Vrijdag 23 mei 2008
TELEVISIE-NORMEN EN WAARDEN
Het is volbracht. Het zit er op.
Dikke Jaap is miljonair. Het is hem gegund. De
Gouden Kooi heeft nagenoeg het slechtste in de mens naar boven getild, en daarom
was het televisie. Televisie zoals het tegenwoordig wordt gemaakt. Nikskunners
lauweren. Armetierige ruziemakers verder opstoken in hun zucht naar roem en
vooral geld. Ze mochten zich al miljonair noemen voordat ze het waren. En toen
werden ze het niet. Op één na. Jaap. Gelukkig was er John de Mol die de
contouren van het moderne maatschappelijk leven kon laten zien. Dankzij eigen
rijkdom. Ook dat is televisieland.
Dus toch nog erg gelachen gisteren. De Gouden Kooi gaat door. Niet daarom,
maar vanwege wat John de Mol erover uitflapte in een exclusief interview in de
Telegraaf die ochtend.
Thema: hoe kan je toch rijk worden
als je jezelf bedriegt. Dat kan dus eigenlijk niet. Maar de Mol is wél
rijk.
Geen miljonair maar miljardair. Dus
wat niet kan dat kan toch. Ook hem is dat gegund. Maar hij bedot ons.
Zelfbedrog en kijkersbedrog. Daarom
nu het voorbeeld dat hijzelf dus aandroeg.
Sinds lange tijd niet zo gebulkt om
zoveel doorzichtige flauwekul. Maar de journalist schrijft het wel zó op.
Die kan geen kant uit.
En dat komt weer omdat er geen
interview met De Mol verschijnt of het is door hem tot achter de komma
geautoriseerd, goedgekeurd, gecorrigeerd, verbeterd, aangepast, bijgeslepen,
naar eigen hand gezet, gereviseerd, nagekeken, hersteld.
Daarom is het voorbeeld zo grappig,
omdat het geen vergissing is maar vrolijke- en tegelijk boze opzet die ons op
het verkeerde been moet zetten. Dan nu dat leuke voorbeeld.
De Kijkcijfers
“…Die waren prima…”, concludeert De Mol.
John lacht: „…Dat zou ik wel denken ja. Onder de jongeren van 13 tot 19 jaar kijkt
55 procent. Van vrouwen van tussen de 20 en 34 kijkt 40 procent…”.
Lees goed wat er staat want het is de
bedrieglijke taal waarmee ook zoveel buitenlandse zenders (en Nederlandse
reclamebureaus en adverteerders) worden bestookt om De Gouden Kooi aan de man te brengen. Maar vooral in die
buitenlanden zijn ze niet zo gek als bij ons; niets verkocht dus. Geen enkel
land ter wereld zendt De Gouden Kooi uit
ondanks alle uiterst kostbare verkooppogingen.
De misleiding schuilt hem hierin dat
natuurlijk niet 55% van de jongeren naar De
Gouden Kooi heeft gekeken, maar dat onder alle kijkers die het programma op
enig moment zagen (vaak minder dan 1% van de totale bevolking) soms 55% van de jongeren
in die leeftijdsgroep dat het programma zag er was vertegenwoordigd. Dat wil
zeggen dat dit nul komma nul, nul, nul zoveel Nederlandse jongeren in die
leeftijdsgroep geweest kunnen zijn. Door het te formuleren zoals De Mol nu
deed, lijkt het erop dat meer dan de helft van de jongeren van Nederland het
programma al die tijd tot zich heeft genomen. Nog daargelaten dat De Gouden Kooi helemaal niet voor deze
specifieke leeftijdsgroep was bedoeld. Dezelfde overdachte misleidende wartaal
slaat hij uit over het aandeel kijkende vrouwen.
De Gouden Kooi komt terug
Even kronkelig is de uitleg waarom De Gouden Kooi terug zou komen.
“…Remko van Westerloo,
programmadirecteur van RTL5, legt de laatste hand aan de budgetten. Het ziet
ernaar uit dat dat rondkomt, en dan komt De Gouden Kooi dus terug..”, aldus De Mol en hij doet het daarbij voorkomen alsof hij afhankelijk is
van de door hem (en door Fons, de vader van Remko) geparachuteerde zoon van
Fons van Westerloo.
Bijzonder grappig ook, want Remko was
bij Talpa-Tien door De Mol aangesteld als programmadirecteur en bracht er zo’n
beetje het hele imperium om zeep vanwege diens mismanagement. Intussen is John
de Mol een groot aandeelhouder geworden van RTL, waarmee hij dus niet
afhankelijk is van de jonge Van Westerloo, maar precies andersom. Met andere
woorden: de miljardair maakt persoonlijk uit of De Gouden Kooi terugkomt en niet de kijker en al helemaal niet
welke vazal dan ook bij RTL.
Dus de liefhebber van ruzie, ordinair geschreeuw, en het zien van mensen
die zich tot op het bot laten ontkleden in hun waardigheid, kunnen verheugd de
toekomst inkijken. John de Mol heeft voor hen een nieuwe serie op stapel.
En toch is er iets waardoor wij
aanvoelen dat het bluf is, een tijdelijke vlucht naar voren om voor de
buitenwereld uit de langdurige tragedie van miserabele televisie positief te
kunnen ontsnappen met leugentjes over niet behaalde kijkcijfers en de door
velen zo ongewenste televisie.
Dat was dan het voorlopig laatste
verdichtsel over De Gouden Kooi.
En dikke Jaap zullen wij nog vele
malen terugzien in Boulevardachtige programma’s als succesvol mens, vooral
oprecht, overigens zonder dat hijzelf door heeft daarmee gebruikt te worden als
nieuw verkoopmiddel voor al die landen die De
Gouden Kooi voor geen prijs willen hebben. Zeker nu niet, nu zij ook van
zijn fysionomie kennis gaan nemen.
Behalve Nederland dan.
Want wij kijkers houden van zulke
types. Omdat wij er door John de Mol-televisie aan gewend zijn geraakt; dat wil
zeggen (volgens De Mol) 40% van de vrouwen, 55% van de jongeren.
Wat een mazzel dat wij daar niet bij
horen.
Tv-recensent
Beste tv-recensent,
Mijn complimenten voor
de recensies van de afgelopen dagen.
Vandaag schreef u over De
Gouden Kooi, een programma dat hier wel eens zappend voorbij kwam, maar langer
dan drie minuten hield ik het niet vol.
Woensdag had u mij al
gewaarschuwd met de recensie over een voorronde van het Eurovisie
"song"festival.
Gisteravond even
gekeken, zo’n tien minuten.
Allemachtig, om de
SECONDE een ander camerashot tijdens de optredens.
De
"regisseur" is ADHD patiënt, geen twijfel over mogelijk.
met vriendelijke groet,
Jille B. Westerhof
Beste TV recensent,
Natuurlijk had ik niet anders verwacht dan een negatieve evaluatie van de
finale van de Gouden Kooi op uw website. Eigenlijk was ik verbaasd überhaupt
een recensie van dit programma aan te treffen.
U lijkt namelijk in
mijn ogen allergisch te zijn voor alles commercieel, ongeacht het soort programma.
Alhoewel ik graag uw
recensies lees begint dit mij toch wel een beetje te storen.
Zo ben ik teleurgesteld
dat u helemaal geen woord rept over het genre reality-soap, wat De Gouden Kooi
met succes (over succes valt te discussiëren, maar aan de kijkcijfers heeft het
niet gelegen in ieder geval) heeft geďntroduceerd op de Nederlandse televisie.
De inhoud van deze 'soap' mag dan 'publiek' (conservatief laat ik hier
expres weg) Nederland shockeren, maar het idee erachter vind ik bijzonder
interessant.
Ook hier valt over te
discussiëren (is aangestuurde reality eigenlijk wel reality te noemen), maar
deze discussie is dan in ieder geval een stuk origineler en
interessanter.
Met vriendelijke groet,
Laura Balvers
Beste Laura,
Hartelijk dank voor uw reactie. Uw
veronderstelling dat ik “allergisch ben
voor alles dat commercieel is, ongeacht het soort programma”, is onjuist.
Ondergetekende heeft de commercie er vijf maal zo lang gediend als De Gouden Kooi heeft bestaan (voornamelijk
ook bij dezelfde producent) en met gemiddeld ook vijf maal hogere
kijkdichtheden.
Ik wil mij daar niet op voor laten
staan, noem dat hier ook nooit, maar nu wel als u iets te berde brengt dat dus
zo incorrect is. Dus dat is niet de grond voor mijn weerzin tegen De Gouden Kooi.
En of u dat nu reality-soap noemt,
amusement, info-tainment, of boulevard-stijl, het was een mensonterende vorm
van televisieregistratie met schreeuwende, vloekende, en soms afgrijselijk
gillende en daardoor weerzinwekkende holbewoners met als uiteindelijk doel dat
de smerigste daarvan uit de miljoenenpot van miljardair De Mol zou worden
beloond.
Dat was een continue belediging voor
het vak en het medium die zoveel fraaiers in de huiskamer hadden kunnen brengen
dan deze continue blubber (en waartoe ook de commercie soms behoorlijk goed in
staat is).
De Mol zei het onlangs nog onaardiger
dan u toen hij het had over de onterechte kritiek. Hij deed dat af als
afkomstig van “linkse intellectuelen”. Misplaatster
en beledigender kan het al niet zijn voor al degenen die zich net zo bezwaard
voelen als ondergetekende…die zich evenmin prettig voelen om als zodanig door
de miljardair te worden gecategoriseerd.
En wat die kijkcijfers betreft, zoals
John de Mol ze gisteren misleidend naar voren bracht, en waardoor u zich
kennelijk geďmponeerd weet: ondergetekende wil niet belazerd worden met aperte
leugens, zeker niet door een bron die beter weet.
Niettemin, prettig dat u hebt
gereageerd. Daarmee is er weer een misverstand uit de wereld.
Groet,
Tv-recensent
Donderdag 22 mei 2008
VOETBAL-PRIETPRAAT
Langzamerhand bekruipt ons het vervelende gevoel er als kijker weinig
mee te zijn opgeschoten dat het voetbal nagenoeg geheel weer terug is bij de
NOS. Als een verslaggever als Jeroen
Grueter wordt ingezet voor de finale van de Champions League, zoals
gisteravond, dan wil dat zeggen dat men daar niet beter in huis heeft. Grueter
is dus de allerbeste commentator van Nederland volgens de NOS, anders hadden wij
wel een andere persoon het beeldverslag horen doen.
Immers, het was van alle Europese
competities de belangrijkste internationale wedstrijd van het gehele jaar.
Of is het daar een kwestie van elkaar
wat gunnen, collega’s die onderling baantjes verdelen die leuk en aantrekkelijk
zijn zonder te letten op iemands kwaliteiten. Dat zou helemaal schandelijk
zijn, maar het heeft er wel de schijn van. Want zo was het de laatste vijftien
jaar altijd al bij de NOS. Dat beleid van vriendjespolitiek keert dus weerom.
Wat goed is voor de kijker telt niet.
Dat belooft niet veel goeds voor het
aanstaande EK en al wat er daarna op voetbalgebied via de NOS-televisie, die
het monopolie vrijwel geheel weer terugheeft, te horen zal zijn.
Grueter was ooit, toen hij in 2000
als zwemverslaggever bij Studio Sport binnenstapte een veelbelovend talent. Dat
is hij nog, en niet meer dan dat.
Er is namelijk een wereld van
verschil tussen een verslaggever die verdragen moet worden bij een samenvatting
van een minuut of tien, of een live-voetbalwedstrijd van tweemaal drie kwartier
plus twee maal een extra kwartier plus + een kwartier strafschoppen een extra
halfuur aan toejuichingen en feest. Voor dat laatste heeft Jeroen niet alleen
onvoldoende in huis, hij is er totaal ongeschikt voor. En dan ook gaat zijn
monotone stem irriteren, omdat er ruim twee uur lang geen spannende dynamiek in
verscholen ligt die eruit kan komen.
Maar erger is nog dat er geen
informatie uit Grueter vrijkomt anders dan het gebeuren dat wij zelf allemaal
al zien. Het noemen van de namen van spelers die de bal hebben, of hebben
gehad, is echt niet zo’n moeilijk kunstje als vaak wordt gedacht. Om dat te
camoufleren heeft de reporter een lijstje bij zich waarop bijzonderheden
voorkomen als de liefde van speler a. voor diens moeder wanneer hij scoort of
net niet scoort, en de woonplaats van de achternicht van voetballer b. indien
deze ongelukkig ten val komt. Het zijn non-feitjes waar de toehoorder niet op
zit te wachten vanwege de totale irrelevantie.
Wij horen geen enkele speltactische
uitleg, inzicht in technische patronen die ons als kijker ontgaan, of gewoon
een bewijs van meer verstand van voetbal dan wij thuis beperkt hebben. Het is
allemaal verschrikkelijk obligaat, voor de hand liggend en zonder enige
meerwaarde.
Volgens Grueter was de scheidsrechter
van gisteravond ook waardeloos, waarvoor hij tijdens de nababbel meteen na
afloop van de wedstrijd op hetzelfde NOS-scherm bestraffend werd toegesproken door
drie van de grootste kenners van Nederland die de arbiter juist geheel in orde
vonden.
Merkwaardig trouwens dat de
allerbeste en gerespecteerde analisten nooit zelf wedstrijden live verslaan.
Dan zouden wij pas echt wat aan ze hebben. Wat zouden wij Johan Cruyff juist op
dat moment en op die plaats graag horen, en voor die bijzondere positie kennen
wij nog wel een aantal goede kandidaten; dat zou werkelijk een doorbraak zijn
binnen de verslaggeverwereld.
Die nieuwe rol zou bij de EK straks
eens uitgeprobeerd moeten worden. En in elk geval dient de NOS zich ingrijpend
te oriënteren hoe van nu af aan de kijker weer van goede commentatoren wordt
voorzien. Mensen die vanuit de praktijk op zeer verantwoordelijke posities
kennis van zaken hebben verworven, of gewoon als toptalent op het veld, en met
intelligentie en spelinzicht zijn behept en bovendien het vermogen hebben ons
te kunnen amuseren.
Je moet over wel zeer veel bijzondere
gaven en talenten beschikken om televisiekijkers twee uur lang succesvol
verbaal te kunnen informeren en vermaken. Het is bij omroepleidinggevenden een
totaal gebrek aan respect voor het vak om dat zomaar over te laten aan de
eerste de beste langskomende die het in een bejaardenhuis nog niet zou
klaarspelen tijdens een toespraakje van vijf minuten de bewoners op hun stoel
te houden. Zelfs grote cabaretiers die jarenlang met twee-uur-monologen
succesvol volle zalen trekken durven die moeilijke taak niet aan. Maar bij de
NOS draait niemand er de hand voor om. Er is een reden voor: zo gaat dat altijd
bij monopolisten.
Men mag het de werknemer Grueter niet
verwijten. Hij handelt naar beste kunnen. Het gaat om de onkunde van de superieuren.
Waar zijn ze gebleven, de mannen die
het wel kunnen? Waarom worden juist die niet gevraagd voor deze hoofdrol. Dat
weten wij wel, de NOS ook, want de arrogantie van “we kunnen alles wel zelf”
heeft nu al weer toegeslagen.
Dat belooft weinig goeds voor zowel
de nabije als verdere toekomst.
Overigens, de man in de groene trui die hier op bovenstaande foto’s is
te zien, is Edwin van de Sar (voor het
harde bewijs: zie ook de foto rechts). Dat hebben wij gehoord van Jeroen
Grueter (links). En nog meer.
Die voetballer is de keeper van Manchester United, één van de twee
elftallen van gisteravond, en die Van der Sar is ook degene die normaliter het
doel van het Nederlands elftal bewaakt.
De man dus die de penalty stopte is
37 jaar.
Zijn bijnaam is “Flappie, het IJskonijn”.
Dat weten wij sinds gisteravond toch
maar mooi van de allerbeste NOS-reporter die men daar in huis heeft en twee uur
lang opzichtig solliciteerde naar het copyright op de bijnaam van Van der Sar.
Tv-recensent
Beste redactie,
U schrijft een kansloos artikel zonder enig hoor- en wederhoor over Jeroen
Grueter. U doet aan schaamteloze suggesties zonder die te onderbouwen.
Dat hoort vast bij het genre van recensie of column, waar u zich dan op
beroep., is dan uw repliek...
Jammer dat journalistiek een vrij beroep is, integendeel tot arts
of advocaat. Anders weet ik zeker dat men u uw licentie had afgepakt.
Dat zou een zegen zijn voor het internet.
Gaat u eerst eens uw huiswerk doen, kom dan nog eens terug.
Groet,
Martijn Hendriks
hendriksmj@gmail.com
Beste heer Hendriks,
U vergist zich enorm. Juist hierboven
is het hoor- en wederhoor tot in het absurde toegepast.
Ruim twee uur lang “hoor” door de
heer Grueter, waarom niet was gevraagd, en een gering “wederhoor” op deze
plaats.
Juist omdat wij ons een avondlang zo
kansloos voelden.
Met vriendelijke groet,
Namens “de redactie”,
Tv-recensent
Woensdag 21 mei 2008
LAST VAN ARMENIË
En weer hebben we ons voorgenomen nu niet meer te kijken. Maar ja, hij van
het presentatiekoppel had een communiepakje aan met daaronder grote witte
gymschoenen en zij vanwege de harmonie dus volledig in gala. En er was ons ook
een zingende kalkoen beloofd, uit Ierland, en die kwam gelukkig ook.
En bovenal Hind. “…Die het echt zou
kunnen…”, zo voorspelden de deskundigen. En dat nu werd haar noodlot.
'Your heart belongs to
me', zo verleidde zij ons in de
huiskamer. Maar dat is allang de bedoeling niet meer van een songfestival.
Vandaar.
Hind was wel mooi, en bleef het zelfs toen het kunstje was gedaan, maar wat
een eenzaamheid overvalt je dan als zangeres in dit circus zonder tijgers en
trapeze.
Maar liefst 10 acts mochten naar de
finale en er dan nog niet bijhoren. Voor de vierde achtereenvolgende keer is
Nederland afwezig.
En voor de vijfdubbele keer daarvan
hebben de zogenaamde Hollandse specialisten weer niet begrepen wat de onzinnige
bedoeling van dit megaspektakel is.
Herrie, daar gaat het om, nog harder
en nog meer geraas, getier, kabaal en lawaai.
In het jaar van het televisiegeluid
gooide deze halve finale dus weer hoge ogen. Een oorverdovende heibel, geen
enkele subtiliteit of fragiele variaties in piano of forte, het was één
catastrofale zinken teil vol rumoer, opschudding, tumult en consternatie.
Daarbij waren de geluidstechnici weer
eens flink in vorm door alle schuiven tegelijk, en dat gedurende twee lange
uren, naar boven te liften zodat alles maar goed hoorbaar was. Geen man of
vrouw die kon bedenken dat door alles te versterken er juist niets meer hoorbaar
is.
Dus keken wij voornamelijk. Zoals
gezegd naar Hind en al liplezend konden we opmerken dat ze behoorlijk tekstvast
was.
Dat wil zeggen, dit was alleen
mogelijk tijdens die spaarzame seconden dat de camera’s haar even close in
beeld hielden, want de opname-attributen zwaaiden weer als wilde jungle-apen
door de onmetelijke songfestival-hal om daarbij tegelijkertijd inzoomend,
uitzoomend, ondersteboven en achterstevoren zwiepend vooral stoomwolken,
lichtflitsen en vloeroppervlak te registreren. De pseudo-regie, weer niet op
staande voet ontslagen, had er erg veel
zin in.
Montenegro kwam met een lied zonder tonen. Ook best moeilijk. Estland
werd afgevaardigd door een Flipje van Tiel, met drie volwassen zingende fruitmanden
en drie dames waarbij wij ons verwonderd afvroegen waarom ze toch hun broekje
aanhielden tijdens de voorstelling, want alles was erop gericht om aandacht te
krijgen voor wat erin zat. Het werd dus een merkwaardige gymnastiekoefening en
clownsnummer.
Moldavië daarentegen koos voor een
nachtclubvoorstelling. Zij had haar beertje al bij zich en liet de knuffel
zelfs niet los toen ze bij de einduitslag haar naam en land niet meer hoorde
noemen.
Als dertien in een dozijn past dan
was San Marino er met herrie een voortreffelijk voorbeeld van. België had
gekozen voor elfjes en een fee in een zuurstokjurkje, die wel muzikaal was en
dus ook al de strekking niet had begrepen. De prinses schoof na afloop aan bij
verliezers zoals Nederland.
En daar kwamen ze dan. Uit Azerbeidzjan. Een horrorshow met allemaal
veren die Gerard Joling intussen heeft besteld. Maar het was bedrog, want wij
zagen de jaren zeventig erin terug, maar omdat het team de kampioen hooggillen
had ingezet bleek het gezelschap voorspelbaar toch naar de finale te mogen.
Slovenië probeerde het met
duivelsuitdrijving maar omdat het piepende getroffen meisje voortdurend werd
lastig gevallen door twee motorrijders kon ze de finale wel vergeten en zijn
het zangeresje en haar Hells Angels alweer op weg naar huis. Noorwegen mocht
blijven want dat land had het beste achtergrondkoortje, een tweetal heren dat
nauwelijks in beeld kwam maar voortdurend “oeh” mocht roepen. Dat was
voldoende.
Niet voor Polen dat een van vrouw tot vrouw omgebouwd model op het
podium had gezet, dat weliswaar niet kon zingen maar dat hoefde ook niet want
ze had zich ingesmeerd met Oil of Olaz, een beetje teveel helaas want de olie
zocht tussen haar borsten een weg naar vanonderen, en dat leidde af.
En daar waren ze dan. Die lui met een
kalkoen, of als kalkoen verkleed. Uit Ierland. Het werd de Muppetshow.
Maar altijd nog beter dan de SM-act
die door Andorra werd opgevoerd en daarmee natuurlijk te pijnlijk was voor een
finaleplaats.
Bosnië kwam met de Meneer Kaktusshow
en Kweenie nu nog niet waarom die troep niet door mocht naar de laatste halte.
Het publiek heeft er weer eens niets van begrepen. Want de onderbroekenlol
vierde wel degelijk hoogtij.
Armenië had dat beter door. We zagen een
kloek met veel hanen daaronder, hoorden er niets van, dus het stel gooit hoge
ogen bij de beslissingswedstrijd.
Finland koos voor zekerheid; enorme
hardrock, geraas dus, en de Vikingpakken gingen door.
Er haastte zich vervolgens een
siddering door zaal en huiskamer want Roemenië bleek een koppel op de bühne te
kunnen brengen dat enigszins kon zingen. Bij zeer hoge uitzondering werd daar
een finaleplaats voor gereserveerd, maar later achter de schermen beloofde het
stel de Eurovisieautoriteiten dat het zich nooit meer zo zou misdragen.
Rusland had alles gestolen wat er te
jatten valt in muziekland en er een schaatsenrijder aan toegevoegd dus mocht
ook hogerop en Griekenland was zelfs zo verstandig een Calimero op hoge hakken
in de ring te brengen dus kan zeker winnaar worden tijdens de apotheose.
En toen kwam het traditioneel heerlijke en meest onbegrijpelijke
hoogtepunt van de avond. Het slot. Onze verslaggever Maas, die twee uur lang
tevoren opgeschreven tekstjes had voorgedragen, nam nu het vrije woord en ging
ons expliciteren waarom Nederland had verloren.
Wij tekenden op:
“…Aan de muzikale
kwaliteiten lag het niet, ook niet aan de performance, maar we hadden een
beetje last van Armenië…”.
Inderdaad, en toen namen wij ons
opnieuw voor nu echt nooit meer te kijken...en te luisteren.
Vanwege debiliteit in het kwadraat.
Tv-recensent
Beste tv-recensent,
Wat ik me werkelijk afvraag na de show van gisteravond, is hoeveel mensen een
epileptische aanval hebben overgehouden aan het camera- dan wel regiewerk.
Welke van de twee laat ik aan u over, daar heb ik geen verstand van.
Ik weet wel dat wij op
onze bank bijna misselijk werden van de wegdraaiende, ronddraaiende en
snel in en uitzoomende camera's.
Op de meeste games staat een waarschuwing dat mensen met epilepsie
er beter aan doen deze niet te spelen.
Een dergelijke
waarschuwing had gisteravond ook niet misstaan.
mvgr
Joost Huizinga
Geachte heer Huizinga,
Geheel met u eens. Al jaren
becommentarieer ik op deze plaats de volstrekt achterlijke regie-opvattingen
waarvan dit soort programma’s getuigen. Wij kunnen er trouwens in Nederland ook
wat van. Niemand vraagt erom, niemand bejubelt ze of kan de zin ervan uitleggen
en toch worden deze uitzendingen uitgebraakt alsof het ’t hoogste goed en
ideaal van televisiemaken is.
In werkelijkheid zijn ze het
resultaat van enorme onkunde die men slechts met geraas en gezwaai van alles
dat zich aandient denkt te camoufleren. Het zijn de aller-slechtste regisseurs
die in omroepland ronddartelen terwijl zijzelf juist menen zich aan de top van
het vak te hebben genesteld.
Het valt niet uit te roeien omdat
boven dat verbond van vorm-kwibussen geen verantwoordelijken bestaan met kennis
van zaken. Sterker nog: de meeste omroepdirecties, ook in internationaal
verband, hebben hiervan nog geen plakje kaas gegeten, en daarom gaat het maar
door.
Nóg ernstiger is dat er vanuit het
vak zelf geen georganiseerde tegenbeweging ontstaat om de ellendelingen die ons
dit alles voorzetten er uit te mieteren.
Dus…net zo boos als u.
Vriendelijke groet,
Tv-recensent
Geachte
Tv-recensent
In het
kader van het door u uitgeroepen “jaar van het televisiegeluid” en omdat u de
enige bent die dit probleem niet alleen serieus neemt maar er ook nog een
missie van maakt er enig bewustzijn voor dan wel verandering in aan te brengen,
richt ik me maar hoopvol tot u.
Schrijven
naar andere desbetreffende levert meestal niet eens een ontvangstbevestiging
op, toch wel het minste wat je aan beleefdheid zou mogen verwachten.
“De klant
is allang geen koning meer”, zal u zal u als voormalig ombudsman meer dan
bekend in de oren klinken.
Dat brengt
mij dan meteen bij de kern van mijn pleidooi dat gaat over onze oren en wat die
allemaal te verduren krijgen op een avondje TV.
Er is een
groot misverstand gaande dat deze uiterst gevoelige zintuigen er allen maar
voor zorgen dat we kunnen horen.
Onze hele belevingswereld
is er diepgaand mee verbonden. Horen is een sociaal maatschappelijke noodzaak
en daarmee is het tegelijkertijd ook voelen. Met onze oren tasten we de
omgeving en de ander af en bepalen we onze plaats, bemerken we onze stemming op
en stemmen we ons gedrag daarop af.
Het is niet
voor niets dat er buiten een zichtbare schelp ook nog een midden- en een
binnenoor verscholen liggen met een even ingenieus als kwetsbaar systeem
waarmee zelfs minimale trillingen opgenomen en verwerkt worden.
Daarbij
huisvest het ons evenwichtsorgaan en het wekt dan ook totaal geen verbazing dat
allerlei geluiden ons evenwicht uit balans kunnen brengen.
Voor onze
ogen geldt eigenlijk een soortgelijk verhaal en beiden zijn respectievelijk ook
nog eens verbonden met en de spiegels van de ziel en al haar wonderbaarlijke
roerselen.
In
omroepland krabt men zich vast van verbazing achter de dove oren en knippert
nog maar eens met verdwaasde ogen vol ongeloof over dit wijze weten dat slechts
ten diepste begrepen kan worden als men de edele stilte heeft durven ervaren.
Ik kom zelf
uit een omroepnest en mijn helaas veel te jong gestorven vader, programmamaker
van het eerste uur, die zijn geld onder andere verdiende met zijn prachtige
stem, zou zich omdraaien in zijn graf over zoveel wansmaak, lelijkheid en
onkunde en de enorme arrogantie van het Gooise bolwerk.
Schrijven
in zijn geest kan ik gelukkig nog wel.
En u,
geachte TV recensent, kunt vast wel aan wat touwtjes trekken om te zorgen dat
we met elkaar de verantwoordelijken voor het akoestisch terrorisme eens een les
gaan leren.
Ideetje:
Dag 1: vastbinden op een stoel, voor een groot TV-scherm neerzetten, mond dicht
geplakt, koptelefoon op met flink volume en een hele dag kijken en luisteren
naar alle eigen gemaakte shit en die van de collega’s.
Dag 2: de
hele dag in volledige stilte doorbrengen in simpele geluiddichte ruimte.
Nog niets
geleerd nadien? Dan beginnen we gewoon weer van voor af aan.
Gôh, daar
kunnen we een mooi programma van maken!
Uit naam
van alle behoeftigen van mooie, ontroerende, interessante, inspirerende,
leerzame of gewoon lieve, aardige en grappige televisie wijs ik u graag nog op
de enige website die zich bezighoudt met de bescherming van ons akoestisch
milieu: www.stichtingbam.nl
Specifiek,
want illustratief, wil ik uw aandacht vragen voor de column “Ode aan de
vertraging” onder NIEUWS in de rubriek onghOORd.
Veel
leesplezier en vast en zeker tot schrijfs!
Annette
Reinboud
N.a.v. bovenstaand toegezonden
commentaar:
Beste Stichting BAM,
mevrouw Reinboud,
Er is een fenomeen dat nauwelijks herkent en besproken wordt: de vernieling van
geluid door verkeerd gebruik van mengtafels en limiters.
Mensen die zich DJ noemen en die worden ingehuurd om een bepaalde sfeer te
creëren, hebben meestal geen notie wat zich in de betreffende zaak afspeelt, ze
blijven in hun draaitafelhokje staan en nemen zelden tot nooit even een
"kijkje" tussen het publiek om te luisteren of de muziek wel goed is
afgesteld.
In vrijwel alle horeca zijn limiters geplaatst om te voorkomen dat de muziek
"te hard" wordt weergegeven. Dat betekend helaas ook dat de dynamiek
die oorspronkelijk in de muziek zit, verdwijnt.
De DJ stuurt het geluid
zo hard mogelijk uit, waarbij het deze mensen volkomen ontgaat, dat wanneer het
signaal in het rood gaat, het geluid al in de mengtafel wordt vervormd.
Vervolgens wordt het geluid door de limiter teruggebracht tot een verwrongen
brij. Als er dan bijvoorbeeld even geen zware bassen zijn, knallen de hoge
tonen veel harder tegen het plafond van de limiter aan,
hetgeen pijn doet aan je oren.
Muziekinstallaties in
cafés worden doorgaans aangelegd door professionele bedrijven die instructies
geven. Meestal is het barpersoneel wel op de hoogte van het hierboven
omschreven fenomeen.
Maar zodra er wordt gedraaid door een DJ dan durft men niet in te grijpen.
Het probleem is dat je als bezoeker met kennis van zaken bij deze mensen geen
begrip kunt krijgen. Ze willen gewoon niet luisteren. Wellicht zijn ze doof.
Ik ken een dove DJ die
iedere week hetzelfde riedeltje afdraait, veel te hard. Ik ben vaak kwaad
weggelopen en kreeg instemmende reacties van de portier. Hij vind het ook maar
niks. Maar een oplossing?
En dat is waarom ik dit fenomeen maar eens bij uw stichting neerleg, wellicht
heeft er iemand een idee (bijvoorbeeld een downloadbare brochure die je kunt
uitprinten en overhandigen).
Met vriendelijke groeten
Olivier Jansen
(programmamaker)
olivierjansen@fastmail.fm
Beste Recensent,
Een slechte inhoud en
dito verpakking laat je toch ook in de winkel staan?
gewoon geen aandacht
aan schenken en niet meer kijken naar deze uitzonderlijke troep wat
'songfesival' heet.
Veel ergenis zal ons bespaard
blijven.
vr.gr.,
henk eitink, 1ste
cameraman b.d.
Dinsdag 20 mei 2008
PRESENTATRICE MET TWEE TAFELHEREN
Zo gek hebben we het nog nooit gezien. Knevel en Brink sloten hun eerste
programma (Ned. 1 – 23.00 uur) af met u op te roepen vanavond weer
te kijken, maar als u wilt weten waarom en welke gasten er vanavond in zitten
moet u tegen betaling SMS-en naar de programmamakers. Het wordt steeds maller.
De een uit het publieke bestel (Van
den Heuvel) adverteert in De Telegraaf dat hij eraan komt omdat hij vreest
onvoldoende kijkers te hebben. En de ander houdt zijn kiezen op elkaar en wil u
voor een inhoudsopgaaf laten betalen. En hoeveel dat is zei Van den Brink er
niet bij, maar het was verstopt in onooglijk en daardoor onleesbaar kleine
lettertjes onder in beeld zodat het wettelijk toch in orde schijnt te zijn.
Daarom hebben wij besloten op deze
plaats de namen te verzwijgen van de gasten van gisteravond. U kunt daarvoor
naar ondergetekende SMS-en dan zal hij u tegen betaling van € 5,-
meedelen wie dat waren. Zo zagen wij (v.l.n.r.) een
ex-premier, de echtgenoot van de vrouw die de aap Bokito treiterde, de man die
er zich publicitair in heeft verdiept en een vice-premier van christelijke
komaf.
En dan was er nog een vrouwmens dat door Knevel werd aangekondigd als
tafeldame, maar in de bladen als side kick werd voorgesteld, en door zichzelf
werd aanbevolen als “gast”, hetgeen ze zeer beslist niet was want ze kreeg voor
dit bijrolletje waarnaar ze heftig had gesolliciteerd goed betaald.
De eerste aflevering van de talkshow Knevel en van den Brink dit jaar was dus
een boekenrubriek.
Over de ex-premier was een paperback
verschenen en hij kwam er zelf over vertellen en aanprijzen (“…het is allemaal waar wat er staat…”),
de echtgenoot + scribent van de vrouw die door Bokito was aangevallen kwamen
hun boek verkopen, de vicepremier las voor uit de heilige schrift waarin
duidelijk staat hoe er met homo’s moet worden omgegaan, en laten we haar naam
maar noemen voor het geval u haar niet herkent, Catherine Keijl had een andere
aap dan Bokito in de mouw want aan het slot van de uitzending onthulde ze
zowaar eveneens een boek te gaan schrijven waarmee ze trouwens vandaag al
begint.
Keijl was uiteraard de opvallendste.
Zij is bezig met een rondgang door Hilversum op zoek naar werk want ze kan maar
geen Heintje Davids worden terwijl ze deze legendarische cabaretičre in
afscheidsgewuif kwantitatief allang heeft overtroffen.
Vorige week verscheen ze al overmand
door verdriet bij De Wereld Draait Door
omdat niemand haar nog vraagt voor een nieuw programma. Dus elke keer als zij
ergens op de buis verschijnt, dient Hilversum daaruit een sollicitatie te
begrijpen. Maar dan wel een dienstverband waarin ze niet zo hard hoeft te
werken. Immers, zij moest bij omroep MAX wel vier dagen per week aan de bak, en
dat was te krankzinnig voor woorden natuurlijk. Dus ze wilde De Wereld Draait Door wel van Matthijs
van Nieuwkerk overnemen, maar dan voor één dag per week, en op zondag.
Die ene dag per week is er dus wel
gekomen, maar dan in het kleinste en genantste bijrolletje dat Keijl ooit is
aangeboden; op maandagavond Knevel flankeren als diens “tafeldame” om hem en
zijn kompaan te herinneren aan de vragen die zij vergeten te stellen. Wat een
vernedering voor het hele stel.
Dus die vragen waren gisteravond
bijvoorbeeld aan de Bokito-heren:
“…er werd gesuggereerd
dat uw vrouw een erotische relatie had met die aap, klopt dat?...”.
Of wat te denken van de scherpe
aanval op de ex-premier:
“…u noemde uw
echtgenote vroeger altijd –vrouwtje-….dat vonden wij maar vreemd…meiske is
beter…”.
Het antwoord mocht er trouwens ook
wezen: “…lieve schat, waardevolle(r) en
intelligente(r) vrouwen als u hebben dat inderdaad nooit begrepen, het waren
koosnaampjes…”.
“Waar zit je het
liefst”, vroeg Knevel haar aan het begin van
de uitzending naar de bekende weg, “…hier
of in een eigen programma…”.
“…Dat laatste
natuurlijk…”, bevestigde de diva van weleer.
“Daar was ik al bang
voor”, sprak Andries recht uit het hart,
maar hij weigerde haar er daarom meteen uit te flikkeren want om met een rel
aan je nieuwe seizoen te beginnen is ook al weer zo wat.
Tenslotte gaat elk afscheid van
Catherine met een hoop herrie gepaard, zoals recent nog de onthoofding van haar
maandelijkse magazine waarover zij in RTL Boulevard vertelde: “…Ik ga stoppen met het blad Catherine
omdat ik overhoop lig met mijn zakenpartner Annemarie van Gaal…”.
En even tevoren was ze al weggelopen
bij een uitzending van Jensen omdat mevrouw niet op tijd werd geďnterviewd.
Er kan dus ook hierover naar ons ge-SMS’t
worden met het antwoord op de vraag hoeveel maandagavonden Catherine Keijl het
bij Knevel en Brink zal volhouden; of andersom, want die onzekerheid lijkt ons
meer voor de hand te liggen.
Voor de rest moeten beide
EO-showmasters nog helemaal warmlopen om weer in de buurt te komen van Pauw en
Witteman want de start was niet al teveel belovend.
Even nietszeggend en truttig
eigenlijk als wanneer ze het Keijl alleen hadden laten doen.
Een vervelende presentatrice met twee
goedgemutste tafelheren, en eigenlijk was dat al een beetje zo.
Tv-recensent
Maandag 19 mei 2008
WEER NIETS GELEERD VANDAAG
Als fameus liefhebber van populairwetenschappelijke programma's, die er
intussen niet meer zijn, gisteravond dus "De
Mens" maar eens geprobeerd (Ned. 2 – 18.25 uur).
Het is het product van Teleac/NOT
maar daardoor behoeft “een mens” zich
niet af te laten schrikken, want of er nu Teleac, RTL, Geographic of MTV voor
staat, weinig lijkt meer een waarborg voor deugdelijkheid.
Zeker niet na het totaal geflopte
populairwetenschappelijke gedoe van de VPRO op de woensdagavond (Tegenlicht) met Jan Klaasen en Katrijn
als presentatieduo.
Maar De Mens is eigenlijk een magazine van het gerenommeerde BBC
Horizon en dan kan de kijker op een
verrassing worden getrakteerd. Want voor velen is dat de meest toonaangevende
en toegankelijke wetenschappelijke rubriek ter wereld (zeggen ze zelf).
Gisteravond
dus het eerste van zes programma’s gezien die in de komende weken over zeer
uiteenlopende onderwerpen worden uitgezonden. Het openingsthema was: “Hoe ziet onze wereld er over een jaar
of twintig uit?”. Ondergetekende zou dat nog niet
kunnen voorspellen voor “over een maand” maar de wetenschappelijke zieners van
de BBC kunnen kennelijk twee decennia in de toekomst kijken.
Best een boeiend staaltje televisie.
Want het ging over heel wat anders dan paragnosten en toverkollen met een
glazen bol.
De geleerden zijn tegenwoordig zover dat ze een geopereerde stier in de
arena met een druk op de elektrische knop tot overgave dwingen, het beest stopt
dan met de aanval zodat de toreador al heeft gewonnen voordat hij de prikkers
in het beest heeft geplaatst.
Maar ondergetekende meent deze
beelden toch echt ongeveer 20 jaar geleden al gezien te hebben.
En dat bleek even later ook te
kloppen want de wetenschappelijke toreador Jose Delgado bleek, geďnterviewd
hierover, ineens een oude man te wezen.
Dus of de bewegende beelden van de rat actueel waren viel ook moeilijk
na te gaan. Het diertje droeg een cameraatje op de kop plus stroomdraadjes naar
de hersenen en als hij linksaf dacht dan ging het ook links af.
En wanneer de rat overwoog naar
rechts te willen sloeg het kleine levende computertje naar rechts. Wij stonden
perplex. Ook onze marmot, want als dat beest linksaf wil dan gaat het ook links
af zonder computer aan zijn oren. Heel knap dus.
“…Het geheim schuilt
hem in elektrische draadjes die met de snorharen zijn verbonden…”, sprak de sympathieke voice-over (vrouwelijk), en ik als kijker
overwoog, en niet alleen om de wetenschap te dienen, beslist ook linksaf te
zullen slaan wanneer er stroom wordt gezet op mijn linker snorhaar.
En al wegdoezelend overdachten wij
vervolgens wat de uitwerking van een wetenschappelijke proef zou zijn als wij
van deze voiceover een schaamhaar met het stopcontact zouden verbinden.
Het ging er allemaal om dat volgens
de wetenschappers in de documentaire het in 2029 al zover is dat computers
volledig het denkvermogen van de mens hebben overgenomen. Sterker nog, omdat elke
25 jaar de opslagmogelijkheden van de pc’s met een miljard maal toenemen,
zullen de computers dan veel meer kunnen denken dan de mens zelf ooit heeft
gedacht en gedaan. Met dat laatste waren wij erg blij gisteravond.
Maar toen verscheen er een geleerde in beeld die het al succesvol had
uitgeprobeerd met 8 á 10 duizend hersencellen, waarvoor hij computers nodig had
ter grootte van vijf gymnastiekzalen (vandaar die wandelende rat die rechtsaf
kan slaan), waarmee door deze BBC-productie het bewijs was geleverd dat het
einde van de zelfstandig denkende mens in zicht is.
Dat er in het menselijke brein eerst
nog een paar honderdduizend miljard andere cellen wetenschappelijk geturfd en
geanalyseerd moeten worden sloegen de tv-makers jammer genoeg over.
Zodat wij ernstig vrezen het over
twee decennia nog steeds met ons eigen verstand te moeten doen. En dat gaat nu
al zo moeilijk. En toen kwam de aap uit de mouw, want wie betaalt dit enorme
wetenschappelijke geval.
Er kwam een doorgeleerde in beeld die zich stiekem in het donker had
laten voorrijden voor een gebouw waar de kwade genius zich schuilhoudt, ergens
ver weg in Amerika.
Want, het onderzoek naar de
communicatie tussen mens en machine wordt grotendeels gefinancierd door een geheime
regeringsinstantie, de DARPA, zo spraken hij en de juffrouw die het bericht
eveneens moedig voorlas.
Het bleek hier te gaan om de Defence Advanced Research Projects Agency.
Want het gehele onderzoeksproject is erop gericht om te zien welk militair
voordeel ermee valt te behalen.
Maar het eerste grote
onderzoeksproject was helaas geflopt want de geheime regeringsinstantie had de
wetenschappers opdracht gegeven zodanige herseningrepen bij de vijand te plegen
dat deze als tegenstander op het slagveld niet terugschiet maar rustig gaat
slapen. Het was treurig misgegaan bij de oefeningen.
Waarop wij vroeger dan ooit op de
zondagavond, en zonder enige ingreep of commando, voor de slaap kozen om als
vijand van dit soort krakkemikkige populaire wetenschap met rust te worden
gelaten.
Tevergeefs, want er komen nóg vijf van die voorstellingen; ernstige
vergissingen omdat hier populaire
wetenschap terdege wordt verward met science
fiction.
In elk geval wordt de kijker het
onderscheid en de overgangen tussen die twee onthouden, en dat is
televisieknoeierij waarvan er al zoveel bestaat.
Maar de volgende quote van één van de
betrokken hoofdonderzoekers maakte toch nog veel goed:
“…Kwantummechanica is
maf. Ik snap ’t niet, maar ik werk er wel mee…”.
Eerlijker kon het programma zichzelf
niet toelichten.
Tv-recensent
Geachte
TV-Recensent
N.a.v. uw recensie over het populair wetenschappelijke tv-programma 'De Mens'
(BBC Horizon via Teleac) met daarin een project van 'Defence Advanced Research
Projects Agency' mail ik u nog een onderzoek in genoemd kader.
Met vriendelijke groet,
Ab Anders
15-06-07
nu.nl - Pentagon onderzocht mogelijkheden 'homobom'
Het Amerikaanse ministerie van Defensie heeft overwogen geld
te steken in de ontwikkeling van een zogenoemde 'homobom'. Het 'wapen' had
militairen van tegenstanders aan moeten zetten de liefde te bedrijven in plaats
van oorlog te voeren. The 'homobom' - Harassing, Annoying, and 'Bad Guy'
Identifying Chemicals
de Volkskrant - Pentagon onderzocht mogelijkheden ‘homobom’
‘Het verhaal geeft duidelijk aan welke verouderde ideeën er
leven in het Pentagon over seksualiteit en over het verband tussen seksualiteit
en het zijn van een goede soldaat’, aldus een politieke analist van de
Universiteit van Californië. ‘Veronderstellen dat iemand homo wordt als je hem
met een chemisch middel besproeit is belachelijk. Veronderstellen dat als je
van iemand een homo maakt hij een slechte soldaat wordt, is eveneens
belachelijk.’
Gay.nl - homobom
Het Amerikaanse leger heeft begin jaren 90 van de vorige
eeuw onderzocht of het mogelijk was om een ‘homobom’ te maken. Dat plan zou tot
2001 serieus overwogen zijn en daarmee veel concreter zijn geweest dan tot nu
toe altijd door het leger werd beweerd. Met de bom zouden vijandige troepen
ongeschikt voor de strijd worden gemaakt. Dat maakte de Amerikaanse
nieuwszender CBS bekend.
Wikipedia - Homobom
De 'homobom' is de informele naam voor een nooit gemaakt
chemisch wapen door het Amerikaanse leger. Het idee was een voorstel opgesteld
in 1994 door het US Air Force Wright Laboratory en aangeboden aan het Pentagon
onder de titel Harassing, Annoying, and 'Bad Guy' Identifying Chemicals. Het
voorstel is boven water gehaald door het Sunshine project, gebruik makend van
de wet op openbaarheid van bestuur. Het projectvoorstel bevatte een begroting
van 7.5 miljoen USD voor zes jaar ontwikkelingstijd.
Military Industry Today - US-gay-bomb
Zondag 18 mei 2008
ZE WETEN NIET WAT ZE NIET WETEN
Wat een wonderlijke aflevering van Rondom
Tien gisteravond. Het had Rondom Rita
moeten worden, maar de setting van het programma beviel Rita Verdonk niet, zij
zegde af, en dus werd het Rondom Chaos.
Cees Grimbergen had weliswaar alles
in de hand, hij is niet voor niets een van de beste tv-discussieleiders in ons
land, maar dat vak is nou ook weer niet zo moeilijk als de totale politieke
landelijke oppositie tegen Rita wordt vertegenwoordigd door, niet schrikken:
Wim van de Camp (Tweede Kamer - CDA), Wyb Feddema (VVD-raadslid Leeuwarden) en
een fysiotherapeut van Leefbaar Capelle uit Capelle aan den IJssel.
Daarnaast zaten er namens ons, het
gewone volk, voorstanders en één tegenstander van mevrouw Verdonk. Het thema
was “de verbazing over de enorme aanhang
van Rita Verdonk”, en het merkwaardige was dat pro noch contra zich over
die stelling bij Rondom Tien
verbaasde. Dus de discussie was al afgelopen toen de beginleader nog liep.
En tóch bleef het gesprek boeiend, want Grimbergen vroeg bijvoorbeeld
aan Van de Camp: “…u zit al 22 jaar in de
Tweede Kamer, wordt u niet moedeloos van het succes van Verdonk?…”.
“…Nee hoor, geen spoortje…”, liet Wim weten. “…Het zijn maar
peilingen…het is slechts papier…”.
En daarmee maakte de geachte
afgevaardigde glashelder dat hij overbodig naar Felix Meritis was gekomen.
Het onderwerp zelf ontbrak, de
bezorgde tegenstander evenzeer.
“…Laten wij allemaal in
Nederland investeren…”, sprak de VVD-er Feddema namens
Leeuwarden jubelend en bemoedigend tot slot,
“…dan komt het allemaal goed met Nederland en hebben wij weer een mooi
Nederland…”.
Rondom Tien is aan slijtage onderhevig. Nooit wegdoen dit voortreffelijke
discussieplatform, en Grimbergen evenmin, maar het loopt in toenemende mate
asynchroon met de tijdgeest.
Want waarom is het toch altijd nodig
het journalistieke principe van hoor- en wederhoor te volgen als daar volstrekt
geen noodzaak toe is, en het zelfs de informatieve waarde schaadt.
Wie de grote aanhang van Verdonk wil
verklaren of analyseren moet natuurlijk niet te rade gaan bij een bejaarde
CDA-knar die door de wol geverfd een “niets aan de hand show” opvoert.
Bovendien is de plotselinge wel
degelijk waarneembare bezorgdheid in die kringen voor de opkomst van Rita
uiterst opvallend. Gisterochtend met een exclusief paginagroot interview met
Balkenende in De Telegraaf (zonder wederhoor uiteraard) waarmee hij voor het
eerst via de tegenaanval de anti-Verdonk-registers opende, en dan nu de
hulpklazen in afgeleide programma’s omdat de bangigheid en ongerustheid
toeslaan.
Dat Verdonk zelf met een wederhoor-afwezigheid voorlopig denkt weg te
komen is te begrijpen.
Waarom zou ze in discussie gaan met
pionnen in plaats van de koning zelf als haar ambitie die van koningin is.
En de premier past er wel voor de
degens te kruisen met een volksvertegenwoordiger waarover het grote misverstand
moet worden volgehouden dat zij slechts zichzelf vertegenwoordigt.
Maar dat laatste is allang niet meer
het geval.
Het wordt steeds duidelijker wat er
mankeert aan de verhouding tussen kiezer en Haagse politici:
“Het grote probleem van
de huidige generatie politici is dat ze niet weten wat ze niet weten”.
En tegelijk wordt dankzij dit soort
programma’s bevattelijk welke schermutselingen door de gevestigde politieke
oppositie nog zullen worden uitgeprobeerd om de Bos-Balkenende-garde op de knieën
te krijgen. Juist omdat velen hun achterste tongen toch niet voor zich kunnen
houden en spaarzaam zomaar een idee venten, valt te verwachten dat tóch die ene
grote beweging met de dan wel samenwerkenden, Wilders en Verdonk, met als
premierkandidaat Hans Wiegel, fors gesteund door de afgekloven huidige VVD, een
echte optie is.
“Omdat het grote
probleem van de huidige generatie kiezers is dat ze niet weten wat ze niet
weten”.
Koning Hans, want hij is nooit uitgespeeld, met Prins
Geert en Prinses Rita als nieuwe
parlementaire monarchie. Deze voorzienbare ontwikkeling bleef in Rondom Tien geheel onbesproken. Het is
nog te vroeg ervoor.
En hoe eenvoudig het is een
Koninklijke familie te reorganiseren zagen wij gisteravond een ogenblik later
op Ned. 1 bij Raymann is Laat.
Tante Es ontving er Professor Mr.
Pieter van Vollenhoven met in een notendop het echt opzienbarende verschijnsel
dat het in ons land toch mogelijk is vanuit
de aanvankelijke rol van volstrekte outsider, hulpje in de hofhouding,
uit te groeien tot het meest sympathieke en hoogst gewaardeerde lid van de
Koninklijke Familie.
Van Vollenhoven werd dan ook ingeleid
als “Koninklijke Hoogheid” en
vervolgens door Tante Es in de adelstand verheven. Het werd tijd. Lellebel Mabel,
dat wijf van die Lange, moeten wij sinds enige jaren Prinses noemen. Dat doen
wij uiteraard niet. Het wachten was bovenden nog op de correctie van dat andere
hofhoudelijke misverstandje.
Immers, wij bleven ons maar afvragen
waarom Professor Pieter’s kinderen, en diens aangetrouwden + dat Lellebel-type,
prinsen en prinsessen heten te zijn en hemzelf levenslang geen blauw bloed is
gegund.
Tante Es voerde het plan uit, en echt
niet als vergissing, en noemde haar vrolijke gast “Prins Pieter”, “Prins Pieter van Vollenhoven”.
Dus het kan wel degelijk een gevolg
zijn van parlementsverkiezingen: Koning
Hans, met Prins Geert en Prinses Rita welke twee laatsten wél
zijn gekozen door het volk. En Prins
Pieter die, nu voorzien van blauw bloed, voor ons onafhankelijk een oogje
in het zeil houdt zodat het majesteitelijke drietal het niet al te bont maakt.
Wij garanderen u dat Rondom Tien dan wél bij de les zal zijn.
Tv-recensent
Zaterdag 17 mei 2008
Geachte Tv-recensent,
Ik was het roerend eens met uw loftuitingen
omtrent de geluidskwaliteit van de Eurovision Young
Musicians 2008, die inderdaad uitmuntend was. En ik kan het weten,
want ik ben zelf professioneel orkestdirigent (hoewel ik mijn identiteit even
niet prijsgeef).
Zelf heb ik in mijn muziekpraktijk regelmatig
met geluidstechnici te maken, ook bij Tv-opnamen en constateer niet alleen dat
de meesten meestal doof of iig. hardhorend zijn, maar ook geen begin van een
idee hebben van wat er belangrijk is in de klank, en hoe dit op een welluidende
manier naar voren te halen.
Dat de Weense technici dat wél perfect blijken
te kunnen hoeft geen verbazing te wekken, want de muziekcultuur in Wenen
behoeft uiteraard geen betoog. Het kán dus wel, maar men moet er alleen de
juiste mensen en apparatuur voor hebben, en vooral aan dat eerste ontbreekt het
in Nederland.
Vergelijk het eens met de beeldregistraties in
Nederland van klassieke concerten etc.: meestal ziet men slechts de klep van
een fluit of een snaar van een viool, en als men heel veel geluk heeft de nagel
van de vinger die hem bespeelt. De mens eraan vast, laat staan de interactie
van die mens met diens collega-musici krijgen we zelden in beeld, want dan
blijken kroonluchters en vergezichten toch opeens belangrijker. Misschien kunt
u daar eens aandacht aan besteden?
met vgr
een orkestdirigent (overigens in het geheel niet
verbitterd, hoor...)
(identiteit
bekend bij Tv-recensent)
Zie ook: de betreffende Tv-recensie
Tv-recensent