Zaterdag 26 april 2008

 

 

KINDERTELEVISIE OM 23.00 UUR

 

Al rappend begint het zo:

 

“…Ik ben gastfrij

Mu fisite maak ik blij

Dus blijf lekku zitte

En kijk lekku mee

Welkom allemaal dit is de flat van Ali B…”.

 

En daarmee hebben we meteen de bijdrage met het hoogste niveau van de uitzending gehad want de rest staat daar kwalitatief en creatief ver bij in de schaduw. De presentator is Ali B (pseudoniem voor: Ali Bouali). Wij zagen zijn talkshow “De flat van Ali B” (gisteravond alweer de tweede aflevering) en verbazen ons er nu al over hoe het mogelijk is dat het programma nog steeds en al zo lang bestaat.

 

 

Nederlands “Troetel-Marokkaan”, zo noemen wij hem niet maar zo noemde hij gisteravond zichzelf omdat hij denkt en uitlegt dat wij hem zo noemen, heeft een kinderprogramma gekregen, laat op de avond (Ned 3 – 23.05 uur) en dat is heel bijzonder want normale jeugd behoort dan op bed te liggen.

 

Ook de kleuters van Ali B (27) kennelijk want wij zien de luid schreeuwende en blèrende jochies en meiskes dan ook niet die zijn “show” live bijwonen, in geen enkel shot, dus zal het wel ingeblikte herrie wezen. Aan de andere kant, de aftiteling vermeldde: Publieksopwarmer - Ben Brand, Publieksbegeleiding - Yvonne Jansen, dus er schijnen toch wat onzichtbare vertegenwoordigers van het jongste volkje aanwezig te zijn geweest.

 

En wat hebben ze genoten. Zo ontving meneer B in zijn flat Najib Amhali en die mocht een kroontje opzetten (want hij is populairder dan Ali) en mee-rappen. Want de rap, de hardcorerap nog wel, schijnt het enige communicatiemiddel te zijn waarmee Ali valt te begrijpen. En Najib Amhali liet het zich welgevallen en rapte mee door de flat, maar niet dan nadat er een discussie was geweest over wat een Troetel-Marokkaan nu eigenlijk is.

 

“Een Troetel-Marokkaan”, meende Najib, “is een Knuffel-Marokkaan”. Dus kwam er vervolgens een knuffel binnen van weer andere oorsprong, te weten Yolanthe Cabau van Kasbergen en die werd terecht meteen tot 3x toe afgelikt, -getroeteld en -geknuffeld door Ali B, terwijl ze geeneens een Marokkaanse is, want waarvoor zou ze anders zijn uitgenodigd.

En omdat dat nergens uit bleek is die vaststelling volkomen juist. En vervolgens meerappen dus.

 

Tring..de bel ging. En daar kwam Dick Jol. Waarom? Geen idee. Maar de legitimatie bestond ongeveer hier uit, dat hij wel eens moeilijke wedstrijden fluit. En dat schijnt een Knuffel-Marokkaan aan te spreken. Dus het gesprek duurde uiterst kort want ook Jol diende door de flat te hossen als een zodanig zwaar geblesseerde rechtsbuiten dat er normaliter een ambulance het veld voor opkomt.

 

En als je dan toch een talkshow moet maken waarin eigen cultuur en huis en haard centraal moeten staan waarom dan niet uitgenodigd de Marokkaanse voetballer Rachid Bouaouzan die in 2005 de Go Ahead-speler Niels Kokmeijer afgrijselijk onder de zoden schopte en daarvoor deze week nu tot in hoogste instantie strafrechtelijk is veroordeeld voor zware mishandeling (met voorwaardelijke opzet).

Dat is honderden malen relevanter en geschikter voor een late-avond-talkshow dan, als je het toch over voetbal wilt hebben, deze scheidsrechter te laten hupseflutsen. Kans gemist door Ali B over wie het enige positieve is te melden dat hij gisteravond zijn scheefpetje niet op had (zodat we nu konden zien dat de man een prachtige kop haar heeft).

 

Dankzij de NPS heeft de televisie er dus weer een mislukte talkshow bij. Er moet daar wel een enorm schuldcomplex bestaan richting de Marokkaanse gemeenschap om dit Ali B te gunnen maar daarmee ons kijkers, inclusief alles dat allochtoon is, te straffen.

 

En dan, het zal wel heel erg persoonlijk zijn, nóg steeds, maar nu alweer jarenlang, vermogen wij maar niet in te zien over welk bijzonder talent de MC (Master of Ceremonie) Ali B beschikt als gevolg waarvan hij in ons land zo moet worden afgetroeteld als vrijwel alle omroepen maar blijven doen.

 

Maar ja, wij in onze hoedanigheid van kijker hebben in dit opzicht dan ook geen schuldcomplex.

 

 

 

 

 

Tv-recensent

 

 

 

                                                                                                                            

Vrijdag 25 april 2008

 

 

ZO ZIJN ROTTERDAMMERS OOK

 

 

Eindelijk eens een Profiel dat recht deed aan de naam en de zin ervan. Een fijne verhelderende uitzending over het mysterie Gerard Cox en Joke Bruijs. Want hoe kan een onmiskenbaar extrovert echtpaar na een scheiding toch nog zo succesvol met elkaar overweg, en dat in de nationale Tv-schijnwerpers van almaar weer nieuwe programma-afleveringen zoals Toen was Geluk heel gewoon (waaraan de pas vertrokken KRO-directeur Ton Verlind vorig jaar eerst nog een eind wilde maken omdat hij er persoonlijk niet veel aan vond).

 

Onder druk van heftige protesten kwamen er gelukkig nieuwe series, en zelfs tientallen herhalingen, zodat ook Bruijs en Cox persoonlijk werden toebedeeld waarop zij recht hadden en wij kijkers nog meer. Maar de Profielmaker was zich ervan bewust dat er buitensporig meer was in de carrière van beide artiesten om ze eens in het zonnetje te zetten.

 

En dat werd gedaan zoals het behoorde. We zagen nu eens geen necrologiestijl waarbij criticasters van het artiestenstel het echtpaar zonder tegenspraak mochten afzeiken, maar een integer ogend document van Fons de Poel waarbij zowel Gerard als Joke separaat zelf zeer intensief waren betrokken.

 

 

Mag je in een recensie de privé-omstandigheden van de maker betrekken. Ik houd er niet zo van, maar als er het thema van liefde na de scheiding wordt gekozen en de uitvoerder heet Fons de Poel dan kan juist diens eigen leven wel eens van grote invloed zijn geweest op het succes van het document van gisteravond (Ned. 2 – 20.50 uur).

 

Het aantal exen van Fons, die hem niet al te heftig meer beminnen, is niet meer op één hand te tellen en als juist hij dan Gerard Cox en Joke Bruijs als voorbeeld kiest hoe het na een scheiding ook zeer positief en voorbeeldig wél kan, is er beslist samenhang zonder dat dit al te genuanceerd behoeft te worden geduid. Maar wel mag worden geconcludeerd dat vrijwel zeker daarom Cox en Bruijs in staat waren en in staat werden gesteld hun nog altijd voortdurende intense aanhankelijkheid voor elkaar te verklaren.

 

En toen Joke Bruijs quasi onwetend tegen De Poel o.m. zei:

“…ik weet niet of jij wel eens met een vrouw hebt samengewoond. Dat zal haast wel…”, en de maker die zelf buiten beeld bleef het fragment vervolgens wel uitzond, betekende dit dat alle partijen wisten waar het bij het Profiel van gisteravond om ging.

Een onderzoek naar liefde. En opnieuw was het Bruijs die het kon verklaren:

“…juist omdat we uit elkaar zijn gegaan, is het niet kapot gegaan…”.

 

Want ze waren veertien jaar getrouwd, maar ook na hun scheiding kwam er geen einde aan het verbond tussen Gerard Cox en Joke Bruijs.

Beiden zijn ze van onvervalste Rotterdamse oorsprong als kinderen van havenwerkers. Wat heet Rotterdammer. Meer dan Opstelten, meer dan Deelder of wie dan ook die zich erop laat voorstaan, is Gerard Cox de enige echte en onvervalste Rotterdammer bij uitstek met een nationaal profiel.

 

En niet alleen van Toen was Geluk heel gewoon, maar ook en met name in al zijn privé-besognes. Zijn enorm geestige columns in het in de havenstad uiterst populaire gratis magazine “De Oud-Rotterdammer”, getuigen er meer van dan wat dan ook.

 

En wie is nog in staat tekstdelen “en de melodie” van het echte officiële Rotterdamse volkslied te zingen; hij wist het nog.

Dus de rode draad van de roots van Joke en Gerard liep geloofwaardig door de documentaire heen.

Hoe kunnen cultuur en taal van een stad een zwervend stel dat het niet meer met elkaar zag zitten tóch bijeenhouden.

Fons de Poel legde het uit, en dat is heel bijzonder. En interessant.

 

Gerard en Joke - Jaap en Nel. En zo willen wij ze ook houden en van ze blijven genieten.

En mocht het zwaartepunt gisteravond wat veel op Cox hebben gelegen, dan luidt het hart onder de riem:

“Wij doen het ook voor jou hoor Nel”.

 

 

 

Tv-recensent

 

 

 

 

 

                                                                                                                            

Donderdag 24 april 2008

 

 

 

SEKS IN EEN HALF UURTJE

 

Er was maar tijd voor een zeer korte televisieavond. Om precies te zijn: 25 minuten. En laat nu net Andermans Veren daarmee rekening gehouden hebben. En met nog iets, want het thema was: seks. Dat konden we, nee dat moesten we gisteravond dus zien (Ned.2 – 21.30 uur).

 

Seks is door het cabaret uitgevonden, verspreid, belachelijk gemaakt, en gered. Vandaar. Kick van der Veer zei het in een korte opening zelf al: “…waarom seks? Omdat we er graag over praten, naar kijken en omdat we er graag moeilijk over doen…”.

 

Dus trok Andermans Veren een lijn van de grondlegger van het cabaret, Jean-Louis Pisuisse, met een schuin lied van Dirk Witte uit 1915 (De Peren), naar Sara Kroos uit 2007 met haar hilarische uitbeelding van een trio in actie.

Wel jammer dat Kick van der Veer de geschiedenis van dat eerste “sekslied” ophaalde (tot 1964 niets aan de hand, en vanaf dat moment voor televisie verboden), maar dat wij er nu in 2008 ook in dit programma niets van te zien en te horen kregen.

 

Bestaat er geen enkele opname van? Was er dan uit het rijke assortiment van hedendaagse kleinkunstenaars niemand te vinden voor een reconstructie. Vreemd. Nu bleven wij enigszins achter met “de gebakken peren” uit De Peren, het verhaaltje van een verkoopster die “wordt genomen” door een heel bataljon liefhebbers.

 

Het had bovendien tegelijk dat andere hiaat van Andermans Veren van gisteravond goed kunnen opvullen: het ontbreken van een “live”-artiest waarmee Kick normaliter als extraatje een onderhoudend gesprek voert.

 

Het is maar gissen maar als een programma in deze categorie maar 25 minuten mag duren terwijl het de potentie heeft van een driemaal zolang gezellige prime-time-show, die Kick van der Veer bovendien als presentator en groot expert op dit terrein met gemak aan kan, dan is het moeilijk aan de redactionele snijtafel ons in balans met een eeuw lang seks te plezieren.

 

Wij moesten het nu doen met een hoog bejaarde Toon Hermans in een voorstelling die gelet op zijn leeftijd steeds moeilijker te verdragen viel, maar waarmee hij toch nog een zaal aan het huilen van het lachen kon brengen, nu met de man die zelf “seksueel” was.

En van recenter datum (2005) Wim Helsen die het publiek met gedichtjes de uitersten tussen romantiek en harde porno voorhield, en bij dit laatste zijn gehoor een beetje laf weet te verontschuldigen met: “tja…het is poëzie”.

 

Maar ook voorbije sekstijden met Urbanus “Hiep Hiep Rahoe”, en uiteraard Freek de Jonge, ook al weer uit 1989 om aan te dragen waarom net 20 jaar geleden nog uitbundig gelachen werd en nu geglimlacht.

 

Dat werd 15 jaar later wel anders met Jiskefet in een van de beroemde copulatievarianten als “ik heb laatste een kennis geneukt, ze was tekenlerares” uit 2003.

En Van der Veer herinnerde zich terecht dat niemand een lustrum terug hiertegen nog protesteerde.

 

Ondertussen was de meest hilarische televisiesmartlap al uitgezonden geweest, Tineke Schouten als telefoniste van een sekslijn.

 

Maar met het plastische optreden van Sara Kroos vorig jaar in de aller-leukste verbeelding van een trio in volledige actie die maar bedacht kon worden werd de cirkel naar de grote Jean-Louis Pisuisse gesloten en is onze conclusie eigenlijk: toen kon alles al, en nu nog.

 

En zo vroegen wij ons af of het fragment van Adéle Bloemendaal en lenette van Dongen (Carré 1989) nog wel spannend en symbolisch genoeg was om in het humoristische seksoverzicht op te nemen. Ook al omdat het enigszins afbreuk deed aan de echte betekenis van deze grote artiesten.

 

En wij verlangden na die 25 minuten daarom eigenlijk meer naar een herhaling van Lenette van Dongen met het lied Heroïne Kraters van Robert Long, zoals zij dat in de mooiste uitvoering van dit decennium recent voor een stampvolle zaal zo loepzuiver en emotievol uitvoerde, dan naar het stuntelige fragmentje van destijds.

 

Maar ja, dat is nu eenmaal de consequentie van een programma dat thematisch is ingericht.

 

 

Al met al, een klein half uurtje heerlijk vermaak maar altijd weer met de bijsmaak van dit moet langer duren en met meer theater in een gezellige televisieavond worden gevlochten.

 

De makers hebben ze al, het historische materiaal ook, aan een liefhebbend publiek geen gebrek, nu alleen de zendtijd nog.

 

 

 

Tv-recensent

 

 

 

                                                                                                                            

Woensdag 23 april 2008

 

 

LUCHTBELLEN-TELEVISIE

 

Hoe diep moet het televisieschip nog zinken alvorens wordt opgemerkt dat het vergaat. “Mijn tent is top”, heette het programma. In eerdere afleveringen kon het kijkers nog wel plezieren, hoe de reusachtige Herman den Blijker startende horecaondernemers uit het zadel hielp, maar gisteravond (RTL4 – 21.30) was de finale. Welk restaurant zou winnen, dat wil zeggen zonder schulden mogen starten, dat van Groningen of van Breda.

 

Massa’s jubelende familieleden, vrienden, kennissen en vooral onbekenden hadden zich in beide steden voor de genomineerde etablissementen verzameld met het idee dat elk individu in beeld zou komen en mocht zwaaien en schreeuwen. Dat laatste lukte geweldig. En wat er verder tijdens die 1,5 uur durende uitzending gebeurde?

 

Niets, lees: geen moer, geen barst, sikkepit, snars, zier of fluit. Helemaal niets.

 

Hoe is het mogelijk een programma met juichende stedelingen dik negentig minuten in de lucht en gaande te houden, terwijl het helemaal bestaat uit rook en zeepbellen. Nog niet het begin van een origineel idee was er in vervlochten. Het ontbrak aan elke creativiteit iets moois van de wedstrijd te maken. En de ruim 1,1 miljoen kijkers maar kijken…naar niets dus.

 

Een wedstrijd? Het was helemaal geen wedstrijd. Kijkers thuis mochten voor 60 cent weer eens bellen of sms-en, ditmaal welk restaurant het beste was, maar zonder dat men er zelf had gegeten. Nog erger, er werd ook niet in beeld gebracht waaruit de kaart of het menu bestond. Zelfs de prijzen van het voedsel in de eettenten bleven onvermeld.

 

Gedurende een kwart seconde zagen wij presentatrice Wendy van Dijk in één van de twee gelegenheden een dubbele McDonald-hamburger met een krop sla ertussen zeer tevergeefs eerst naar binnen en vervolgens naar buiten happen, en dat was het dan.

 

De beginnende uitbaters in Groningen en Breda brachten het op 1,5 uur te juichen voor zichzelf zonder ook maar iets van hun kookkunst of pilstapperij te laten zien en ook RTL deed dat niet.

 

Voor Herman den Blijker had men bedacht dat hij in een vliegtuigje een uur moest wachten om vervolgens op te stijgen in een richting die de piloot nog niet kende, daar te landen en met een limousine de winnaar te gaan feliciteren. 

 

Waarom zo omslachtig? Voor de spanning, zal men hebben overwogen, daarbij voorbijgaand aan het gegeven dat wat voor deelnemers spannend kan zijn voor de kijkers nog niet zo hoeft te wezen. Een van de vele tragische vergissingen van televisiemaken, zoals we ze vaak zien tegenwoordig, maar zelden werd er op dit vlak zo ernstig naast de plank geslagen als gisteravond.

 

Den Blijker speelde verder geen enkele andere rol dan in een limousine op een soort chemisch toiletje zitten en wachten op een denkbeeldige publieksuitslag die uiteraard allang tevoren bekend was.

 

Want hoe de winnaar was gekozen? Daarvoor werd de methode Zimbabwe gebruikt. Natuurlijk werd er weer niet verteld hoeveel stemmen er waren geteld, alles maar dan ook alles was oncontroleerbaar, en gelukkig bijna alles ook onverstaanbaar.

Zelfs de luidruchtige Martijn Krabbé werd door de geluidstechnici grote delen van de uitzending onder niveau gehouden, dus kwam de presentator geheel op zijn juiste plek terecht.

 

En het gebrul daaromheen ging maar door terwijl Mijn tent is Top steeds meer de contouren van de Muppetshow begon aan te nemen; allerlei karikaturen die over zichzelf heen buitelden en vreemdsoortige wezens die zinloos hopten, dansen, brulden en jankten omdat Groningen niet had gewonnen, en de verliezers waren nog blijer dan de winnaars.

 

En zomaar begon Wendy van Dijk te zingen: “…en we gaan nog niet naar huis…”.

Maar niemand van de massa viel in want het sloeg echt helemaal nergens op.

Bovendien zaten wij thuis al thuis te zitten, waar wij overigens wel heel erg veel spijt van hadden.

En omdat wij dit thuis allemaal niet begrepen zongen wij vervolgens in de contramine het onverwoestbare:

“…we hebben een potje met vet, al op de tafel gezet…”.

 

En dat hebben we de hele nacht doorgezongen, tot het laatste couplet, uit loyaliteit met de zinloosheid van ons kijkersbestaan en uit vreugde omdat het na ruim anderhalf uur toch nog afgelopen was met die schandelijke wanordelijkheden die het prachtige televisievak zo beschadigen.

 

 

 

Tv-recensent

 

 

 

 

 

 

Geachte TV-recensent,
 
Telkens weer weet u mij, samen met al die miljoenen in stilte lijdende zintuiggevoeligen, een gevoel van (h)erkenning te geven waar we troost uit putten en kracht in vinden om door te gaan met onze missie voor meer aandacht en bewustwording omtrent onnodig lawaai in geluid en beeld.


Vooral bij de commerciëlen staat veel geschreeuw en spanningsopbouw blijkbaar gelijk aan succes.
Ieder weldenkend en bewust levend mens prikt echter direct door deze illusie van grootheidswaanzin en gebakken lucht heen.
Het treurige van dit al jarenlang vertoonde kunstje is dat de publieke omroepen daarom menen het ook te moeten toepassen, uiteraard uit kijkcijferoogpunt.


Een dieptepunt op dit vlak is te zien bij de KRO in "de Italiaanse droom". Veel close-ups van grote pratende hoofden, vooraangekondigd wat ze gaan zeggen door de presentatrice en nog een paar keer uitgelegd door die belachelijke uitvinding van een stem-er-over-heen, die zo spannend mogelijk moet klinken en daarmee het geheel alleen nog maar meer ridiculiseert en de kijker debiliseert.


Zeepbellen- en luchtkastelen-TV is de algehele norm geworden en normaal is inmiddels een bijzonderheid.


Gaat u vooral door met het prachtig verslaan (!) van de gekte in omroepland in de hoop dat er een bewustzijnsverschuiving zal optreden. Veel uithoudingsvermogen en sterkte wens ik u daarbij!
 
Een vriendelijke groet van
Annette Reinboud
Lioessens
 

 

 

 

 

                                                                                                                            

Dinsdag 22 april 2008

 

 

PETJE OP PETJE AF

 

Hoe men het ook wendt of keert. Matthijs van Nieuwkerk blijft toch een fenomeen als hem geheel de vrije hand wordt gegeven in het vertellen van sportverhaaltjes over vroeger en daarbij los komt van zijn specifieke veel te vaak en tot vervelens toe uitgedragen voorkeur voor de popmuziek.

 

Buiten dát specifieke belangstellingssegment zijn de eigen persoonlijk aangepaste reconstructies van voorbije tijden veel interessanter en nieuwswaardiger.

 

En hoewel er zoals gisteravond helemaal niets af te dingen valt op de presentabele kwaliteiten van zijn kompaan Wilfried de Jong in Holland Sport (Ned 3 - 20:25 uur) is het toch ook hier dat de zwaargewicht Van Nieuwkerk de aanvoerdersband draagt. Zelfs als hij er nog kreukeliger uitziet dan zijn maatje en bovendien soms functioneel zijn mond houdt.

 

Dat laatste doet hij niet in de rubriek: Holland Sport Museum. Dat is een enigszins ridicule prijzenkast die in elke uitzending wordt aangevuld met een attribuut dat gekoppeld is aan een sportman, -vrouw of -moment uit een ver verleden en dat door Matthijs zeer bijzonder wordt gemaakt. Gisteravond hield hij een beker omhoog “met een raar verhaal” zoals de presentator dat noemde.

 

    

 

Die laatste toevoeging was dan de enige overbodige, want alle verhalen, althans verteld door Van Nieuwkerk in deze rubriek, zijn absoluut zonderling maar worden zo buitengewoon avontuurlijk en appetijtelijk voor het voetlicht gebracht dat een geschiedenis herleeft waarvoor anders geen reden tot reconstructie zou bestaan.

 

Of Van Nieuwkerk hiervoor via aanwijzende steekwoorden de autocue gebruikt of anderszins geheugensteuntjes wordt voorgehouden doet niet ter zake, want wij kijkers turen en horen wat we zien en beluisteren en niet wat zich allemaal aan de andere kant van de camera afspeelt.

 

Wij ontwaren dus een geweldige verteller die zo dicht in de camera kruipt om als we hem eventueel niet zouden geloven vervolgens een pak op ons donder te geven. Zó willen wij zelf ook verhalen vertellen aan onze kinderen en kleinkinderen en aan hen in de kroeg die aanvankelijk niet bereid zijn tot geloof in enig waarheidsgehalte ervan.

 

Het ging dus om de beker die de wielrenner Jan Raas in 1977 had gewonnen met de koers Milaan – San Remo. Raas heeft veel meer gewonnen, ontelbare klassiekers en ook tot 5x toe de Amstel Gold-race.

 

Maar Raas liet zich verdwijnen; hij zit momenteel niet alleen in Zeeland maar ook in de kreukels. In 1994 werden hij en zijn vrouw bij een inbraak thuis overvallen en daarna is het nooit meer goed gekomen. Althans, dat was de dramatische verhaallijn van Matthijs. Maar waarom nu die beker in de hoogte gestoken.

 

Op een voor de ex-renner gitzwarte dag lazerde hij al zijn bekers, medailles, trofeeën, oorkondes in een grote container voor de deur. De zoon van Jan Raas zag nog net déze beker enigszins boven de rand uitsteken, redde de trofee en daarmee ook de overwinning Milaan-San Remo van zijn vader, en schonk het attribuut aan de plaatselijke biljartvereniging waar het sierraad nu nog steeds dienst doet als wisseltrofee.

 

De manier waarop Matthijs van Nieuwkerk op deze wijze de historie van een van de allerbeste renners die Nederland ooit heeft gekend pathetisch en ook dramatisch tot herbeleven brengt is ronduit schilderachtig en ook informatief heel bijzonder.

 

Maar Van Nieuwkerk gaat verder: hij wil Raas ook zelf weer uit zijn verstokte isolement halen. En hij gebruikt daarvoor een meedogenloze truc uit een andere voorraadkast, die van de psychologie.

En hij spreekt Jan Raas live via de televisie toe.

 

Eerst over hem – aansluitend tot hem.

Dat gaat zo:

 

Beschuldigend:

“…Jan Raas is een ontzettend rare eigenheimer waar je nooit meer van hoort. Hij zit in Zeeland te eigenheimeren. Hij is nu ook zijn eigen tegenstander...”.

 

Vervolgens complimenterend:

“…Maar wat heeft ie ons een groot plezier gedaan…”.

 

En dan inviterend:

“…Jan, laat je gezicht weer eens zien man…”.

 

Van Jan Raas zullen we gelukkig binnenkort weer wat horen. Dat kan niet anders.

Wat knap om het zó te doen...en te begrijpen.

 

Petje op en petje af.

Diep.

 

 

Tv-recensent

 

 

 

Geachte tv-recensent,

 

Welkom terug, u werd gemist!

 

Helemaal eens wat betreft het reisprogramma van Llink!  

(zie tv-recensie hieronder)

Wat mij ook nog eens mateloos stoorde, was dat tijdens het verslag van de BN-ers, ook nog eens de voice over van Floortje Dessing te horen is.

Kunnen die mensen niet zelf die voice over inspreken? Komt het nog iets geloofwaardiger over….

 

Vriendelijke groet,

 

Margreet Pomstra

(die nog steeds ernstig Karel van de Graaf mist)

 

 

 

 

 

                                                                                                                            

Maandag 21 april 2008

 

 

HET GROTE GRAAIEN VAN LLINK

 

HONDERDEN SNOEPREISJES UIT DE BELASTINGPOT

 

Met nog één uitzending te gaan bewees Llink gisteravond (Ned. 3 – 19.45 uur) voor de 21e achtereenvolgende week dat het grote graaien uit de omroepbelastingpot nog steeds niet ten einde is. Tientallen jongens en meisjes van Floortje Dessing (BN-ers worden ze daar genoemd) hebben de afgelopen vijf maanden gratis vakantiereisjes uitgedeeld gekregen. Over de gehele wereld vlogen ze. En een presentatrice die dat aandurft houdt natuurlijk tijdens haar presentatiebeurten veelal de zonnebril op zodat wij haar ogen niet zien.

 

 

En dat reizen voltrok zich met een behoorlijk legertje van meeprofiterenden om iedere genodigde heen. Vijf man per reis; 21 verschillende gastpresentatoren, en elke reis een producer, een regisseur, een cameraman, een geluidsman. Het kon niet op, en het deed denken aan de wijze waarop de toen nog rijke BBC 25 jaar terug erop uit trok om de wereld te verkennen.

 

Maar de ambities van Llink en Floortje reikten nog verder.

 

Behalve de Bekende Nederlanders, die niets hoefden te weten, te kennen of te kunnen, behoudens instappen in het toestel, was 22 uitzendingen lang ook Floortje zelf met de nodige aanhang onderweg.

 

En de uitbundige reislust spatte er nog dikker vanaf want daarnaast zagen wij ook de KRO-reporter Sebastiaan Labrie die, eveneens met het nodige gevolg, weer een andere bestemming voor zijn rekening nam.

 

Immers, elke uitzending bevatte minimaal 3 reisonderdelen. Honderden tickets werden zo aan de middelen van de publieke (Llink) omroep onttrokken, en een dergelijk immens project is uiteraard alleen maar te rechtvaardigen indien daar een enorme zinvolle exposure tegenover staat.

 

Maar daarvan hebben de kijkers tot dusver 21 weken lang nagenoeg niets mogen bemerken.

Aan ondergetekende persoonlijk werd door Llink een half jaar geleden gemeld:

 

“…deze reizen hebben allemaal een groen tintje….zo worden de vliegtickets gecompenseerd met Greenseats…en de tours worden gemaakt met lokale touroperators….”.

 

Dus er werd gereisd en gevlogen om vanwege de milieuschade die daarvan het gevolg is compenserende bomen te planten (?) en om te voorkomen dat een rondleiding door Kazakstan zou worden verzorgd door de VVV in Staphorst. Maller kan het al niet. Helemaal in de war daar bij Llink.

 

En daar getuigden ook de uitzendingen van: vol warrige amateuristische kaartjes met moeilijke namen die geen enkel verband met het reisdoel onderhielden of wezenloze prietpraat in de buurt van grenzen, gebouwen en wegen, overwegend van aftandse hoedanigheid alsof er nooit iets constructiefs in al die landen tot stand is gebracht.

 

Wél natuurlijk honderden obligate oordelen over aanlokkelijke vakantieomgevingen:

“…het is hier paradijselijk – de tijd heeft hier stilgestaan – het is hier een smeltkroes van culturen…” – altijd maar weer diezelfde debiele teksten, maar ondanks die opgehemelde oorden kwamen de tientallen teams nooit Nederlanders tegen, doch uitsluitend zichzelf.

Heel gek, elke Hollander die afreist naar een vreemde bestemming, hoe buitenissig ook, struikelt vervolgens over de landgenoten maar Floortje Dessing en consorten nooit.

 

Dessing zelf overigens was het meest omstreden want zij was 21 weken lang onderweg naar Bhutan, en arriveerde er door dit reisgedrag maanden te laat want ons prinselijk paar was er allang weer vertrokken na het staatsbezoek (en dat had een reportage-aanleiding kunnen vormen), en voor de operetteverkiezingen, die eveneens een aanleiding voor een journalistiek bezoek hadden kunnen zijn, was ze veel te vroeg gearriveerd zodat er iets werd aangekondigd dat intussen alweer achter de rug is.

 

Vier maanden lang beweerde Dessing dat ze met de trein, bus en armoedig vervoer de zijderoute had ontbeert. Maar zou ze echt nooit tussentijds zijn teruggevlogen? Wij vermoeden zo, sterker we weten zeker, dat de reis zich een ietsepietsie luxueuzer heeft voltrokken dan de beelden ons dienden te doen geloven.

 

Gisteravond deed zij verslag van een bezoek aan een klooster aldaar.

Maar geen beelden want:

 

“…ik ben er wel zelf binnen geweest, het is heel mooi…maar we mochten niet filmen…”, dus daar werden wij kijkers niet veel wijzer van.

 

Een Llink-tv-ploeg op reis naar Bhutan om Floortje Dessing in een standupper te laten melden dat het mooi is maar dat wij dat niet te zien krijgen. Eenentwintig weken duurt die voorstelling nu al.

 

Ter afwisseling zagen we de KRO-reporter weer die vanuit het Noord-Franse Picardie meldde:

“…Je kan hier zeer lekker eten…”.

Fijn, maar wat en hoe bleef onbesproken en onzichtbaar, en evenmin zagen wij een naamtitel van de “kunstenares” die er was neergestreken vanwege haar kunstjes.

 

Ricky Koole (actrice) deed het vele malen beter dan Dessing zelf door in, of liever op, de Dode Zee van Jordanië te dobberen.

Zeer tot haar eigen genoegen maar ze verzuimde te vermelden dat er geen douches waren om het ultrazoute water, gelijkend op fosfor, van je af te spoelen zodat je nog veertig weken last van je liezen hebt vanwege de uitslag als je dat voorbeeld zou volgen.

 

Maar van de taxichauffeur kwam ze gelukkig aan de weet dat iedereen van de Koning houdt.

Het is er namelijk een “smeltkroes van culturen” moet u weten en er zijn nooit problemen in dat land.

 

Er was ook nog een partner in het project, te weten de KRO.

Deze omroep had Sebastiaan Labrie de wei ingestuurd.

Het totaal onzinnige gewauwel begon al in de eerste uitzending. Labrie dook op in Kroatië, en sprak daar hoog boven Dubrovnik de volgende tekst:

 

“…Het is toch moeilijk te bevatten dat nog niet zo lang geleden deze boel helemaal plat is gegooid…”.

 

Als wij een gehoorapparaat hadden gehad zouden we de batterijen hebben vervangen.

 

Maar we hadden het goed verstaan, en de Llink/KRO-reporter herhaalde nog eens letterlijk, terwijl hij geschokt en demonstratief naar beneden wees:

 

“…En de Servers die dachten als wij het niet kunnen hebben dan jullie ook niet en die gooiden de hele boel plat, ongelooflijk...”.

 

In werkelijkheid is er maar één hotel (ver buiten de stad) plat gegooid, te weten Hotel Belvedère. Overigens niet vanaf de omringende bergen waar de reporter nu wartaal stond te standuppen, en ook niet uit de lucht, maar vanaf zee.

 

Dubrovnik zelf liep slechts zeer geringe schade op, hier en daar wat granaatinslagen maar 98% (officiële  cijfers) van deze prachtige stad bleef geheel ongeschonden.

Dubrovnik zou volgens Llink en de KRO helemaal zijn platgebombardeerd

 

Maar daarvoor had de reporter zo zijn eigen uitleg:

“…Dubrovnik is nu zoveel mogelijk in oude glorie hersteld, alleen de kleurverschillende dakpannen herinneren nog aan de voorbije oorlog…”.

 

Dus in enkele jaren tijd hebben de Kroaten een totaal vernietigde stad, die helemaal was plat gegooid, weer opgebouwd. zoals hij daarvoor trots als de mooiste van Europa bekend stond, tot de reusachtige monumentale staat van voorheen.

 

Ontslag op staande voet, zo hoopten wij, maar een week later bevond het warhoofd zich motorisch gestoord op een eiland waarvan nog onzinniger teksten tot ons werden afgevuurd. Of vanaf een kust die “…de schoonste ter wereld…” werd genoemd, maar waarvandaan niet werd vermeld dat deze uitsluitend uit kiezelstenen bestaat.

 

Gelukkig zagen we ook de zogenaamde BN-ers zich doelloos verlustigen aan hun snoepreisjes, en meldde ons bijvoorbeeld Jacqueline Govaert (beroemd zangeres) ons vanuit Costa Rica:

 

“…het is hier effe leuk maar op een gegefe moment ga je weer weg…”.

En dat deden wij dus.

 

Floortje zelf bestond het zelfs zaken waarvoor ze was gekomen maar niet had gezien toch te vermelden.

In Abgazië, of daar in de buurt, zou een graf bestaan met een televisie erin.

Daar moet Llink dus wezen, dachten ze zo bij Llink zonder het waarom ervan aan de kijker uit te leggen..

Floortje:

“…het schijnt dat er hier een graf met een televisie is – maar dat konden we niet vinden!...”, en waar wij ons op hadden verheugd zagen wij dus ook niet.

Weer ten onrechte op zondagavond vrijgehouden.

 

Het moet er feest zijn geweest aan de Llink-burelen van Dessing en bondgenoten, maar meer nog tijdens al die zinloze reizen waarvoor bij het kijkpubliek in ons land bovendien nauwelijks belangstelling bestond.

Dat laatste was al zo toen Floortje nog bij RTL de wereld verkende want de kijkcijfers waren stelselmatig van een uiterst bedroevend laag niveau. Maar omdat men zelf bij voortduring toeterde dat dit wel meeviel kwamen er zelfs nog volgelingen die dat wilden geloven.

 

Maar goed, de kosten daarvan werden door de adverteerders gedragen en dat moeten zij zelf weten als er voor hen niettemin toch iets profijtelijks in schuilt. Maar ons is volkomen onbekend wat dit dat kan zijn. Geen voorbeeld wil ons te binnen schieten.

 

Echter, nu bij Llink werd voor al die BN-ers (ook uit het commerciële circuit) voor hun reislust een greep uit de omroepkas gedaan, en dat is andere koek. De snoepreizen werden voor hen volledig betaald van belastinggeld en bovendien ontvingen zij daar bovenop een zakcentje van € 250,- per dag per persoon, los van de reguliere salarissen van alle overige meereizenden.

 

Voor alle duidelijkheid: ondergetekende schrijft dit niet op uit vanwege kinnesinne omdat hij op de lijst van genodigden misschien niet voorkwam. Integendeel, hij werd absoluut niet vergeten of overgeslagen.

Sterker nog, er werd grote aandrang op hem uitgeoefend ook zo’n snoepreisje voor zijn rekening te nemen.

 

Al in augustus vorig jaar ontving ik een schriftelijke uitnodiging mee te vliegen. Het maakte niet uit waarheen. Als voorbeelden werden genoemd (letterlijk):

“…een tocht door de Bay of Silence in Nieuw Zeeland, een bezoek aan een pandareservaat in China of een verblijf in een eco-lodge in de Zwitserse sneeuw…”.

 

Ik mocht hieruit kiezen maar als dat niet goed uitkwam ook een geheel andere kostbare reis bedenken. Gelukkig maar want om in een krappe vliegtuigstoel de globe over te reizen om een foto van pandabeertjes in China te nemen kwam mij niet echt aantrekkelijk voor, en al helemaal niet als het zodanig informatief of beroepsmatig slecht ingericht is dat de kijker er helemaal niets aan heeft.

 

Dus ondergetekende vroeg om een gesprek om e.e.a. op een niveau van professionaliteit te tillen. En die ontmoeting kwam er, en ik maakte kennis met de uitvoerend organisatrice van de tweeëntwintig snoepreisjes, Hanneke van Bindsbergen, een prominent medewerkster van Floortje. Mevrouw Dessing was zelf alvast op reis gegaan en van haar hebben wij nadien nooit meer iets mogen vernemen; vanwege een onbehoorlijk ontloopgedrag ook niet voordien trouwens.

 

Ondergetekende stelde alternatieven voor. Bijvoorbeeld om voor welke reis dan ook, o.m. uit kostenoverwegingen, het grootste gedeelte van het begeleidende team maar thuis te laten want hun aanwezigheid kon niet worden gemotiveerd, maar ook omdat producers en redacteuren bij een professionele aanpak meer in de weg lopen dan dat je er iets aan hebt. Een verschijnsel dat bij iedereen in omroepland bekend is behalve bij die producers en redacteuren.

 

Bovendien stelde ik voor om binnen Europa economyclass te reizen, en als de bestemming bij voorbeeld Spanje zou worden (waar ondergetekende een groot liefhebber van is) dat hij dan zelf de kosten en organisatie voor cameraploeg en opnames voor zijn rekening zou nemen.

En dat alles zonder de dagvergoeding die gekoppeld was aan de snoepreisjes voor de eenentwintig over de wereld rondvliegende BN-ers maar tegen een normaal honorarium om het daarmee tot een goedkoop professioneel geheel te ordenen. Veel goedkoper in elk geval dan wat Llink zelf gewend is te besteden.

 

Maar dat was uitdrukkelijk niet wat de reislustige Floortje-groep voor ogen stond. Ondergetekende handelde daarmee in strijd met normen en gebruiken in die kringen.

 

Niettemin, nog eenmaal volgde er een uitnodiging c.q. smeekschrift waarin de club van Floortje Dessing van Llink eerst aangaf dat dit productioneel niet de bedoeling is en vervolgens opnieuw schriftelijk vroeg (letterlijk):

 

 “…wij zouden het nog steeds heel erg leuk vinden als je voor ons een reis zou willen maken. Mijn vraag is dan ook of je zou willen overwegen om dat te doen, maar dan in een vorm die zowel in het format past als aan jouw wensen voldoet…”.

 

Waarop ik natuurlijk tot dat besloot wat al die overige 21 BN-ers ook hadden moeten doen, namelijk snoepreisjes weigeren, want snoepreisjes zijn mijn format niet als daar geen zinvolle televisievorm tegenover staat waar de kijkers thuis wat van kunnen opsteken. Trouwens, het begrip “kijker” ontbrak in alle correspondentie en contacten voordien en nadien, het ging Llink om de zoveelste BN-er die op reis moest en om het vertrouwen daarin wederom te onderstrepen werd richting ondergetekende ook nog eens schriftelijk geslijmd met:

 

“…Nogmaals, ik vond ons gesprek erg inspirerend (ik spreek immers niet dagelijks zo’n ervaren tv-maker) en ik hoop dan ook nog steeds van harte dat je aan ons programma mee wilt werken!...”.

 

Het kwam er dus niet van. Schriftelijke aanmoedigingen mijnerzijds om de programmamakers van Llink te bewegen tot inhoudelijke reacties op mijn ideeën over wél kostenbesparende en professionele programma’s bleven vervolgens geen dagen of weken maar maandenlang onbeantwoord, want zo zijn onze manieren ook nog bij Llink.

 

Gratis over de wereld banjeren is eigen aan Hilversum, maar Llink spant de kroon. En dat wil wat zeggen want nooit eerder in de televisiegeschiedenis hebben er zoveel mensen in vliegtuigen gestapt naar zinloze oorden, althans voor de kijker.

 

Het is eigenlijk overal raak. Denk aan Johnny de Mol die met acht bekende Nederlanders door Afrika trok. Wat hebben we opgestoken van Hanna Verboom in Kenia of Lange Frans in Zuid-Afrika. Fotomodel Doutzen Kroes begeleidde De Mol zelfs naar Uganda (ook trouwens de zevenvoudig Thaibokskampioene Ilonka Elmont want in Uganda wordt ook gebokst) en BNN-presentator Filemon Wesselink kwam in Noord-Afrika terecht, om precies te zijn in Egypte. En van Humberto Tan, Jennifer Hoffman en Michael Bogaard zijn we hun bestemmingen al weer vergeten.

 

KRO stuurt BN'ers naar de Noordpool om het gebied te beschermen en RTL5 start een avontuurlijke race naar de Noordkaap. Mirella van Markus, Michael Boogerd, Hanna Verboom en Daniel Boissevain zijn al onderweg om het leven van de ijsberen in de gaten te houden.

 

Vervolgens is RTL5 er dit jaar met het realityprogramma 71° Noord. Zeven bekende Nederlanders maken dan een avontuurlijke tocht van zuid naar noord door Noorwegen. Het aantal voorbeelden van snoepreislustige BN-ers is op deze plaats nog zeer fors uit te breiden.

 

Zoals met al die rare BNN-reizen (ook publieke omroep), met….vooruit, nog één dan uit de lange reeks, het is het nog nietszeggender: RTL-travel Adrenaline met jongens en meisjes die in den vreemde aan touwen hangen of uitglijden op uitglijbanen en dan allemaal “oei”, “wat eng” en nog eens “oei” roepen.

 

Er was er laatst een (rechts) die zei: “…dit doe ik nooit meer…” (tot 4x toe in 30 seconden), wij hieven alvast het glas, om vervolgens de week erop met veel “oei” en “wat eng” gewoon weer terug te komen uit een ver land waarvan ze zelfs de naam waren vergeten.

 

Dat zijn de reisprogramma’s van de totale Nederlandse omroep op dit moment.

 

Het mag van ondergetekende allemaal, zolang er maar geen belastinggeld mee gemoeid is of fondsen van charitatieve instellingen die daar niet voor zijn bedoeld.

 

De Linkuitzendingen van Floortje Dessing vormden echter de schandelijkste omroepuitwas van de afgelopen jaren. Heeft Aad van den Heuvel dit ooit bedoeld toen hij een nieuwe omroep van de grond wilde krijgen als groot alternatief voor de vastgelopen programma’s van ontwikkelingssamenwerking en voor nuttiger informatie over een groene wereld? Zijn huidige zwijgzaamheid over dit soort uitwassen is veelzeggend.

 

Llink is nu op jacht naar nieuwe leden omdat de omroep anders aan het eind van dit jaar wanneer er geen 150.000 worden geteld niet overleeft.

De vraag is nu of u € 5,73 wil storten.

De niet-leden kunnen dus voor een ongekend pak rammel zorgen door vooral te blijven wat ze nu zijn.

Zij hoeven er echt helemaal niets voor te doen.

 

Het werd tijd, meer dan dat.

Omdat het rovers zijn.

 

 

Tv-recensent

 

 

 

 

 

Beste TV-recensent,


Ik heb pas zojuist (via selectief Google-en en doorklikken) uw fijne website ontdekt, en ben nu al verslaafd.
Naar aanleiding van uw subtiele analyse omtrent het uitzendschema van het parlementaire debat met Geert Wilders (van vorige week – “Staatsomroep stopt Wilders”-) , moet mij nog iets extra's van het hart.

 

Waarom kan het gehele uitzendschema wel worden omgegooid als er een Nederlander in de finale van de wereldkampioenschappen Hink-Stap-Sprong staat, maar niet als er in ons parlement een zaak van wezenlijk belang wordt besproken?

 

Is deze zaak oplosbaar door het gehele Derde Net, dat nu enkel wordt bevlekt door Sophie Hilbrand, in te ruimen voor Evenementen (intocht Sinterklaas, Koninginnedag, 4 mei herdenking, dat werk), Parlementaire
debatten, en sportwedstrijden. Ik beeld me in dat deze vrijwel nooit samenvallen: sport vindt meestal plaats in en rondom het weekend, wanneer het parlement niet vergadert.

 

Uiteraard krijgt de koningin voorrang op alles, want daarin heeft de NOS een Nationale Taak.
Kunt u uw licht eens op deze zaak laten schijnen?

Met vriendelijke Groet,
Martijn Spruit
(Amersfoort)

 

 

Beste Martijn,

 

Dat licht verspreid ik op deze plaats al jaren, dus welkom nu bij de club die dat toejuicht.

Ik ben het overigens geheel met u eens, met uitzondering van “voorrang op alles” als het de vorstin betreft.

Want de enorme mediale aandacht voor elke ademhaling uit de gehele Koninklijke familie en aanhang tot in de zoveelste graad is in ons land werkelijk buiten alle proporties gegroeid (zie ook vorige week: “Juichen en Betuigen”). Dat zou namelijk heel wat minder kunnen.

 

Niettemin, als het gehele 3e net beschikbaar zou komen voor zaken van nationale betekenis of belang die niet worden onderbroken door reclames of het toevallige humeur of politieke opvatting van een netcoördinator, dan is dat de vervulling van een wens die bij miljoenen kijkers leeft.

 

Vriendelijke groet,

 

TV-Recensent