Zaterdag 28 maart 2009
ECHTE LIEFDE - ECHT GEBEURD
Insiders kennen allemaal wel een stoer verhaal over Pieter Storms, ook in positieve zin, dus het is niet zo ingewikkeld de poging die Ivo Niehe deed om de voormalige consumentenster met zijn huidige echtgenote de miljonaire Nina Brink te portretteren, in een enigszins ander daglicht te stellen dan de showmaster regisseerde. Maar dat maakte de poging die Ivo desondanks ondernam er alleen maar spannender en ook moediger op (Ned. 1 – 21.20 uur).
Daarom hebben wij voor de aardigheid het thema willen
bekijken vanuit de positie dat wij beide BN-ers niet kenden, nooit van gehoord,
waarom moet dat op de televisie. Zonder enig oordeel of vooroordeel vooraf.
Niet wantrouwend. Toegegeven, je moet er bij dit bijzondere
koppel een paar uur voor in training, maar dan word je ook flink beloond.
Dus, wat legitimeerde Ivo om
zomaar eens bij een echtpaar langs te toeren. En dan ook nog van die intieme
vragen te stellen.
De aanleiding was onthullender
dan het programma dat er op volgde. Niehe had een telefoontje gekregen om met
zijn camera langs te komen. Er werd geen geheim van gemaakt: het ging letterlijk
om een charmeoffensief, op uitnodiging van het bruidspaar zelf.
De presentator had er rooie
oortjes van gekregen, zo zei hij. En wij leerden weer wat van het televisievak.
Je bestelt gewoon Ivo als er een mediale charmeaanval nodig is om je imago te
repareren. Dat doen ze dan gewoon. Dan komen ze ook. Echt waar.
Wij hadden hunnie al eens
eerder gezien, zo stelden wij meteen was; wat wij ook probeerden, ze vielen
niet weg te verzinnen. Dat handicapte ons een klein beetje. Dat
komt omdat Pieter al eens achter de rokken van mijn lieverd heeft aangejaagd en
ik toen daarom dacht, nee – ik wist het vanwege die Pieter zeker -, dat er dan
een bankrekening onder verstopt kon zijn, die later niet bleek te bestaan. Mijn
triomf bleef beperkt tot die veldslag. Ik kon er nog heel lang op teren. We
zouden er nooit meer over praten, Pieter en ik dan. Sluw glimlachend liet hij
mij wel zo nu en dan de groeten doen.
Maar verder was het een fijn onderwerp
gisteravond bij Ivo. We kregen wat wij al jaren ontvangen. Heel veel fraaie
tegenlichtshots, waarmee Niehe steevast zijn gasten ook in technisch opzicht
van een aura voorziet. Maar vooral een rijk echtpaar dat goed met elkaar
overweg kan. Een huwelijk waar de liefde vanaf straalt. In elk huisje is er wel
eens wat, maar hier niet. Want de gelukkigen bezitten vele huisjes. Over de
hele wereld. En ze gaan daar ook allemaal naartoe. Waarschijnlijk om de huur te
betalen; geen idee, want dat werd niet uitgelegd.
Eigen vliegtuig - in en uit. En de knappe Pieter wil
best ook haar hondje op eigen schoot beminnen.
Zij mag er trouwens qua
schoonheid ook wel wezen. Niemand zei dat, maar anders ga je er als televisie
zijnde, of Ivo, niet heen om de charme te vereeuwigen. Toch?
Bij ons was ie
nooit, Niehe.
Komen wij thuis dan veel
tekort? In elk geval pegulanten om erbij in de buurt te komen. Helemaal in
verwarring gebracht dus.
Ook al omdat Pieter eerst zo
intensief achter mijn echtgenote had aangejaagd, het was meer stalken, terwijl
zij toch een ietsepietse minder op de bank had gestald als de lieve mevrouw
Storms-Brink. Want Ivo noemde het bedrag: 250 miljoen.
Wat is liefde toch een raar
vak.
Dus kwamen we op de vraag: wat heeft Nina wat mijn
engeltje niet heeft…had. Gelukkig sneed Ivo al die punten aan en ontdeed hij
zijn gewichtige documentaire van alle vuige roddels (“bagger”, zoals Pieter het
zelf zou noemen) die ons allemaal wel eens overkomen.
Ivo ging er boven staan, zoals
dat hoort bij een integere rubriek. De Stormpjes stegen mee.
Dus in het programma geen
vervelende kanttekeningen van zijn vroegere Ellen Storms-Admiraal, want zo
heette ze toen nog…of van mijn schattebout die haar naamswijziging had weten te
voorkomen; het commentaar gierde niet van de buis maar wel door onze kamer.
Was dit zijn smaak? Achteraf beledigd. Ze keek nogmaals in de
spiegel in plaats van naar het scherm. U kent dat wel – jaloerse vrouwen.
Ik probeerde ’t nog een beetje
te verklaren…maar slaagde niet geheel.
Dat deed Nina wel want ze
legde het eindelijk eens goed uit. Ze had haar twee duimen wel opgestoken toen
met die beursgang, maar dat wilde ze helemaal niet, dat moest ze van de
fotograaf.
En toen kregen wij dezelfde
rooie oortjes als Ivo al eerder had opgelopen. Het lieve mens, dat zo was
geslachtofferd.
Maar Ivo houdt zich gelukkig
niet bezig met nare kwesties als – zijn jullie in gemeenschap van goederen
getrouwd, of op huwelijkse voorwaarden, en welke. Dat is niet relevant hier
want bij zoveel liefde is alles gemeenschap. En dat meende Nina ook. Daar waar
haar leven een zakje had vertoond kwam dit vanwege die schandelijke
buitenwereld, die daar de oorzaak van was. Het huidige zakje, naast haar met
dat hondje, sloot ze uit als minpunt.
Jammer dat ze elkaar niet
kusten. Dat viel wel op. Zouden wij dat ook niet doen als we samen op de
televisie zouden komen. Nee, natuurlijk niet…de kijker zou het opvatten als een
demonstratie om het tegenovergestelde te camoufleren. En zo moeten wij die
echte liefde van de Stormpjes ook bekijken en vooral begrijpen.
Het was echte liefde, echt
gebeurd, en het is maar goed dat er televisie is om die vuile vieze gore
rimpeltjes die anderen alsmaar toebrengen aan mensen waarop
ze jaloers zijn glad te strijken. Gelukkig is er Ivo die al zoveel jaren aan de
goede kant staat.
Pieter zei zelf over het door
hem ingezette charmeoffensief (van Nina hoefde het niet zo erg): “…we wilden zorgen dat er een eerlijk beeld
van ons ontstaat …ik denk dat dat nodig is, ik denk dat
dat nodig is dat er…dat eh Pieter en Nina….voor ons nodig is duidelijk te maken
dat we van elkaar houden en gewoon met elkaar getrouwd zijn omdat we als man en
vrouw een stel willen zijn – alle roddel en achterklap in één keer de wereld
uitblazen...en er moet een punt gezet worden achter de WOL-tijd en haar
imago...”.
Het was echte liefde, echt
gebeurd.
En toen plaatsten wij de punt
waarom Pieter had gevraagd.
Tv-recensent
Vrijdag 27 maart 2009
EEN TV-AKKOORD (3)
Geachte heer,
Ik ben in mijn eerste reactie niet ingegaan op de
misleidingen, leugentjes, en halve waarheden waarmee u uw flinterdunne
filosofietjes illustreert. Ik heb mij slechts beperkt tot uw opmerkingen over
de omgang van ons programma
met de PVV, en dat wil ik in deze wat mij
betreft laatste reactie ook doen. U stelt namelijk nog een paar vragen.
- U vraagt of de heer Wilders voor deze specifieke
uitzending is uitgenodigd en welke communicatiemiddelen daarvoor zijn gebruikt?
De meeste van de communicatiemiddelen die u suggereert
zijn, met alle respect voor uw senioriteit, in onbruik geraakt. Wel hebben we
de heer Wilders op zijn mobiele telefoon gebeld, en toen
die niet beantwoord werd hebben we een sms gestuurd waarin we hem voor
betreffende uitzending
uitnodigden. Verder hebben we een fractielid van de
PVV gesproken en dit fractielid gevraagd de uitnodiging aan Wilders over te
brengen. Het PVVfractielid antwoorde daarop, 'dat doet hij toch niet'. Wij
hebben van de heer Wilders vervolgens geen reactie op de sms gekregen.
Het is misschien goed meneer
dat ik benadruk dat wij de heer Wilders heel vaak uitnodigen, dat wij hem
diverse voorstellen hebben gedaan voor uitzendingen rondom zijn persoon en
politieke beweging, dat we debatten
tussen hem en anderen hebben voorgesteld en dat
in alle gevallen zijn antwoord NEE is.
- U vraagt of voor deze specifieke uitzending andere
PVV-kamerleden zijn
uitgenodigd?
Nee, dat hebben wij niet. Als het om het vertolken van
de visie van de PVV gaat is de partij net zo ingericht als de andere politieke
partijen. De partijleider doet het woord. En fractieleden verwijzen bij
dergelijke verzoeken dan ook zelf naar hun partijleider. Het is de bewuste
keuze van de heer Wilders om een groot podium, ons programma bereikt met
dergelijke uitzendingen zo'n anderhalf miljoen mensen,
te mijden.
- U vraagt of ik u wil
wijsmaken dat er nooit gedeald wordt met kamerleden
of andere gasten over de setting aan tafel?
Nee meneer, dat wil ik u niet
wijsmaken. Soms willen gasten niet bij elkaar aan tafel. Om uiteenlopende
redenen. Omdat een minister soms niet met een kamerlid
in discussie wil, omdat een kamerlid zich ongemakkelijk voelt
als een goedgebekte zanger als bijvoorbeeld
Gordon aan tafel zit. Maar niet, en dat is de kern van mijn ergenis, en de
reden voor mijn reactie, omdat er "geheime afspraken zijn om de PVV
journalistiek nu al buiten spel te
zetten'.
Groet,
Jeroen Pauw
Dag Jeroen,
Je opent met mij te
beschuldigen van leugens waarop je niet wil ingaan en bent ingegaan. Hoe
krijgen we het nu: iemand voor leugenaar uitmaken zonder die leugens te noemen
of te bewijzen/onderbouwen. En dan ook nog melden dat dit de laatste keer is
dat je reageert waardoor die vileine aanklacht blijft voortleven.
Dat is Kafka. Beheers je.
Zo maak je je er niet vanaf,
als je leugens signaleert benoem ze dan; het is op deze plaats geen Pauw &
Witteman-show waarin je dat, zogenaamd als gein
richting de gast, kennelijk ongestraft kunt roepen. Ik ben geen Wilders-adept
maar begin steeds beter zijn weerzin tegen jouw discussiemethodes te begrijpen,
en dus zijn permanente weigering in je programma op te treden. Ik zou dat ook
niet doen met zulke laffe kwalificaties als die niet worden geadstrueerd.
Wat wel lollig
is, dat je, terwijl we al een poosje van elkanders bestaan op de hoogte zijn,
steeds meer respect voor mij krijgt door mij nu aan te spreken met mijnheer, en geachte heer en dat contrasteert enigszins met je emoties die juist
van minder respect getuigen richting mijn persoon. Ik wacht nog op de fase,
zeker naar aanleiding van deze reactie, waarin je mij met een “zeer geachte”, “hoogedelgestrenge” of welke titulatuur je mij ook verder nog gunt,
begroet. Ik denk dat het eindigt met eminentie. Doe gewoon joh.
Ter zake. Je gaat voorbij aan het verwijt dat ik je gisteren
onderbouwd en bewijsbaar deed dat je zinnen uit het verband rukt, essentiële
woorden verdonkeremaant, journalistiek fraudeert. Je falsificeert door niet
geschreven zinnen tot zogenaamde feiten te verklaren, terwijl ik die niet heb
neergepend zoals jij ze citeert. Dat is niet netjes beste Jeroen, heel erg fout
zelfs. Zeker als ik je bewijsbaar voorhoud, ik doe dat namelijk wel, dat je
knoeit. Zou Wilders daar misschien een probleem mee hebben, als hij je typeert
als “die verschrikkelijke Pauw”; ik
zou je zo nooit noemen, maar kan mij er nu wel iets bij voorstellen.
Ook ga je voorbij aan mijn
constatering dat programmamakers zoals jij/jullie rond verkiezingen e.d. op
grote schaal dealen met politici, en dat ook nog op een voor onze democratie
uiterst belangrijk moment, aan de vooravond van de Tweede Kamerverkiezingen. En ik doe dat om het wantrouwen te legitimeren dat daaruit voorkomt
voor alle uitzendingen waarin politici plaatsnemen.
Je vergroot dat zelfs door nu
te schrijven door de knieën te gaan voor een minister die geen confrontatie wil
met een Kamerlid. Je buigt als journalist zelfs voor de wil van een
volksvertegenwoordiger die bang is voor Gordon. Dat noem ik niet laf want het
is behendig.
Maar door dat te doen
manipuleer je indirect willens en wetens de publieke opinie en ben je eigenlijk
als programmamaker een sjacheraar. En omdat dit gebeurt
laden dit soort gasten, zoals jij/jullie, de verdenking op zich dit ook te doen
buiten verkiezingstijd om zoals nu. Eigen schuld dikke bult; jij wordt daarmee
dus als journalist per definitie verdacht als scharrelaar.
En waarom noem je de naam niet
van de PVV-woordvoerder met wie jij of jullie stagiaire contact heeft opgenomen
ter zake een uitnodiging aan Wilders. Waarom moet dat
geheim blijven, ook nu nog. De anonymus wordt zelfs geciteerd. Kom op: namen
noemen die controleerbaar zijn en geen insinuaties plegen of halve verhalen
ophangen richting de criticaster.
En weer leg je niet uit, zoals
je ook in je uitzending naliet, waarom andere oppositiepartijen (SGP, PvdD,
Verdonk) niet zijn uitgenodigd terwijl het een debat moest voorstellen van en
met de oppositie. Ook hier: willekeur dus. Dat je erover zwijgt bewijst het. En
dan wordt het manipulatie.
Maar als je mijn vrolijke
benadering van mogelijke communicatiemiddelen die je richting de PVV kan hebben
toegepast (flessenpost? - met
vlagsignalen? – buizenpost? - de tam-tam? - morsetekens?)
als passend bij senioriteit betitelt, moet ik je gelijk geven; ik had daarbij
voornamelijk het oog op je wat oudere collega Witteman, en excuses want ik was
met mijn veronderstellingen over armetierige communicatiemiddelen het voorbeeld
van “de postduif” nog vergeten.
Schei nou
toch uit joh, de leider van de fictief grootste partij in Nederland benader je
niet met een SMS-je (in de hoop dat dit ondersneeuwt); daar ga je respectvol
mee om met een uitvoerige onderbouwing van de uitnodiging, ook al ken je het
vermoedelijke antwoord en blijft dat respect andersom achterwege.
Het lijkt erop, nee het is
hoogstwaarschijnlijk zo, dat jullie bij P&W baat hebben van het feit dat
Wilders niet wil komen, omdat je dit tevoren al weet, waardoor je vrij spel
hebt beter je eigen ideeën te kunnen venten. Je hebt de schijn tegen dat het je
goed uitkomt. Nogmaals bah.
En waarom heb je de schijn
tegen? Omdat je de afwezigheid van Wilders niet aan het begin van de uitzending
bekend wilde maken, maar pas nadat boze kijkers die
niet hadden afgehaakt tijdens jullie programma verontwaardigd hadden opgebeld
met vragen hierover.
En toen moest je wel met de
billen bloot, onder druk van de publieke opinie dat het spelletje helemaal door
had.
En zo is het ook nog eens een
keer…meneer Pauw.
(je wens honorerend: -einde-)
Tv-recensent
Geachte TV-recensent,
Een zeer verhelderende discussie. Hierdoor word ik bevestigd in mijn
opvatting dat het bij het programma P&W slechts gaat om de indruk die
achter moet blijven bij de kijker en niet om de inhoud van hetgeen
er tijdens de gesprekken over tafel gaat.
In het commentaar van Jeroen Pauw op uw recensie proef je zijn behoefte
om steeds weer een nieuwe vraag te stellen terwijl het antwoord al gegeven is,
maar vanwege die behoefte het antwoord niet gehoord heeft. Ook Paul Witteman
heeft dat en zelfs nog wel meer van Jeroen Pauw.
Als je goed kunt luisteren, wat betekent dat je interesse toont voor hetgeen een ander vertelt, mag je verwachten dat dat ook
opgaat voor het lezen van hetgeen een ander weloverwogen heeft opgeschreven.
Maar daar schort het dus aan bij deze professional.
Interviewen is een kunst, een gave waarover niet iedereen beschikt. Het vereist
ook onderhoud, letterlijk en figuurlijk, wat juist bij gebrek aan concurrentie
zeker niet mag worden verwaarloosd. Want dat gebrek aan mededinging verklaart
misschien wel het hoge kijkcijfer.
Het debat tussen de oppositieleiders, was een aanfluiting voor de kijker. Niet
te volgen, gekakel door elkaar heen, zonder enige structuur en inhoud. Dat ons
democratisch bestel op zijn grondvesten staat te schudden was voor de
programmamakers geen enkele vraag aan de oppositieleden waard. Koffiedik kijken
had kennelijk een hogere prioriteit. Een gemiste kans op een interessant
tv-uurtje zou ik zeggen.
Met vriendelijke groeten,
H. Boenders, den Haag.
Donderdag 26 maart 2009
EEN TV-AKKOORD (2)
Geachte heer,
Het is niet mijn gewoonte om te reageren op de smaken,
humeuren en temperamenten van een ieder die zich een mening vormt of zelfs
opwind over een tvprogramma dat ik presenteer.
Maar uw opmerking dat wij van P&W de partij van
Geert Wilders in de ban doen, zoals u letterlijk schrijft is volkomen uit de
lucht gegrepen. U
bedrijft demagogie door te suggeren dat wij de PVV overslaan, dat doen wij
niet. U gaat nog verder met uw demagogie door te schrijven dat er "geheime
afspraken zijn om de PVV nu al journalistiek buiten spel te zetten" en u
vervolgt uw kreupele redenering door te schrijven dat de andere partijen dat
misschien wel hadden afgedwongen.
Wij doen de PVV niet in de ban, hebben met enige
regelmaat leden van de PVV fractie aan tafel, en hebben een permanente
uitnodiging staan voor Geert Wilders. Wilders reageert of niet op die
uitnodigingen, of sms’t slechts NEE, en heeft bij herhaling laten weten NOOIT
aan tafel te komen bij die –in zijn woorden-
verschrikkelijke Pauw en Witteman. Ook in de uitzending die u nu beschrijft
hebben wij gemeld dat wij Wilders hadden uitgenodigd, maar dathij niet wil
komen. Deze mededeling is u, zo schrijft u, wellicht vanwege de
voorspelbaarheid en saaiheid ontgaan. U bent dus bewust uw lezers aan het
misleiden. En eigenlijk maakt dat mijn reactie op uw stukje ook zo zinloos;
kennelijk neem ik zowel televisie als uw recensie serieuzer dan u dat doet.
Groet, Jeroen Pauw
Beste Jeroen,
De verklaring over de absentie
van Wilders behoorde te worden gedaan bij de voorstelling van de andere gasten,
en dat is niet gebeurd. Ook niet in alle vooraankondigingen. Op
dat moment had ik meteen al de knop moeten omdraaien, maar de aarzeling hield
nog even aan omdat, en dit werd des te pijnlijker, bij het aansluitende
gegoochel met cijfers uit opinieonderzoeken door je collega Witteman, zoals in
de recensie terecht werd aangestipt, niet de gehele oppositie werd betrokken
doch slechts de fictieve kamerzetelgetallen van de aanwezigen. Hoewel
het riekt naar misleiding mag dat, maar versterkte in
elk geval de verbazing over de leegte aan tafel extra omdat die op dat moment
nog niet was verklaard.
En hoe krijgen wij het nu. Als
ik vervolgens openhartig in de recensie meedeel dat deze omissie later in het
programma, naar aanleiding van klachten van kijkers, is goed gemaakt maar dat
mij dat is ontgaan, dan noem jij dat bewuste
misleiding. Ik dacht hier juist de integriteit van mijn waarnemingen mee te
hebben onderbouwd, het komt immers maar hoogstzelden voor, en bij
programmamakers zeker, dat een onachtzaamheid nadien door de betrokkene uit
eigen beweging wordt rechtgezet.
En verder is mij nog steeds
niet duidelijk of, als Wilders dan weigert te verschijnen, hoe hij ook in dit
specifieke geval persoonlijk is benaderd (per SMS? - per flessenpost? - met
vlagsignalen? – buizenpost? - de tam-tam? - morsetekens?) of
dat het programma zich beriep op een eerdere verklaring van de PVV-voorman dat
hij nooit aan tafel wenst te komen.
Is dat laatste het geval dan
ontslaat het een programmamaker niet van de zorgvuldigheid hem toch elke keer
te inviteren als zijn aanwezigheid gewenst of noodzakelijk is (en laten
weigeren - en
vervolgens die weigering op het juiste moment in het programma vlechten om te
voorkomen dat er gebeurt wat er nu is gebeurd).
En evenmin is mij helder of in
dit geval een ander lid van de PVV-fractie is uitgenodigd. Je verklaring dat
met regelmaat PVV-kamerleden in het programma zitten doet daar niets aan af. Het
gaat om deze specifieke uitzending waarin het evident was dat de oppositie, die
nu door jullie met het ontbreken van nog meer partijen en personen een eigen
gezicht werd gegeven dat niet het gezicht is dat veel kiezers ervan hebben.
Zijn andere PVV-kamerleden voor dit programma uitgenodigd of niet. Ja of nee,
nog heb ik er geen antwoord op.
Op dit moment had het
gezelschap trouwens sowieso breder samengesteld moeten
zijn. Met het ontbreken van ook die andere partijen doe je (althans in dit
programma met het oppositionele verzet tegen de Kabinetsvoornemens) aan
willekeur, of wil je nu gaan meedelen dat ook al die anderen hebben geweigerd
te verschijnen? Of dat de desk van P&W maar vier stoelen telt voor de
gasten – dus ruimtegebrek. De SGP, PvdD en Verdonk hebben gezamenlijk 5
Kamerzetels ten opzichte van D’66 met slechts 3.
Je schrijft ook dat ik “letterlijk” heb geschreven dat jullie
Wilders in de ban doen. Kijk Jeroen, dat is nu zo’n
typisch vals P&W-trekje – ik had weloverwogen het woord “kennelijk” eraan
toegevoegd, en jij laat dat nu opzettelijk weg om een andere minder
genuanceerde dimensie aan de tv-recensie te geven door een zin letterlijk foutief te citeren en daarop
vervolgens een heel verhaal te baseren. Bah.
Verder: mijn mededeling dat
andere partijen het niet verschijnen van Wilders “misschien” wel hadden
afgedwongen is een permanente veronderstelling die ik bij alle politieke
praatprogramma’s overweeg.
Hoe ongewenst ook voor je,
leef daar maar mee, want zo “kreupel” is dat niet. Want je wil
mij toch niet wijsmaken dat er nooit gedeald wordt met Kamerleden of andere
gasten over de setting aan de desk. Bij verkiezingen is het zelfs een
onderhandelingsspel dat zich al vele maanden tevoren, zelfs voor een groot deel
in de openbaarheid, voltrekt.
Sterker,
complete omroepen vechten elkaar de tent uit door gedienstig te zijn aan de
politiek om dat te bieden wat men in Den Haag afdwingt aan zowel inhoudelijke
afspraken waaraan de programmamakers hebben te voldoen, als de bemanning;
anders is er helemaal geen programma. Je collega Witteman is in deze tak van sport in de loop der jaren zelfs kampioen geworden.
Als jij niet beter weet; ik in
elk geval wel. Vanwege mijn serieuze belangstelling voor het vak.
Inderdaad, zoals jezelf al
zegt, jouw reactie op mijn stukje is zinloos.
Mijn reactie op jouw schrijven echter niet.
Hartelijke groet,
Tv-recensent
Hulde! Eindelijk iemand die
Jeroen Pauw op zijn plek kan zetten. Subliem
geschreven! Helaas is er geen alternatief van dit programma. Een schande
dat RTL4 hier niet induikt.
Met vriendelijke groet,
Michael van de Ven
Woensdag 25 maart 2009
EEN TV-AKKOORD
Wat is het toch eigenlijk zonderling. Als onze regering belangrijke maatregelen afkondigt dat altijd weer het merendeel van de zendtijd van achtergrondrubrieken dat hiervoor beschikbaar is wordt ingevuld door de oppositie. Dat is zo met Prinsjesdag, met de bekendmaking van een regeerakkoord, en nu dus ook als het crisisberaad iets heeft opgeleverd dat eigenlijk om veel uitleg schreeuwt, van het kabinet met name.
Die uitleg, duiding, blijft dan ernstig achter bij wat
de oppositie er tegenin te brengen heeft en gisteravond was er weer zo'n helder voorbeeld.
Bij Pauw & Witteman had niemand van de regeringspartijen (had gemakkelijk
gekund), noch het kabinet (onderhandelde nog - dus kon niet) plaatsgenomen,
maar vrijwel de complete oppositie. Echter, zonder een van de grootste
partijen, de PVV van Wilders – want deze partij wordt door de programmamakers
kennelijk nu al in de ban gedaan terwijl er nog lang geen verkiezingen zijn.
En om dit laatste punt nog wat
reliëf te geven. Paul bediende zich van de gotspe ons en de dames en heren aan
tafel voor te rekenen:
“…U bezet 57 zetels in de Tweede Kamer en volgens de
laatste peiling zijn dat er 61. Dus dat gaat goed…”.
Dat is dus helemaal niet goed,
want je moet niet knoeien met de cijfers zoals Witteman deed. Immers, de
presentator sloeg maar even 27 oppositiezetels uit de peilingen over, die van
de PVV, alles bij elkaar goed voor een ruime meerderheid. De demagogie was hier
wel erg doorzichtig.
Tijdens het programma zouden
zich hier ook klagers over hebben gemeld. Het commentaar daarop is mij ontgaan;
vanwege de voorspelbaarheid en saaiheid vrijwel zeker even weggedommeld.
Pauw & Witteman kozen dus voor een minderheid omdat de geheime afspraken om de PVV
journalistiek nu al buiten spel te zetten, vooral verholen moeten blijven. En
wat waren de vier andere oppositiepartijen daar blij mee – misschien had men
het wel afgedwongen.
En als Femke Halsema de Haagse
voorstelling, zoals zij gisteravond deed, typeert als: “…HET IS EEN DEMOCRATISCH MONSTER…”, dan had ze best
wel even dit programma in die kwalificatie mogen betrekken.
De tafel werd bezet door Mark
Rutte, Agnes Kant, Femke Halsema en Alexander Pechtold (allen waren ze eerder
op de avond ook al in tal van rubrieken te gast geweest) en zij waren genodigd
om de reeks maatregelen die het kabinet wil nemen om de recessie een halt toe te roepen te analyseren.
Vreemd, want dat kan het
kabinet natuurlijk het beste zelf omdat men er wekenlang mee is bezig geweest.
Het is in onze cultuur een ingeslopen foute gewoonte van hoor- en wederhoor
geworden, waarbij de televisie met voorrang op het nog onvolledige en
grotendeels onbekende hoor het wederhoor alvast organiseert.
Je zou zeggen dat behoort
andersom te worden ingericht, zonder een Staatsomroep te worden, want wederhoor
staat voor de reflectie en het antwoord op (na) het hoor; immers, eerst behoren
wij met duiding te vernemen waarom het allemaal gaat. En dan mogen we schelden
en kankeren dat het een aard heeft.
In ons land geschiedt dat
andersom, en vandaar dat het inzicht in de bedoelingen van de maatregelen
steevast achterblijft. Hoewel ook het oppositionele viertal van gisteravond in
dit geval best wel argumenten had deze volgorde te
wraken omdat (ditmaal het best verwoord door Femke Halsema) het kabinet de
Tweede Kamer buitenspel heeft gezet met het huidige beraad, maar daarentegen
wel de organisaties van werkgevers- en werknemers voor inbreng uitnodigt.
Dus wat moeten de Tweede
Kamer-fracties die we zagen anders doen dan huilen op de revers van Jeroen en
Paul.
En zo bleef bij Pauw & Witteman zelfs nagenoeg
onbesproken dat tal van vakbonden eerder op de dag over de verlenging van de pensioengerechtigd leeftijd naar 67 jaar op de televisie nog
in koor riepen “dit maken wij niet mee”,
terwijl mevrouw Agnes Jongerius (FNV) gisteravond nauwelijks had plaats genomen
aan de onderhandelingstafel of het verbijsterende bleek, namelijk dat zij al na
een paar uurtjes vrede had met de AOW op 67 jarige leeftijd.
Haar uitleg samengevat: “dit maken wij toch niet mee, want we komen nog met alternatieven”.
Hier wordt de kijker horendol van. Zoals het ook op de TV in het snelle
Teletekstbericht te lezen viel: “Blij met afspraken over AOW”.
En Agnes denkt nu een ingang
te hebben aangeboord om de optie “doorwerken tot 67-jaar” later alsnog te
kunnen elimineren, bijvoorbeeld met afschaffing van de hoogste vormen van
hypotheekaftrek (hetgeen dus, zoals wij allen weten,
een onbespreekbare kwestie is).
Het zal de geschiedenisboeken
ingaan als de eerste grote fout van Agnes Jongerius.
En de oudere vakbondsleden die
eerder op de avond waren te zien op de stellingen en in de werkplaatsen met hun
versleten koppen en ruggen, terwijl ze nog pas 57 jaar zijn, zullen het later
op de avond met afgrijzen aangehoord hebben.
Zoals de oudere werknemer bij Batavus, onze eigen ‘Joe
The Plumber’, die het dus wel degelijk nog mee zal maken, dankzij mevrouw
Jongerius.
Hij schroeft nu sturen vast en
zal dit bij leven en iets minder welzijn hoogstwaarschijnlijk aan het eind van
het volgende decennium nog steeds doen.
Toch roepen
de machthebbers die journalistieke benadering en de te bekritiseren gang van
zaken daaromheen over zichzelf af, want wie wekenlang de snavel gesloten houdt
moet niet vreemd opkijken dat als het op stoom afblazen neerkomt de ketel met
de hoogste druk het eerst begint te sissen.
Maar een televisie-uitzending
over de crisis zonder ook maar één lid van een regeringspartij, en zonder ook
maar één Kamerlid van de grootste oppositiepartij aan het woord te laten,
draagt zelf bij aan antidemocratische gevoelens en verhoudingen. En daar is de
televisie niet voor. Zeker niet als het een VARA-programma betreft.
Tv-recensent
Dinsdag 24 maart 2009
UURTJE FACTUURTJE
Eindelijk
weer eens een RADAR helemaal in topvorm (gisteravond - Ned. 1 – 20.30 uur). De
schandelijke praktijken van advocaten om rekeningen van gemiddeld € 210, - per
uur in te dienen terwijl men wanpresteert. En als de consument dan klaagt,
weten de raadslieden zich beschermd door allerlei
beroepsgenoten die in klaagprocedures voorkomen dat hij of zij voor de bijl
gaan.
RADAR ging tot op de bodem en
liet zien en horen dat de pleitende juristen een soort vakgroep vormen te
vergelijken met de bonusgraaiers van de banken. Terecht. Zelfs
de gedupeerden die overal gelijk krijgen, tot in hoogste instantie, worden niet
schadeloos gesteld, materieel niet…zelfs niet met een eenvoudig excuus.
Er zijn in
ons land maar liefst 42 officiële Geschillencommissies, waar onder ook eentje
om je te melden na belazerd te zijn door je eigen advocaat, maar wat is de zin
van die juridische flauwe kul als je niettemin toch je rechten niet verzilverd
krijgt. Een gang naar de Deken of
wat zich daar nog boven nestelt is al helemaal
zinloos. En eigenlijk was Mr. Hans van Veggel van de Nederlandse Orde van
Advocaten het daar helemaal mee eens.
Door advocaten gedupeerde consumenten die
niettemin nooit schadeloos werden gesteld
Wij kunnen kort zijn op deze
plaats, want RADAR deed het gewoon perfect door een groot aantal betrokkenen op
video en in de studio de schande te laten illustreren. Daar is
consumententelevisie voor.
Goed gedaan Antoinette. Lieden
die er meer van willen weten moeten de website van RADAR er op na slaan of de
uitzending in alle rust via www.uitzendinggemist.nl
er maar eens rustig op nazien.
Hier is een
consumentenrubriek voor, om inzicht te verschaffen in het brutale
advocatenestablishment dat zich voor een deel graaiend verrijkt aan mensen die
al in de knoei zitten, en dat zich hier en daar zelfs tot plaatsvervangend
rechter laat benoemen om vervolgens kantoorgenoten te beschermen die in de
problemen zijn gekomen. Toestanden
die men kan vergelijken met de scènes in de boeken van Grisham. Maar het
gebeurt hier ècht.
Eindelijk een RADAR dat doordringt
tot de kern van wat er grondig mis is in juridisch Nederland.
Tv-recensent
Maandag 23 maart 2009
KUKELEKU :
EEN NEERWAARTSE SPIRAAL
Is
het leuk als Erica Terpstra kukeleku kraait in Bananasplit. Het is zinloos om daar een waarderingscijfer voor te
geven; ieder zijn smaak. Maar wanneer de nationale moederkloek dat doet in een
verborgen camerasituatie terwijl zij dat met liefde ook open en bloot zou
hebben gedaan met tien camera’s op haar gericht, dan vervalt de lol. Aan mevrouw Terpstra min vijftig kilo kleeft helemaal
niets verborgens meer, dus was de keuze voor haar verkeerd.
Bananasplit
wringt. Velen zullen van de conclusie vreemd opkijken maar eigenlijk was Fred
Oster 40 jaar terug met zijn programma Poets zijn tijd ver
vooruit. Zes soms zeven hilarische onderwerpen met de verborgen camera in
veertig minuten gaf een adembenemend tempo aan het programma en voorkwam dat
welke kijker dan ook wilde ontsnappen.
Scoorde Bananasplit
gisteravond ca. 2,3 miljoen kijkers; wij zijn het bijna vergeten maar Poets
overtrof dat aantal ruimschoots, bijna het dubbele.
En als men dan ziet dat Bananasplit, zoals gisteravond ook nog
bijna een uur nodig heeft om slechts drie onderwerpen breed uit te rekken, dan
hebben we dus met dit heerlijke genre vele stappen achteruit gezet. Niettemin
blijft de kijker deze formule trouw, hoe slecht het van oorsprong Amerikaanse
concept ook wordt uitgewerkt. Maar op één punt vergissen de huidige
programmamakers zich ernstig, namelijk dat er BN-ers nodig zijn om de
uitzendingen leuk te krijgen.
Het tegenovergestelde is het
geval. De spiegel richten op ons zelf, het liefst op die van onze naaste
buurman terwijl wij worden bevangen door de stiekeme onzekerheid dat de verrassing
ons ook zelf had kunnen overkomen, is oneindig veel grappiger. De voortdurende
grootspraak uitbrallen van “daar trap ik
nooit in”, terwijl altijd maar weer blijkt dat juist die mensen het eerst
in de luren kunnen worden gelegd. Maar de ontmaskering is nog slechts
voorbehouden aan BN-ers die de uitzending of weigeren, dan wel signeren omdat
men abusievelijk vindt dat het resultaat van eigen onkunde nog wel meevalt.
Televisieprogramma’s met de
verborgen camera kennen een 46-jarige traditie in Nederland.
Van de Amerikanen afgekeken
startte op 10 oktober 1963 de KRO met het programma Kiekeboe (niet te verwarren
met het latere kleuterprogramma) waarvoor de populaire zangeres Teddy Scholten
als presentatrice tekende.
De beroemde scène waarin de horlogemaker het (onder de
toonbank snel verwisselde) klokje, dat ter reparatie was aangeboden, van een
klant in gruzelementen sloeg met als enige reactie van de klant "Mooi is dat", behoort tot de
klassiekers.
Het origineelste candid camera
programma was ongetwijfeld Poets van de AVRO, dat door centrale presentator
Fred Oster met wisselende locatiepresentatoren (Mr. Poets) op de buis werd
gebracht; o.a. Cherry Duyns, Kees Buddingh, Gerard van Lennep, Frits Bom, Theo
Dol, Harko Kokmeijer.
Cherry Duyns van de VPRO
schaamt zich er nog dood voor, en wil er al 35 jaar niet aan herinnerd
worden.
Hierin de beroemde grap van de goudvis bij de slager
die, dankzij een wisseltrucje wordt veranderd in een oranje worteltje dat tot
afgrijzen van de overige aanwezigen door een klant (Mr. Poets) werd opgegeten
(overigens, ook deze poets kwam uit de V.S.). Maar de meeste grappen bij Poets
kwamen uit eigen keuken, en daarom was dit het beste programma in dit genre dat
ons land voortbracht. Gemiddeld kijkcijfer in die dagen: 29 – en dat was bijna
4 miljoen kijkers.
Patty Brard mislukte daarop
met "Gaan met die Banaan",
maar wijlen Ralph Inbar zou het met deze verborgen
camera formule (Bananasplit) tientallen
jaren volhouden. De merkwaardige naam ontleende men aan de als eerste
uitgezonden (maar ook afgekeken) grap door een banaan in schijfjes te snijden
en daarna weer te sluiten met de schil. De uitzendingen bevatten zeer veel
gestolen, gekocht en verouderd werk, maar de kijker maalde daar niet om; als er
maar in het geniep werd gefilmd.
Aan steeds meer programma's werd de afgelopen jaren het
filmen met de verborgen camera toegevoegd. Meestal als onderdeel van een
bredere formule, en zelden nog als zelfstandig programma, zoals Carlo Boszhard
al eens liet zien.
"Gotcha" van Veronica was daarop een van de uitzonderingen. Het ging
aanvankelijk bijna ter ziele omdat het eerder werd gepresenteerd door Georgina
Verbaan maar die bleek er toch niet het juiste talent voor te hebben, zo vond
de omroep. Zelf liet ze daarna weten: "het
programma is te vaak te plat, te heftig en te weinig amusant". Je zou
zeggen: "doe er dan wat aan meid". Maar daar had ze, quote: "tijdtechnisch gezien geen tijd
voor".
En zo werkt het nu. Het gros
van de presentatoren en presentatrices is geen programmamaker meer, met eigen
ideeën, eigen verantwoordelijkheden en eigen creativiteit, maar uitvoerder van
door andere bedachte formules, concepten en onderwerpen. Dat verklaart, zeker
bij programma's met de verborgen camera, de achteruit hollende kwaliteit. In
dit genre behoort de uitvoerende presentator ook de creatieve geest te zijn.
Fred Oster snapte dat in zijn Poets-tijd als eerste, en de meeste onderwerpen
werden daar ook bedacht en uitgevoerd door de presentatoren zelf.
De grote ommekeer in kwaliteit kwam toen het programma
niet meer kostbaar op film behoefde te worden
uitgevoerd maar digitaal op video. De banden konden urenlang zonder extra
kosten doorlopen, maar gek genoeg werd de technische kwaliteit steeds slechter.
Zo zagen we gisteravond (rechts) dat bijna alles moest worden ondertiteld omdat
het geheel onverstaanbaar was. Want men kan camera’s wel verbergen, maar met
microfoons is dat heel wat lastiger.
En bovenal:
de lessen die uit al die programma’s getrokken konden worden zijn: a. candid
camera programma’s werken nooit goed met BN-ers, b. ontdoe een verborgen
cameraprogramma van presentatoren; zend gewoon de grappen kaal uit, c. tracht
imitaties of varianten daarop van eerder uitgezonden grappen ernstig te
voorkomen en d. weg met het publiek uit de studio en zeker geen nabespreking
van de lol aan een tafeltje om het programma ongewenst op te rekken en zelf te
jureren.
En juist op al deze onderdelen gaat Bananasplit in de fout. Erica Terpstra
is wel hilarisch maar lang niet zo onthullend als wanneer wij als kijkers zelf
worden betrapt. Frans Bauer is inwisselbaar voor honderd andere presentatoren,
en daaruit blijkt alleen al dat men in deze formule beter zonder kan. En bijna
alle onderwerpen zijn eerder al in variërende vormen uitgezonden.
De sprekende wasmachine van
gisteravond was eerder een pratende brievenbus.
Maar ook ontstak
Ajax-voetballer Sören Lerby, toen nog getrouwd met Willeke Alberti destijds bij
Inbar al in grote woede toen er een telefooncel werd geplaatst op zijn
oprijlaan. En de presentator van het Duitse Verstehen
Sie Spass gaf de pijp zelfs aan Maarten toen hij zelf slachtoffer werd van
de grap dat zijn huis werd afgebroken. Dus een enigszins ontregelde Erik
Hulzebosch die gisteravond een verbouwing van zijn huis kreeg aangekondigd was
bepaald niet origineel.
Jammer dat
deze televisietak momenteel zo wordt ontdaan van de grondbeginselen, de
originaliteit en het vakmanschap om te begrijpen dat de echte spiegel ons zelf
moet worden voorgehouden en niet een kukelekukende mevrouw die toch al alle
aandacht krijgt, en het bovendien nog mooi vindt ook in plaats van zich diep te
schamen. Dan houdt de gein op.
Tv-recensent
Geachte TV-recensent,
Ik wil u graag een
compliment maken voor de twee voortreffelijke commentaren over Bananasplit en
Una voce particulare.
Ik ben het daar het erg mee
eens en dat geldt vooral voor uw analyse over de achteruitgang en de
"manco's" van de twee programma's. Die zijn niet alleen zeer
raak, maar slaan ook op een uitstekende manier de bekende spijker op zijn
kop!
Met vriendelijke groeten,
Jan Boerboom
Zondag 22 maart 2009
Winnaar John Eeckeleers
VALS SPEL OF SCHOONHEID
That’s the question
Een
dergelijke slotuitzending maakt natuurlijk heel veel goed. Maar "Il grande finale" poetst de
talrijke onvolkomenheden van deze jubilerende 10e reeks van Una Voce Particolare niet weg. Want wat
hebben wij de gewijzigde aanpak van dit jaar ernstig betreurd. Niet omdat sinds
de eerste aflevering de kijkdichtheid almaar terugliep, dat viel met een
dergelijke ongelukkige programmering niet anders te verwachten, maar dat
laatste was ook om inhoudelijk technische redenen enigszins voorspelbaar.
Eerst naar gisteravond. Heeft
de tenor John Eeckeleers uit het Belgische Mechelen terecht gewonnen? Zonder
meer “ja”, als zijn magistrale vertolking van E lucevan le stelle uit de opera Tosca van Giacomo Puccini wordt
vergeleken met de bijdragen van de vijf andere finalisten.
Maar de twijfel zal altijd
blijven indien de volledige reeks van acht uitzendingen in herinnering wordt
geroepen.
Er wordt bij dit soort evenementen vaak geklaagd over
de jury doch in dit geval is dat volkomen terecht, want het drietal prominenten
had zich van meet af aan gebaseerd op vals
spel.
Al in de
eerste zangcompetitie lieten Marco Bakker en Hans van Willigenburg onder
leiding van Annet Andriesen weten tijdens deze reeks signalen te willen afgeven
“ter aanmoediging van jongeren” en daar benadeelde het gezelschap tevoren,
tijdens en nu na de serie een aantal personen van boven de 15 ernstig mee.
Jonge
musicalsterretjes kregen de voorkeur boven zwaargewichten uit het opera-genre,
niet op kwalitatieve gronden maar vanwege hun jonge leeftijd, en zo werd
bijvoorbeeld Kris Struyven uit Tienen (B) met 'Vesti la Giubba' uit 'I
Pagliacci' na een perfecte en veelbelovende uitvoering van deze aria al eerder
roemloos naar huis gezonden ten faveure van “we willen een signaal afgeven”.
En dat gebeurde nogmaals in de reeks.
Mis dus, en het wierp een
ernstige smet op de gang van zaken dit jaar bij Una Voce Particolare.
En als de klad er eenmaal in
zit dan komt die niet alleen. De enige die eigenlijk bij voortduring overeind
bleef was Ernst Daniël Smid en je moet er niet aan denken wat er van Una Voce terecht zou komen zonder deze
begenadigde presentator/zanger/entertainer/
scout/conferencier/ceremoniemeester.
De twee structurele fouten
zijn het ernstigst. Una Voce Particolare
is gebaseerd op musical, operette en opera. En dat wringt. Musicals horen in
dit korte rijtje niet thuis. Deze takken van kunst laten zich niet vergelijken;
andere muziek, andere stemmen en andere doelgroepen veelal. En als er dan ook
nog juryleden gaan oordelen over een tak van sport die de hunne of hare niet zijn is de ellende voor de deelnemers compleet.
De NCRV moet nu eindelijk eens
het besluit nemen Una Voce Particolare
te ontdoen van de categorie musicals en zich volledig richten op opera en
operette, en als operette onvoldoende kandidaten oplevert dan uitsluitend
opera. De irritante overdaad aan musicals en talentenjachten daaromheen, die al
voldoende aan bod komen in Nederland, ondermijnen op die manier “de signalen
voor de jeugd” die nodig zijn om het wervend voor opera te kunnen opnemen. Deze
verbijzondering zal eerder de kijkdichtheid van een dergelijk programma doen
toenemen dan andersom omdat de echte liefhebbers zich steeds meer aangetrokken
zullen voelen tot hun domein.
Vervolgens
is er niets op tegen om er een heerlijke show van te maken met een groter
aantal juryleden dat wat ondergetekende betreft zelfs op een lange rij gezeten
met de borden omhoog, zoals bij ijsdansen, cijfers in de lucht steekt voor stem
en uitvoering (en als het kan ook met een beetje vals spel erin als een
familielid van een kandidaat toevallig jurylid blijkt zijn).
Verder: de hoofdprijs voor de
uiteindelijke winnaar moet wat meer voorstellen dan het armoede-troef-presentje dat de
producent Stokvis of de omroep nu in de aanbieding hebben. De winnaar John
Eeckeleers mag nu een weekendje naar Londen met zijn partner.
En de voorzitster van de jury
had niet meer te bieden dan de hoop dat één van de zes intendanten in België of
Nederland toevallig naar de uitzending zou kijken. Wat een nooddruft.
Die gasten, noem ze
impresario’s, hadden natuurlijk bij de slotuitzending in smoking aanwezig
moeten zijn. Dan krijg je de allure die het programma verdient.
De vraag is verder of Una Voce Particolare niet gewoon terug moet
naar de studio i.p.v. de obstakels van het theater te
trotseren. Het is uiteindelijk een televisieprogramma. De technische
faciliteiten zijn er vele malen beter, en het is bovendien nogal raar als de
tenor in E lucevan le stelle zich
stervend ter aarde bestelt voor gezellig ronde tafeltjes met borrelnootjes
waaraan de familieleden van de held zich hebben geschaard.
En dan de regiefout om
gedurende de reeks als luistershots telkens dezelfde beelden van het zelfde
groepje publiek te nemen, dat bovendien in korte mouwtjes midden in de winter
zat te demonstreren dat het lekker warm is aan de Costa del Sol. In het
verlengde daarvan rangschikt zich het enorme nadeel om alle uitzendingen in een
dermate vroeg tijdstip op te nemen waarna
programmatische correctie niet meer mogelijk is.
Prachtig was overigens hoe in
al die afleveringen werd verbeeld hoe Ernst Daniël zich had ingespannen om zelf
de talenten te rekruteren en inhoudelijk artistiek voor te bereiden op hun
optredens. Wat daarbij onbegrijpelijk was waarom figuren als Willem Nijholt de
operazangers in wording, als niet deskundige in deze tak van sport, ging
uitleggen en voordoen dat zij zich in hun mimische expressie als Bassie en
Adriaan dienden te gedragen. Wat heeft dat veel pijn gedaan. En het uiteindelijke
resultaat bleek dan ook nooit in de smaak te vallen van de jury.
Gelukkig was de herinnering
daaraan bij deze slotuitzending gisteravond allemaal wat weggecamoufleerd maar
vanwege dit soort onnodige en malle fratsen hebben ongetwijfeld ook veel
liefhebbers van Una Voce Particolare
afgehaakt.
Het was in de programma’s ook
niet erg coherent dat de langdurige reportages van de voorselecties allerlei
kandidaten te zien gaven die vervolgens niet in de actuele uitzendingen
optraden. Het werkte erg verwarrend. Temeer, daar het Una Voce er niet om te doen is de kneuzen in de schijnwerpers te
plaatsen. De brede aandacht aan dit hak-op-de-tak-gedoe ging elke keer in tijd
ten koste van de aandacht voor de strijd van de zangers die echt aan de beurt
waren om te rivaliseren. Regie en productie rammelden te vaak. Het theoretische
concept bleek onuitvoerbaar omdat het foutief was overdacht.
Het programma moet dus behoorlijk op de schop wil het
ook in een wat langere toekomst dan alleen het volgende seizoen nog
standhouden.
En als je een dergelijke
heerlijke zangacteur hebt als Smid, zorg er dan voor dat hij na zijn volumineus
gezongen opening die zeer veel kracht kost niet meteen moet overschakelen op
een ongehoord lange presentatietekst. Dat geeft ademproblemen na de
voorafgaande krachtsinspanning, dus voorzie in een intermezzo waar de artiest
even “op adem kan komen”. Wij zaten bijkans mee te hijgen.
Maar het is onbetwistbaar dat
een klasbak als Ernst Daniël Smid met een volkomen vernieuwde aanpak bovendien
een prominentere plaats moet krijgen in het uitzendschema.
We willen hem graag blijven zien en horen.
Tv-recensent
Geachte mensen
van TV-recensies.nl
betreft : una voce particolare
Ik ben ongelooflijk blij dat U in
uw recensies van zondag 8 februari jl. zulk een prachtig eerherstel brengt aan
onze Belgische tenor
Kris Struyven!
Het doet Kris, mij en velen
ongelooflijk deugd dat hij toch echt naar waarde wordt geschat! ( dit ondanks
het programma ! )
Die man is
zoals u aanhaalt een natuurtalent!
Ik ken Kris
trouwens zeer goed; hij is eigenlijk een ietwat verlegen jongen, die op den
duur begrijpelijkerwijze ( na zulke ontgoochelingen ) gefrustreerd geraakt!
Ja, wat wil je ! Zulke prachtstem en miskend worden!
Even een
toelichting:
Ik, Hugo
Ulens, ben de oprichter van de groep Rockenbach ( Rock en Bach )
Niet alleen
Bach maar ook andere klassieke meesters komen aan bod.
Instrumentaal
worden we door Mevr. Zwart ( weduwe van Rick van der Linden van de Nederlandse
wereldgroep ' Ekseption ' ) hun opvolgers genoemd.
Vocaal heb ik
de eer van Kris
Struyven in mijn groep te
hebben voor het klassieke gedeelte !
( Tussen haakjes : voor het rockgedeelte heb ik de winnaar van idool
2004 Peter Evrard )
We willen in
2/3 maanden buitenkomen met een ' afgewerkt ' programma (beetje nieuwe/
meer professionele aanpak)
Nu is mijn
vraag:
Kent u niet de
juiste mensen om onze Kris
( met of zonder Rockenbach ) aan de bak te krijgen, want
hij verdient dat!
Hij ( wij )
hebben geen manager/ geen boekingskantoor !
Hij ( we
) hebben wel het potentieel, maar niet de ' geschikte ' contacten, !
En ....
misschien heeft U dat wel ! ?
We zijn er
enkel op uit : Ere wie ere toekomt!
Hopelijk is er
iemand die Kris ( ons ) kan verder helpen!
Goede raad is
steeds welkom!
Met
vriendelijke groeten
Hugo Ulens
Belgie
Geachte heer Ulens,
leuk dat u onze site
Tv-recensies zo op prijs stelt. Verder kan ik u verzekeren dat er meer mensen
zijn die Kris Struyven een groot talent vinden.
En dan denk ik altijd maar, dit
soort begaafde zangers zal uiteindelijk de weg wel vinden die hen zo
toekomt.
De eerste tegenslag op die lang weg heeft hij al te
pakken, dus die is achter de rug - nu kan het alleen maar beter gaan.
Echter, ik verkeer niet in het circuit om Kris
verder te kunnen helpen. Wat ik hem wél sterk zou willen aanraden is om zich
opnieuw in te schrijven voor de komende Una Voce Particulare, wat ik heb
zo het vermoeden dat er veranderingen zullen
plaatsgrijpen in het programma die in zijn voordeel kunnen uitpakken. Bovendien
zijn ook betrokkenen bij dat programma van zijn begaafdheid overtuigd, maar zat
het hem ditmaal alleen tegen omdat de jury, zoals ik in de recensie heb
uiteengezet, dit jaar heel spijtig andere oogmerken had met Una Voce
Particolare.
Ik wens via u de prachtige tenor en het
natuurtalent Kris Struyven heel veel sterkte met een
fantastische zangcarrière, en droom ervan bij het eerste de beste optreden van hem in de categorie Opera op rij één
te zitten.
Hartelijke groet,
Tv-recensent