvdA-minister
wijst op de invoering van supersnelrecht om raddraaiers aan te pakken. Ook
kunnen burgemeesters een gebiedsverbod opleggen en straatcoaches aanstellen in probleemgebieden.
Bij de Europese verkiezingen
boekte de PvdA fors verlies. Van der
Laan ziet daarin aanleiding om "gas te geven".
"Als een caravan slingert,moet je juist niet remmen", aldus Van der Laan.
Gegroet,
Jaap Somers - Alkmaar