Zaterdag 17 mei 2008
Geachte Tv-recensent,
Ik was het roerend eens met uw loftuitingen
omtrent de geluidskwaliteit van de Eurovision Young
Musicians 2008, die inderdaad uitmuntend was. En ik kan het
weten, want ik ben zelf professioneel orkestdirigent (hoewel ik mijn identiteit
even niet prijsgeef).
Zelf heb ik in mijn muziekpraktijk regelmatig
met geluidstechnici te maken, ook bij Tv-opnamen en constateer niet alleen dat de
meesten meestal doof of iig. hardhorend zijn, maar ook geen begin van een idee
hebben van wat er belangrijk is in de klank, en hoe dit op een welluidende
manier naar voren te halen.
Dat de Weense technici dat wél perfect blijken
te kunnen hoeft geen verbazing te wekken, want de muziekcultuur in Wenen
behoeft uiteraard geen betoog. Het kán dus wel, maar men moet er alleen de
juiste mensen en apparatuur voor hebben, en vooral aan dat eerste ontbreekt het
in Nederland.
Vergelijk het eens met de beeldregistraties in
Nederland van klassieke concerten etc.: meestal ziet men slechts de klep van
een fluit of een snaar van een viool, en als men heel veel geluk heeft de nagel
van de vinger die hem bespeelt. De mens eraan vast, laat staan de interactie
van die mens met diens collega-musici krijgen we zelden in beeld, want dan
blijken kroonluchters en vergezichten toch opeens belangrijker. Misschien kunt
u daar eens aandacht aan besteden?
met vgr
een orkestdirigent (overigens in het geheel niet
verbitterd, hoor...)
(identiteit
bekend bij Tv-recensent)
Zie ook: de betreffende Tv-recensie
Tv-recensent
Vrijdag 16 mei 2008
JOEP TOEP
Hoe kun je zo bij Jensen terechtkomen. Dat komt zo. Ik wilde NOVA zien.
Want het is nu wel duidelijk dat Barack Obama de nieuwe president wordt.
Volgens NOVA dan. Dat is belangrijk. Dus NOVA legde het uit.
Althans daar is de rubriek voor
opgericht. Echter, ondergetekende mist alle intellectuele ingrediënten om er
iets van te kunnen snappen. Hij is niet voor NOVA in de wieg gelegd.
Dat is jammer. Voor NOVA. Want nu ben
ik aangewezen op tientallen lang niet zulke beste nieuwsbronnen die ik wel
begrijp. Reguliere journaals, CNN, BBC, de tv-zender Al Jazeera …kortom ik kijk
wat af. Om bij te blijven.
Waarover het gaat?
1. Gisteren weer een
doorbraak ten gunste van Barack Obama.
2. De gewezen
Democratische presidentskandidaat John Edwards had zich aan zijn zijde
geschaard.
3. Dus Clinton kan nu
wel ophoepelen.
Dat is in drie korte zinnetjes de strekking van het nieuws. Volstrekt
begrijpelijk, en ook logisch. Maar bij NOVA hebben ze een levend lijk in
dienst. Willem Lust. Die gaat in Amerika rechtop staan. Voor een serie
wolkenkrabbers.
Want die liggen ook niet horizontaal.
Anders had hij daar beslist voor gekozen. En om te voorkomen dat wij de indruk
krijgen dat hij vanuit Swaziland bericht.
Vervolgens declameert Lust lusteloos doch vooral half loensend allemaal
uit de Amerikaanse media vertaalde zinnen. Maar daartussen manifesteert zich
geen enkel verband of houvast. Er zijn ook zoveel kranten. Niets ervan is te
bevatten.
Om het nog onoverzichtelijker te
maken heeft NOVA een toespraak van Barack Obama van dertig minuten
teruggebracht tot anderhalve, en deze
opgesplitst in twaalf onderdelen om ze in random-volgorde uit te zenden.
Dat laatste lukt prima. Hetzelfde
doet men met de rede’s van Edwards en Hillary en die worden vakkundig, ook
random, onalfabetisch gemengd met het overgebleven gehutsefluts van Obama.
En daarna schuift Lust dus voor de
camera om de drie zinnetjes samen te vatten die ik hierboven om u te gerieven
(terwijl het mijn taak helemaal niet is) als uitleg van het nieuws heb
aangereikt. Maar door Lust worden die dan in de verkeerde volgorde
gestandupperd met onverstaanbare namen en veertien keer zo lang. Dat is NOVA.
Vandaar dat wij dus al scheldend terechtkwamen bij Jensen. Een beetje ons
niveau dus.
Daar viel het begrip “You Tube”, en laat dat nou net ’s
werelds enige medium zijn dat mij al enkele keren ten dienste heeft gestaan om
“een volledige toespraak” van Barack Obama te kunnen volgen. Zodat ik tot een
eigen mening en oordeel kom. Nergens anders kan dat, alleen daar. Een uitstapje
dus om een inzicht te krijgen waar aanvankelijk NOVA voor was bedoeld. En dat
levende lijk natuurlijk.
Maar wat wil het geval, op You Tube
zijn Tinie en Lou even populair als Obama. Miljoenen keken ernaar. En vandaar
dus hun optreden bij Jensen gisteravond.
Waar gaat het om.
1. Bij Tinie en Lou is
het Kerstmis
2. Als diep gelovigen
hangen Tinie maar vooral Lou de Kerstversiering op
3. Lou voorziet die
inspanning van zijn eigen voice-over
En dat was met een telefoon gefilmd
in Tinie’s en Lou’s huis. Want daar wordt onze lieve heer, tijdens het ophangen
van de ballen en het neerzetten van het kribbetje, geëerd op de volgende
manier:
Lou: “…met jou te werken daar krijg ik mooi echt de pestkanker van…ja
godverdom-maar op….nee dan moet je het godverdegodverdomme goed
doen…godgodverrre-godverdomme…d’r lukt hier ook nooit geen ene kankeritus…ik
zal sterven als het niet waar is…krijgt toch de
pest-kanker-tering….god-godverredomme…dat bloed kankerding….met die
pestpleurisdinges van ene kersemus…je kan beter met sinterklaas meedoen as met
sinterkers…ik krijg er huilbuien van…alles godverdomd hier naar benejen…”
Taalgebruik dus dat in de buurt kwam
van de verbale emotie waarmee ondergetekende even tevoren NOVA verliet.
De twee helden werden door Jensen als
Clinton en Obama binnengehaald. Armen omhoog vanwege hun ongekende
populariteit. En luid toegejuicht door Jensen’s aanhang.
Maar nauwelijks op de bank gezeten
duwde Jensen er een relatietherapeute naast (Centrum Eikenhof – Bergen op
Zoom), met als zwaarste aanbeveling dat ze zelf ook al 40 jaar getrouwd is, en
die mocht heel deskundig vaststellen dat Lou als enigszins dominant overkomt en
Tinie ietwat slaafs.
Kwalificaties waar wij beslist niet
zelf op zouden zijn gekomen zonder haar deskundigheid uit Bergen op Zoom.
Het huwelijk blijft in stand, zo was de moraal van het verhaal, want Lou
onthulde op de valreep dat er:
“…alweer een nieuw
filmpje was opgenomen voor Joep Toep…”.
“…Wat zeg je nou…” brullachte de presentator, “…Joep
Toep?...”.
Die houden we erin stelde hij vast en
kondigde spontaan zijn nieuwe site aan “JoepToep.nl”.
Een nieuw woord was geboren: Joep Toep.
Niet als bijnaam voor de bevroren
Willem Lust, dat had zeker ook gekund, maar voor het enige medium op ’s lands
bodem waarin wij wél een volledige toespraak van Barack Obama kunnen zien en
beluisteren.
Joep Toep.
Wij nemen het graag over; van harte
aanbevolen als u iets van Amerika wilt begrijpen, en van Lou en Tinie als u uw
huwelijk wilt redden, met dank aan Jensen.
Tv-recensent
Donderdag 15 mei 2008
ECHTE TV-PERSOONLIJKHEDEN
De ijzersterke NCRV-serie Kaaskoppen
& Waterlanders besloot gisteravond (Ned. 2 – 19.25 uur) haar laatste
geschiedenisles met de start van de televisie in Nederland. Maar het was geen
groots slotstuk.
Het onderwerp werd gekoppeld aan een
van de pioniers, te weten Nederlands eerste tv-regisseur Erik de Vries, en de tv-uitzending kwam daarmee en daarom op
dubbele sporen terecht.
Enerzijds was er de hommage aan de persoon van Erik De Vries die als
eerste regisseur tevens de grondlegger was van het televisievak, zowel in
technisch- als inhoudelijke zin, en tegelijkertijd wilde het prachtige
geschiedenisprogramma van de gelegenheid gebruik maken het maatschappelijke
belang van het nieuwe medium in herinnering te roepen.
Die dingen gingen niet samen in het tijdsbestek van minder dan een
kwartier en het werd daarom in beide doelstellingen eerder een
plaatjesvoorstelling voor de jongsten van het basisonderwijs dan voor de
gemiddelde kijker.
We zagen veel hondenhokjes en andere
nostalgische tv-toestellen maar nauwelijks kregen wij iets te horen over de
visie van De Vries hoe van meet af aan moest worden vormgegeven aan drama,
amusement of informatie. Erik de Vries werd nu teveel als techneut neergezet en
dus werd hem historisch tekortgedaan als baanbrekende creatieveling en vader
van de Nederlandse televisie op het gebied van de algehele opmaak (De Vries
overleed 20 april 2004).
Het begin van het televisievak werd
ook nog afgedaan met de mededeling dat De Vries toen hij er allang niet meer
werkte (de omroepen boden hem geen plaats omdat men het kunstje zelf wilde
opvoeren) in 1966 werd gelauwerd met de Nipkowschijf. Nu leek het er een beetje
op alsof de grote regisseur die destijds ontving als genoegdoening voor het
onrecht dat hem was overkomen in plaats van een uitgestelde beloning voor zijn
enorme betekenis voor de opkomst van de televisie in de jaren vijftig.
Ook werd veel te gemakkelijk geconcludeerd dat de omroepen hem zomaar
uit een soort broodnijd hadden laten vallen terwijl zij hem hadden moeten
omarmen.
Het zat dieper.
Want ook toen al was er iets aan de
hand dat nooit meer uit het bestel zou verdwijnen: animositeit, vijandigheid en
na-ijver in de richting van grote talenten en mateloze jaloezie op deze
doordouwers die in kwalitatieve zin hoog boven het maaiveld uitstegen.
Het programma meende gisteravond:
“…Erik werd het
slachtoffer van de verzuiling...”.
Zo was het niet. De pionier De Vries
zou meteen al een van de eerste slachtoffers worden van 'jaloezie de métier', een
ingeworteld naar menselijk verschijnsel dat als karaktertrek van velen de
omroep nadien nooit meer heeft verlaten.
Het beste bewijs leverde gisteravond de beeldende verteller Ernst-Daniël Smid zelf. Deze begenadigde
presentator had met de serie Kaaskoppen
& Waterlanders weer een nieuw hoogtepunt bereikt in zijn toch al rijke
carrière, maar sprak aan het slot van deze laatste uitzending toch een
veelzeggende wens uit.
Hij hoopte, evenals velen thuis, dat
de serie in een volgende periode wordt gecontinueerd maar vooral ook dat hij
die dan weer zelf mag presenteren, want je bent je leven als erkend talent niet
zeker binnen het omroepbestel.
En zo is het maar net, want nu nog
mag Smid een van de allerbeste presentatoren zijn van de Nederlandse televisie,
als volgend jaar een omroepminkukel het baantje geeft aan een Sofietje, Martijn
of Nance omdat nietszeggendheid maar blijft stijgen in een geheimzinnige
rangorde daar, horen wij van Ernst Danïel in de toekomst nog even weinig als
van Erik de Vries.
Letterlijk zei hij nu:
“…En of ik er volgend
jaar weer bij mag zijn – ik weet het niet, want je weet het maar nooit bij
televisie…”.
Het is toch wat dat als je als gevierd en buitengewoon origineel
spreekstalmeester zó in het openbaar dient te solliciteren naar iets dat je al
vele malen hebt bewezen als een van de besten in omroepland te kunnen.
En zo hebben de kijkers na de
allereerste uitzending van 2 oktober 1951 tot hun ergernis en bezorgdheid
nadien vele Erik de Vriezen, die er nog hadden kunnen en moeten zijn, zien
verdwijnen van de buis.
De namenreeks zwol aan tot een
legertje van grote tv-persoonlijkheden die eigenlijk allemaal een plaatsje
verdienen in een nieuwe serie Kaaskoppen
& Waterlanders want voor hen en hun droefheid schiet ons een betere
naam daarvoor niet te binnen.
Tv-recensent
Woensdag 14 mei 2008
NOS: “LAATSTE NIEUWS MORGEN”
Ondergetekende is vooringenomen en dus niet objectief in deze kwestie.
Ik zeg het vooraf. Discussie gesloten. Dat komt door twee voorvallen met
Clarence Seedorf.
Het eerste voltrok zich in 1995 (Ajax
won de Champions League) waarop hij uit volkomen
overgave, onderworpenheid en waarschijnlijk liefde voor hem, na afloop van de
wedstrijd zijn roetzwarte hand langdurig legde op het even zwarte ontblote
bovenbeen van medespeler en leermeester Frank Rijkaard. Dat bloedstollende
moment van innemende eeuwigdurende verbondenheid werd door de NOS rechtstreeks
uitgezonden.
En het tweede ogenblik van adoratie
overviel mij jaren terug na het bericht dat hij Paramaribo een voetbalveld en
bijbehorende accommodatie had geschonken. Een voetballer die iets opbouwends
doet met zijn kapitaal waar hijzelf niet van profiteert. Die mensen mogen dus
sterallures hebben; sterker ik verwacht dat van hen…hem in dit geval.
Zo niet Van Basten. En vandaar
gisteravond in de media het afscheid van Clarence van het Nederlands elftal.
Groot gelijk. Respect man; is dat echt teveel gevraagd?
Dus wij zagen de gehele avond geen
Marco van Basten en geen Clarence Seedorf op de buis voor een toelichting. Niet
bij het RTL-nieuws, noch in het NOS-journaal, het Elfde Uur ging erover maar
zonder de hoofdrolspelers, en zelfs in het grote NOS-Sport-journaal bleven de
afwezigen afwezig. Dat laatste behoeft toelichting.
Allereerst, en de rubriek komt daarvoor waardering toe, wist het
RTL-nieuws de enige voetballer van de gehele avond te scoren die bereid was een
statement af te leggen. Het was Giovanni van Bronckhorst. Nederland telt
ongeveer één miljoen actieve voetballers maar hij was de enige die er iets van
vond.
Want namens Van Basten werden slechts enkele letters in beeld gebracht
voorstellende het kortste persbericht dat ooit Zeist heeft verlaten met zoiets
als “jammer”.
Wel zagen we hier voor de eerste,
maar beslist niet de laatste maal deze avond zeer op dreef, voetbalanalist
Johan Derksen die de onverenigbaarheid van karakters ten gunste van Seedorf
analyseerde.
Het NOS-journaal volstond met een
voorleesbericht van precies zestien seconden en probeerde op deze manier de
voorspelling van Derksen dat de kwestie Seedorf nu een mediahype zou worden
meteen al teniet te doen. Maar zo machtig is het NOS-journaal allang niet meer
nu tientallen andere rubrieken tenminste dezelfde- en vaak nog betere
journalistieke kwaliteiten in huis hebben.
Wat te denken van Het Elfde Uur
dat zomaar het merendeel van de zendtijd besteedde aan de afzegging van
Seedorf. En het moet gezegd worden dat dankzij Johan Derksen aan tafel het een
uitermate zinvolle, prettige en onderhoudende discussie werd. Tafelheer Andries
Knevel was in deze laatste aflevering van dit seizoen niet alleen een en al oor
voor Derksen maar ook voor de Minister Van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, Ab Klink, die zich er ook al mee
bemoeide.
En daarmee legde Knevel eigenlijk
zeer verborgen nieuws bloot.
“Wat vindt U ervan dat voetballers 20
keer het jaarsalaris van de minister-president verdienen?”, vroeg Knevel.
De minister vond het wel best.
Letterlijk: “….Ik heb er eerlijk gezegd niet zo heel veel moeite mee…het heeft met
mijn Bijbelse achtergrond te maken: u zult niet begeren…”.
Dus nu werd duidelijk waarom Wouter
Bos binnen het kabinet geen hand op elkaar krijgt om absurde topinkomens aan te
pakken. Deze minister heeft er namelijk helemaal geen moeite mee. Hij is niet
jaloers en gunt ieder wat hem in de schoot wordt geworpen.
Derksen: “…maar ik moet werken met die snotapen die denken dat vanwege hun
inkomen de hele wereld alleen maar om hen draait…”.
Terug naar Seedorf-Van Basten, het
stond intussen 8-0. En er was zojuist pas afgetrapt. Het wachten was op het
grote NOS-Sportjournaal dat straks weer het volledige monopolie op deze
bedrijfstak zal uitoefenen. Dus daar weten ze de voornaamste acteurs wel aan de
praat te krijgen.
En zo zagen wij een enthousiaste
Jeroen Stomphorst de rubriek openen en in zijn inleiding over Seedorf alvast
meedelen en aankondigen: “…We spraken hem
vandaag op Milanello….”.
Fantastisch, eindelijk de veroorzaker
van het nieuws zelf in beeld.
Maar eerst nog even, waarom
eigenlijk, een andere deskundige, en dat bleek Tom Egbers van dezelfde rubriek
te zijn. En ook Tom nam het gelukkig meteen al voor Clarence op:
“…Seedorf is een trotse
man, maar een gentleman. Je stelt hem een vraag en hij kijkt je ook aan…”.
Inderdaad, een verschijnsel dat
zelden voorkomt in dat wereldje.
En nadat collega Egbers vele minuten
mocht volpraten met Seedorf- en Van Bastenverhalen, zou dan eindelijk het grote
moment komen.
Jeroen zei nog tegen Tom: “…Bedankt voor je komst naar de studio…”.
“…Nou zover was het
niet…”, mompelde de hoofdgast als antwoord
want zijn bureaustoel is daar namelijk gevestigd.
Nu het grote interview dus dat zoals
aangekondigd:
“… vandaag in het
Centro Sportivo Milanello was opgenomen…”.
En toen sprak Jeroen Stomphorst de
voor ons gedenkwaardige woorden:
“…Morgen krijgen we het
interview te zien dat we vandaag konden maken op Milanello…”.
Dus wéér geen Seedorf, ondanks de
aankondiging en dus de misleiding dat men ons voor Jan Joker zeer lang aan de
buis had gehouden met gezwets.
Bestaan er dan geen uplinks meer in Italië.
Zelf zijn wij bij machte middels een
webcam en Skype, dan wel mijn eigen Internet-Youtube-speelgoed, vanuit Nieuw
Zeeland, Mongolië of Alaska eerder live bij de NOS op de vloer te komen dan
waartoe Tom Egbers in diezelfde studio in staat is, dan wel de NOS het weet
klaar te spelen met Seedorf vanuit Italië een lijntje te leggen: dat duurt
namelijk bij de NOS een dag.
Opvallend. De NOS-sportafdeling weet
normaliter continu alles uit de kast te halen om over onze globe de
gecompliceerdste verbindingen in een oogwenk te leggen, maar als het een simpel
interview met deze hoofdrolspeler in Milaan betreft stelt men uit gemakzucht
het nieuws een dag uit.
We kregen dus nog minder dan die
zestien seconden van het NOS-journaal.
En ook alle voetbalanalisten die er
gebruikelijk acteren om ons voor- tijdens- en na de wedstrijden van hun
deskundigheid te voorzien bleven nu buiten beeld. Merkwaardig.
Dat de lange arm van Van Basten,
waarvan men straks tijdens de EK zo ongelooflijk afhankelijk is, zover kan
reiken. En ook diens zwijgzaamheid wordt plotseling als volkomen normaal
geïnterpreteerd. Moet Johan Derksen dan ook hier nog verschijnen?
Dus, nu ons beter voor ogen staat hoe
het gemak de mensen kan dienen, tot slot:
Morgen krijgt u over het televisieprogramma
van vanavond een tv-recensie te lezen, die ik vanmiddag alvast schrijf.
U neemt daar immers genoegen mee.
Het is in omroepkringen namelijk een
gebruikelijke vorm van journalistiek.
Tv-recensent
Aan:Tv-recensent
Betreffende de klacht over de NOS over het niet uitzenden van het
interview met Seedorf vind ik dat u te snel conclusies trekt.
Bij langs de lijn op de radio kwam ditzelfde aspect naar voren. Echter
daar legde men wel uit wat de werkelijke reden is. Seedorf heeft de
exclusiviteit van z’n verhaal neergelegd bij de Vi, dat pas vandaag
verschijnt met als gevolg dat de NOS het interview pas later mag
uitzenden.
mvg,
J. Nab
Geachte heer Nab,
Dit maakt het alleen maar erger.
Allereerst: mijn positie hier is die van de kritische kijker. Die neemt waar
wat hij hoort en ziet. En dat was gisteravond dat NOS-Sport de eigen
uitzending, ook al tevoren in de promo’s, verschrikkelijk opklopte met de
mededeling dat men ALLES ZOU HEBBEN over de kwestie Seedorf – Van Basten. Dus
daarom gewacht en afgestemd op dat programma. En daarin werd bovendien geopend
met opnieuw die suggestie van WE HEBBEN ALLES + de aankondiging van een eigen
interview met Seedorf dat eerder die dag was opgenomen. Driedubbele misleiding
dus, want we zagen geen interview met Seedorf, we zagen in plaats van ALLES
alleen Tom Egbers, en wat verzwegen werd was de waarheid dat Seedorf kennelijk
VI de primeur had gegund.
Niet alleen erg kinderachtig
allemaal, maar ik noem dat gewoon volksverlakkerij en grove misleiding want
daardoor hebben honderdduizenden kijkers gewacht en afgestemd op een programma
dat niet bracht hetgeen was toegezegd.
Als de NOS straks, in relatie tot Van
Basten bijvoorbeeld, op deze manier het EK gaat coveren kunnen wij beter omzien
naar een concurrerend en wel betrouwbaar station.
Groet,
TV-Recensent
Beste recensent,
Over Seedorf: toen heel lang geleden van Beveren en van der Kuylen
afzegden voor een groot toernooi ging er een schok door de natie.
Toen Cruyff dit deed idem.
Toen Gullit afzegde :verschrikkelijk.
Ik zal er een paar vergeten. Nu zegt Seedorf af: we drinken en eten fijn
door met de wetenschap dat onze vriend Seedorf binnenkort zal worden
uitgenodigd voor een wedstrijdje Zwaluwen 4-oud internationals.
vr.gr.matthijs pol
TNT@casema.nl
Dinsdag 13 mei 2008
TV-GELUID : ZO KAN HET DUS OOK
Uiteraard werd de beslissingsstrijd
van een van de boeiendste klassieke concerten van het jaar weer eens
georganiseerd en uitgezonden in de nacht. Liefhebbers van goede klassieke
muziek blijft bij de televisiestations weinig ergernis bespaard, maar de beloning
voor het gaapgeduld was gisteravond enorm. Wat een briljante geluidregistratie
bij de laatste dag, dus de finale, van het Eurovision
Young Musicians
Lang hadden de liefhebbers ernaar uitgekeken en de NPS zond het dan ook
terecht uit. Jonge musici uit geheel Europa die in eigen land de finales hadden
gewonnen streden hier om het hoogste dat er te behalen viel, een soort
cassetterecorder voor de winnaar van de sponsor, dus eigenlijk om de
gigantische eer.
Nederland werd vertegenwoordigd door de knappe 19-jarige cellist Steven Bourne die, zo sprak de
Nederlandse presentator, een bijzonder aardige jongen is in het dagelijkse
leven en ook nog sociaal.
Maar of hij met zijn vertolking van Elegie van Gabriel Fauré nog meer op
zijn instrument kon bereiken was voor de kijker moeilijk te achterhalen want
hij speelde daarmee hetzelfde werk als in Nederland ook al door hem was
uitgevoerd.
Winnaar van het grote concours werd de 18-jarige Griekse klarinettist Dionysios Grammenos en de speciale
publiekslievelingprijs kwam in handen van een schone Noorse violiste die het
gemunt had op een strijkvertolking van Carmen.
Daarnaast viel in het bijzonder op Philip
Achille, een jongen van nog geen 20 jaar, die zich met zijn mondharmonica
foutloos door het eerste deel van het Concert
voor mondharmonica en orkest van Michael Spivakovsky heenwerkte.
Wij hadden het nog nooit gehoord en
het smaakte naar veel meer.
Maar waar het eigenlijk allemaal om
draaide was de 18-jarige Roope Gröndahl
uit Finland die in de open lucht op de Rathausplatz midden in de stad de Wiener
Festwochen opende met het concert voor
piano en orkest in B-mineur van Peter I. Tschaikowsky. Hij won niet, maar
voor ons thuis weer wel.
Hoe was het toch mogelijk dat vanaf
dat enorme met een massale toeschouwerschare gevulde plein elke noot, hoe
subtiel, zacht of onderliggend aan die van het orkest, te horen viel in de
huiskamer. Wat een weergaloos knappe geluidsregistratie, en daar mag in het Jaar van Het Televisiegeluid bij worden
stilgestaan.
Want het kan dus kennelijk toch, een uitmuntende registratie verzorgen
zodat de solist geheel overeind blijft en de kijker met opperste mogelijkheden
van het genot via zijn toestel wordt bediend. De Oostenrijkers hebben het dus
echt door hoe dat moet.
Met solisten als strijkers of blazers
is een microfoonopstelling normaal gesproken niet zo moeilijk.
Dan is het meer het werk van de
geluidstechnici achter de knoppen die het kunnen verzieken of verfraaien door
de oren bij het toepassen van de schuiven wijd open te houden in plaats van de
ogen op de metertjes.
Maar bij een piano of vleugel is dat
zeer veel gecompliceerder. Het lukte gisteravond tot in alle finesses op
briljante wijze bij het spel van de Finse Gröndahl.
Steven Bourne, buiten de prijzen
Maar door het prachtige spel stonden
onbeheersbaar niet alleen onze oren wijd open, maar ook de ogen want in elk
shot van de solist werd het merk van de concertvleugel uiterst opvallend
meegenomen; het was dus een (open) Fazioli
concertvleugel.
Wat een reclame, maar wat terecht want hier zal menig pianist van hebben
opgekeken…of gehoord.
En dus deed na afloop de Nederlandse
NPS-buitenbeeldstem daar weer eens uiterst elitair onbehoorlijk lullig over
door letterlijk te menen:
“….je kunt natuurlijk
niet beoordelen hoe het klinkt in een ruimte met een vleugel met een deksel
erop, zoals met een Steinway of een Bösendorfer. Het is hier allemaal versterkt
– dat is jammer!!!!...”.
Alsof er op de televisie ooit een
belangrijk concert is geweest waar wij een Steinway of Bösendorfer hebben
gehoord en gezien “met een gesloten deksel erop”.
Waarom toch altijd die denigrerende
opmerkingen over tal van merken van piano’s en vleugels die (via de televisie,
welteverstaan) zoveel minder aangenaam zouden klinken dan de grote merken
waarover men elkaar zoveel napraat. En het zijn dezelfde nep-deskundigen die
blind luisterend naar een pianoconcert op de televisie in geen honderd jaar
kunnen raden op welk merk er wordt gespeeld.
Zelden hoor je commentatoren zich
bezighouden met de merken van de trombones, fagotten of pauken, terwijl daar
zeer veel interessants over is mee te delen, maar altijd weer wel over de
concertvleugels die alleen maar voorzien van de namen Steinway of Bösendorfer
aan de zijkant prachtige klanken zouden kunnen voortbrengen. Ophouden dus met
dat elitaire gezwets.
De uiteindelijke goede
geluidsweergave is bijna altijd het werk van de techniek. Uiteraard niet het
spel, de dynamiek ervan en de getalenteerdheid van de uitvoerend kunstenaar,
Jan Vayne mag best op zijn Bösendorfer blijven spelen, maar wat uit die kleine
speakertjes aan weerszijde van de beeldbuis de huiskamer binnenkomt wordt
veelal gemaakt of afgebroken door specialisten aan de andere kant van de
zender.
En dat was in positieve zin
gisteravond weergaloos geniaal goed verzorgd.
Of waren het toch de klanken van een Fazioli concertvleugel; dan hebben
duizenden pianisten zich de afgelopen twee eeuwen behoorlijk vergist. En dat
kan natuurlijk ook.
Want velen spelen elkaar niet alleen
na, maar -kletsen ook.
Tv-recensent
Zaterdag 10 mei 2008
”CRIME TIME” : DEGELIJK MAAR ONAFGEMAAKT
Het
programma Crime Time van John van den
Heuvel, zoals het gisteravond werd uitgezonden (Ned. 1, 20:30 uur), misstaat de TROS absoluut niet. Een
goede onderwerpkeus gehecht aan een stevig journalistiek anker maakte het tot
een degelijke rubriek die het kijken beslist waard is, temeer omdat alle
netten, tot het kabinet aan toe, absurd meer oog hadden voor de trouwpartij van
een zanger.
En toch is de aanpak van John van den
Heuvel onvoldoende om ons en de concurrentie aan te kunnen. Als hij zichzelf
afficheert met een misdaadprogramma maar er een gewoon actualiteitenprogramma
van maakt, hoe degelijk ook, en dat was het, dan is dat onvoldoende om zich als
specialistische misdaadrubriek te onderscheiden van de vele
actualiteitenrubrieken die wij al tientallen jaren zien, en die allemaal
hetzelfde kenmerk hebben: via het journalistieke ambacht zaken aan de kaak
stellen en op het hoogtepunt wegwezen, “dan
nu een geheel ander onderwerp”.
Nooit wordt een kwestie daar
afgemaakt, en dat is juist waar gespecialiseerde rubrieken zoals Crime Time, Peter R. de Vries, Consumentenrubrieken, Oplichterprogramma’s,
Opsporing Verzocht en Spoorloos-categorieën
zich wel op hebben toe te leggen en dat veelal ook doen.
’s Ochtends vroeg al adverteert Van den Heuvel in de Telegraaf dat hij
er is. Sommige programma’s hebben een dergelijke betaalde aankondiging
kennelijk extra nodig, en dat is al een teken van zwakte want een
misdaadprogramma waarin zaken worden opgelost komen in hun voorpubliciteit
meestal op eigen kracht al voldoende aan de bak bij aanjagers als de
Boulevardrubrieken, De Wereld Draait Door
en dat soort roddel-, gossip-, boekbesprekende en achterklapprogramma’s.
Want niet kan worden ontkend dat de
opening van Crime Time een dijk van
een onderwerp behandelde. Vrachtwagenchauffeurs die in Frankrijk en Engeland
meteen langdurig de cel ingaan als er wordt ontdekt dat er in hun vrachten
drugs voorkomt terwijl de chauffeurs zelf van niets weten.
En dan verschijnen vol tranen de
Poolse ouders van chauffeur Kristof dus bij John van den Heuvel in beeld met de
centrale vraag:
“…Wie kan hem uit de gevangenis
krijgen…”.
En die vraag wordt dus niet
beantwoord door Van den Heuvel omdat hij zich journalistiek richt op het
achtergrondverhaal van “…hoe is hij in de
gevangenis terechtgekomen…”, en dat laatste is weliswaar zeer interessant,
zeker als het een onschuldige betreft en indien dit met het nodige speurwerk
goed wordt uitgezocht.
En dat is Van den Heuvel
toevertrouwd.
Maar als het daarmee ophoudt en dus eigenlijk sneuvelt bij interviews
met andere chauffeurs die het ook is overkomen om maandenlang onschuldig in de cel
te moeten doorbrengen, zoals de Nederlandse chauffeurs Willem van den Berg en Roman
Vos, dan stijgt dat niet boven de aanpak van een willekeurige
actualiteitenrubriek uit.
Ook niet als advocaat Mr. H.
Vallenduuk vervolgens mag uitleggen hoe drugs worden verwerkt in diepvries
varkensvlees of pallets met uien worden gemengd met hasjblokken. Want wat wij
bij Crime Time willen horen is hoe de
meester in de rechten de onschuldige mannen denkt vrij te krijgen. En dat kwam
in het gehele programma niet aan bod.
Dat laatste weet trouwens ook Ellie
Lust van de Politie Amsterdam Amstelland niet, maar de politie wil het wél
eens gaan onderzoeken.
Dus de moeder van Kristof die zich
vanuit Polen tot de Nederlandse werkgever en televisie wendt met de vraag: “…Wie kan hem uit de gevangenis krijgen…”,
vraagt zich dat huilend nu nog steeds
af.
John deed een ferme poging het misdaadsyndicaat in kaart en beeld te
brengen, weliswaar spannend, maar dat zou elke zichzelf respecterende rubriek
doen.
Wat bij Crime Time natuurlijk had moeten gebeuren is tenminste een bezoek
aan de Franse autoriteiten, uitleg van de spelregels aldaar, want geen
vrachtwagenchauffeur is er nu meer veilig sinds het zien van de beelden van
gisteravond. Een ieder kan worden opgesloten als er in zijn “door anderen verzegelde lading” toch
hasj bevindt.
Vrachtwagenchauffeurs weten namelijk veelal niet wat ze in afgesloten
kisten, balen en containers vervoeren.
En een betrokken werkgever legde nog
eens uit dat zijn chauffeurs ’s ochtends werkelijk niet weten wat zij die dag
te vervoeren hebben; dus een aanhouding en langdurige celopsluiting kan elke
chauffeur overkomen. Je bent dan toch niet goed bij je hoofd als je nog door
Frankrijk gaat rijden en geen benul hebt van de lading achter je. Dat leerden
wij wél gisteravond.
Nogmaals, de bedoeling van een
misdaadprogramma, een consumentenprogramma, een gezondheidsprogramma, noem elk
specialistisch gebied maar op dat zich in een televisie-uitzending presenteert,
is dat het een stap verder gaat dan het volgen of bekend maken van het
incident.
En dat nu ontbrak in Crime Time, en daarmee onderscheidt het
zich van dat andere misdaadprogramma dat niet alleen onderzoekt maar ook tracht
op te lossen.
En hoe aardig het aansluitende portret ook was van de momenteel zwaar
geblesseerde advocaat Doedens, en het drama van Prostituees die met hun leven
werden bedreigd, het ontbrekende element van “de afmaker” verhinderde dat John
van den Heuvel spraakmakend werd.
Op zich nog niet alarmerend want de
makers ontdekken vanzelf nog wel waarmee hun rubriek moet worden bijgesteld,
maar tot zolang is Crime Time dus nog
geen programma om voor thuis te blijven.
Gisteravond keken wij eigenlijk naar
TROS-Aktua, hoewel zelfs daarin al vaak werd gemikt op dat laatste zetje.
Tv-recensent
PINKSTEROVERPEINZINGEN
Geachte tv-recensent,
Tja, waar te beginnen. Ik volg uw site al geruime tijd en raak er danig van in
de war. Hoezo, zult u zich afvragen? Welnu, omdat ik het vaak zo ontzettend met
u eens ben! De verloedering van tv programma's kun je rechtevenredig spiegelen
aan de verloedering van de samenleving. En laat ik nu net krampachtig en met
een wellicht wat naieve inslag proberen om alle tv ellende met de mantel der
liefde te willen bedekken in de hoop op betere tijden.
Tijden die er niet meer gaan komen, ben ik inmiddels bang voor. Iets waarin u
mij dagelijks weer bevestigt en vandaar de verwarring.
Mijn vrouw en ik kijken steeds minder tv en het valt ons tevens op dat juist de
programma's die er werkelijk toe doen, en waarvan het van het scherm afspat de
ze met liefde zijn gemaakt, op tijdstippen worden uitgezonden die voor vrijwel
niemand haalbaar zijn. Onze harddisk-recorder draait overuren, want ze zijn er
nog wel degelijk, die met liefde gemaakte programma's. Het is echter wel
uitpluizen geblazen.
Ik kan er maar niet over uit dat er zulke bagger wordt gemaakt zoals er wordt
gemaakt en ook vraag ik mij regelmatig af wie er in vredesnaam naar zit te
kijken? Ook vraag ik mij af wat u als tv recensent 'goede' televisie vindt,
want ook dat is mij niet altijd duidelijk en uiteraard arbitrair? Is dat de
liefde waarmee het gemaakt is? Maar hoe herken je dat als leek?
Voorbeeld: Gruwen deed ik van uw verslag met betrekking tot de omroep Llink (zie betreffende tv-recensie - red.) met
zijn reisprogramma. Ik ben nota bene lid van Llink en genoot tot op zekere
hoogte van deze gedachteloze verstrooiing. Wat u schetst is echter een kijkje
achter de schermen dat wij als kijker niet hebben. Ik ga er -en hier komt weer
mijn naïviteit voor de dag - van uit dat juist bij deze omroep kritisch wordt
gekeken naar kosten en dat de afweging kosten/milieubelasting en mooie
televisie volcontinue wordt overwogen bij elke beslissing. Niets is minder waar
begrijp ik uit uw verslag.
Ik kan nog uren doorgaan, maar weet eigenlijk niet goed waar ik moet beginnen,
zoals ik in mijn openingszin al kon melden. Wel kan ik u bevestigen dat ik met
genoegen uw stukjes lees, want iedereen ziet zich graag bevestigd in zijn eigen
gedachten, nietwaar?
groet,
Gerrit Hoogebeen
REACTIES WELKOM
N.a.v. de hierboven opgenomen
bijdrage van de heer Hoogebeen lijkt het ons als een nuttige uitzondering
zinnig andere lezers van de dagelijkse Tv-recensies eens de gelegenheid te
geven hierop te reageren. Meestal zijn wij uiterst zuinig met het publiceren
van reacties omdat instemming met de recensent weinig toevoegt aan de inhoud en
reacties die niet over de inhoud gaan maar over personen die worden genoemd, of
andere zaken, evenmin een aanvulling betekenen.
De centrale vraag die de schrijver nu
opwerpt is: wat is goede televisie? En hoe herken je dat als leek?
Dat laatste is natuurlijk dubbel
aardig omdat een kijker nooit leek kan wezen; altijd is hij in zijn discipline
van kijker een expert. Gaarne een inhoudelijke bijdrage dus (mail-adres links boven).
Tv-recensent
Geachte TV-recensent,
Als eindredacteur van
diverse programma’s in diverse disciplines is mijn ervaring dat een geslaagd en
minder geslaagd programma van elkaar verschillen door de mate van geloofwaardigheid. Met andere woorden;
zodra de gesproken tekst (zowel in beeld als buiten beeld), de montage (zowel inhoudelijk
als het gebruik van effecten) en de eventuele achtergrondmuziek niet stroken
met het gevoel dat je als kijker wil/moet ervaren, dan schort er iets aan het
programma.
Dan wringt de schoen en
ontstaat een gevoel van onbehagen. Dat is prima als het zo bedoeld is, zoals
Wim T. Schippers in het verleden vaak als Kunst presenteerde, maar wordt
treurig als blijkt dat de makers zich er niet of nauwelijks van bewust zijn en
hun onvermogen ook nog eens projecteren op het gebrek aan visie bij de kijker of
het verkeerde uitzendtijdstip.
Het is dus van groot
belang dat de makers een goede voorstelling hebben van de doelgroep waar zij
het programma voor maken, waarbij zij zich uiteindelijk wel dienen te houden
aan de algemene journalistieke normen en waarden in een beschaafde
maatschappij. En vooral aan dat laatste wordt nog wel eens voorbij gegaan met
het excuus dat er binnen het vak ‘televisie-maken’ geen regels meer zijn en
gelden.
Wat is er bovendien mis
met een beetje inhoud? Ik geloof dat de vaak genoemde ‘Mien uit Assen’ (als
prototype van een gewone tv-kijker, die je vooral niet moet vermoeien met
ingewikkelde feiten en woorden) veel meer dan gedacht behoefte heeft aan
brokjes kennis en informatie in plaats van de doodgekookte groente, die ze nu vaak
voorgeschoteld krijgt.
Een geloofwaardig en
authentiek programma dus en geen piepend en krakend format of een presentator,
die niet weet waar hij/zij het over heeft. In dat laatste verband wijs ik graag
naar de uiteenlopende en succesvolle presentatoren van Britse programma’s, die
met elkaar gemeen hebben dat ze kennis van zaken hebben en daardoor met passie
een programma presenteren. De Nederlandse TV behoeft duidelijk meer
eigenzinnige experts, die het presentatievak onder de knie moeten krijgen. Maar
goed. Vind die maar eens in het Nederlandse maaiveld.
Met vriendelijke groet,
Bob Keller
Geachte
TV-recensent,
Meerdere
malen heb ik u al deelgenoot mogen maken van mijn bevindingen op het gebied van
het akoestisch terrorisme in omroepland en dito beeldvervuiling.
Men hoeft
geen deskundige te zijn om te analyseren hoe dit is ontstaan, maar sta mij toe
een even simpel als illustratief voorbeeld te beschrijven.
Natuurprogramma’s
hebben vooral mijn hart. Bekijk eens een mooi in beeld gebrachte natuurdocumentaire,
zonder toegevoegde “muziek” met weinig commentaar. Bekijk dezelfde documentaire
nu eens die volgeplempt is met “muziek”
over een heleboel commentaar heen. Ervaar en vergelijk en ervaar weer!
Er is een
hele generatie opgegroeid met overal en altijd muziek, lawaai en onrust. Voor
hen is stilte een ongekend fenomeen, die vooral angst oproept. Deze huidige
“grote roergangers” hebben allemaal kleine toekomstige roergangertjes in een
wereld gezet, die nog boller staat van zwiepende, flikkerende beelden en
schreeuwende “muziekte”, altijd en overal. De dagelijkse gevolgen zijn luid en
duidelijk bekend. Oppervlakkigheid troef.
Geen
geschikte basis voor een vak als camera- of geluidsman/vrouw zou ik denken!
Ook mijn
(eenvoudige) video-recorder maakt overuren.
De
pareltjes aan programma’s die er af en toe nog wel zijn, verdienen dit
predicaat voornamelijk omdat ze de kijker/luisteraar in alle rust en stilte de
tijd gunnen om contact te maken met het onderwerp, om zo ook een eigen beeld te
kunnen vormen, waaraan een mening ontleend kan worden en een gevoel wordt
opgeroepen. Door zo een sfeer te scheppen waarin je diepgaand aangeraakt wordt,
inspireert het en beklijft ook nog eens.
Het stemt
treurig te moeten constateren dat ook de publieke omroepen zijn gaan denken dat
meegaan in het lawaai, de misselijkmakende camerabewegingen en snelheid,
kijkers trekt.
Tenslotte
moet mij nog van het hart dat omroep Llink, ondanks een te bewonderen andere
koers in onderwerpbenadering, zich ernstig schuldig maakt aan bovengenoemde
beeld- en geluidsvervuiling.
Ik kan er
écht niet naar kijkluisteren.
Rest mij
nog u hartelijk te bedanken voor de geboden mogelijkheid de
schoonheidsgevoeligen onder ons een uniek (eenmalig?) podium te bieden. Ik noem
ons “Lotgenoten in mishandelde zintuigen en beledigde intelligentie”.
Ik hoop dat
er massaal wordt gereageerd. Voor het gezonde verstand. Voor de schoonheid en
de troost…
Met
vriendelijke groeten
Annette
Reinboud
Lioessens
Geachte TV-recensent,
Bij deze wil ik reageren
op de oproep op de vraag van één van de andere lezers: ‘Wat is goede TV?’.
Graag wil ik op dit moment in het antwoord op deze vraag stilstaan bij het
taalgebruik van presentatoren en andere personen wiens stemgeluid via de TV tot
ons komt. En dan niet zo zeer voor wat betreft de inhoud, maar vanwege de vorm
van de communicatie.
Steeds vaker worden we
als TV-kijker geconfronteerd met lieden als Ali B. (‘De flat van Ali B.’) en
Lange Frans (‘ … stelt Kamervragen’) die met een onvervalst Amsterdams accent hun
uitspraken in onze richting ventileren. Nog steeds zijn we niet verlost van hen
die de klank van de lange ij ongegeneerd verbasteren tot een aai. En ook in
reclamespots (bijvoorbeeld die van Interpolis met rapper Extince en Maud
Hawinkel namens de SNS Bank) krijgen we meer en meer te maken met lieden met
een karakteristiek dialect.
Het lijkt mode te zijn
om af te stappen van het ABN (nee, niet de bank) en zoveel mogelijk gebruik te
maken van een Multi-culti-sound. Wat is de achterliggende gedachte hierachter?
Dient het een doel? Het lijkt voornamelijk het kweken van een imago te zijn of
een misplaatst gevoel van willen opvallen tussen de massa’s ‘standaardstemmen’
uit het Gooi. Helaas leidt het bij mij slechts tot irritatie. Als voorheen (zij
het amateur-) radiomaker heb ik nog steeds de nodige aandacht voor de kwaliteit
van stemmen en daar word je tegenwoordig niet echt vrolijk van.
In het ‘Jaar van het
televisiegeluid’ mag dit onderwerp wat mij betreft zeker niet ontbreken!
Met vriendelijke groet,
Bart Wijnen
Dag recensent,
Het is goed te signaleren dat de totale verwording van de tv allang niet
meer alleen betrekking heeft op die achterlijke schreeuw en brulprogramma’s van
de commercie. Deze week zag ik dus eens goed De Wereld Draait door met andere
ogen. Het is daar precies hetzelfde laken en pak. Allemaal BN-ers die langs
komen en dan op stap gaan naar de volgende roddelrubriek. Zelfs zagen we er
mevrouw Keijl schaamteloos en hopeloos solliciteren naar een baantje bij de tv,
en zij beklaagde zich er verdrietig over dat niemand haar nog vraagt en dat ze
het nu moet doen met een rolletje als
tafeldametje op maandagavond laat bij de EO waar ze een moment mag
aanschuiven.
Wat steeds meer begint op te vallen: al die lui doen het niet voor ons
kijkers maar voor zichzelf. Hun actieradius is namelijk niet groter dan de
wereld die ze zelf geschapen hebben, het planeetje van stemmetjes, gezichten en
buisvolk. Daarbij komt dat ze niet de intellectuele gaven meer hebben om buiten
dat wereldje te doorgronden wat zich daar afspeelt, en nog erger, ze zien geen
enkel verband meer tussen dat en hun eigen virtuele wereld. En vandaar dat wij
kijkers in een geheel andere werkelijkheid leven dan al die types daar. Het zij
ze gegund, maar liever zien wij televisieprogramma’s van onze eigen globe. En
die zijn er steeds minder door dat grachtenvolk.
Maarten Vreeswijk
Maastricht