Zaterdag 30 mei 2009
ECHT BEZOPEN
En natuurlijk zagen wij de kakelverse nieuwe voorzitter van Wakker Nederland gisteravond in de laatste seizoensaflevering van De Wereld Draait Door. Natuurlijk hoorde hij daarin thuis, gelet op het programmaconcept, maar niet de meeste overige tafelzitters inclusief de presentator Matthijs van Nieuwkerk. Want wat te verwachten viel: over die ene kwestie waarom het weer allemaal gaat draaien bij Fons van Westerloo werden geen vragen gesteld. Maar liefst vijf omroepmannen aan tafel hielden dat netelige punt er juist onder.
De vraag die achterwege bleef
is dus: hoeveel gezinsleden, familieleden, kennissen, vrienden en persoonlijke
sympathisanten parachuteer je deze maal weer bij een omroep. Want de kampioen
van het omroepnepotisme heeft het ook bij Wakker
Nederland weer helemaal in eigen hand. Aanstellingen en benoemingen van het
eigen Van Westerloo-volk-eerst totdat Fons ook deze
omroep weer zal moeten verlaten omdat hij het een ietsje te erg heeft gemaakt
door er een complete nieuwe dynastie te planten bij voorkeur met bloedverwanten
in de meest nabij gelegen graden. Het is nooit anders geweest bij Fons van Westerloo.
Hij weet bovendien nu al wie hij niet zal aanstellen
bij Wakker Nederland. Er is nog geen
personeelschef of programmadirectie, of Gordon kreeg gisteravond al te horen
dat hij bij Wakker Nederland niet
welkom is.
Bovendien vindt Van Westerloo hem, zonder dat er ook maar enige oriëntatie
heeft plaatsgevonden, nu al te duur.
Niet dat de nieuwe baas kan
zeggen wie er wél zullen worden aangetrokken als de
zendmachtiging straks binnen is want, zoals gezegd, de vraag omtrent
de familiebanden bleef op bespottelijke wijze geheel afwezig, terwijl half
producerend en presenterend Hilversum en Amsterdam al lonkt naar de nieuwe voorzitter,
Gordon staat in elk geval reeds op de zwarte lijst.
En de rest komt er pas achter
nadat men zich eerst dommig als gegadigde heeft blootgegeven, want dat is
altijd de volgorde bij Van Westerloo, zodat men ook
nog een trap na kan verwachten. Wie het Van Westerloo-wereldje
kent bedenkt zich wel tienmaal om de sollicitatiedrift de vrije loop te laten.
Wie wel heel goed bij Wakker Nederland zou passen is Wiegel,
aldus Fons en met deze naam volstond hij dan ook. Dat zullen ze leuk vinden in
rechts Nederland, het bejaarde VVD-orakel dat
momenteel in eigen kring als de grootste splijtzwam opereert.
Het wordt een tikje rechtser die twee uurtjes zendtijd
per week, wist de pas aangestelde, maar wij hoorden nog niet het begin van een
idee wat daaronder moet worden begrepen anders dan dat Van Westerloo
een verwijzing deed naar diens AVRO-verleden met
G.B.J. Hilterman en Jaap van Meekren.
Maar Van Meekren
is toch dood, zo wist men aan tafel.
Inderdaad, eerst
programmatisch bij de AVRO, juist omdat hij de nieuwe directeur Wibo van de Linde te rechts vond, waarna hij mocht
reïncarneren bij Veronica en even later RTL4, en fysiek nam hij afscheid van
ons in 1997.
Juist Van Meekren
verliet de AVRO omdat hij een te rechtse koers niet aanwilde.
En zoiets als de garagebeelden van het vrijende
stelletje komen er bij Wakker Nederland
niet op de antenne zo hoorden wij nu al, want daar gaat straks kennelijk alleen
de voorzitter over en niet de programmamaker of programmadirecteur, maar als de
vrije Georgine Verbaan in het geniep iets
soortgelijks uitspookt kan dat wel reden zijn om het uit te zenden, zo besluit
de nieuwe voorzitter nu al. Wat een oeverloos en ongestructureerd gebral.
Het was zelfs te gênant om
naar te luisteren, laat staan om er aan tafel over mee te praten zoals Jan
Mulder en met name Jort
Kelder nu vleiend deden. Wat heet vleien, hij hing al slijmend om zijn schouder
(rechts). Dát
is Hilversum; dát is waar deze recensie over handelt.
Verder beklaagde Fons zich
erover, want zo gaat dat bij de linkse pers, dat hij de afgelopen dagen door
vrijwel geen journalist persoonlijk was benaderd met de vraag of het wel juist
was dat hij zou worden benoemd tot voorzitter van Wakker Nederland. Dat heb je met die journalisten van nu. Schande.
Wat een rare gedachtekronkels
zijn dat toch, want hier zat de persoon in kwestie nu immers te vertellen dat
hij inderdaad in die functie was benoemd, dus al die journalisten hadden het
volkomen bij het rechte eind gehad.
Er was helemaal geen reden het
nog eens bij hem te checken, de juiste bronnen waren al goed ingevoerd en
geraadpleegd zo blijkt immers.
Intussen hield het hele stel aan de DWDD-tafel
zich enorm gedeisd richting de baantjeshopper, want je kan
niet weten….een nare vertoning; voor velen in omroepland begint eenzelfde
avontuur weer helemaal van voren af aan.
Het elastiek waaraan je mag
bungelen met de onzekerheid of je wel of niet zal worden toegelaten tot de Van Westerloo-clan is al gespannen. Je moet er gewoon niet bij
willen horen. Niet dat er iets mis is met Wakker
Nederland, maar met de voorzitter ervan.
Zei hij recent nog in het KRO-programma Goedemorgen
Nederland toen het nieuws van Wakker
Nederland bekend werd gemaakt:
“De Telegraaf gaat nu ineens publiek geld aannemen, dat
is natuurlijk echt bezopen”, schaamteloos gaf
Van Westerloo nu een draai aan deze uitspraak die hij
toen niet maakte.
Echt bezopen,
maar hij is intussen wel voorzitter van die tent.
Wie dacht dat met de
verdwijning van Fons van Westerloo bij RTL het
omroepnepotisme een zware slag was toegebracht, komt van een kouwe kermis thuis. Want de slijmgesprekken in het komende
jaar in tal van programma’s zullen niet opleveren wat de makers ervan
stilletjes hopen. De geschiedenis herhaalt zich.
En journalisten bij de
Telegraaf zullen zich nog vaak achter de oren krabben als ze straks bemerken
waarvoor ze met de komst van Wakker
Nederland zo enthousiast zijn geweest.
Maar voor ons kijkers is het
ergste dat er helemaal niets verandert. Wakker
Nederland heeft zich gewend tot de gevestigde orde. Tot wat er al was. Nog
geen enkele prominent uit die kring heeft het onderscheidend vermogen kunnen
uitleggen anders dan wat gestamel over een ietsepietsie rechtser geluid zonder
dat inhoudelijk, laat staan programmatisch, te kunnen duiden. Intussen heeft de
beslissende minister gelet op zijn sympathie-uitingen aan de nieuwe beweging
daarmee de zendmachtiging al toegekend. Hij kan niet meer terug, maar met de
onderbouwing van zijn besluit zal hij historie schrijven als het meest
onbegrijpelijke stuk uit de parlementaire geschiedenis.
De Tv-recensent
Donderdag 28 mei 2009
EénVandaag:
KLUNZIG
Niet
vaak een sterkere poging gezien om zaken uit een verband te rukken als gisteravond
bij EénVandaag.
En misschien was het wel daarom dat VVD-fractielieder
Mark Rutte beter uit de verf kwam dan hij gewoonlijk doet in de zoetsappige
studiogesprekjes die hem eigen zijn; nu daarentegen
heerlijk fel, geagiteerd, boos op de vragensteller, zodat het vraaggesprek toch
nog een zeker nut had.
Rutte is namelijk van plan de
vrijheid van meningsuiting, met uitzondering van het aanzetten tot geweld,
geheel uit de sfeer van het strafrecht te halen.
Commotie op veel politieke
plaatsen want de tegenstanders deden precies wat EénVandaag gisteravond ook deed, pogen het plan onderuit te halen door het toe te spitsen op
de absurditeit van de ontkenning van de Holocaust, een variant van vrije
meningsuiting die impliciet daaraan ook gelegitimeerd zou worden.
En hoe Rutte ook probeerde de diepere achtergronden van
zijn liberale ideeën te slijten, AVRO-journalist
Wouter Kurpershoek haalde alles uit de kast om met
een Holocaustdiscussie een fundamenteel gesprek over de vrijheid van
meningsuiting te ontregelen.
Misschien omdat hij zelf zo
langdurig correspondent in Israel is geweest, kwam hij meteen al op de proppen
met een Israëlische krant die het uit zijn verband getrokken nieuws op de
voorpagina had geplaatst.
Nog vileiner was het vervolg
door met een quote van Hans Wiegel te komen, die overigens niet sprekend in de
uitzending werd opgevoerd, die luidde:
“…Ik vind dit een hoogst bizar voorstel. Dat mag u
noteren…”.
Maar welke de vraag was die
aan de tegenstander van Rutte binnen de VVD daaraan voorafgaand was gesteld,
bleef in het midden. Trouwens, hoe is het toch mogelijk dat tv-journalisten
altijd maar weer die Wiegel ten tonele voeren als het
om serieuze zaken gaat.
Stemmingmakerij dus, want dat
is nog slechts zijn brood.
Vervolgens de uitslag van het
z.g. EénVandaag-Opiniepanel. Aan die groep
personen was volgens Kurpershoek gevraagd, en let op
de formulering zoals hij die letterlijk uitsprak:
“…De Holocaust zou geen misdaad moeten zijn…”.
Een absurde en
schandelijke zin natuurlijk; laten we het er maar ophouden dat dit een
vergissing of verspreking van de journalist was, maar toch…op dit soort
onzorgvuldigheden werd Mark Rutte getrakteerd.
Ga er maar aan staan als je
hiertegen de idiotie wilt betogen van een cartoonist (Nekschot) die door tien
man van zijn bed wordt gelicht, de moord op Theo van Gogh, de gevaarlijke
radicalisering van een Islamitische minderheid of, en hiermee kwam Rutte
terecht op het terrein waarover het politiek gesproken nu had moeten gaan,
quote: “…Nederland is er klaar mee dat er
vervolging komt tegen een politicus die het nodige over de Islam zegt…”.
En daarmee haalde Rutte het
verloren schaap Geert Wilders in, en de portee daarvan had een bredere bedding
verdiend in dit dram-interview van EénVandaag.
“Waarom hebt u uw panel niet de stelling
voorgelegd…-bent u het eens/oneens dat er in Nederland een nieuw cultureel
drama dreigt-…”, verweet Rutte de
vragensteller terecht.
En hij ging vinnig in op de angst
die er bij velen leeft om zich in deze tijd nog volledig te durven uiten.
EénVandaag had het nu eens kunnen doen zonder aan Wilders te hoeven refereren,
maar liet alle kansen en mogelijkheden onbenut.
Uiteindelijk leverde deze
schamele aanpak wel op dat Mark Rutte beter en vooral geloofwaardiger uit de
verf kwam dan wij hem op de televisie in jaren hadden gezien.
Maar om nu te zeggen dat dit
de bedoeling was van EénVandaag,
daarvoor was de opzet van het onderwerp te vilein en….te
doorzichtig.
Kennelijk heeft EénVandaag
niet zoveel op met een verbreding van de vrijheid van meningsuiting.
De Tv-recensent
Geachte TV-recensent,
Een zeer noemenswaardig onderwerp in dit jaar van het detail.
Voor zover ik de geuite mening van Wouter Cupasoep
(de uitspraak op TV laat ook te wensen over) kon volgen was dit een grove
belediging voor de vrijheid van Mark Rutte om zijn mening te uiten. Het was
eigenlijk één grote belediging voor het vak van journalist, hèt
metier dat totaal afhankelijk is van de vrijheid om opvattingen te uiten.
Een goede discussie met inhoudelijke argumenten is kennelijk tot verboden
gebied verklaard. De enige boodschap die 'Hilversum' geeft is: pleeg
zelfcensuur, want als het even lukt koppelen wij uw
uitspraak aan iets verschrikkelijks uit WO II.
Daarnaast vond EénVandaag (van de met publiek geld
gefinancierde omroep!) het niet nodig om mijn recht op informatie te honoreren:
de exacte enquêtevragen liet men niet zien. Ook op de website van deze rubriek
zijn de vragen niet terug te vinden, de hele enquête wordt zelfs niet genoemd
onder 'opiniepanel/uitslagen'. Ook maakt men (gemakshalve?) geen onderscheid
tussen in twijfel trekken en ontkennen.
Hieronder de algemeenheden van EénVandaag die op het
WWW ten eeuwigen dage zullen blijven rondzingen zonder feitelijke onderbouwing
of te raadplegen bronnen, laat staan met een verwijzing naar hun vindplaats:
"Het plan van VVD-leider
Mark Rutte om de vrijheid van meningsuiting ingrijpend te verruimen, splijt de VVD-achterban. Dit blijkt uit een enquête van EénVandaag. Bijna de helft van de VVD-stemmers
(46 procent) is het niet eens met het idee van de VVD-leider
dat vrijwel alles gezegd moet kunnen worden, zoals het ontkennen van de
Holocaust. 48 procent is het wel eens met Rutte en 6 procent weet het niet. De
Holocaust ontkennen is nu nog verboden, net als godslastering. De VVD-leider wil met een initiatiefwet dit soort beperkingen
opheffen.
Ruim 63 procent van alle paneldeelnemers, ongeacht politieke voorkeur, vindt zo'n vergaande uitbreiding van de vrijheid van meningsuiting
geen goed idee. Meer dan de helft van de deelnemers, 56,3 procent, vind dat de
ontkenning van de Holocaust altijd strafbaar moet blijven."
Vriendelijke groet
Henk B., Den Haag
Woensdag 27 mei 2009
EEN ROTSMOES
Volgende week de laatste episode, dus gisteravond de voorlaatste. En dat is een betere aanleiding om kort terug te kijken op zestien seizoenen Toen was Geluk heel Gewoon dan volgende week, want dan is het feest. Japioo wordt dan waarschijnlijk groepsleider, en dan is er geen lol meer aan. Dus bijtijds gestopt.
Of…een jaartje te lang
doorgegaan, want de aflevering van gisteravond was een van de flauwste sinds
lange tijd. Het was dit seizoen toch al alle hens aan dek om de
reusachtige vroegere kijkdichtheden nog te evenaren,
niet in de laatste plaats omdat een mongoloïde netbaas de soap had verplaatst
naar 22.30 uur. Dat was een vileine doodsteek, ook al waren de makers zelf ook
aan suïcide toe als men de commentaren zo beluistert.
Het miljoen kijkers had het dubbele kunnen zijn in een prime-time-positie.
Zelf zeiden de spelers: “de rek is
eruit”. Misverstand: dat bepalen niet zij, maar wij de kijkers. Maar wat
moeten wij nu?
Heel erg verdrietig omdat het
maar zeer de vraag is of wij met name Gerard Cox ooit
nog eens in een glansrol met de allure van die van Jaap Kooiman zullen
terugzien.
Waar heeft het zeer gedaan. De
buiten de bühne (terecht) lastige Cox kan zich in en
om zijn vak aan van alles en nog wat irriteren zoals ook Rudi Carrell dat kon. Vaklieden
tot in de toppen van hun elf vingers hebben dat; intens boos worden op
amateurisme en bedrog om hen heen en zij mogen dat. Als geen ander zijn ze
gelegitimeerd.
Temeer omdat Gerard Cox in de
loop der jaren behalve als vermaard en gelauwerd entertainer,
zanger, cabaretier en wat al niet meer, vooral dankzij deze serie een groot comedy-acteur is gebleken te zijn. En zo iemand wil je niet
verliezen, ook al schijnt hij momenteel de voorkeur te geven aan enige rust.
Het een volgt op het ander, maar let op: vaak ook andersom. En daarom geloven
wij er niets van, dat dit zijn diepste drijfveer wordt.
Toegegeven,
Cox was ook los van de televisie een grootheid. Hij speelde de hoofdrol in de Nederlandse versie van de
Broadway musical 'Promises,
Promises', en tevens in de originele Nederlandse
musical 'Fien'. Hij was te zien in 'Hoofdstuk Twee' (Chapter
Two) van Neil Simon en in 'Gekke Mensen' (Absurd person singular) van Alan Ayckbourn, stukken die hij ook vertaalde. Maar wij adoreren
hem als acteur vanwege de buis.
Het is al weer tien jaar
geleden dat Toen was Geluk de Televizierring won. En als de furore ook daarna almaar
aanhoudt wordt een soap, verstandig of niet, in een mensenleven dat naar
televisie kijkt als stukje levensgeluk van virtueel tot zomaar reëel. Dan mag
het niet meer verdwijnen uit je kijkbeleving. Wat Cox en de zijnen dus doen is
voor zichzelf kiezen met de rotsmoes van “de rek is eruit”. Sodemieter op, ons belazer je niet.
Er is dus meer aan de hand, en
ooit zal Gerard laten weten wat. De vraag is hem nog niet gesteld, daarvoor is
het kennelijk te vroeg. Maar hoe moet het nu met ons?
Toen was Geluk
is vaak vergeleken met The Flintstones. Jaap en Nellie Kooiman lijken net Fred en Wilma. En Simon en (de
vertrokken) Zus Stokvis hebben veel weg van Barney en
Betty. De gelijkenis is niet zo vreemd omdat de serie
The Flintstones was gebaseerd op The Honeymooners en die tv-kraker heeft weer als uitgangspunt
gediend voor wat Cox en Pleijsier er allemaal in een
Rotterdamse cultuurtje van hebben weten te bakken.
Maar er is nog iets waaraan
het succes te danken is. Gerard Cox is geen gewone Rotterdammer – hij is een
echte…tot in alle vezels…hij is onvervangbaar want hij is Rotterdamser
dan menig 100-jarige die deze stad nooit heeft verlaten. En dat maakte al die
jaren dat zijn emoties zó behendig en ongewoon betrouwbaar gekoppeld konden
worden aan de antiheld Jaap Kooijman.
Als de Feyenoorder
Cox met recht een pleurishekel heeft gekregen aan zijn eigen club, en dan is je
ziel echt behoorlijk beschadigd, dan heeft ook Kooijman daar last van. En als
hij als oer-Rotterdammer zich bedrogen weet door Wim
Kok die voor het grote geld koos, dan wil hij met deze tv-bühne ook niet meer
in de jaren negentig terecht komen en zijn achtergrond verloochenen omdat ie immers een gloeiende pesthekel heeft gekregen aan de
ontmaskeringen van nu.
Dus, wat is het verschil nog
tussen Kooijman en Cox. Ook Gerard Cox is, zoals zovelen, verstikt in zijn stad en land. Want hem zal
het nooit overkomen dat hij als de buschauffeur in zijn gezicht wordt gespuugd
door een kut-Marokkaan. Ook daarom is de serie er na
volgende week dinsdag niet meer. De soap is ook om deze redenen asynchroon
geworden. En dan houdt het op. Maar hoe moet het nu met ons?
Echte Rotterdammers begrijpen
zoiets wel. Maar hoeveel zijn er nog…in de beroemde stad waarvan de jongste
berekeningen luiden dat deze thans in meerderheid uit allochtonen bestaat. Toen
Gerard Cox onmiddellijk na afloop van zijn laatste opname in eigen kring door
de KRO werd geïnterviewd, werd hem de vraag gesteld wat Toen was Geluk al die jaren voor hem had betekend. Velen wilden
daarop theatertaal horen. Maar hij gaf het zo op het oor echt Rotterdamse
antwoord: “een goed inkomen”.
Een Rotterdamse Jaap Kooijman-repliek
dus. Door het zo gewoon te houden camoufleert hij daarmee in werkelijkheid de
vrees dat wij kijkers, ondanks onze massale aanwezigheid, hem niet als absolute
topacteur hebben weten te waarderen al die jaren, maar als een soort clowneske lolligerd op het niveau van de Mounties
hebben ingeschaald. Het is een tragisch misverstand.
Wij vinden Cox als acteur een
geweldenaar die onlosmakelijk is verbonden met de grootsten
die het vaderlandse theater heeft voortgebracht, ook al was hij, Japioooo, voornamelijk op de televisie (en strip en nog
veel meer) te zien.
En gelukkig kunnen wij dit
alles in de tegenwoordige tijd schrijven, en is het geen ingevette necrologie.
Laten de omroepen dat goed beseffen nu hij het zelf kalmer aan wil doen.
"Au, au, au... ME RUG!', toneelgezeik van een bejaarde.
Geen sprake van.
Het is een rotsmoes van een
groot acteur die even een duwtje nodig heeft om ook voor televisiekijkers in de
picture te blijven.
De Tv-recensent
Dinsdag 26 mei 2009
GEMISTE KANS
Avond aan avond wordt de kijker belast met die treurige partijspotjes van de Europese Verkiezingen en, nog erger, met propaganda-uitzendingen van actualiteitenrubrieken en talkshows waarin wij worden opgezadeld met de traditionele politieke karikaturen aan de vooravond van ja dan nee naar de stembus.
Het treurige hoogtepunt was
deze week ongetwijfeld het optreden van de bejaarde CDA-lijsttrekker
Van de Camp in motorpak die zijn vehikel vanwege ouderdom nog geen twintig
meter in balans kon houden. Waarom wordt al deze triefel
uitgezonden? En altijd maar weer de gevestigde partijen terwijl een echt
democratische gezindheid in de media toch een gelijkwaardigheid zou moeten
opleveren van alle partijen die meedoen.
Dat is nimmer het geval, en
daarom verandert er nooit wat substantieels, en daarom levert dit hetzelfde
type tv-journalisten op dat decennialang dezelfde reportages van dezelfde
hoofden samenstelt. Ons kent ons immers, het tegenovergestelde van de Europese
gedachte.
En nu was er gisteravond eens
een enorme kans daarvan af te wijken, en weer liet de Nederlandse televisie het
na daarbij aan te haken. En op die kans werd zelfs door het NOS-journaal
gewezen, doch men verzuimde als NOS of NPS zelf mee te doen met het leuke
Duitse initiatief.
Het ARD
maakte een bijzonder rechtstreeks (verkiezings)programma
van de grensplaatsjes Dinxperlo (Nederland) en Suderwick (Duitsland). De grens loopt zodanig dwars door de dorpjes heen dat
bouwkundig, cultureel en qua taal er helemaal geen onderscheid meer is. Er is
alleen nog een aantal staatkundige obstakels dat het nog net niet helemaal tot
een goed Europees voorbeeld van eendracht maakt.
Een zinvol live-programma
dus op de Duitse televisie om te laten zien hoe Europa kan worden en welke
uiterst praktisch gesproken de problemen zijn. Nederland deed niet mee. Het NOS-journaal vertelde ons dat we er maar naar de NOS-site voor moesten overschakelen om het te bekijken.
Maar aangezien wij, zeker in de rol van ondergetekende, weigeren
televisie-uitzendingen op een computerschermpje te volgen, ook al vanwege de
mindere beeld- en geluidskwaliteit, was de verwijzing, zoals ook voor 16
miljoen andere landgenoten, aan niemand besteed.
Niet erg, want in elke huiskamer
in ons land kan men gewoon de grote Duitse netten ontvangen, dus de verwijzing
naar een krakkemikkig www-adres was ook nog eens een
mal advies van het journaal.
En zo zagen wij eindelijk eens
echte Europa-informatie, zij het door een Duitse bril.
De politie werkt samen en is
gehuisvest in dezelfde lokaliteit. Ook is er een Grenslandmuseum en een
Nederduitse raadscommissie. Een luchtbrug over de straat is de verbindende
schakel tussen het Duitse- en Nederlandse verzorgd wonen van ouderen, en de
kinderopvang is volledig geïntegreerd. Duitse peuters leren Nederlands en
Hollandse kindjes raken vertrouwd met de taal van onze oosterburen. En zelfs
aan de voetbaltafel staan de fanatieke supporters zij aan zij.
De dorpen waren in de eerste-
en tweede wereldoorlog nog met prikkeldraad gescheiden en het contrast met de
situatie van nu werd verbaal en met beelden keurig aan de orde gesteld.
Natuurlijk gaat niet alles probleemloos. Burgemeester Bert Berghoef kwam
vertellen dat sommige wetten elkaar niet verdragen en dat voor de Duitse
apotheek op Nederlands grondgebied soms rijen mensen staan voor de goedkopere
medicijnen.
De ARD had verder een debat
met politici in een studio en schakelde geregeld naar Dinxperlo/Suderwick en een grensplaats aan de Duits-Tsjechische
grens waar evenzeer van behoorlijke Europese integratie kon worden gesproken.
En verder vulde men het programma met jeugd, heel veel
jeugd om de toekomst van Europa te benadrukken. Natuurlijk, ook dit was
propaganda maar omdat het zo gerelateerd werd aan de praktische leefsituatie
van twee voor elkaar buitenlandse dorpen die het samen al zo lang “moeten”
doen, een uitstekend initiatief om een aantal voor- en nadelen van integratie
boven het niveau van kretologie uit te tillen.
Dus als er nu eindelijk
gisteravond iets informatiefs was te beleven over het Europa van straks dan was
het wel dit televisieprogramma aan de vooravond van verkiezingen.
Maar Nederland deed dus niet
mee. Onze belangstelling gaat uit naar nog tien dagen gezever met Thijs Berman (PvdA), Barry Madlener
(PVV), Judith Sargentini (GroenLinks), Hans van
Baalen (VVD), Sophie in 't Veld (D66), Peter van Dalen
(ChristenUnie/SGP), Natasja Oerlemans, (Partij voor
de Dieren), Dennis de Jong (SP) en Wim van de Camp (CDA).
Weer een gemiste kans dus.
Temeer daar in dat prachtige Duitse televisieprogramma van gisteravond over de
Europese integratie met als voorbeeld een Nederlands dorpje geen woord Hollands
werd gesproken.
Alleen al daarom hadden wij
erbij moeten zijn.
Want Europees denken op z’n Duits aan hen alleen overlaten…?
De Tv-recensent
Maandag 25 mei 2009
POLITIE EN O.M. GRUWELIJK
FOUT
En
weer was het Zembla
(VARA/NPS)
dat op de zondagavond met kop en schouders uitstak boven alle overige
informatief bedoelde rubrieken. Wat eigenlijk gewone journalistiek zou moeten
heten is kennelijk alleen maar mogelijk als er het etiket
“onderzoeksjournalistiek” op wordt geplakt. Het zegt dus ook iets over de
“gewone tv-journalistiek”.
De subtitel was zelfs nog gematigd: “Over het rook en
vuur van verdachte vaders”.
Want wat wij te zien kregen
was een degelijk onderbouwde aanklacht tegen de politie en het O.M. hoe nog
steeds zwaar beneden de maat aangiftes worden afgehandeld die gericht zijn
tegen vaders die ervan worden verdacht hun kinderen te hebben misbruikt.
Aangiftes die veelal worden
gedaan bij relatieproblematiek zoals bij echtscheidingen.
De cijfers: 30 tot 50 procent
van die aangiften van incest is vals, en nog beklemmender:
de LEBZ (Landelijk Expertisegroep Bijzondere Zedenzaken)
adviseert in 95% van de zedenzaken rond echtscheidingen om de vervolging te
stoppen. Zo vaak gaat het fout en zo vaak zitten zwaar aangeslagen en ten
onrechte verdachte mannen maandenlang vast in voorarrest.
Gisteravond het gruwelijke voorbeeld van een gescheiden
man die, na valse aangifte van zijn ex (links),
zeven maanden lang foutief is verhoord op weg naar een afgedwongen bekentenis
in een zaak van zogenaamde incest met zijn kinderen waar helemaal niets van
overbleef.
Ontlastend feitenmateriaal
werd door de politie en het OM verdonkeremaand, de verhoren voltrokken zich
uiterst onprofessioneel en de bekentenis was het enige doel want van
waarheidsvinding was geen sprake. De z.g. tunnelvisie dus.
Openbaar Ministerie en politie
hebben gefaald en er was geen enkel feit dat duidde op misbruik.
Na zeven maanden zitten kreeg
de vader vrijspraak op alle punten.
Mevrouw I. Leenhouwers – advocaat van de vader kon er
zowel emotioneel als met haar
juridische gevormde verstand meermalen niet bij, want hoewel de
vader overtuigend op alle punten vrijuit ging bleef de politie, nu nog, bij het
eigen gelijk door het eindrapport over de onschuld geheel naast zich neer te
leggen en ook niet in de uitzending te willen verschijnen.
Zembla nam daar terecht geen genoegen mee en ging in gesprek
met Walter van Kleef, voorzitter van de landelijke Expertgroep Zeden bij de
Raad van Hoofdcommissarissen die daar wel openhartig over wilde zijn.
Zijn conclusie was niet mals.
Pas sinds vier jaar deugen de
opleidingen bij de politie. Die van de gebrekkige scholing ervoor zijn het
resultaat van de jaren tachtig waarin de aandacht altijd meer is uitgegaan naar
de aangeefster dan naar de verdachte.
De generatie van destijds is
niet goed opgeleid.
Vandaar dat vrouwen in 30 tot
50 procent van de gevallen met hun verzonnen misbruik tegen de lamp lopen en
men nu adviseert in 95% van de zedenzaken rond echtscheidingen om de vervolging
maar helemaal te stoppen.
Goed dat er Zembla-televisie
is, om er opnieuw achter te komen hoe krakkemikkig het strafrechtelijke
justitiële systeem in ons land vaak opereert.
Meer van dat
soort “onderzoeksjournalistiek” graag.
Want hoeveel onschuldigen zitten er nu nog vast?
De Tv-recensent
Zondag 24 mei 2009
GRENZEN VAN DE HUMOR
Terwijl
Erik van Muiswinkel gisteravond onwaarschijnlijk saai op Nederland 3 de “Grenzen van de grap” verkende in Italië
en meteen door de kijkers werd bestraft met een voor zijn doen buitengewoon
magere belangstelling voor het programma (Kijkdichtheid 1,4) overwogen wij: waarom
geen horizonverbreding van de humor uit Mozambique, Vietnam, Uruguay of
Oeganda.
De paradox in zichzelf,
Italië, is wel het minst interessante gebied om een dergelijk concept op af te
stemmen. Maar Van Muiswinkel had overwogen, je hebt er de Paus en Berlusconi en
wat zijn de beperkingen voor een schaterlach over hen en vanwege hen.
Wat een
misverstand: je hebt overal Pausen en Berlusconi’s en
van hen schuilt de censurerende macht heel wat dieper dan op deze voor de hand
liggende lap grond waar het nog altijd mogelijk is in zalen en theaters je gang
te gaan als de TV je niet mag willen.
Een cabaretière werd bezocht want ze kan haar verdere TV-carrière wel vergeten, zo werd ons voorgehouden en
leerden wij, na haar parodieën en sketches over de hoogste baas daar, maar als
Van Muiswinkel haar vervolgens Nederland aanbiedt als nieuw platform haakt ze
toch af, zij het onder het voorwendsel van de taal.
Geen nieuws dus uit Italië.
De grenzen van de grappen
waren al bekend en of het nu zo verstandig is vervolgens Theo Maassen als
hoogste goed van vrijheid uit onze cultuur aan te bieden met zijn
nichtenverstrengeling om de gekruisigde Christus, wij vragen het ons af. Eerder
zal de Italiaanse cabaretier deze voorstelling om redenen van wansmaak in
plaats van vervolgangst afwijzen.
Het lijkt erop alsof veel
Nederlandse komieken toenemend met zichzelf in de knoop zitten. Het
aansluitende Dit was het Nieuws op
Nederland 1, is er een goed voorbeeld van. Enkele afleveringen terug was er al
de aanval op de Nederlandse publiekssmaak door Jan Jaap van der Wal in zijn boze uitval “Je hoort
er niet bij”, waarin hij verder dan de satire reikt quasi of misschien wel
deels echt geëmotioneerd grote delen van zijn publiek wil buitensluiten van
maatschappelijke participatie. De grenzen en overgangen binnen de leukheid
waren niet meer te herleiden.
Het kon geen toeval zijn dit voorbeeld van
ongerustheid, want Raoul Heertje ging er gisteravond
tiendubbel overheen door adepten van o.a. de Boulevard-doctrine
het land uit te krijgen, ernstiger verwoord dan de motieven van Geert Wilders
om bepaalde publieksgroepen hier liever niet te hebben.
Ook hier waren de scheidslijnen
tussen oprechte emotie en kulredenatie niet meer te
traceren. En dan wordt het land van de komedianten een link terrein.
Harm Edens leidde het in met
het statement: “…het is hier toch een
lachwekkend zootje – het is verschrikkelijk…”.
En toen kon Raoul Heertje in een
klimmende lijn van opwinding letterlijk en ongecensureerd zijn gang gaan:
“….Wat wij nou weer gaan doen is toch ook weer gênant.
Alles, ja dat hele gedoe, alles…ik denk wel zover door, alles is gênant, in het
nos-journaal gingen ze d’r
ook over praten, dat is net zo gênant als dat Balkenende
is ineens nou de uitzondering, het gaat over helemaal nul en niks, wij gaan nu
ook. Ik vind het zo…wij gaan toch ook. Het is weer een
Apeldoorn, Gordon, nou heb je dat geluk met die Jan Smit en die Kaban, Kbo, Kabonke,
het is allemaal niks. Ja nee, eh eh
volgende weken is het weer wat anders…het maakt ook helemaal niet uit of er
mensen doodgaan, of dat er het dat eh het uit…wat is
het verhaal van het is aan en nu is het uit…we gaan toch ook niet over Balkenende is SMS. Het is allemaal van je…. Jouw ding vind
ik heel goed “van je doet niet meer mee”, maar ik heb echt zoiets van die
mensen die dit allemaal bespreken en naar kijken rot niet alleen op daar zijn
kranten voor daar zijn omroepen voor. Kunnen we niet gewoon een deel van het
land daarvoor beschikbaar stellen en dan sodemieter
allemaal gewoon op. Je wordt er zo schijtziek van…ik
heb ook gewoon geen zin om daar nou gezellige van O ja van Okedebankekebon
van je oooowww..tis gewoon
helemaal niks er gaan allemaal debielen. Het zijn allemaal debielen en dan gaan
roepen dat Balkenende de grootste debiel is. Philip
Freriks gaat in het nos-journaal daarover praten…de
mensen die naar dit programma kijken zijn driekwart van de mensen die dat
prachtig vinden. Die het allemaal he he he…en dan gaan ze weer naar
Albert Verlinde en zijn gezeik. Het maakt echt niet uit wat ik hier over zeg,
wat ik er meer over ga zeggen hoor. Het zijn gewoon debielen en die moeten een
apart gebied hebben, en dan heb je je Telegraaf en je
Volkskrant en je kutomroepen en BNN en al dit soort
mongolen en dan kan je de hele dag over dit soort gezeik…stille tochten houden…enne…veel plezier. Oprotten gewoon.
APPLAUS. Ja en de mensen die klappen, de helft van de
mensen die klappen zitten allemaal klappen ooohhh
Albert Verlinde, schande. T’is totaal nutteloos…”.
Misschien dat er ooit nog eens
een Italiaanse cabaretier bij ons op bezoek kan komen om er zijn mening over te
geven. Het land waar je eerder dan in Italië justitie over de vloer krijgt als
je als entertainer een te buitenissig plaatje tekent of als “gekozen politicus”
je vergaande mening geeft. Het lijkt erop alsof we zelf een beetje in de war
zijn.
Immers, wij hoorden Erik van
Muiswinkel aan het slot van zijn programma als laatste statement bovendien
concluderen:
“Jan Peter Balkenende, wat
val jij ontzettend mee”.
In vergelijking met
Berlusconi, ja. Ook met Idi Amin,
van 30 jaar terug.
Helemaal de
kluts kwijt dus, in de landen waar nog gelachen wordt.
De Tv-recensent