Woensdag 28 mei 2008

 

 

 

1000e TV-RECENSIE

 

TV-RECENSIES BESTAAT PRECIES 3 JAAR

 

 

Eind mei 2005 begonnen wij ermee. Dus deze maand bestaat Tv-recensies 3 jaar. Daarmee valt samen dat het vandaag precies ook de dag is dat op deze plaats de 1000e Tv-recensie wordt aangeboden. Dat wil zeggen, dat doen we dus niet op dit moment.

 

Dit feestelijke feit schorten wij op tot eind volgende week vrijdag 6 juni omdat wij ons nu gerechtvaardigd voelen tot dat moment eens vrijaf te nemen. Al eerder verzuimden wij wel eens een paar dagen, maar dat was steevast ter gelegenheid van een nascholingscursus (die ons erg goed deed). Hadden wij dat niet gedaan dat bedroeg de score op dit moment al 1100 stuks, en daar willen we even niet aan denken.

 

Vele duizenden unieke bezoekers bezochten in de loop van de tijd elke dag op deze plaats de Tv-column. Bij elkaar kunnen we dan spreken over miljoenen unieke bezoekers; u ziet… wij volgen een rare rekenmethode die heel populair is bij de omroep en hier vaak werd bekritiseerd.

Het verschil is alleen dat het ons op deze plaats niet te doen is om grote aantallen, maar om de juiste bezoekers, veel lezers ook uit het vak.

 

En daarvan kunnen we, blijkens al wat er uit het wereldje tot ons  kwam, en erover besproken werd, zeggen dat dit kleine Televisie-Internet-instituutje geslaagd is dan wel een leuke functie heeft.

 

Even rust dus. Tot volgende week.

Onze mail-postbus blijft open in die tijd.

 

 

 

 

Tv-recensent

 

 

 

 

 

Geachte tv-recensent,

 

Duizend recensies waar ik voor het overgrote deel van genoten heb. Soms was ik het niet met u eens, maar veel vaker wel. U zit in mijn ‘favorieten’ en ik hoop dat u daar nog jaren blijft zitten!

 

Met hoogachting,

 

 

Kick van der Veer

 

 

 

Van harte Televisie-man!

 

Uw rubriek gaat dagelijks aan, sommige “collega’s ”vrezen” u, ik vrees, dat u dat maar al te goed weet, maar wat heb je te vrezen als je als programmamaker je uiterste best doet?

 

Ik merk, dat u vooral een hekel heeft aan geniksnut op tv, aan weinig originaliteit, aan gemakzucht, aan even snel iets erop rammen.

U en de kijkers zien dat en dat stoort u en de kijkers.

 

TV met veel passie en liefde gemaakt daar houden kijkers en recesenten van, over smaak valt niet te twisten, over werklust wel.

 

Ik begin u een beetje te kennen en dat bevalt best!

Deze vakantie, man is u van harte gegund,

 

Vriendelijk groet

Henny Huisman

 

 

 

 

Geachte heer,

 

Ik lees uw recensies (zij het fragmentarisch) al jaren en feliciteer u met de mijlpaal maar vind ze soms erg hard voor de nieuwe generatie televisiemakers.

U moet begrijpen dat ook zij telkens het wiel moeten uitvinden maar dan onder de kijkcijferterreur die er vroeger niet was. In ieder geval niet zo erg. Daar komt nog bij dat de opleidingen van nu niet zijn gericht op kwaliteit maar op overleven in het omroeplandje (dat lijkt zo althans).

Aan de andere kant laat u wel zien, en dat is nergens anders te lezen bij geen enkele krant en door geen enkele recensent, wat kwaliteit eigenlijk is of liever was.

En daarom blijf ik u toch maar lezen, ook al ben ik wat ouder dan u en vele anderen die zich er (niet) mee bezig houden.

Duizend is mooi, maar het gaat om de kwaliteit en die bracht u en de uwen ook. Ga door zo.

 

Els Langebent

Vianen

 

 

 

VAN HARTE PROFICIAT MET JULLIE MIJLPAAL !!!

 

Hopelijk blijven jullie nog lang doorgaan. Iedere dag bezoek ik de website en ben het (meestal) roerend eens met de recensies.

 

Vriendelijke groeten en geniet maar heerlijk even van de rust!

 

mevr.Ted Donkers

Bisschopshoeve 38

4817 PV Breda

donkers@orange.nl

 

 

 

Geachte TV-Recensent,

 

GEFELICITEERD

 

Het gaat er natuurlijk niet om of ik het 1000 maal  met uw geschrijf eens was, maar of het televisievak er een dienst mee wordt bewezen. En dat was altijd het geval, en daarvan genoot ik. Misschien dat u in de toekomst nog wat meer aandacht kan hebben voor de mensen achter de schermen want zij zijn het vaak die de formats bedenken en uitvoeren en meestal niet de dames en heren met hun hoofden op de buis.

Wat het Jaar van het Televisiegeluid betreft – ga ook daarmee nog 1000 keer door want meestal valt mij op dat dit 30 jaar terug beter was dan nu.

Hartelijk dank voor uw inspanningen.

 

Groet,

 

Leo Veenhuizen

 

 

 

 

Van harte gefeliciteerd TV-Recensent!

 

In de komende maanden zullen we zien of de traditie zich voortzet. En dan bedoel ik naast de voortgang van succesvolle columns ook het fenomeen dat deze site wel eens uit de lucht gaat wegens overweldigend succes. Dat was zowel een maand na de viering van zowel het éénjarig als het tweejarig bestaan. Daarmee wordt 6 juni dus een gevaarlijke datum!

 

Maar dat mag de pret niet drukken. Zeker niet als er in het Nederlands Juristenblad (NJB) van 23 mei jl. een ‘vooraf’ staat van de hand van onze Nationale Ombudsman de heer Alex Brenninkmeijer.

In zijn artikel pleit hij voor het instellen van een mediaombudsman waarbij in mijn gedachten meteen onze jubilaris in beeld kwam. Zijn column als geheel onafhankelijk recensent vervult eigenlijk al een beetje de rol van Ombudsman.

 

Voor de geïnteresseerde lezer hierbij de vindplaats en alvast de laatste alinea van het betreffende artikel:

 

"De media – en in het bijzonder integere journalistiek – vervullen een belangrijke rol, ook ten aanzien van politiek en bestuur. Daarmee is echter niet gezegd dat alles wat in de media gebeurt, kan bogen op die positieve waarde.

 

Tegenover de grote macht van de media moeten tegenkrachten staan. De waardering door de lezer, kijker of luisteraar vormt geen toereikend effectief controlemechanisme. De rechter kan de rechtmatigheid beoordelen. Binnen de grenzen van de wet doet de concurrentie om de aandacht echter te vaak afbreuk aan de behoorlijkheid.

 

Een ombudsman voor de media zou een goede aanvulling kunnen vormen. De media zullen vanwege hun commerciële belangen en hun diversiteit niet tot een voorstel voor een mediaombudsman komen. Het initiatief voor een mediaombudsman zou uit de politiek kunnen komen, maar de verstrengeling tussen media en politiek vormen een hinderpaal: de politiek zal direct als verdacht worden neergezet. Hoe lang kunnen wij een ombudsfunctie voor de media nog missen?"

 

 (http://www.njblog.nl/?p=104#more-104)

 

Op naar het vierde jaar,

Henk Boenders, den Haag

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                                                            

Maandag 26 mei 2008

 

 

 GRENZEN VAN DE LOYALITEIT

 

Eigenlijk sneed Peter R. de Vries gisteravond een ontzagwekkend belangrijk en diepzinnig, maar ook gevreesd, thema aan.

Moet een vader (of moeder) diens aangeboren loyaliteit met een eigen kind te allen tijde doorbreken als zoonlief een verschrikkelijke misdaad heeft begaan.

 

Is hij (of zij) eigenlijk niet de geroepene bij uitstek om tot de laatste halte de verdediging te voeren voor een misdadige zoon, zoals de 62-jarige Jan Pieper uit Putten dat ook had kunnen doen voor zijn zoon Ronald P. die nu verdachte is van de moord op Christel Ambrosius.

 

Immers, als geen ander kunnen goede ouders op de hoogte zijn van de diepere zielenroerselen, psychische afwijkingen van hun bloedschurk, dan welke advocaat, rechter of inspecteur van politie ook. Omdat zij bijvoorbeeld beter kunnen invoelen, bevatten, en interpreteren waarom hun kind tot moordlust kwam…zodanig dat dit tot begrip voor ontlastende omstandigheden kan leiden die van invloed kunnen zijn op een pleidooi of vonnis met een mildere strafmaat.

Oei, wat een dilemma en wat een spannende in tweestrijd verkerende televisie kon dat worden.

 

En eigenlijk viel dat toch wat tegen toen Peter R. de Vries, in een overigens perfect opgebouwde 44e aflevering van de Puttense moordzaak, de vader van Ronald P. interviewde.

 

En dat kwam omdat het verdachte misdadige kreng zich ook meermalen had vergrepen aan hem, de vader, die tot driemaal toe gekneusde ribben opliep waardoor pa genoopt werd tot een officiële aangifte bij de politie, ook al vanwege losse handjes richting zijn vrouw, de moeder van de boef.

Dan heb je er natuurlijk wel begrip voor dat vader komt meedelen dat, indien zijn zoon schuldig zou worden bevonden, “…hij dient te worden opgesloten zodat hij nooit meer los komt…”.

 

“…Ik heb altijd gezegd: degenen die dat gedaan hebben, moet je achter de tralies zetten en dan nooit meer loslaten…”, herhaalde vader Jan de strafmaat tegen de eventuele moordenaar van Christel Ambrosius. Maar dat was zijn opvatting toen zijn eigen zoon nog niet als verdachte in beeld was gekomen.

 

Daarom voelde Peter R. de Vries de situatie haarscherp aan.

“…Dat is nogal wat, als een vader dat zegt..”, om diens mening te actualiseren naar de familieomstandigheden van nu. Jan bleef bij zijn vonnis.

 

Maar zou een tegenovergestelde opvatting, bestaande uit het ongeloof dat, bewijs of niet, zijn zoon beslist niet tot zoiets in staat was, evenzeer bij een natuurlijke vaderrol hebben kunnen passen? Loyaliteit tot het graf?

 

Vader Jan verraste de kijker op deze niet gestelde vraag met een prachtige diepgang, en legde uit dat “…die twee onschuldigen uit Putten ook vrouwen hadden die volkomen ten onrechte hadden meegeleden…”, en nu hij en zijn echtgenote de ouders blijken te kunnen zijn van de echte schuldige ook zij, net als de vrouwen van de onschuldigen, hetzelfde leed verdienen te ondergaan vanwege het hebben van een zoon die de misdadiger is.

 

Wat een dramatisch plot voor een thema waar in de loop der eeuwen toch al de nodige toneelstukken over zijn verschenen en nog meer films misschien, tot opera’s aan toe, en in elk geval veel dikke boekwerken. Wanneer houdt de loyaliteit met je kind op.

 

Wat een boeiende televisie dus. Sterker: dit is televisie.

 

Daar is televisie ook voor. Om ons kijkers gevarieerde denkbeelden aan te reiken om dit soort verschrikkelijke ingewikkelde en welhaast onoplosbare dilemma’s…taboes zinvol te kunnen overdenken.

 

Dus wat jammer dat vader Jan niet die keerzijde kon belichten, laat staan voor zijn rekening nemen, want hoeveel ontelbare relaties, ouders/kinderen, kinderen/ouders, vrouwen/mannen, partners/vrienden, zijn daarentegen wél geënt op blinde loyaliteit tot de laatste dag. Bloedbroeders, zusters, dochters, zonen, ouders die gezworen hebben dat te blijven, hele culturen zelfs waarvan wij zoveel voorbeelden kennen.

 

En hoe groot moeten wij het risico inschatten dat Jan Pieper, vanwege het feit dat het op de televisie gebeurde,  mogelijk een voor het publiek gewenste verklaring heeft afgelegd omdat ook hij wel inziet dat voor de meeste tv-kijkers een andere wat meer genuanceerde opvatting niet de meest geliefde is. Ook de heer Pieper moet weer naar Putten kunnen terugkeren.

 

Ik kon gisteren na de aankondiging dat de vader van de vermoedelijke moordenaar door De Vries zou worden geïnterviewd niet wachten tot de zondag op dat punt was aangekomen en dacht er de gehele dag over na.

 

Wat zou de vader van Ronald P. , de verdachte moordenaar van Christel Ambrosius, doen en vinden in relatie tot zijn zoon. Een jongen die ook hij ooit heeft liefgehad, en misschien, ondanks diens zeer zwaar besmette verleden, nu nog wel een beetje. Maar daarvoor zou de televisie dan het verkeerde platform zijn omdat de omstandigheden zo afschuwelijk waren dat vermoedelijk geen kijkende medeburger begrip zou hebben voor mededogen of loyaliteit. Of is de televisie daar juist wel en met name geschikt voor.

 

Zou Peter R. de Vries niettemin in staat zijn die kern er toch uit te halen. Dat was teveel gevraagd, want vader Jan deed in een smeekbede aan het slot van het interview de alleszins begrijpelijke oproep aan de buurt en de wereld om hem heen, zijn vrouw, familie en hemzelf met rust te laten. En natuurlijk, wie wil het drama van die arme mensen nog vergroten.

 

Maar daarmee kwam het natuurlijke loyaliteitsprincipe als discussiepunt onvoldoende aan bod.

 

Dit valt niemand te verwijten, ook Peter R. de Vries niet, maar het is zo jammer.

 

Moet er dan echt een “Rondom Tien”-aflevering van worden gemaakt.

 

Nu ik het opschrijf...ja waarom eigenlijk niet.

Wie, in bezit van een zoon, durft er dan te gaan zitten. Voor dat andere verhaal.

 

Want wie wil zijn eigen kind nu levenslang in de gevangenis hebben. Zoiets dus.

 

 

 

Tv-recensent

 

 

 

 

 

                                                                                                                            

Zondag 25 mei 2008

 

 

WIJ WILLEN BLOED ZIEN

 

 

        

 

Wie het gisteravond heeft uitgezeten en daardoor toch nog verrast werd op wat hij wel te zien maar niet te horen kreeg is een sufferd. Al vele malen is op tal van plaatsen, en hier met misschien een ietsepietsie meer nadruk, ernstig gewaarschuwd tegen deze anti-televisie, dus dikke bult eigen schuld.

 

Maar als een soort extra service bekeken wij voor u alleen de slotminuten even om de uitslag bevestigd te krijgen die al was aangekondigd. Het was inderdaad Rusland geworden, maar zelfs dat allerlaatste staartje hing van absurditeiten aan elkaar.

 

Het domme blondje dat namens Georgië punten mocht bekendmaken had haar taak niet helemaal begrepen en begon zelf een liedje te krijsen in de hoop alsnog mee te mogen doen. Idols kon tegen zoveel zwakzinnigheid niet op.

 

En onze speciale verslaggever Cornald Maas wist het aller-allerlaatste meisje dat punten ging uitdelen (namens Denemarken), waarmee de einduitslag definitief werd, aan te kondigen als:

 

“Deze vrouw was ooit de ex-vriendin van de Kroonprins van Denemarken”.

 

Het was al laat dus wij dachten erg lang na over deze mededeling, en trokken de enig juiste conclusie dat het lachebekje dus wederom de vriendin van de Kroonprins was geworden en nu waarschijnlijk de Koningin van Denemarken was. Die Cornald toch.

Het meisje woof wel heel majesteitelijk, dus we geloofden het onmiddellijk.

 

Omdat wij gisteren protestkijker waren kwamen we eerder op de avond zodoende terecht bij Carlo Boszhard met zijn show “Ik wed dat ik het kan”.

En inderdaad, een dergelijke show kunnen wij ook wel aan. Maar of we dat willen?

Vooraf: wij hebben een zwak voor Carlo wanneer hij anderen niet imiteert. Zoals bij Life & Coocking waar hij een showmaster van formaat is met originaliteit en veel andersoortig vakmanschap, maar zodra hij telkens maar weer het podium betreedt als een kruising van Jos Brink en Willem Ruis gaat het erbarmelijk fout.

 

Georganiseerde wanorde wordt dan wansmaak.

 

De afschuwelijke tv-beelden die ons tot voor enkele jaren fragmentarisch bereikten uit landen zoals Japan met mensen die in quizzen de meest afgrijselijke lichamelijke kunstjes opvoerden hebben nu dan ook Nederland bereikt. Althans: het RTL-programma van Boszhard en dat blondje dat zich aan hem vastzuigt.

 

Wij bedoelen niet de deelneemster die onder het mom van “Ik wed dat ik het kan” beweerde overhemden te kunnen strijken. Zij was top. En wij geven toe, wij gaven haar aanvankelijk weinig kans, dit verschijnsel komt bij de vrouwelijke dertigers niet meer voor maar Carlo had een exemplaar gevonden dat het nog kon.

Hup, op de televisie dus. En inderdaad, wij keken onze ogen uit, eerst verscheen een echte strijkplank, vervolgens een modern strijkijzer en toen de huisvrouw. Onze video- en dvd-recorders liepen mee. Het ligt nu vast; er is er nog een die het kan.

 

Maar het programma ging vervolgens op zijn Aziatisch zwaar over de rand met de held die vooraf beweerde dertig scherpe handboogpijlen die op hem zouden worden afgevuurd met één hand en binnen twee minuten uit de lucht te kunnen grijpen. Normaliter wordt zo iemand die dit in het openbare leven aankondigt meteen door veertien ambulancebroeders naar de isoleer afgevoerd, maar zo niet bij deze RTL-kwis.

 

 

En het Australische onbenul verklaarde vooraf ook nog enkele weken terug bij de training door zijn vinger te zijn geschoten, die daarop brak en die hij nog steeds niet kon buigen waardoor, met de vier vingers die nu nog overbleven, het kunstje extra moeilijk zou worden.

En nog volgde geen arrestatie. Waar hebben wij nou eigenlijk politie voor. Ook Boszhard, die had kunnen ingrijpen, werd ongemoeid gelaten.

 

 

Een legertje boogschutters trad aan en vuurde inderdaad in hoog tempo de pijlen af in de richting van de artiest. Prompt werd deze dwars door zijn hand geschoten. Het slachtoffer, maar ook Boszhard en het gillende publiek, realiseerden zich niet eens dat dit ook een oog of diens hart had kunnen zijn.

 

 

Het bloed stroomde over de vloer. En pas toen verscheen er wél een soort EHBO-er. En wij betreurden het oprecht dat ter plaatste niet meteen zijn gehele arm werd geamputeerd om de dwaas voor de rest van zijn leven aan RTL, dat de weg nog meer kwijt is dan het slachtoffer, te doen herinneren.

 

Carlo Boszhard sloot de act af met:

 

“…Hij mag toch wel een groot applaus hebben dames en heren want het bloedt overal. Overal bloed. Applaus…”.

 

En dat kwam er. Het dol-enthousiaste publiek blèrde en brulde dat het een aard had.

 

En toen moesten de uitslagen van het songfestival nog komen.

 

 

 

Tv-recensent