Zaterdag 15 maart 2008
ZINKENDE SCHEPEN
De Leugen Regeert is op sterven na dood. Nu van lieverlede het ook bij de VARA zelf
begint door te dringen dat het wel mooi is geweest met deze journalistiek
onzuivere rubriek kan het vallen van het doek niet lang meer uitblijven. Maar
hoe journalistiek miezerig, armetierig en treurig door onbetrouwbaarheid “De Leugen” ook is, het was wél televisie.
Wanneer wij even vergeten hoe de VARA eigen producties die
in dit programma ter sprake kwamen met een doorzichtig valse insteek steeds
manipuleerde, hoe fouten in de programma’s van Felix Meurders zelf er
onbesproken bleven of werden rechtgepraat, er was toch vaak zoveel tumult dat
de kijker aan het denken werd gezet, ofschoon meer dan waarschijnlijk nooit in
de beoogde richting van de makers.
Sympathie of antipathie voor een
stelling of probleem pakte door de eenzijdige aanpak meestal averechts uit.
En daarom was en is het een
ongelukkig mediaprogramma.
Daar komt nog bij: een journalist die
nog nooit een stukje voor een dagblad heeft geschreven, ik herinner mij dat in
elk geval niet van Felix Meurders, neemt er wel de maat van andere en soms zeer
gereputeerde journalisten. Meurders (62) zelf is geen journalist noch was hij
opgeleid in die richting. Maar nu wel dus de Godfather
spelen van journalistieke normen, waarden en ethiek. Brrrrr.
Vandaar dat het altijd fout gaat in De
Leugen Regeert; elke uitzending weer.
Gisteravond (Ned. 2 – 21.20 uur) zagen wij er weer treffende voorbeelden van;
discussies die louter chaos opleverden (de zaak Kouwenhoven),
of onderwerpen die niet werden afgemaakt waardoor de zogenaamde mediaraad er
voor Piet Snot bij zat (magazine Linda versus Privé).
Ongeleid vuurwerk was het wel. Het Gerechtshof in Den Haag had Guus Kouwenhoven
vrijgesproken van het medeplegen van
oorlogsmisdrijven in Liberia. En nu stond dus in De Leugen Regeert de Nieuwe Revu-journalist
Arnold Karskens terecht. En daarmee werd hij het
slachtoffer van Meurders aanpak. Felix liet Kouwenhovens
advocaat Inez Weski maar
uitrazen op het blazoen van Karskens zonder een
redelijk evenwicht tussen hoor- en wederhoor na te streven. Zo gaan die dingen
als er geen goede journalist aan te pas komt.
Kouwenhoven zelf bleef namelijk op
de tribune zitten, maar gelijk had hij, want zijn raadsvrouw Weski voelde zich zodanig in de winning mood
dat zij iedereen en alles met juridische argumenten onder de tafel mepte.
Karskens had beter thuis kunnen blijven, want Felix liet de confrontatie geheel
uit de hand lopen, en dus speelde Mr. Weski een
thuiswedstrijd en bleef de kwestie, maar was het nog wel een kwestie,
onafgemaakt.
De “De Leugen Regeert” kon op geen enkele manier waarmaken welke
leugen er had geregeerd en door wie die was begaan.
Zinloos geweld dus.
Het boeiendste onderwerp was trouwens gefilmd en leidde in de studio tot
geen enkele discussie. Het weekblad Privé had, met bronvermelding, grote delen
overgeschreven van een interview dat Cornald Maas had
met de moeder van de overleden actrice Frederique Huydts
in het glossy magazine Linda. Mag dat.
“Ja”, meende Evert Santegoed, de hoofdredacteur van
Privé (rechts).
“Dit valt binnen het
citaatrecht”.
Dat laatste werd van een kanttekening voorzien door media-advocaat
Stefan Kalff die dit bestreed om een geheel andere
reden. Privé was “vergeten” de naam van de interviewer Maas er bij te noemen.
En dat zou in strijd zijn met het “persoonlijkheidsrecht”.
Gezever dus op de vierkante
millimeter. Want zou Privé dit wel hebben gedaan, dan was het stuk dus evenzeer
verschenen.
Het ging Cornald Maas dan ook helemaal niet om
de juridische achtergrond van de publicatie maar zoals hij zei: “om de ethische kant van de zaak”.
Mensen durven zich misschien niet
meer door hem voor een ander blad te laten interviewen omdat dit het risico
inhoudt dat zij uiteindelijk toch in Privé terechtkomen, aldus zijn
hoofdbezwaar tegen de werkwijze van Privé.
De mediaraad zat er voor Jan Joker bij want nu er eindelijk
eens een onderwerp op de rol stond dat diepgaand geanalyseerd had kunnen en
moeten worden werden de twee ingehuurde journalisten, Jeroen Smit en Frits van Exter, hierover niet het woord gegund door Meurders.
Het citaatrecht is momenteel
wereldwijd een hot issue. Wat mag er nu precies wel en
niet worden overgenomen uit andere media.
Met name Boulevardachtige bladen, rubrieken en programma’s varen wel bij de
ingewikkeldheden hierover. En wat te denken van Internet met de miljoenen weblogs die bijna uitsluitend het leven weten te rekken met
plagiëren of het zogenaamd citeren.
Meestal bestaat de inhoud volledig
uit wat geheel of gedeeltelijk is overgeschreven uit andere bronnen.
En dat betreft niet alleen het geschreven woord. Ook bewegende beelden
en foto’s kunnen onder het citaatrecht vallen.
Zo zagen wij gisteravond het VVD-tweede kamerlid Hans van Baalen in Netwerk.
Onze stelling is al een paar jaar dat
hij met zijn optredens, uitmonstering en sympathieke
look veel weg heeft van Billie Turf.
Om die stelling te kunnen onderbouwen
en te koppelen aan de actualiteit van gisteravond mogen wij als columnist best
een screenprint van de geachte afgevaardigde Turf maken omdat dit onder het
citaatrecht valt.
Wij doen dat bovendien door de
vermaarde Billie Turf ook zelf eronder te plaatsen. Zouden wij die plaatjes
achterwege laten dan was onze stelling op lucht gebaseerd en zouden wij de
lezer bovendien de mogelijkheid van een zelfstandig oordeel onthouden.
En daarom is het citaatrecht nuttig.
Maar wij zouden in de fout gaan
indien wij zouden beweren dat het nevenstaande bootje, zonder naar een
programma van gisteravond te verwijzen, waarin Billie als captain de koers
bepaalt, geheel is gevuld met de VVD-fractie in de Tweede Kamer omdat dit geen
citaat is maar een handig misbruik van een grappige tekening ooit door een
kunstenaar met rechten hierop gecreëerd voor een ander.
Dat het VVD-smaldeel
met een gelijkende Turf aan het roer ook in werkelijkheid en fysiek nog verder
zal zinken versterkt onze positie niet wanneer het tot een civiele procedure
zou komen omdat wij een prent die een ander toebehoort en hier weinig mee van
doen heeft ongevraagd gebruiken.
Hoe het ook zij: het eerder en dieper
zinken van Billie’s bootje dan De Leugen Regeert valt niet te verwachten.
Tv-recensent
Beste TV-Recensent,
Die vergelijking tussen Hans van Baalen en Billie Turf is inderdaad
opmerkelijk. Ik had 'm zelf ook al eens in de serie 'döbbels'
gepubliceerd: http://meuk.web-log.nl/meuk/2008/01/dbbels.html
Met vriendelijke groet,
Stijn Vossen
Aan de tv-recensent.
Gelijk hebt u. Maar let op: de grens tussen wat wel en niet mag worden overgenomen
bijvoorbeeld op Internet is wel degelijk behoorlijk scherp. Veel van die
weblogs zijn in overtreding. Kijk eens naar de media
weblog http://medialog.blogspot.com,
dat is gewoon een ordinaire knipselkrant. Het zijn allemaal verhalen die
overgeschreven zijn uit de bladen of andere websites, vaak verminkt en niet
altijd met de juiste bronvermelding waardoor het lijkt alsof die lui het zelf
hebben geschreven.
Maar al zouden de
bronnen wel altijd worden vernoemd, dan nog mag het niet.
Want u weet:
knipselkranten vallen wel degelijk onder het “auteursrecht”. Dat is lang
geleden al tot in hoogste instantie uitgemaakt.
Men is dus
strafbaar en men kan zich niet beroepen op een citaatrecht. Dus als men daar
een forse rekening deponeert zal die betaald moeten worden.
En dat wordt dan
het einde van vele duizenden laf kopiërende weblogs
die zelf geen teksten kunnen bedenken.
Gegroet,
Tjeerd Godschalk (bedrijfsjurist)
Voor de TV-recensent:
Nooit
heeft Felix Meurders duidelijker blijk gegeven van zijn totale onbekwaamheid
als neutraal gespreksleider. Tenenkrommend
ergerlijk!
Nico.schats@wanadoo.es
Vrijdag 14 maart 2008
MARGA VAN PRAAG OP DREEF
Het komt zelden voor, maar soms zie je iets op de televisie dat er nog
niet eerder was, iets dat bovendien betekenis heeft. Gisteravond gebeurde en
passeerde het zomaar. Als slot van het NOS-journaal
van 20.00 uur was de beurt aan Marga van Praag. Meestal is dat een zapmoment want dan verschijnt er bij grove veronachtzaming
van belangrijker nieuws een overbodige feature (in haar geval een lang
onderwerp met een gekunstelde knipoog), maar nu was het
televisie kijken met beide ogen en oren open, en interessanter dan alles wat
eraan voorafging.
Alzheimer Nederland is vorig jaar gestart met de campagne 'Herken dementie op
tijd'. Sindsdien praten veel dementen en hun partners of kinderen met elkaar in
één van de 75 Alzheimer-café's die Nederland intussen
telt. Marga van Praag bracht in beeld hoe het communiceren
gaat met ouderen in de beginfase van de gevreesde ziekte waaraan 270.000 mensen
lijden.
Van Praag deed dat middels
een groepsgesprek met de camera erbij en wij hielden ons hart vast. Ten
onrechte bleek al snel. Marga wist binnen een oogwenk door te dringen tot de
steeds verder afliggende zielenroerselen van de bejaarde patiënten. En ze koos
daarvoor de techniek die ze altijd al toepast, maar dan vaak bij onderwerpen
die niet erg thuishoren in een NOS-journaal,
Recht-toe-recht-aan-vragen zonder valse reserves of zieligheidnuances:
“Wat kun je niet meer
wat je vroeger wel kon, voordat je dementie had?
Hoe zien jullie de
toekomst?
Als je een been breekt
vraagt er altijd wel iemand, hoe gaat het met je been. Maar vraagt iemand wel
eens aan jullie: hoe gaat het met je Alzheimer?”
Of wat te denken van:
Het lijkt mij vreselijk
als je niks meer weet. Maar dat is wel jullie toekomst. Denk je dan niet “was ik maar dood”?
Nooit eerder gezien dat een groep
ouderen die in wisselende zwaarte al getroffen worden door dementie hier solo
en collectief op kunnen ingaan, en de antwoorden die zij gaven deden voor velen
ongetwijfeld een volstrekt nieuw licht werpen op de ernst en gradaties van Alzheimer.
Patiënten die nog konden meedelen waarom het communiceren steeds
moeilijker wordt, en waarom het alleen boodschappen doen, fietsen of autorijden
verleden tijd is, of zoals één van de vrouwen nog wist te reconstrueren:
“…Bij mijn verjaardag
was het met de visite gloria victoria, maar toen ze
allemaal weg waren bleek niemand te hebben gevraagd hoe het met mij was!...”.
Een noodkreet dus om andere
omgangsvormen met Alzheimerpatiënten.
Het zat allemaal zomaar in het NOS-journaal en
Marga van Praag was geweldig op dreef in een tak van journalistiek die er
misschien eigenlijk niet thuishoort, en waarmee zij misschien veel beter de
zendtijd kan overnemen van het maffe spelletje De Geheugentrainer van MAX, waar de
voorzitter van deze omroep, Jan Slagter, steevast
zijn uitzending besluit met een mop voor te lezen van Sam en Moos. Wat een
belediging voor de ouderen. Bovendien pakt het programma De Geheugentrainer in de praktijk uit als Slaapcursus voor Bejaarden. En daar blijken, zo zagen we bij Marga,
zelfs beginnende dementen nog niet aan toe te zijn.
Van Praag, intussen ook al weer 61,
is de dochter van de zanger Max van Praag en werkte vanaf 1968 bij de VARA-televisie. Ze presenteerde de programma's Fanclub en De Jonge Onderzoekers, en deed redactiewerk voor Twee voor Twaalf en Hoe bestaat het. Dankzij een enorme portie eigengereidheid, een
echtgenoot die bij de Volkskrant als journalist media-nieuws
volgde en een familiekring van muziek en sport, kwam zij in 1981 terecht bij
het Jeugdjournaal en in 1996 volgde
de stap naar het NOS-journaal.
Een enkele keer kwam ze negatief in het nieuws zoals met haar
onbeheerste belediging aan het adres van Willem van Hanegem: "van Hanegem is zo onbetrouwbaar als de
neten", hetgeen haar bij de Kort
Gedingrechter op een schadevergoeding van 2500 gulden kwam te staan.
Het tekende niet zozeer haar
overmoedigheid maar eerder haar uitbundige spontaniteit die zij nogal eens ten
koste van “even wat langer nadenken” de vrije loop laat.
Maar in dat laatste schuilt tegelijk haar kracht als wervelend optredende
programmamaakster.
Het is eigenlijk jammer dat Marga van
Praag met al haar talenten uiteindelijk terechtkwam bij het NOS-journaal waar zij als
nieuwslezeres toch niet echt uit de verf kwam op de manier zoals sterren als
Sacha de Boer en Hennie Stoel dat doen en deden. En ook haar specials aan het
slot van menig journaal wrongen enorm met de formule van deze nieuwsrubriek.
Maar haar schitterende manier van
journaaloneigenlijke en andersoortige interviews zoals in het onderwerp van
gisteravond bewijst weer eens dat Marga alsnog een meer waardevolle plek
verdient binnen het bestel.
Dat hoeft niet eens een eigen
programma te zijn, maar als zij optreedt als achtergrondverslaggeefster binnen
rubrieken die haar ook qua tijd meer ruimte kunnen bieden, hebben wij van een
Marga van Praag in de vorm van die van gisteravond, in de toekomst nog heel
veel plezier.
Tv-recensent
Dinsdag 11 maart 2008
EEN SLECHT GEHEUGEN
Het had ook wel een ietsje minder gekund.
De jubelende en solidaire
feestvreugde in Hilversum over de terugkeer van Studio Sport bij de NOS.
Natuurlijk mag de NOS-directie
(Jan de Jong –rechts-) buitengewoon
worden gecomplimenteerd over het terugwinnen van de belangrijkste
voetbaluitzendrechten, maar was het nu echt nodig om een avond lang in
werkelijk alle uitzendingen die live op de antenne werden gezet zo exorbitant
te jubelen over de kwaliteiten van de NOS-sportjongens
en daarmee af te geven op die welke het momenteel bij RTL toch behoorlijk
bekwaam doen.
De gifbeker moest tot de bodem worden
leeggedronken, door de huidige makers van de eredivisiesamenvattingen op de
zondagavond bij RTL. De ex-Talpa-Tien en thans RTL-presentatoren en verslaggevers kregen er impliciet
urenlang ongenadig van langs. Het werd een mediale afstraffing voor drie jaar
sportgeklungel waarin geheel Hilversum gisteravond schaamteloos en uitbundig
participeerde, tot in de late uurtjes bij Pauw
& Witteman aan toe.
Maar is het wel zo slecht wat Humberto Tan, Jan van Halst, en al die andere verslaggevers
rond de velden momenteel doen bij RTL. Nee, dat was en is het niet. De
eredivisiesamenvattingen op zondagavond om 19.00 uur worden er momenteel beter
verzorgd dan ooit in het verleden te zien was bij de NOS. Dit, uiteraard met
uitzondering van de reclameblokken die nu eenmaal onvermijdelijk zijn.
Nu het drama van Talpa-Tien al weer een poosje
achter ons ligt en de beleidskneuzen uit dat bedrijf nauwelijks meer van zich
laten horen, kunnen de voelhorens van de sportliefhebber geheel worden gericht
op de gecorrigeerde manier waarop RTL4 een voortzetting geeft van de sport op
de zondagavond. Alle fouten die er bij Talpa waren
gemaakt kunnen nu worden vermeden, hersteld en voorkomen en er is eindelijk
enige consensus bereikt met de kijker.
Dus in zoverre valt er wel wat af te
dingen op het carnaval waarin Hilversum zich nu heeft begeven.
Want het schijnt te zijn vergeten dat
er drie jaar terug behalve de commerciële aanlokkelijkheden nog meer redenen
waren om het voetbal van de NOS af te snoepen. Er was een toenemende weerzin
gegroeid tegen de inhoudelijke aanpak van Studio Sport.
Presentatoren als Mart Smeets kregen steeds meer kritiek voor hun vooringenomen en voorspelbare maniertjes en standpunten.
De tv-verslaggevers waren vastgeroest in sjablonen en irritante gewoontes en
van enige vernieuwing was al helemaal geen sprake meer.
Er viel aanvankelijk zelfs heel wat
enthousiasme te registreren voor de overname door Talpa van het voetbal op de
zondagavond om 19.00 uur. Dat dit niet lang zou duren, nog niet één uitzending
zelfs, is een andere kwestie. Talpa wilde ook de kijkcultuur in Nederland
veranderen, en dat was een grote stap te ver.
Daarom gisteren maar eens goed geluisterd naar de inhoudelijke plannen
van de NOS. En die konden vooralsnog op weinig enthousiasme rekenen als het
ondergetekende betreft. Mart Smeets komt terug in zijn rol als presentator van
Studio Sport. Men kan dat toch onmogelijk een vernieuwing noemen.
Bij Pauw & Witteman verklaarde Tom Egbers
gisteravond het best leuk te vinden als de analist Jan van Halst bij Studio
Sport zou komen. Maar in één adem verwoordde hij de onmogelijkheid daarvan
omdat, zoals Egbers liet weten: “…er zijn nu bij Studio Sport heel veel mensen gekomen die
doorgeleerd hebben voor voetbalpatronen…”.
En Tom noemde daarbij expliciet de
naam van Youri Mulder, nota bene de man die het al sinds zijn voetbalgeboorte
niet klaarspeelt ook maar één zin samenhangend af te ronden.
Nog vreemder was de aankondiging van Egbers dat wij straks geen shots meer van vier seconden te
zien krijgen omdat, zo had hij vastgesteld, “…kijkers
daarbij gaan gapen…”.
Dit, terwijl de irritatie van veel
kijkers juist wordt veroorzaakt door een idiotie aan te snelle schakelingen en
beeldovergangen waar geen logica achter schuilgaat. Een roep om snellere
jongens dus, en die gaan we in plaats van minder nóg meer krijgen. Een
tegenovergestelde beweging is vereist.
Het zijn de eerste twijfelachtige
erupties over nieuwe plannen waarbij het verleden kennelijk wordt
veronachtzaamd. En wat de beste verslaggevers betreft: die zitten nu juist
allemaal bij de concurrentie, en daarover liet de Algemeen Directeur van de NOS
Dielessen weten:
"…ze zijn inmiddels zo opgenomen in een commerciële waaier dat het
niet logisch zou zijn om ze nu weer terug te halen".
De arrogantie begint dus weer van
voren af aan, nu al. Een Berufsverbot voor kwaliteit.
Natuurlijk behoren de samenvattingen van de eredivisie thuis bij de NOS,
maar het is vooralsnog een grove vergissing te denken dat dit inhoudelijk en
technisch een kwalitatieve verbetering of vooruitgang garandeert. Daarvoor ligt
de situatie van drie jaar terug nog te vers in het geheugen.
En hoe iets twijfelachtig kroms recht
kan worden gepraat liet onze Minister van Financiën Wouter Bos gisteravond al
horen bij Pauw & Witteman. De
vraag was of deze ook tevreden was met de terugkeer van het bord op schoot bij
de NOS.
Bos was er enthousiast over:
“…immers, een contract van
21 miljoen levert mijn schatkist 4 miljoen aan BTW-inkomsten
op…”, zo stelde hij vrolijk.
Die minister toch.
De excellentie sloeg even over dat er
juist 21 miljoen vanuit de schatkist via de NOS naar het voetbal vloeit. Een
sigaar uit eigen doos dus.
In plaats van 4 miljoen winst 17
miljoen verlies.
Tv-recensent
Maandag 10 maart 2008
MEGAPRODUCTIE – MEGAPRESTATIE
Wat jammer dat het vervolg van de megaproductie In Europa van Geert Mak over de zomer heen wordt getild. Want
gisteravond (Ned. 2 – 21.05 uur) zagen wij ongetwijfeld een van de
boeiendste afleveringen van de 35-delige serie van het VPRO-team
dat zich toelegt op de verfilming van de gelijknamige bestseller.
Het vroeg nu al om meer. Om nog veel
meer dan de 19 afleveringen die al waren uitgezonden.
Wij zagen een combinatie van de
programma’s Opsporing Verzocht, Spoorloos en Vermist, maar dan in het overweldigende historische perspectief
van de misdaden van de Duitsers gedurende de Tweede Wereldoorlog in Polen.
Poolse dorpen, zoals Siemnice, werden eerst
gezuiverd van alle Joden. Daarna werden de overige Polen vermoord. En
vervolgens werden deze gebieden bevolkt met Duitse kolonisten die door Himmler naar Oost-Polen werden
gestuurd.
Zij betrokken de huizen van de
vermoorde en gevluchte eigenaren teneinde, volgens hun
krankzinnige opvattingen en doelstellingen, er een Germaans ras tot
ontwikkeling te brengen van de zuiverste soort.
Aan de hand van de producties van een
toenmalige dorpsfotograaf en een nog levende dorpsoudste kon het
weerzinwekkende verhaal minutieus worden gereconstrueerd.
Geert Mak en
filmer/regisseur/eindredacteur Roel van Broekhoven kozen als uitgangspunt voor
een voor die tijd gewaagde foto van de beeldschone Lilly Steinmuller (één van de door de
bezetter geparachuteerde raszuivere kolonisten) waarop de fotograaf verliefd
was geworden.
Zouden hij en met name zij nog leven. Hoe is
het met haar afgelopen, want twee jaar na haar intrek in Siemnice
trokken de Russen het gebied binnen om het weer te ontdoen van alle Duitse
invloeden.
Het VPRO-team
speelde het klaar de historie van hen te reanimeren en tijdens de productiegang
werd de afschuwelijke geschiedenis, zoals al opgetekend in het boek In Europa, nu ook in beelden en
gesproken woorden op huiveringwekkende wijze zichtbaar.
Waarom nu wel en een halve eeuw
geleden veel minder nauwkeurig?
“Ik ben niet bang meer,
want ik ga toch snel dood”, aldus het dorpshoofd van destijds
wiens geheugen over alle begane Duitse misdaden aldaar,
waaronder vele plaatselijke slachtingen en moordpartijen in de kwalijkste
vormen, nog piekfijn functioneerde.
Vervolgens speelden de
programmamakers het klaar om Lilly Steinmuller, het blonde meisje op de foto, na veel
omzwervingen en vergissingen weer terug te vinden.
Een onmogelijke zoektocht door de
Poolse bossen langs de grens met Oekraïne naar een dorpje achter een vergeten
moeras bij het Russische Smolensk was daaraan
voorafgegaan.
Uiteindelijk werd de nu bejaarde vrouw volkomen identiteitsloos
teruggevonden in Duitsland. Want wie en wat was ze nog.
Een Duitse? Een Poolse? Een
Russische, omdat ze na haar arrestatie in Polen op transport was gezet voor een
verblijf van vele jaren in een van de vele Sovjetrepublieken?
Ze wist het zelf niet meer en
brabbelde dat door elkaar heen in de talen waarin ook zij had moeten overleven.
De raszuiverheid als doel bleek een
mengelmoes van tragische menselijke buitenissigheden te zijn geworden.
Met de behandeling van het jaar
Begrijpelijk, al was het alleen maar
omdat de productie van het kolossale project van 35 afleveringen nog niet geheel is afgerond.
Maar nu al kan een balans worden
opgemaakt van wat de makers van deze serie, wat
ondergetekende betreft, een geslaagd levenswerk mogen noemen.
We kunnen niet alleen nauwelijks
wachten op de nog resterende 16 delen, maar ook op de gehele productie zoals die
uiteraard aansluitend in Dvd-vorm zal verschijnen.
Want weinigen
zullen dan fysiek in staat zijn geweest alle afleveringen te zien, terwijl de
megaprestatie van Roel van Broekhoven en Geert Mak, en al de mensen om hen
heen, aan waardering momenteel meer verdienen dan vele anderen bij de
Nederlandse omroep.
De trots voor wat Nederlanders op
filmisch gebied en de daarmee samenhangende research
kunnen, heeft zich namelijk ook aan onze kant, die van de kijker, genesteld.
Tv-recensent