Zaterdag 28 maart 2009
ECHTE LIEFDE - ECHT GEBEURD
Insiders kennen allemaal wel een stoer verhaal over Pieter Storms, ook in positieve zin, dus het is niet zo ingewikkeld de poging die Ivo Niehe deed om de voormalige consumentenster met zijn huidige echtgenote de miljonaire Nina Brink te portretteren, in een enigszins ander daglicht te stellen dan de showmaster regisseerde. Maar dat maakte de poging die Ivo desondanks ondernam er alleen maar spannender en ook moediger op (Ned. 1 – 21.20 uur).
Daarom hebben wij voor de aardigheid het thema willen
bekijken vanuit de positie dat wij beide BN-ers niet
kenden, nooit van gehoord, waarom moet dat op de televisie. Zonder enig oordeel
of vooroordeel vooraf. Niet wantrouwend. Toegegeven, je moet
er bij dit bijzondere koppel een paar uur voor in training, maar dan word je
ook flink beloond.
Dus, wat legitimeerde Ivo om
zomaar eens bij een echtpaar langs te toeren. En dan ook nog van die intieme
vragen te stellen.
De aanleiding was onthullender dan het programma dat er op volgde. Niehe had
een telefoontje gekregen om met zijn camera langs te komen. Er werd geen geheim
van gemaakt: het ging letterlijk om een charmeoffensief, op uitnodiging van het
bruidspaar zelf.
De presentator had er rooie oortjes van gekregen, zo zei hij. En wij leerden weer
wat van het televisievak. Je bestelt gewoon Ivo als er een mediale charmeaanval
nodig is om je imago te repareren. Dat doen ze dan gewoon. Dan komen ze ook.
Echt waar.
Wij hadden hunnie
al eens eerder gezien, zo stelden wij meteen was; wat wij ook probeerden, ze
vielen niet weg te verzinnen. Dat handicapte ons toch
een klein beetje. Dat komt omdat Pieter al eens achter de
rokken van mijn lieverd heeft gejaagd en ik toen daarom dacht, nee – ik wist
het vanwege die Pieter zeker -, dat er dan een bankrekening onder verstopt kon
zijn, die later niet bleek te bestaan. Mijn triomf bleef beperkt tot die
veldslag. Ik kon er nog heel lang op teren. We zouden er nooit meer over
praten, Pieter en ik dan. Sluw glimlachend liet hij mij wel zo nu en dan de
groeten doen.
Maar verder was het een fijn
onderwerp gisteravond bij Ivo. We kregen wat wij al jaren ontvangen. Heel veel
fraaie tegenlichtshots, waarmee Niehe steevast zijn gasten ook in technisch
opzicht van een aura voorziet. Maar vooral een rijk echtpaar dat goed met
elkaar overweg kan. Een huwelijk waar de liefde vanaf straalt. In elk huisje is
er wel eens wat, maar hier niet. Want de gelukkigen bezitten vele huisjes. Over
de hele wereld. En ze gaan daar ook allemaal naartoe. Waarschijnlijk om de huur
te betalen; geen idee, want dat werd niet uitgelegd.
Eigen vliegtuig - in en uit. En de knappe Pieter wil
best ook haar hondje op eigen schoot beminnen.
Zij mag er trouwens qua
schoonheid ook wel wezen. Niemand zei dat, maar anders ga je er als televisie
zijnde, of Ivo, niet heen om de charme te vereeuwigen. Toch?
Bij ons was ie
nooit, Niehe. We wisten ook niet dat dit
kon; per telefoon.
Komen wij thuis dan veel
tekort? In elk geval pegulanten om erbij in de buurt te komen. Helemaal in
verwarring gebracht dus.
Ook al omdat Pieter eerst zo
intensief op mijn echtgenote had geloerd, het was meer stalken,
terwijl zij toch een ietsepietse minder op de bank
had gestald als de lieve mevrouw Storms-Brink. Want
Ivo noemde het bedrag: 250 miljoen.
Wat is liefde toch een raar
vak.
Dus kwamen we op de vraag: wat heeft Nina wat mijn
engeltje niet heeft…had. Gelukkig sneed Ivo al die punten aan en ontdeed hij
zijn gewichtige documentaire van alle vuige roddels (“bagger”, zoals Pieter het
zelf zou noemen) die ons allemaal wel eens overkomen.
Ivo ging er boven staan, zoals
dat hoort bij een integere rubriek. De Stormpjes stegen mee.
Dus in het programma geen
vervelende kanttekeningen van zijn vroegere Ellen Storms-Admiraal,
want zo heette ze toen nog…of van mijn schattebout die haar naamswijziging had
weten te voorkomen; het commentaar gierde niet van de buis maar wel door onze
kamer.
Was dit zijn smaak? Achteraf beledigd. Ze keek nogmaals in de spiegel
in plaats van naar het scherm. U kent dat wel – jaloerse vrouwen.
Ik probeerde ’t nog een beetje
te verklaren…maar slaagde niet geheel.
Dat deed Nina wel want ze
legde het eindelijk eens goed uit. Ze had haar twee duimen wel opgestoken toen
met die beursgang, maar dat wilde ze helemaal niet, dat moest ze van de
fotograaf.
En toen kregen wij dezelfde rooie oortjes als Ivo al eerder had opgelopen. Het lieve
mens, dat zo was geslachtofferd.
Maar Ivo houdt zich gelukkig
niet bezig met nare kwesties als – zijn jullie in gemeenschap van goederen
getrouwd, of op huwelijkse voorwaarden, en welke. Dat is niet relevant hier
want bij zoveel liefde is alles gemeenschap. En dat meende Nina ook. Daar waar
haar leven een zakje had vertoond kwam dit vanwege die schandelijke
buitenwereld, die daar de oorzaak van was. Het huidige zakje, naast haar met
dat hondje, sloot ze uit als minpunt.
Jammer dat ze elkaar niet
kusten. Dat viel wel op. Zouden wij dat ook niet doen als we samen op de
televisie zouden komen. Nee, natuurlijk niet…de kijker zou het opvatten als een
demonstratie om het tegenovergestelde te camoufleren. En zo moeten wij die
echte liefde van de Stormpjes ook bekijken en vooral begrijpen.
Het was echte liefde, echt
gebeurd, en het is maar goed dat er televisie is om die vuile vieze gore
rimpeltjes die anderen alsmaar toebrengen aan mensen waarop
ze jaloers zijn glad te strijken. Gelukkig is er Ivo die al zoveel jaren aan de
goede kant staat.
Pieter zei zelf over het door
hem ingezette charmeoffensief (van Nina hoefde het niet zo erg): “…we wilden zorgen dat er een eerlijk beeld
van ons ontstaat …ik denk dat dat
nodig is, ik denk dat dat nodig is dat er…dat eh Pieter en Nina….voor ons nodig is duidelijk te maken dat
we van elkaar houden en gewoon met elkaar getrouwd zijn omdat we als man en
vrouw een stel willen zijn – alle roddel en achterklap in één keer de wereld
uitblazen...en er moet een punt gezet worden achter de WOL-tijd
en haar imago...”.
Het was echte liefde, echt
gebeurd.
En toen plaatsten wij de punt
waarom Pieter had gevraagd.
Tv-recensent