Zaterdag 22 maart 2008
ROBERT JENSEN: EN TOCH IS IE GOED
Hij ligt weer eens onder vuur, ook al mept hij terug.
Met bedroevende kijkcijfers en collega’s die velerlei verwensingen zijn
richting uit serveren. Zoals VARA’s Astrid Joosten
die jaar in jaar uit zelf de aller-slechtste juridische programma’s maakt die
er op het scherm te zien zijn en waarvoor kijkers het massaal laten afweten.
Veelal komt de kritiek van mensen die zelf in een schulp thuis horen. Vreemd is
dat.
Maar is dat ooit anders geweest bij Robert Jensen. Vandaar dat wij ons
toch lieten verleiden om vanwege de aankondiging “Een gloednieuwe Jensen begint nu”, weer eens op de luidruchtige
presentator af te stemmen.
En helaas desondanks, wij zagen, ook
gisteravond weer (RTL5) weinig gloednieuws.
Hoe kom je op het idee om Herman de zombie en Kelly de afgeklovene, nu nog in 2008, als hoofdgasten voor je
talkshow uit te nodigen.
Dildo’s vlogen over het scherm, maar
zonder dat wie dan ook enige geschoktheid overkwam en van het even luidruchtige
publiek zou het volume niet zijn getemperd als er niet met een kunstpenis was
gezwaaid.
Wil de echte Jensen nu opstaan, wilden wij hem almaar
toeroepen.
Robert Kjærby Jensen (35) is de zoon van
de viceconsul van de Deense ambassade Walter Kjærby.
Robert werd in een ver verleden ontdekt door Alfred Lagarde
die hem bij Veronica introduceerde. Sindsdien was hij op
veel plaatsen te zien en te beluisteren en sinds twee jaar dus bij RTL5 met een
eigen talkshow.
Robert Jensen is vanwege zijn afkomst
meertalig en dat buit hij subliem uit door elke gast van internationale allure
aan te kunnen. Maar juist daarom is het zo jammer dat de grootheden zo
spaarzaam in zijn show figureren. En als hij de top in huis heeft ontgaat dat
de kijkers veelal omdat de show van Jensen jaar-in-jaar-uit
buitengewoon slecht wordt aangekondigd in de gidsen en helaas ook op het
internet.
Een inhoudsopgave ziet men er zelden
of nooit, de promo’s die toch doordringen tot het scherm zijn miserabel van
wervingskracht en bijna continu wordt de indruk gewekt dat de programma’s van
Robert Jensen het ondergeschoven kindje vertegenwoordigen van de RTL-groep.
De verwijdering van de vlinderstrik
Jan Paparazzi op de bank, waarop zovelen
hadden aangedrongen vanwege diens nutteloze aanwezigheid, leverde bij nader
inzien ook al weinig meer op dan er tot dan toe te zien was geweest.
Het is dus eigenlijk een show van niks, hoewel een gemiddelde kijkdichtheid van ca. 350.000
belangstellenden toch best nog wel meevalt (gisteravond nog beter: 436.000
kijkers). Maar is de anti-quiz “snuiven en wippen” als persiflage op het programma “spuiten en slikken”, echt een grote
vondst? Het is allemaal net beneden de maat, zelfs als we die nemen van de
doelgroep voor wie het is bestemd en waarvan we alle exemplaren als gehoor in
de studio vertegenwoordigd zien.
En toch hebben wij de indruk dat dit
alles nauwelijks aan Robert Jensen is toe te schrijven. De man ontbeert een
hoogstaand kwalitatief en groot productieteam om hem heen die de juiste gasten
van betekenis kan aanleveren. Hij mist een uitgebreide redactie van goede
speurneuzen die de journalistieke brug slaan naar de actualiteit. Bovenal is
Jensen geen plaats in de RTL-programma-schema’s
gegund waarop het showtalent volledig de aandacht krijgt die hij waard is.
En daardoor glijdt de talkshow steeds
meer af tot een armetierig gevalletje van lawaai en gezwets dat Jensen zich
helaas laat welgevallen. De man heeft het in zich, en de uitstraling is er al,
om op amusementsgebied een van de grootste talkhosts
te zijn die ons land ooit heeft gekend.
En daarom is het zo jammer dat er
niemand binnen RTL is die, voorzien van het juiste niveau hem daartoe weet aan
te sturen met middelen als kwaliteit, deugdelijkheid, niveau, en andere
talenten. RTL mist dus zelf het talent om grote talenten tot volle wasdom te
laten komen.
Jensen moet dus blijven, waar dan
ook, doch in een omgeving die van hem de grootste maakt die in hem schuilt.
Tv-recensent
Vrijdag 21 maart 2008
MATTHIJS GAAT VOUSVOYEREN
Een heel klein incidentje.
Vermakelijk bovendien. En het komt bijna dagelijks voor. Gisteravond overkwam
het, eigenlijk als zo vaak, Matthijs van Nieuwkerk.
Maar nu met tegengas. Voor De Wereld
Draait Door waren uitgenodigd: Fred Teeven en
Harry van Bommel. Twee politici. Voor Mathijs was de één “je, jij, jou”, de
ander heette gewoon “U”.
De geachte afgevaardigde Mr. Fredrik (Fred) Teeven
(1958) maakte er een eind aan, en vroeg Van Nieuwkerk
om een verklaring:
“…Waarom zeg je nou JIJ
tegen hem en U tegen mij…”, daarbij wijzend naar de geachte
afgevaardigde Drs. Henricus (Harry) van Bommel (1962).
En Fredrik voegde er een vermoeden
aan toe: “…komt dat nou door mijn
stropdas, ook Van Bommel draagt wel eens een stropdas…”.
Zijn verbazing had nog meer reliëf
kunnen krijgen als hij het aantal dienstjaren in de Tweede Kamer als verschil
had opgevoerd: Van Bommel 10, en hijzelf 6.
Zelden een mond gezien zo vol van
tanden; het spreekorgaan van Matthijs van Nieuwkerk.
“Ik moet eerlijk zeggen,
ik weet niet waarom dat zo is”, sprak de presentator
verward, en vervolgens maakte hij een fout die nog veel groter is, “…hoe oud bent u eigenlijk…”, alsof dat
een rechtvaardiging kan zijn voor een verschil in benadering tussen Van Bommel
en Teeven.
En nadat gehoord te hebben (Teeven 49, Van Bommel 46), aansluitend de volgende
stommiteit:
“…dan is er geen enkele
reden dit te doen – ik zeg tegen beiden vanaf nu: U…”, om vervolgens gedurende de rest van het interview voornamelijk te kiezen
voor de veilige maar even incorrecte “jullie”-vorm.
Het liep allemaal gezellig hilarisch
af want met zijn natuurlijke charme weet Matthijs aan elk probleem een draai te
geven.
Het begrip tutoyeren
komt uit het Frans: (tu = jij en toi = jou). Het tegendeel ervan wordt wel
“vousvoyeren” genoemd. Dat is dus geen vies woord voor een blote man met open
regenjas, maar toch heeft omroepland er op de buis om onbegrijpelijke redenen
moeite mee. Terwijl in die kringen het onderscheid juist helder moet zijn.
Een reden om het eenvoudig te houden
laat zich vangen in het begrip “respect”. Welke talk-host-presentator
bij welke omroep dan ook dient dit in alle omstandigheden in relatie tot zijn
gast uit te dragen. En laten we maar meteen een norm stellen: boven de achttien
is het altijd U, daaronder zeggen wij wat we willen. Ook bij
jongerenprogramma’s – zeker daar.
Soms maakt een presentator aan het
begin van een interview voor zijn publiek duidelijk dat de gastheer/vrouw en de
gast elkaar al zeer goed kennen en dat daarom de jij-vorm
aangenamer is omdat dit het gesprek geloofwaardiger kan maken. Dan wringt het
niet zo. Het kan en mag, maar moet een zeldzaamheid blijven.
Wat niet kan is wat Marga van Praag vorige week nog in het NOS-journaal deed toen zij een langdurig gesprek had met
een groep ouderen op zeer hoge leeftijd, bovendien mensen met een lichte vorm
van dementie.
Zij vertrouwde ons kijkers toe met de
hoogbejaarden te hebben afgesproken over en weer jij en jou te zeggen. Dat is
om vele redenen onbeschaamd.
Deze mensen konden onmogelijk “nee”
zeggen tegen het voorstel van Marga voorafgaand aan de uitzending. Bovendien
moet je dat als presentatrice helemaal niet willen; ook deze gasten behoren te
worden gerespecteerd.
Men liep toch niet te winkelen bij
IKEA?
“Hij zegt meneer tegen
me”, hoorden we
jarenlang in een McDonald-reclame toen een ventje van
vijf voortreffelijk werd bejegend door de dienstverlener.
“Die vlegel noemt me
jij en jou”, zal de tachtigjarige hoogleraar daarentegen verbaasd zeggen als er een lomperd uit
omroepland langskomt voor een statement. Dat kan dus niet. En omdat bij dit
onderwerp grenzen niet arbitrair zijn te trekken, stellen we een duidelijke criterium. Boven de achttien dus.
Daar komt nog bij dat het vousvoyeren
bij jongeren die net rechtop kunnen staan een heerlijke grappige en
respectvolle plaatsing is, dit nog los van de educatieve waarde van
interviewprogramma’s en -onderwerpen.
Matthijs van Nieuwkerk
gaat dus van nu af aan het voorbeeld geven, zo beloofde hij.
Alles boven de achttien wordt U. Maar
ja, als dan tafeldame Sophie aanschuift van wie wij sinds deze week weten dat
haar grootste kunstje bestaat uit het zich masturberend laten filmen, dan
ontstaat er natuurlijk het probleem van de geloofwaardigheid.
Toch menen wij van niet. Want ook en juist dan schept het vousvoyeren de
“gewenste” en vereiste ruime afstand die nodig is tot de genode man of vrouw
aan de gesprekstafel. Zeker voor de kijker.
Heel modern is dat.
Tv-recensent
Donderdag 20 maart 2008
NOORDERLICHT: JAN KLAASEN EN KATRIJN
“Kijk mij eens leuk
moeilijke tekstjes zomaar snel foutloos voorlezen. Is het niet knap?”
Het ontbreekt er nog maar aan dat
Georgina Verbaan dit toevoegt aan haar autocue-gebabbel
in het VPRO-programma Noorderlicht (gisteravond 3e aflevering). Uit helemaal niets
blijkt dat Georgina ook maar iets snapt van de populair wetenschappelijke
onderwerpen waarop zij tekstueel wordt losgelaten. En medepresentator Pieter
van der Wielen trekt steeds meer een gezicht van: “…wat gebeurt me allemaal met dat type naast mij…ik
kan het ook niet helpen…”.
Maar los van deze poppenkast: langzamerhand staat nu ook de inhoud van
het programma zelf ter discussie, en dat is ernstiger…heel veel zelfs. Er klopt
geen hout van en de wetenschapsjournalistiek waarop de VPRO zich beroept en het
programma wordt van lieverlede een ware aanfluiting voor deze tak van sport.
De opening van de rubriek handelde
over de behandeling van neuro-endocriene
tumoren. Deze kankercellen groeien langzaam, gaan dan sproeien door het lichaam
(uitzaaien), veelal naar de lever, en zijn dan niet meer af te remmen.
Maar in Rotterdam, Erasmus Medisch Centrum, zijn ze een
stapje verder met behandelen en dat kunnen wij binnenkort lezen in het Amerikaanse vaktijdschrift Journal of clinical oncology, uitgegeven door de American Society of Clinical Oncology, aldus Noorderlicht.
En daarom is men in Rotterdam maar
eens gaan kijken. Met heel wat soep in de ogen want waar het om ging zagen ze niet. Want in de
afgelopen 8 jaar zijn er in Erasmus meer dan 400 patiënten uit de hele wereld
behandeld volgens een nieuwe techniek.
Noorderlicht volgde een Amerikaan, Larry Leach geheten,
die er al vier keer voor overvloog want volgens Noorderlicht is het Erasmusziekenhuis de
enige plaats in de wereld waar de behandeling wordt toegepast.
Het eerste niet geringe foutje van de
makers, want dezelfde nucleaire geneesmethode, voert men ook uit in Basel en
intussen ook op enkele andere plaatsen in de wereld.
Het principe van de behandeling is
dat er een radioactieve stof in het lichaam wordt gebracht die zich hecht aan
de betreffende tumoren en daar aan het vernietigen slaat.
Maar waar het allemaal om ging zagen
we niet. Ook niet hoe Larry Leach zijn inspuitingen
kreeg en twee dagen per keer (in totaal drie behandelingen) in de isoleerkamer
moest doorbrengen. Wel werd een foto van hem vertoond in zijn
speedboot in Amerika en troffen we hem aan onder een scan.
Dit scanapparaat heeft niets van doen
met de behandeling zelf, het is geen MRI- of CT-scan, het is een Gammascan
waarop heel grof na de behandeling is te zien of en waar de stof (somatostatine gekoppeld aan Lutetium)
zich heeft gehecht. Noorderlicht daarentegen deed het voorkomen alsof dit de behandeling was.
En toen kwam Dr. Kwekkeboom in beeld. Hij vertelde over de nieuwe techniek
van inwendige radioactieve straling letterlijk het volgende:
“…Wat we nu weten is dat er een
voordeel is in overleving van 4 tot 6 jaar. En dat is erg lang…”.
En hier
verzuimde Noorderlicht alles te
vragen wat er beslist gevraagd moest worden.
4 tot 6 jaar levensverlenging ten
opzichte van wat en welke datum?
Hoe hebt u dat vastgesteld?
Hoeveel mensen zijn er wel en niet
overleden voor, tijdens en na deze termijn?
Zou het niet kunnen zijn dat de
levensverlenging het gevolg is van de octreotide-inspuitingen
die de patiënt normaliter sinds zijn ziekte vierwekelijks al krijgt toegediend?
Hoe weet u zeker dat het de Lutetiumbehandeling is die dit resultaat oplevert en niet
bijvoorbeeld voedingsaanpassingen?
Wij
kunnen nog tientallen andere voor de hand liggende vragen bedenken die in een
wetenschapsrubriek thuishoren, moeten thuishoren, en hier niet werden gesteld
en dus ook niet beantwoord.
Het zou
nog veel erger worden. Het presenterende tweetal verwees aan het slot van het
programma naar de eigen Internetsite voor meer informatie. Die troffen wij dus
niet aan, maar wel het volgende onderstaande tekstje.
Maar het
inspuiten van radioactieve stof ter hoogte van de tumor doet Dokter Kwekkeboom dus juist niet. Het zou in de meeste gevallen
niet eens kunnen omdat de carcinoïdtumoren daarvoor
te klein zijn. Het grote probleem waarom het gevaarlijke radioactieve spul niet
in de buurt van de tumoren wordt ingespoten is, dat het via een infuus in de
arm gaat en dat de stof dan een baan door het gehele lichaam aflegt op zoek
naar de betreffende tumoren en uitzaaiingen waarbij het niet
geheel is uitgesloten dat er op andere plaatsen schade wordt aangericht.
Noorderlicht verkoopt dus nonsens.
Wat een
oelewappers bij Noorderlicht om deze
essentiële handeling zo anders te doen voorstellen. Zou het om deze reden zijn
dat wij er dan ook in het geheel niets van te zien kregen en het verder moesten
doen met tekeningetjes waarop de radioactieve stof, verkregen in Petten,
succesvol op weg is naar de receptoren.
En dan het volgende. Zijn de
patiënten op de hoogte van de nieuwe levensverwachting die Kwekkeboom
had berekend, en nog belangrijker, weten de patiënten het die nog niet voor de
behandeling in aanmerking komen.
Nee, niet één.
Patiënten hopen alleen maar en worden
niet in kennis gesteld van dit soort gegevens, zelfs de betreffende
patiëntenvereniging weet hier niet van.
En hoe staat het met de kennis ervan
bij de huisartsen die als eerste de diagnose kanker
moeten stellen of het vermoeden daarvan. De ziekte waar het bij deze neuro-endocriene tumorcellen om gaat heet veelal ”Carcinoïd Syndroom”. Maar in de gehele uitzending van Noorderlicht viel deze naam niet. Dus
hoe moet de eerste lijn, de huisarts, dan afweten van behandelingsmogelijkheden
als zelfs de naam van de ziekte achterwege blijft?
Wel gaf Kwekkeboom aan dat de symptomen ervan vaak zijn diarree en
een rood gelaat (flushes
c.q. opvliegers). En laten die opvliegers als gevolg van het “Carcinoïd Syndroom” nu precies parallel lopen met
verschijnselen van vrouwen in de overgang waardoor huisartsen deze vorm van kanker niet herkennen maar het afdoen als “overgang”. Het
zat allemaal niet in Noorderlicht.
We zagen gammafoto’s van de tumoren.
Links zwart en rechts wat vager, en de suggestie ging ervan uit dat de ene foto
zware tumoren laat zien en de rechter wat lichtere na de radioactieve
behandeling. Ook al onjuist.
Het verschil
in helderheid heeft te maken met de duur van het nemen van de foto die kan
oplopen van een kwartier tot anderhalf uur onder de scan.
Larry
kreeg ook een “vliegbrief” mee van de dokter omdat hij na de behandeling enige
tijd radioactief straalt.
De
patiënt en de arts vertelden dat hij bij de poortjes op Schiphol steeds wordt
opgemerkt en dat zou lastig zijn. Ook al mis. De poortjes op Schiphol melden
deze geringe radioactieve straling niet. Dat doen ze wél in de VS waar
patiënten eerst hardhandig tegen de kant worden gezet alvorens ze hun
“vliegbrief” kunnen laten zien.
Een Noorderlicht-onderwerp
met louter fouten, verkeerde informatie en valse
suggesties.
En dat
bijeen gedeclameerd door Jan Klaasen en Katrijn.
Kom op
VPRO, hoelang gaat dit belachelijke en ondeskundige geneuzel nog door.
Tv-recensent
Woensdag 19 maart 2008
KAFKA IS TERUG
En dus is nu de grote vraag weer of Michael de Jong, bijgenaamd De Klusjesman,
er verstandig aan heeft gedaan gisteravond zo open en bloot op te treden in NOVA en Paul & Witteman.
De man die de stelling betrekt:
"Ik ben bespuugd,
collega's probeerden me aan te rijden. Wij worden kapot gemaakt", zou daarmee wel eens zijn risico’s op verdere narigheid, nu hij ook
voor de rest van Nederland herkenbaar is geworden, kunnen hebben vergroot.
Want ook al blijft Ernest Louwes volgens ons
rechtssysteem schuldig aan de moord op de weduwe Wittenberg,
degenen die geloven in diens onschuld en Michael de Jong verdenken als dader,
met als belangrijkste aanklager Maurice de Hond, zijn allerminst van plan hun
denkbeelden bij te stellen. En daarmee keert de rust in huize De Jong bepaald
niet terug.
Hij zei het ook zelf al bij NOVA na het horen van de uitslag: “…dit is weer een punt, dit is weer een
stukje, wij zijn hier niet mee klaar…”.
Vandaar de vraag…is het wel zo
verstandig van deze laatste om zich gisteravond al zo prominent te laten zien
en horen op de televisie en misschien zelfs: was het wel zo verstandig en
verantwoord van NOVA en Paul & Witteman hem visueel aan
Nederland voor te stellen als publiekelijk niet onomstreden object in de
Deventer moordzaak.
Maar omdat de betrokkene zelf de
televisiepubliciteit kiest kan programmamakers natuurlijk geen
verantwoordelijkheid in de schoenen worden geschoven voor de gevolgen. Dat zou
hooguit het geval kunnen zijn bij een slechte behandeling van het onderwerp. En dat was verre van wat ervan kan worden gezegd.
Nadat de President van de Hoge Raad, W. Davids, had gesproken voerden de
journalistieke rubrieken op de televisie alle betrokkenen mee naar de volgende
fase. Ernest Louwes zelf natuurlijk, zoals aangegeven
Michael de Jong, diens advocaat, rechtsgeleerden en ook natuurlijk Maurice de
Hond bij Pauw & Witteman.
Immers de Hoge Raad had uitgesproken:
“…dat er geen nieuwe feiten zijn die
heropening van de moordzaak rechtvaardigen...”.
Maar dat was het punt nu juist dat al
die tijd door De Hond naar buiten was gebracht. De feiten zelf deugden niet;
fouten in politieonderzoek, onzekerheden over DNA-sporen,
volgordes in gebeurtenissen die niet waar konden zijn etc..
Terwijl het De Hond verboden is er nog verder over te praten, mag hij er
wel over denken. Gedachten zijn nog steeds vrij in Nederland. Maar hij mag weer
niet al te duidelijk beschrijven wat hij bezig is te denken, en al helemaal
niet wat hij voor conclusies aan zijn denkproces verbindt.
Het is voor hem een Kafka-wereld geworden, maar voor ons kijkers ook een
beetje.
Want het staat De Klusjesman nu
legitiem vrij de aanval op De Hond te openen zonder dat de opiniepeiler op
juridische gronden zich met een eigen redenering daartegen voluit mag en kan
verzetten. Hij mag nooit meer het achterste van zijn tong laten zien.
En daarmee zijn wij allemaal
enigermate in de wereld van Kafka terechtgekomen, een
Hollands rechtsgebied dat niet kán kloppen. Vandaar dat Michael de Jong er
gisteravond misschien tóch verstandiger aan had gedaan zich een poosje gedeisd
te houden.
Want wanneer iemand wordt beknot in
zijn vrijheden te menen en te denken wat hij wil vanwege het daaraan gekoppelde
Staatsverbod zich erover te uiten, leidt dat gegarandeerd tot een andersoortige gedragsexposure die weer een nieuwe juridische
onbeheersbaarheid oproept.
En je moet er toch niet aan denken
dat er zich ooit een dader meldt die nog niet was verdacht. We kunnen dan ons
rechtssysteem wel opdoeken.
Wij volgden het gisteravond allemaal
op de televisie en werden er heel angstig van.
Tv-recensent
Geachte TV-recensent,
Zeer ware woorden! Er is in ons land een ongeschreven gouden staatsregel
die je niet moet overtreden: Het is verboden je als klokkenluider te
profileren, op welk gebied dan ook.
Als je je daar niets van aantrekt zal op alle
mogelijke manieren geprobeerd worden je de mond te snoeren.
Wat de HR betreft is er een al meer dan tien jaar oud boek van Freek Bruinsma samen met Utrechtse rechtenstudenten: 'De Hoge
Raad van Onderen'. Daarin staat bijv. de zin te lezen:
'Wat is dat voor rechtspraak die geen recht hoeft te doen aan echte feiten,
maar slechts aan juridische reconstructie?'
Hoogachtend,
Henk Boenders, den Haag.
Dinsdag 18 maart 2008
HOTELLEVEN BEST AARDIG
Het zijn
van die televisieniemendalletjes waarvan er dertien in
een dozijn passen. En hiervan krijgen wij zelfs vijf dozijnen. Zonder aarzelen
bedacht, gemakkelijk van een plot voorzien want ze kunnen niet mislukken omdat
de lat niet boven het maaiveld uitkomt.
De een brengt ze onder bij de categorie
“soap”, de ander noemt het “amusement”, maar het mag ook “reality-televisie”
worden genoemd. Het is van alles een beetje, maar hoofdzakelijk niks.
En toch is de serie Hotel van
SBS die gisteravond in de vroege vooravond van start ging (18.30 uur) alleraardigst om erop af te stemmen.
Bovendien bevat het voldoende rodedraad-elementen om ernaar te blíjven kijken; voorlopig
althans, want zestig afleveringen vergt wel erg veel van iemands tijd.
Maar juist dit grote aantal getuigt
van een zekere moed bij SBS om een sprong in het diepe te wagen, want het Hotel-avontuur
kan alle kanten uit en dus ook die van de achterdeur waardoor het zomaar op
enig moment ongemerkt verdwenen kan zijn.
Waar gaat het om. Het programma Hotel voorziet helaas niet in de allure
of creativiteit van Falwty Towers. In de verste verte niet. Het
gaat om échte hotels, drie stuks, van de groep NH-hotels.
Hoe werken de mensen daar met elkaar samen en staan ze de
leiding, zichzelf en de hotelgast ten dienste.
Gefilmd worden de dagelijkse
werkzaamheden van alle beroepsgroepen binnen een groot hotel, maar dan zodanig
dat er een repeterende herkenning is in de personages die wij kunnen volgen.
Een van de aardige vondsten is dat werknemers soms verplicht zijn de taken van
andere loontrekkers over te nemen zodat zij aan de weet komen hoe het er in
alle onderdelen van een hotel aan toegaat en hoe zwaar en ingewikkeld het werk
van collega’s soms is.
Dus wij werden getrakteerd op het
eerste kamermeisje ter wereld dat duidelijk een geüniformeerde man was,
weggeplukt vanachter de portiersbalie en die zagen wij hopeloos in de weer met
de stofzuiger om de kamers te reinigen en deze nachtportier leerde ook de
bedden opmaken.
Francis, de nieuwe desk manager, wordt er begeerd door portier Renato en die laat zijn gevoelens voor zijn onbereikbare
liefde de vrije loop, want het zijn niet alleen de gasten die er vaak voor de
hartstocht komen, er gebeurt nog meer in deze hotels, en vooral achter de
schermen.
Daar bevinden zich bijvoorbeeld ook honderden opladers
van scheerapparaten, mobiele telefoons, pda-agenda’s,
I-pods en I-phones en wat
al niet meer, die er standaard zijn vergeten en dus achtergelaten door
hotelgasten.
Zakken vol, elke maand weer, gemiddeld 65 stuks per maand per hotel. De
apparatuur wordt nooit als vermist opgegeven, kennelijk omdat de vergeetachtige
gast ook wilde vergeten dat hij hier logeerde.
Bij het grootvuil dus.
De sympathieke Jean is Hoofd Housekeeping en
deelt overal alert standjes uit omdat de Aziatische kamermeisjes wel goed zijn
voor hun werk maar soms op de douchedeur een vingerafdruk achterlaten of twee
vreemde haren vergeten te ruimen van de wastafel.
Immers, de allochtone mevrouw mag dat wel doen in een “gewone kamer”
maar niet in een “special room” want dat is andere koek.
De lieverd lacht dit dubieuze
onderscheid van haar af en hervat zonder morren haar poetsactiviteiten.
Niettemin raken de afvoerputjes soms toch verstopt. Maar dat is omdat wij
gasten er van alles in afvoeren zoals sigarettenpeuken en braaksel, zo viel er
te leren.
En daarvoor hebben de NH-hotels de wat sullige
Mark in dienst die als “technisch medewerker” de putjes reinigt, om de een of
andere reden kasten van links naar rechts versjouwt, en voornamelijk laat weten
niet te begrijpen waarom er op deze aardbol plaats voor hem is vrij gemaakt.
Kortom, het kan een alleraardigste
serie worden, zwaar gesponsord natuurlijk zodat de echt grote misverstanden en
onaangenaamheden van het verblijven en werken in een hotel onzichtbaar blijven,
maar wij krijgen toch zoveel informatie aangeleverd dat respect en begrip voor
iedereen die er werkt absoluut kunnen toenemen.
Maar wat jammer dat het geluid weer
erbarmelijk is. Hele zinnen van de gefilmde medewerkers zijn soms nauwelijks te
verstaan door verkeerd of amper vakmatig microfoongebruik en dat geeft het
programma een nare ingeblikte en holle klankkleur die veel af doet aan de sfeer
die er werd beoogd op te roepen.
Dus hebben wij bij de aftiteling in
het bijzonder gelet op degenen die hiervoor verantwoordelijk zijn. En wat zagen
we: iedereen kreeg een keurig plaatsje, behalve de mensen die deze productie in
technische zin op locatie hadden vervaardigd, te weten: de cameralieden en de geluidstechnici.
Wij mochten het van de aftitelaar
c.q. samenstelllers niet aan de weet komen; wél wie
de stagiaires waren.
Is het uit schaamte voor het matige
kwalitatieve aandeel van hen of willen deze verantwoordelijken er zelf niet op
aangesproken worden en hebben ze verzocht hun naam en toenaam achterwege te
laten?
Misschien dat er door SBS ook nog
eens een serie gemaakt kan worden over de taken en dagelijkse bezigheden van
dit soort vaklieden. Wat bij een complete hotelketen kan, moet bij een
televisiebedrijf zelf toch ook kunnen?
Zodat wij kijkers wat beter kunnen
begrijpen waarom het geluid kennelijk zo armetierig slecht moet zijn. Immers,
er moet een bedoeling achter schuilgaan, want aan het enorme arsenaal van
apparatuur en huidige opnametechnieken kan het niet liggen.
Men moet er iets mee vóór hebben om
het onder de maat te houden.
Maar wat? Dat blijft maar een
mysterie.
Tv-recensent
Beste TV-recensent,
Even een reactie op je veronderstelling dat t.v.-vaklieden wegens onbekwaamheid bewust niet vermeld
worden op de aftiteling van diverse programma's.
Ik kan je melden dat degene die eventueel deze beslissing nemen
menigmaal door die zelfde vaklieden van de verdrinkingsdood gered zijn.
De enige reden is een puur commerciële en dat sinds de intrede van de
commercie in t.v.land.
De brandweer van Aalsmeer en de man die de bloemetjes
voor de set levert zijn veel interessanter om te vermelden dan al die
gemotiveerde mensen die met hart en ziel aan een productie werken
maar door een ander bedrijf dan het hunne ingezet worden.
Daarentegen was ik blij dat ik mijn handtekening onder menig
commercieel wanproduct in het verleden niet hoefde te zetten.
Hartelijke groet,
Henk Eitink
1st cameraman b.d.
nts, nos, nob, dutchview
Maandag 17 maart 2008
STANDAARD ONLOGISCH
Met de nieuwe rubriek van Alberto Stegeman, hoe iemand aan zijn recht komt, herleven de oude
tijden van Koning Klant van Wim
Bosboom. Gisteravond in nummer drie van “Da's je goed recht” (SBS – 21.30 uur) maakten we als
openingonderwerp kennis met het “Wrak van de Weg”, maar omdat er nog minder
werd opgelost dan 30 jaar geleden hielden wij het met de aanpak van Stegeman sneller dan gehoopt voor gezien.
Televisie in dit genre is gedurende
drie decennia slechter geworden in plaats van beter. En voor de rechtshulp
geldt hetzelfde.
Mitchell koopt voor € 3500,- een oude auto die op het eerste oog al uit elkaar dreigt
te vallen van ellende. Van alles is er, ook zichtbaar, mis maar er wordt toch
gekocht. Problemen dus. Deze worden niet opgelost door de verkoper. Al met al
loopt de schade op tot € 4000,-.
En ook de kilometerteller bleek te zijn teruggedraaid van
“Ruim een ton”, zeggen ze in die kringen.
Erg dus. Alberto
Stegeman erop af. En wat doet de SBS-televisiemaker?
Hij zoekt de garagehouder op met een
verborgen camera. Die wordt zó slecht verborgen dat de verkoper vanaf de eerste
seconde de apparatuur in de smiezen heeft, en dat ook zegt tegen Stegeman.
Deze ontkent dat op zijn beurt niet, want de cameraman loopt gewoon heen
en weer bij de voorstelling, maar blijft niettemin onder het mom van
“verborgen” doordraaien met de voor een ieder zichtbare camera.
Domkopperij, zinloos, aangejaagd door louter effectbejag in plaats van pogingen tot
een oplossing.
“…U neemt dit gewoon
lekker op…u probeert mij erin te leggen…”, aldus de garagehouder.
En het werd nog uitgezonden ook. Stegeman staat met
zijn mond vol tanden.
Er volgt een gesprek dat grenst aan idiotie, waar beide partijen naar
hartenlust aan meedoen. De verkoper betrekt de stelling dat hij altijd auto’s
verkoopt met “de kilometerstand
onlogisch”. Immers, hij heeft het wrak ook maar van iemand anders overgenomen
en die kan wel met de teller hebben geknoeid. Ja toch? (On)logisch
toch?
En hij formuleert het nog
duidelijker:
“…Nou tegenwoordig gaan
alle auto’s bij ons in de verkoop als -standaard onlogisch-.
Want wij vertrouwen het zelf ook niet…”.
Dus wat zeurt de klant.
Maar de rubriek van Alberto Stegeman wordt met instemming van het Commissariaat voor de
Media gesponsord door DAS-rechtsbijstand. Dus er komt
een mevrouw in beeld die namens DAS dat varkentje wel even zal wassen.
Zij geeft de gedupeerde koper als
volgt hoop: “…Je hebt niet die auto
geleverd gekregen die je hebt gekocht. Je kunt je garage erop aanspreken…”.
Tjonge tjonge,
wat een rechtshulp.
Dank je de koekoek, de gedupeerde mag
de leverancier erop aanspreken. Maar hoe dat moet? Toen was de DAS-mevrouw alweer verdwenen. En dat is dan het raadsel wat
wij kijkers daar bovenop nog eens tevergeefs aangeboden kregen.
Dus de verzekeraar noch Stegeman adviseren de gedupeerde onmiddellijk naar de
rechter te stappen omdat het juridische handelsprincipe “standaard onlogisch” in geen enkel wetboek rechtsgrond heeft. Men
neemt genoegen met een praatje voor een zichtbare verborgen camera die voor
kijkers en omstanders zichtbaar onverborgen bleef.
Uiteindelijk is de garagehouder
bereid € 1500,- aan te bieden. Een verlies dus van € 2500,- voor de koper omdat
hij zo sukkelig was Alberto Stegeman
en DAS in de arm te nemen.
In beeld komt Alberto nog wel even zeggen dat
de koper en zijn vader “nu blij zijn”,
en vervolgens: “…wij kunnen op deze
manier de zaak positief afsluiten…”.
Juridisch Nederland lag intussen kromgillend en brullachend van
plezier dwars op de bank over zoveel onkunde van Da’s je goed recht en DAS
zelf. Weer een consumentenrubriek erbij, maar dan nog slechter dan er bij de
commerciële omroepen toch al aan dit soort programma’s kwam en weer verdween,
en in ieder geval zodanig inferieur dat wijlen Wim Bosboom zeker een nacht lang
heeft liggen woelen in het hiernamaals.
Ruim dertig jaar consumentenrecht op
de televisie, en dít is in 2008 wat programmamakers en verzekeraars ervan
hebben begrepen.
Standaard onlogisch.
Tv-recensent