Vrijdag 28 maart 2008
NIET FRIS
Waar je zo al geschokt over kunt zijn. De eerste BN-er die reageerde was
Jort Kelder, de tafelheer bij De Wereld
Draait Door. Hij had in de film weinig humor aangetroffen. Meteen waren wij
toen al een eind op weg in onze verontwaardiging.
Wij herhalen Kelders letterlijke
quote:
“…DE FILM IS ZO
HUMORLOOS…”.
Te weinig luim en pret dus.
Van Nieuwkerk sputterde nog wel
tegen: “…ik had niet gedacht dat het een
lachfilm zou worden…”, maar wat doet hij toch met zo’n geflipte kwibus in
zijn studio.
Een poosje later kwam de hoofdroeptoeter van de Staatsomroep in beeld, Ferdinand Charles (Ferry) Mingelen.
Normaal houdt zo iemand juist op deze dag een eigen mening stevig voor zich,
juist nu, maar bewust liep hij voor de troepen uit, want toen het gehele
kabinet nog vergaderde zat zijn voorlichtingstaak er eigenlijk al op: “niet fris”, was zijn definitieve
oordeel. En toen had hij nog geen interview gehouden.
Heel precies: “…de suggestie lijkt
mij toch niet erg fris…”, sprak de man over de onschuldige prent van een
profeet. Mingelen dus, die wel even de normen en waarden van de in de huiskamer
circulerende verwarring ordent.
De niet tegen te spreken
NOS-presentator die op de kop af nu al weer 24 jaar lang ons kijkers voorhoudt
wat wij moeten denken van de politiek.
Wij kunnen geen kant meer uit na die
indoctrinatie.
Wij hielden het voor gezien. Dat wil
zeggen: alles werd nog gezien, van alle ingelaste tot uitgelaste zendminuten
aan toe, maar het was inderdaad niet fris meer.
Verslaggevers stonden voor verlate
moskeeën of dwaalden op straat om passanten die de film nog niet hadden gezien
te vragen wat zij ervan vonden, ook niet fris dus.
Maar het minst fris was wel dat, op
de regisseur zelf na, de gehele Wilders-aanhang door elke omroep en elk
programma buiten beeld werd gehouden.
Niemand van de honderdduizenden die sympathie kunnen opbrengen voor de
volhardendheid van Geert Wilders mocht in welk programma dan ook een mening
geven die ondersteunend voor Wilders had kunnen zijn. Waar waren al die
kiezers, sympathisanten, volgelingen die wij ter wille van de balans ook zo
graag hadden willen horen op dit moment.
Maar Hilversum noch Den Haag waren
geïnteresseerd in evenwicht.
Gelukkig betrok RTL tijdens een ingelaste uitzending de meest deskundige
van het stel, de Arabist Hans Jansen in de opinievorming, maar daar moesten
velen die iets meer affiniteit met Wilders wilden horen het dan mee doen.
Zijn woorden: “…ik denk niet dat er iemand geschokt is…”, klinken op basis van
gedegen kennis van zaken heel wat overtuigender dan het gehuil van het gehele
anti-Wilders-Binnenhof bij elkaar.
En natuurlijk kwam premier Balkenende
uiteindelijk naar buiten om in NOVA rechtstreeks en letterlijk “…te betreuren dat de heer Wilders deze film naar buiten
heeft gebracht…”.
Hij kon moeilijk juichen maar de aanvoerder van onze regering zei nog
iets meer. Verwijzend naar de volledige vrijheid van godsdienst in ons land
liet hij weten:
“…wij vragen respect
voor ieders diepste overtuiging…”.
Misschien raar, maar dat laatste doen
wij dus zeer beslist niet.
Het woord “ieders” had de minister-president van Nederland, nu het voor
iedereen geldt dus ook in connectie tot de ergste en misdadigste Islamfanaten,
niet moeten uitspreken dan wel van een stevige kanttekening dienen te voorzien.
Daarmee miste hij niet alleen de kern
van wat Wilders met zijn filmpje wilde laten weten maar ging hij tevens voorbij
aan het gegeven dat tenminste ook Geert Wilders zelf onder “ieders” dient te vallen.
Niet erg fris. Helemaal niet zelfs.
Tv-recensent
Geachte
tv-recensent,
In uw recensie mis ik wel nog wat prof. dr. Hans Jansen gisteravond laat
bij Pauw & Witteman zei, namelijk dit:
"Wilders wordt
al maanden gedemoniseerd en als een gevaarlijke krankzinnige voorgesteld.
Nu heeft hij een film gemaakt waarin je dingen ziet doen door moslims,
moslims van wie niemand van te voren gedacht had dát ze zulke dingen
zouden gaan doen.
Die moslims hebben die dingen gedaan in de naam van de islam; dat wordt
heel feitelijk gepresenteerd; ja, nou zitten ze met de brokken.
Wilders heeft nu die hele linkse kerk beet, want het is geen
opruiende film, het is geen krankzinnige film, het is geen haatzaaiende
film, hij heeft gewoon die linkse hap beet."
(Hans Jansen is een Nederlands arabist, islamoloog en columnist.
Hij werkte in Egypte en werd daarna universitair docent in Leiden. In
2003 werd hij bijzonder hoogleraar voor het hedendaags islamitisch
denken
aan de Universiteit Utrecht. dr. Hans Jansen)
Mathieu Schlijper
Gewaardeerde
TV-recensent,
Het belangrijkste wapenfeit was natuurlijk de duidelijk zichtbare hypocrisie
van politieke figuren en in hun kielzog die van journalisten die zeer
teleurgesteld waren dat er geen burgeroorlog was uitgebroken. Terecht dat u die
woorden van onze MP aanhaalt, die alleen de prullenbak een plezier kunnen doen.
Maar wat een prachtige televisie bij Pauw & Witteman, waarin we een zeer
alerte en vasthoudende Jeroen Pauw mochten aanschouwen. De bekende truc van
Paul Witteman roept bij mij echter steeds meer irritatie op. Je naïef voordoen
kan best goed werken in een interview, maar niet als je het er zo dik bovenop
legt. Of is het iets anders waardoor dat steeds weer opvalt?
Zeer vermeldenswaard is de in mijn ogen frisse en nieuwe politieke benadering
van de jonge Tofik Dibi, die met kop en schouder uitstak boven de
doorgewinterde Alexander Pechtold en Ahmed Aboutaleb.
Dit aanstormend
talent weet hoe je een probleem moet benoemen in de voor de kijker zeer
begrijpelijke taal. Ook mochten we meemaken dat Mr Spong uit zijn rol viel
dankzij prof. dr. Hans Jansen.
"Zijn dat
wetenschappelijke schattingen?" vroeg hij schaterend aan de prof. die zijn
professie zeer serieus neemt en dat ook onomwonden ventileert.
Die liet zich
echter niet uit het veld slaan en antwoordde kort maar krachtig "ja".
Eindelijk televisie zoals het bedoeld is?
Vriendelijke groeten,
Henk B.
Den Haag
Donderdag 27 maart 2008
NCRV-JUWEELTJES
Het is geen nieuws, en de notitie is ook niet zo bijzonder, want het is
alom bekend: de NCRV bezit met Man bijt
hond al jarenlang het kwaliteitsmonopolie op de vroege vooravond.
Maar wat er dan daarna door deze
zendgemachtigde nog wordt voorgezet is van niet minder allure, want Kaaskoppen en Waterlanders is nu echt op
zijn top met een Ernst Daniël Smid op het hoge niveau van de perfecte
voorleesvader.
Wat worden wij in Nederland door de publieke omroep toch verwend met
prachtige geschiedenisprogramma’s zoals ook gisteravond weer op Ned. 2 met dat
formidabele historische portret van Willem Drees.
De manier waarop Smid en de
vormgevers daarachter ons meevoeren naar honderd jaar terug en via de SDAP de
opkomst, en vooral het waarom daarvan, van Willem Drees schilderden was ronduit
adembenemend.
En wat een voorrecht dat dit nu eens zonder
zeikerige kanttekeningen in beeld wordt gereconstrueerd en valt mee te beleven.
Profielachtige programma’s die het
belang van historische grootheden zo vaak vertroebelen met eigen meningen van
de programmamakers of irrelevante figuren kunnen er heel wat van opsteken.
En wat wordt dit dankzij de NCRV voortreffelijk voorafgegaan door de
continue dagelijkse boeiende en vooral gezellige afleveringen van Man bijt hond.
Het houdt maar niet op.
Elke aflevering is weer raak, en dat
al zo lang.
Eergisteren ging weer een nieuwe
rubriek van start die gisteravond meteen al een vervolg kreeg: Café Lellebel.
Het is een soort soapachtige kennismaking met een echt bestaande
travestietenkroeg in Amsterdam waar liefhebbers van die hobby zich passief en
actief geheel kunnen uitleven.
Man bijt hond doet dat aan de hand van 4 hoofdrolspelers met klinkende namen als
Desiree dello Stiletto –links-
(café-eigenaar), Bronja en Thea, Eva Evita Gonzales en Sugi LaRi.
De Lellebel-aanwezigen zeggen erover:
“…er zijn ook travestieten en
transseksuelen onder ons. Maar vooral de transgenders kunnen deze aandacht goed
gebruiken…”.
En onder die laatste groep moet
worden begrepen de personen die menen in een verkeerd lichaam te zitten. Daar
kunnen we nog een hoop lol van hebben, want wij kennen er uit eigen omgeving zo
al een paar honderd waarvan we om die reden vermoeden dat ze dus in Café Lellebel thuishoren.
Het spreekt voor zich, de eerste
afleveringen zullen voornamelijk handelen over het kennismaken met de diverse
personages en hun verkleedpartijen. Maar hoe het zich dan verder tot een echte
soap zal ontwikkelen, wij hebben geen idee. Hoe gaat het uitpakken in de
tientallen uitzendingen die zullen volgen, maar misschien weten de betrokkenen
het zelf ook wel niet. Spannend.
Verder gisteravond olijke portretjes van mensen die niet met
afstandsbedieningen overweg kunnen, een consumententestje dus.
Uiteraard veel belletje trekken onder
het mom van mogen wij even binnen komen en vastleggen waarmee u bezig bent, en
dan waar de NCRV al sinds tientallen jaren een speciaal oog voor heeft, het
filmisch schilderen van karikaturale personen aan de buitengrenzen van wat
anderen nog net normaal en gangbaar achten.
Daarom zagen wij gisteravond een
portret van de gebroeders Jos en Gijs Rozenbrand uit Raamsdonkveer
(autofielen). Zij wonen, eten en slapen bij elkaar tussen de modelautootjes,
dus heel veel speelgoed dat nu, met Man
bijt hond erbij, een grondige poetsbeurt verdient en aan de hand daarvan ontwikkelt
zich dan hun levensverhaal. Knap en boeiend.
Of het sociale drama van de
Surinaamse Nederlander, al 18 jaar werkend in de gezondheidszorg, maar die nu
gescheiden leeft van vrouw en dochters.
De man die op een armetierig flatje thans zijn eigen potje moet koken en
zijn eenzaamheid etaleert. Het knappe is dat Man bijt hond niet wil doordringen tot de reden van de
echtscheiding omdat de dramatiek al overduidelijk is, en ook waar de schoen
wringt in het kader van de schuldvraag. Meesterlijke televisie. De Surinamer
behoudt zijn 
waarde.
En dan ter afronding het rubriekje Ons kent Ons, het onvoorstelbaar leuke
en herkenbare op de bank om niets ruziemakende echtpaar dat het programma
afsluit met een antimoraal.
Heerlijke creatieve televisie.
Alles is innemend, bijzonder en
aandoenlijk in Man bijt hond.
Hoe vreemd het ook klinkt, eigenlijk
is Man bijt hond meer geschikt als
een programma voor de late avond.
Met een glimlach naar de sponde maar
niet zonder een kort beroep op onze sociale bewogenheid vanwege half en geheel
mislukte karikaturen die daar zelf veelal redelijk mee uit de voeten kunnen.
Dat is heel dubbel en dat maakt het eerder tot een epiloog van de kijkavond dan
tot een introductie ervan.
Zinvolle en succesvolle Infotainment
ten voeten uit.
Tv-recensent
Woensdag 26 maart 2008
WERELDOMROEP – WEG ERMEE
De Wereldomroep is al heel lang
geleden ontspoord. Toen men de kerntaken van de omroep, zoals nieuws voor Nederlanders
in het buitenland, liet vervallen vanwege de komst van leukere speeltjes zoals
Internet en het zelf maken van filmpjes, kwam het bestaansrecht steeds meer in
het geding. En juist vanwege dát feit, dat vakantiegangers in Spanje of
Portugal er niet meer naar luisteren, noch de missionaris in Oeganda, kan de
omroep een sluimerend en geniepig bestaan leiden met tal van uitwassen die
onopgemerkt blijven.
Totdat men tegen de lamp loopt, zoals gisteren, vanwege een
anti-Wilders-film die men zelf had gemaakt voor Islamitische landen als
Indonesië, de Arabische wereld en al die gebieden waar men olie- dan wel
steenkool-Engels spreekt, en waarin men weer eens grof over de schreef ging.
Jeroen Pauw en Paul Witteman (Ned.
1 – 22.55 uur) pakte dat meteen op en sleurden als het ware de Waarnemend
Hoofdredacteur van de Wereldomroep, Wim Jansen, naar hun studio voor tekst,
uitleg, het afleggen van verantwoording en het geven van rekenschap.
Wij hoorden dus kromtaal want Jansen
was niet bij machte de anti-Nederland- en anti-Wilders-film van zijn instituut,
dat de belastingbetaler jaarlijks 45 miljoen Euro kost, inhoudelijk te
verdedigen.
De film is op internet te zien en is
het verhaal van een –anonieme-
Arabier die terreur-engels spreekt en wel eens wil weten hoe ons land in elkaar
steekt. Dus hij stelde niet de openingsvraag waar de bollenvelden zijn te
vinden maar:
De Koran mag niet
beledigd worden. Wat voor land zou dat nou doen.
En warempel, zijn vliegtuig landde
zomaar in Nederland. Dat is me toch wat. En wie kwam hij daar toevallig tegen?
Mohammed Rabaea die een demonstratie tegen Wilders had georganiseerd (helemaal
mislukt en vandaar dat wij er geen beelden van zagen) maar die van de
Wereldomroep over een Nederlands parlementariër de Arabische Wereld in mocht
toeteren:
“Ik denk echt dat
Wilders een idioot politicus is”.
Wim Jansen vertelde in Pauw & Witteman erg geschrokken te
zijn van de vele negatieve reacties op zijn film die grotendeels een pleidooi inhielden
om zijn club maar op te heffen en te stoppen met het betalen van belastinggeld
aan deze onderneming.
Het lijkt ondergetekende een volkomen
correct antwoord op de zoveelste bizarre “vergissing” van deze omroep.
Het zat nota bene ook in de film zelf
verstopt. De anonieme Arabische gast meldde concluderend:
“Nederland voert strijd
tegen terrorisme wat mij soms voorkomt
als een strijd tegen de islam”.
Op aangeven van Pauw vond Jansen dat
zelf ook wel wat ver gaan, en hij noemde dat dus “strak geconcludeerd” en hij
was het bij nader inzien met de bezwaren van de vragensteller eens dat dit wel
een heel erg vooroordeel is.
Leuke Holland-promotie dus van de
Wereldomroep.
Gek genoeg lieten Pauw en Witteman
zich een beetje aanleunen alsof de hoofdrolspeler in de anti-Wilders-film een
soort derde persoon was op wiens mening de Wereldomroep niet erg veel vat had.
Maar diens teksten waren daarentegen juist geschreven en bedacht door de
Wereldomroep.
“Dat zeg ik niet, dat
zegt die man in het filmpje”, werd er gelogen.
Waarom geen aandacht voor
gebeurtenissen als de moord op Theo van Gogh of de geschiedenis van Hirsi Ali
vroegen Jeroen en Paul aan de Wereldomroepvertegenwoordiger.
Deze antwoordde: “…het is geen documentaire…”.
Maar wat het in het kader van een
evenwichtige voorlichting dan wel was liet hij in het midden.
Een van de grofste onwaarheden in de
Wereldomroepfilm is de stelling dat 5% van de Nederlandse bevolking aanhanger
is van Wilders en dat 95% tegen hem is. En ook op dit punt moest Witteman
WO-woordvoerder Jansen corrigeren, want de anti- of sympathie voor de niet
uitgezonden Wilders-film op zich mag niet worden verward met de vrijheid van
meningsuiting in ons land noch met diens aantal kamerzetels.
De Wereldomroep heeft zich tientallen jaren staande kunnen houden met
een bewijsvoering voor het nut ervan die toch al was gebaseerd op drijfzand.
Duizenden ansichtkaarten van steeds
weer dezelfde missionarissen uit wilde binnenlanden werden opgevoerd als
adhesie, evenals tienduizenden reacties van luisteraars in den vreemde, die
overigens juist meestal klachten inhielden over de slechte ontvangst.
Nu bijna alle Nederlanders in het
buitenland bovendien andere en betere –Nederlandse- nieuwsbronnen hebben, is
ook al om die reden het bestaan van de Wereldomroep tegen zulke hoge kosten
niet langer verantwoord.
Er valt geen meerwaarde meer te
noteren, veelal eerder een minderwaarde zoals nu wanneer objectieve
berichtgeving over ons land in de tien vreemde talen van de Wereldomroep naar
nog meer uiterst vreemde landen niet meer de norm is.
Weg ermee. En wel op de kortst
mogelijk termijn.
En vooruitlopend daarop een klein
onderzoekje naar de doopcelen van deze en gene zou ook niet misstaan.
Tv-recensent
Dinsdag 25 maart 2008
IDOLS VOOR DE JONGE MUSICUS
Alsof het Idols-concept nu ook de
hoogste televisievorm moet zijn voor jonge klassieke musici. Alsof de liefhebber
van dit genre daarop zit te wachten. Alsof de razend knap solerende muzikanten
hiervoor zelf hadden gekozen. Zo foutief had de NPS de Avond van de Jonge Musicus gisteravond (Ned. 2 – 20.30) gekopieerd van het commerciële geblèr.
Met een heuse Greenroom, met schreeuwende ouders en familieleden op de
tribune opgeborgen in diverse vakken, met juryleden die niet ingingen op
speltechnische opvattingen van de kandidaten, met een presentatrice, Hadassah
de Boer, die als voice over bij de diverse filmpjes onverstaanbaar werd vanwege
een geluidstechnicus zonder oren aan zijn kop, met een muzikale programmatische
opbouw vol van zapmomenten.
De voorzitter van de jury gaf meteen
al een oneliner ten beste om van je stoel te rollen:
“een muziekinstrument is
een middel om muziek te maken”.
Daar keken de vijf talenten van op.
Zo hadden ze het misschien nog nooit begrepen.
De bedoeling van de avond was dat vijf jonge talentvolle musici met
elkaar de strijd aan zouden gaan met als doel dat één van de vijf Nederland mag
vertegenwoordigen tijdens het Eurovision
Young Musicians-festival begin mei in het Oostenrijkse Wenen. Dat lukte
uiteindelijk wel want winnaar werd de 19-jarige cellist Steven Bourne, die
vooraf had gezegd met zijn muziek iets voor de mensen te willen betekenen:
“Mooie muziek maakt
mensen gelukkig. Ik kan daar voor zorgen.”
En hij deed dat werkelijk schitterend
met het 'Elegie' op. 24 van Gabriel Fauré. Daar niet van.
Maar in helemaal niets deden de andere vier kandidaten daarvoor onder:
de trompettist Saleem Khan, pianist Nicolas van Poucke, violiste Nora van der
Stelt en slagwerker Laura Trompetter.
En uit deze opsomming blijkt al de
geweldige tekortkoming van de juryrechtspraak zoals hier vertoond.
Het was en is geen concours voor
cellisten, trompettisten of slagwerkers.
Er werden appels met peren
vergeleken, want hoe moet een trompettist opboksen tegen een pianist en hij op
zijn beurt tegen iemand die de strijkstok vaardig hanteert.
Waar het uiteindelijk om had moeten gaan was, welk talent valt straks in
Wenen namens Nederland zodanig op dat het zich grandioos onderscheidt van alle
overige uiterst bekwame tientallen musici, ongeacht het instrument.
En dan kiest men natuurlijk nooit
voor een pianist, violiste of cellist want daarvan zijn er al honderden goede
talenten in Europa, maar had de jury gisteravond zonder meer als winnares
moeten aanwijzen de slagwerkster Laura
Trompetter want volgens ons bestaat er op dit niveau in Europa maar één en
dat is de 17-jarige die wij gisteravond te horen en te zien kregen.
Een meisje dat zo genadeloos spannend alle disciplines van het klassieke
slagwerk beheerst dat in veel huiskamers bij menigeen de adem van bewondering
gestokt zal hebben.
Laura voerde op: het Concert voor
slagwerk en kamerorkest, opus 109 van Darius Milhaud, toch geen alledaags
moppie dat tot achter in de zaal wordt meegeneuried, maar zij deed dat zo
verrassend exclusief, onderscheidend en muzikaal dat dit talent daarmee namens
ons land in dat prachtige concours in Oostenrijk zeer veel meer heeft in te
brengen dan wie dan ook uit het gezelschap van gisteravond.
Maar het moest dus een soort Idols
worden en het mankeert er nog maar aan dat we er tegen betaling voor mochten
SMS-en. Gek genoeg, nu hadden wij dat dus juist wél gewild want het jonge
muzikale vijftal werd beslist tekortgedaan met de obligate beoordelingen van de
drie professionele bankzitters.
Jammer dat zo’n wereldtalent als
Laura Trompetter daardoor nu terug moet naar het grote muzikale niemandsland,
maar het kan in omroepkringen nog veel erger wanneer het grote missers betreft
bij uitzonderlijk zeldzame prestaties van landgenoten.
Marleen Veldhuis heeft gisteren een
nieuw wereldrecord op de
Want dat
is het.
De
prestatie van Veldhuis ging dus vol enthousiasme van alle waarnemers razendsnel
de wereld over.
En wat deed het RTL-nieuws van 19.30
uur.
Niets.
Geen vermelding, geen verwijzing. Ongehoord.
Het was Roelof Hemmen en Sanne Boswinkel
en al die daar achter schuilen ontgaan.
Bij gebrek aan beelden zelfs geen
foto of tekstuele vermelding.
Misschien dat Laura Trompetter daar
eens langs kan gaan om er het clubje journalistieke sufkoppen flink wakker te
trommelen.
Tv-recensent
Maandag 24 maart 2008
“ZEMBLA” FOUT EN OVERBODIG
“…Bedankt voor het kijken naar mijn
programma’s…”; het was de openingszin
gisteravond in Zembla (Ned. 2 – 21.45 uur) uitgesproken door het zogenaamde medium Char en daar had het maar bij moeten blijven. De rest wist ieder
weldenkend mens al, zelfs het merendeel van het miljoenenpubliek van haar
programma’s dat er bij gebrek aan beter amusement toch op blijft afstemmen.
De rest is zo hardleers dat Zembla
zich evengoed had kunnen bezighouden met het bestrijden van kabouters, elfjes
en Hans en Grietje.
Weggegooide zendtijd door een
redactie die kennelijk ook eens paasvakantie wilde hebben. Alles was al vele malen
eerder gedaan en geschreven dus er werd niets onthuld dat nog onbekend was.
“Wat ze doet is wreed
en harteloos”, sprak een zekere James Randi want
hij is een Amerikaanse criticaster van helderzienden. Maar daar zijn er nog een
paar miljoen van. Echter, de kijkende oliebollen die zich tegen beter weten in
bij het medium melden voor een goed gesprek met een overleden opa, oud-tante of
engelbewaarder zijn hardleers, want ze blijven zelfs na Zembla gewoon in het bedrog geloven.
Types als Char zijn kennelijk niet
uit te roeien, want het is al zo vaak geprobeerd dat de nutteloosheid ervan
minstens even sterk is aangetoond als hun zwendel, bedriegerij en vervolgens
afzetterij. De verkoop van hun toverboeken blijft maar doorgaan omdat het nu
eenmaal onderdeel van de menselijke aard is te willen worden belogen.
Zembla overwoog, dan halen we er ditmaal maar eens een echte professor bij,
zoals dat altijd gebeurt als een programma met een sausje hogere status dient
te worden overgoten als de lagere status het niet aankan.
Dus hoorden wij Professor J. Jansen uit Nijmegen zeggen:
“…ongelukkige
mensen doen alles om gelukkig te worden, en daarom geloven ze in dit soort
dingen. Dat is een soort algemene trend…”.
Mooi niet professor. Het is geen
trend, het is altijd al zo geweest. Bedriegende zieners, toverkollen, heksen en
dat soort gespuis heeft al sinds het ontstaan van de mensheid zich beroepen op
hun contact met het hiernamaals en zelfs het voorgeborchte om de luisteraar te
bekeren tot hun religie of portemonnee. En dan laten we de oppergeest God,
Allah of de Almachtige, roep maar een naam, nog maar even buiten beschouwing,
over wie miljarden in de loop der geschiedenis hebben gezworen dat ze er nauw
contact mee onderhouden.
En de hoogleraar vergist zich ook op
dat andere punt, want niet alleen ongelukkigen geloven de lariekoek, ook heel
gelukkigen en bovendien hoogopgeleiden blijken bereid het gefantaseerde
schimmenrijk van de zelf benoemde waarzeggers een zekere waarde toe te kennen.
Kortom, types als Char vinden altijd
wel een consumentenmarkt voor hun doorzichtige goochelarijen en misleidende
strapatsen.
En daarom konden pappa en mamma Van den Broeke, ondanks zijn totale
ontmaskering, gisteravond in Zembla
blijven volhouden dat hun aan alle kanten doorgelichte en ontmaskerde zoontje
toch echt heel zwaar spiritistisch begaafd is.
En wat James Randi uitlooft, een
miljoen dollar voor het medium dat de zienerij kan bewijzen, is dan ook niet zo
stoer als Zembla ons wilde doen
geloven. Zonder enig risico kan ook ondergetekende al zijn bezittingen
aanbieden aan degene die een paar eenvoudige parapsychologische tests kan
doorstaan.
Dus wat over Char, Van den Broeke en Uri Geller werd gezegd, geldt natuurlijk
ook voor het gemanipuleerde Het Zesde
Zintuig van Van Erven Dorens of de tientallen programma’s van de KRO die
via eigenhandige knoeierij op deze bedriegerij in het verleden waren gebaseerd.
Het zijn dan ook niet zozeer de toverfeeën zelf die moeten worden
aangepakt, dat zet immers weinig zoden aan de dijk, maar eerder de
ondersteunende omroepfiguren dankzij wie zij hun paranormale nonsens aan de man
kunnen brengen, zoals de dames die Char
bij RTL ondanks het bedrog maar blijven aanprijzen, of de randfiguren die Het Zesde Zintuig maken.
Presentatoren en presentatrices die
zich overal voor lenen, dat zijn het.
En daar bestaat ook een woord voor.
Het zijn helers van een nare soort
omdat zij in eerdere programmafuncties, zij het gering, toch een zekere mate van
geloofwaardigheid hebben opgebouwd waarvan zij nu misbruik maken. Bovendien
doen zij dat om hun eigen teloorgang te maskeren dus middels een hopeloze
poging aandacht daarvoor te ontlopen.
En dát had Zembla aan de kaak moeten stellen.
Maar ja, je hebt het dan wel over
collega’s.
En daarover koestert de objectieve
eindredacteur Kees Driehuis zo zijn eigen gedachten en normen want hij is al
niet zo populair in die kringen.
Char en al die andere flessentrekkers blijven daarom gewoon bestaan.
Zowel ondanks als dankzij programma’s
als Zembla.
Tv-recensent
Zondag 23 maart 2008
DE GEEUW VAN
DE LEEUW
Bij schaarste aan behoorlijke
kijkalternatieven op de zaterdagavond wordt de neutrale toeschouwer naar Paul de
Leeuw behoorlijk op de proef gesteld. Immers, soms wordt De Leeuw teveel. Het
is zeer veel van hetzelfde geworden, de shows worden steeds voorspelbaarder. En
voor wie alle op de homo en seks gerichte uitlatingen van de showmaster, hoe
vrij de geest ook is, vanwege de continue herhalingen en monotone schaterlachen
daaromheen, nu wel voldoende zijn uitgestrooid, komen de grenzen van
kijktolerantie in zicht.
Zoals gisteravond (VARA Ned. 1 – 20.25); na 2 minuten
heeft hij het al over “een lange lul”,
een paar minuten later noemt hij een jongetje van een jaar of negen “masturbani”, verderop worden er “ouwe vrouwen aangerand”, dan heet
camping De Roompot “een lesbische
camping”, bij het eten van lekkere worsten wordt het publiek natuurlijk “nat” en Patty Brard is uiteraard door
Uri Geller “helemaal uitgewoond”. Het
is eigenlijk altijd hetzelfde. En dat laatste, en niet eens zozeer de woorden
en bijvoeglijkheden zelf, maakt de show soms stomvervelend.
Adje is al meer dan een jaar over zijn houdbaarheidsdatum heen en de
grappen met Cor Bakker zijn gebaseerd op kleuterhumor.
De pianist mocht gisteravond een in
kranten verpakte Valenciaanse Paella vasthouden waarbij de dialoog was of het
gerecht konijn of kip bevatte, zonder dat het recept nader werd verduidelijkt.
Het was gewoon niets.
En als er dan ook nog voor een
twijfelachtig thema wordt gekozen, zoals de veronderstelde verknochtheid van
Nederlanders in het buitenland aan de zender BVN, dan loopt de overspanning op.
Immers, de tribune was geheel bevolkt met mensen van over de grenzen die hun
genegenheid voor BVN kwamen uitdragen, maar de meeste kijkers in Europa
bijvoorbeeld, mijden deze Nederlands/Vlaamse zender omdat via de satelliet alle
bestaande zenders van de publieke omroep en de commerciëlen al worden
uitgezonden. BVN is een marginaal bijproduct, uitsluitend van betekenis voor
hen die buiten de footprint van de Astra-satellieten woonachtig zijn.
En er is allicht steeds weer een
halve gare die er behagen in schept daar luidruchtig de rest van Nederland mee
lastig te vallen. Luguber soms. Een mevrouw met een knobbeltje in haar borst
vreest kanker en kwam nu de kijkers macaber en lachend aanbevelen: “…een slimme meid is op haar crematie
voorbereid…”.
En dus werd vervolgens het lied “Blijf bij mij” ingezet, maar valser dan
ooit te horen was, gelijk aan haar waarschijnlijke bedoelingen.
En dan de verkapte reclame bij Paul
de Leeuw. Gisteravond was er niets verkapt meer aan en ging hij erger over de
schreef dan de meeste commerciële zenders kunnen bedenken. Een Nederlander in
Spanje is liefhebber van Hema-rookworsten en vroeg De Leeuw of hij er de nodige
aantallen toegestuurd kon krijgen omdat de vacuümverpakte worsten in de auto al
bij de grens bedorven zijn.
Dat moest even worden hersteld, en Paul de Leeuw koos dus bewust voor
een ernstige overtreding van de reclameregels. In de studio werd een grote
ketel met warme Hema-worsten binnengereden om aan het publiek te worden
uitgedeeld.
Om zich in te dekken stamelde de
presentator nog wat dat er op de wereld ook warme V&D-worsten bestaan,
alsmede exemplaren van Aldi en de Bijenkorf (hetgeen dus niet het geval is),
maar het kwaad was al geschied.
Dit waren Hema-worsten en hij zegde de verzoeker toe er hem honderd van
te zullen toesturen, met de letterlijke aanbeveling aan hem en zijn publiek dat
mocht mee-eten:
“…Namens die geweldige
firma krijgt u aangeboden een geweldige worst…”.
Voor veel minder heeft het
Commissariaat voor de Media al zware boetes uitgedeeld van vele tienduizenden Euro’s
dus Paul de Leeuw kan zijn worst alvast nat maken. Hahahaha. Hahaha.
Maar of de beloofde worsten ooit onbedorven in Spanje zullen aankomen is
zeer de vraag want daar liep de temperatuur plotseling met vele graden terug.
Meldde Marjon de Hond aan het begin
van de uitzending nog dat het er lekker 22 graden was, even later kwam ze
wederom in beeld maar met een aangepaste kaart waarop een Costa Blanca werd
vertoond met 16 graden, precies de verwarring zoals BVN zo vaak laat zien als
men de wereld aan de hand van een meteoroloog beschouwt.
Paul de Leeuw niet in vorm dus.
Teveel Hema-worsten gegeten
natuurlijk, waardoor zijn worst weer eens te vet werd.
Hahahaha. Hahaha.
Tv-recensent
Beste
TV recensent,
Ik ben het eens met uw stuk over Paul de Leeuw, eindelijk eens een wat
kritischer blik op dit zwaar overgewaardeerde flutprogramma.
Het is dat er weinig ander vermaak is op de zaterdag, maar eigenlijk stel het
hele mooi weer de leeuw programma geen fluit voor.
Vroeger vond ik hem wel goed in de Schreeuw van de Leeuw en de geinig filmpjes
met o.a. Bob en Annie de Rooy, maar die tijden zijn al lang voorbij.
Misschien trouwens een idee om volgende week een stuk te schrijven over Ik hou
van Holland op RTL4, dat programma is pas echt een dieptepunt op de Nederlandse
TV.
vriendelijke groeten,
Ronald Meinen