zaterdag 7 maart 2009

Naar aanleiding van de Tv-recensie ~~ABSURD~~ - KWALIJK NIEUWS van jl. maandag waarin de opiniemetingen van Maurice de Hong werden bekritiseerd, zie het slot van deze pagina, ontvingen wij de onderstaande reactie van de heer Ab Anders die er min of meer een aanvulling op is. Wij zetten toen vraagtekens bij De Hond’s uitslag dat de PVV van Geert Wilders op dit moment de grootste partij zou zijn. Met de onderstaande toevoeging wil ondergetekende vandaag volstaan.

Geachte tv-recensent,

Aangaande uw recensie van maandag 1 maart jl. 'ABSURD - KWALIJK NIEUWS' over marktonderzoeken nog het volgende: 'marktonderzoeken' zijn per definitie bedrog; bedrog vooral door het 'onderzoekend' instituut zelf maar ook door respondenten ... om zo snel mogelijk verlost te zijn van het onderzoek.

Bij onderzoeksbureau Interview (in de jaren 80 i.h.v. M.de Hond) werden de interviewers geïnstrueerd hoe ze mensen moesten overhalen om mee te doen aan een 'representatief' onderzoek. Voorbeeld: voor een aantal dure automerken moest in kaart worden gebracht waar ongeadresseerde brievenbusreclame effectief zou zijn - hiervoor werden de respondenten telefonisch benaderd met de uitleg: "wij doen onderzoek naar postcodegebieden in Nederland om te achterhalen waar nog scholen, ziekenhuizen of zwembaden nodig zijn" ... aan het eind van de enquête werd dan gevraagd: "hoeveel buitenlands wonen er in uw straat? ... wat is het gemiddelde inkomen in uw straat - beneden modaal / modaal / boven modaal? ... en uw inkomen?".
Er werden dus postcodes aan inkomensgegevens gekoppeld. Van mijn vriendin weet ik dat veel enquêteurs de ellenlange interviews vaak zelf hebben ingekort door o.a. vragen over te slaan, eigen voorkeuren in te vullen en bij vragen m.b.t buitenlanders 'wil geen antwoord geven' of expres een ander getal hebben ingetikt in de enquêtelijst. M.a.w., de opzet van het onderzoeksbureau is frauduleus en de antwoorden waardeloos / onbetrouwbaar omdat veel vragen door de interviewers zelf werden ingevuld.

Mijns inziens zou wettelijk geregeld moeten worden dat bij elk 'onderzoek' en elke 'enquête' vermeld zou moeten worden hoeveel respondenten hebben meegedaan, wat de vragen waren en hoe de respondenten hebben meegedaan aan het betreffende onderzoek (telefonisch, schriftelijk, via internet etc.). Zeer interessant is daarbij de vraag hoe gewaarborgd wordt dat respondenten niet meerdere keren meedoen.

Nogal wat tv-programma's maken gebruik van opiniepanels via internet, zoals ook EenVandaag. Bij het opiniepanel van EenVandaag kun je gewoon meedoen met een yahoo-account of hotmail-account.

Iedereen die er belang bij heeft kan dus ontelbaar veel adressen aanmaken (en vrienden uitnodigen om hetzelfde te doen) teneinde een resultaat te beïnvloeden; er wordt immers niet gecontroleerd op IP-adres. Wat de inhoud betreft - de vragen bij dergelijke opiniepanels zijn veelal eenzijdig sturend!

Op de website van de Programmaraad ‘Groot Amsterdam’ (APR) kun je zelfs meerdere keren dezelfde enquête invullen vanuit dezelfde computer / met hetzelfde IP-adres.

Op dit moment speelt de kwestie van de betrouwbaarheid van metingen middels het kijkcijferkastje.

De desbetreffende berichten:
‘Systeem kijkcijfers is vooroorlogs’
http://www.volkskrant.nl/multimedia/article1159582.ece/Systeem_kijkcijfers_is_vooroorlogs
GeenStijl infiltreert in kijkcijferpanel
http://www.nu.nl/internet/1927808/geenstijl-infiltreert-in-kijkcijferpanel.html
Kijkcijfers manipuleren? Yes we can!
http://www.geenstijl.nl/mt/archieven/2009/03/kijkcijfers_zijn_wassen_neus.html

Vriendelijke groet,
Ab Anders

Geachte tv-recensent,

De journalistiek in het algemeen mag dan ten onrechte (teveel) gezag toekennen aan de peilingen van Maurice de Hond, de NRC vormt in dit opzicht een gunstige uitzondering. In een artikel op de opiniepagina van 3 maart j.l. wordt gewezen op de ronduit de ondeugdelijke onderzoeksmethoden die De Hond erop nahoudt. Zo houdt hij alleen maar peilingen onder mensen die zichzelf aangemeld hebben. Van een representatieve steekproef is dus gewoon nooit sprake. En het is al helemaal niet mogelijk om op grond van de bevindingen uitspraken te doen omtrent de politieke voorkeur van 'de Nederlandse kiezer'.

Met vriendelijke groet,
Marijke Verbree-Luttikhuis

Dag mevrouw Verbree,

Dank voor uw verwijzing. Geheel mee eens dus. Goed verhaal. Door de Tv-dominantie van gebrekkige verkiezingsonderzoekingen, denk je wel eens alleen te staan in je kritiek. Gelukkig wordt het toch door meer mensen (en media) zo gezien en onderzocht.

Hartelijke groet,

Tv-recensent

Vrijdag 6 maart 2009

JAAR VAN HET DETAIL

NOOIT DOEN

De fout wordt (sinds jaar en dag) feitelijk alleen maar gestructureerd gemaakt door de jongens en meisjes van Studio Sport bij de NOS. Maar ook gisteravond bij RTL7 gebeurde het weer door Humberto Tan; dit komt natuurlijk omdat hij door die verkeerde NOS-school op dit punt is opgevoed. Waarover het gaat? Het uit handen geven van de microfoon.

Het is het jaar van het detail, van de finesse, van de bijzonderheid, van de kleinigheid, en dit is er dus zo een. Het foute verschijnsel doet zich voornamelijk voor bij live-voetbalwedstrijden waar trainers, spelers, en collega-verslaggevers vooraf en achteraf hun gedachtegoed in de melk mogen brokkelen.

Dat zij dan minder zeggen dan wij kijkers thuis denken is alom bekend, maar dat is allang geen detail meer.

De bijzonderheid waarom het hier gaat is dat de verslaggever niet zijn eigen microfoon tot middelpunt maakt van het gesprek, doch dat hij het professionele initiatief letterlijk uit handen geeft door de aangesprokene ook een dergelijk ding in handen te geven. Dat is aartsdom want daarmee geeft hij de macht van de actie weg, terwijl hij ervoor is aangesteld de inhoudelijke regie te voeren. In elk geval moet hij dat laatste willen als hij zijn beroep tot een serieuze bezigheid wenst te maken.

Vanaf het moment dat de opponent zelf een microfoon mag vast houden kan deze roeptoeteren wat hij wil; hij kan de gespreksleiding, ja zelfs het hele interview overnemen. En dat gebeurt dan ook vaak. En vanaf dat moment staat de verslaggever er schaapachtig bij omdat, wanneer de andere partij maar blijft praten zonder dat de microfoon voor diens neus wordt weggehaald als zijn onzin te erg wordt, hij nagenoeg machteloos is om hem tegelijk auditief zowel als fysiek een halt toe te roepen.

In alle vormen van televisiejournalistiek dient dus te worden voorkomen dat de gast het journalistenwapen zelf in handen krijgt. Stel je voor dat een schrijvend journalist zijn pen aan de geïnterviewde overhandigt met de mededeling “schrijf het zelf maar op”. Dat is precies hetzelfde en dus even fout.

Het is een ijzeren wet in televisieland, en nog meer bij radio: houd iemand alleen maar een microfoon voor als je deze ook kunt terugtrekken.

Humberto Tan maakt zich daar niet druk om. Waarschijnlijk komt dat omdat hij zich meer entertainer voelt dan journalist. Maar ook en zelfs in die rol, gelden dezelfde televisiedisciplines. Behoud altijd het initiatief. Vervolgens ga je natuurlijk, zoals hij gisteravond deed bij AZ-NAC, nooit het veld op met bruine handschoenen aan; dan ben je als tv-sportverslaggever een watje. Trainers en spelers doen dat ook niet, tenzij ze uit tegen Irkoetsk spelen of in Nederland de Elfstedentocht wordt afgekondigd.

Nog iets vreemds. Als de verslaggever om de een of andere reden er in beeld niet bij hoort, zoals hier in een gesprek met Louis van Gaal van AZ of Robert Maaskant de trainer van NAC, dan beseft de sportjournalistiek plotseling wél dat het beter is de microfoon in eigen beheer te houden met de mogelijkheid die terug te trekken als het gewauwel niet op wil houden.

Dus het kan wel, je vak op goede manier inhoud geven.

Een ander puntje, ach het zijn maar details, de sprekers in beeld houden beiden de microfoon in de verkeerde hand vast. Zoals ze het nu doen sluiten ze tijdens het gesprek voor de camera delen van hun lichaam af, terwijl de grondhouding moet zijn dat beide mannen zich zoveel mogelijk naar de camera moeten keren, dus de man links in beeld pakt dan het wapen in zijn linkerhand en die snuiter rechts doet het in zijn rechter knuist.

Theaterregisseurs zouden daar de acteurs altijd op wijzen. Bij de sport gebeurt dat nooit.

Dit alles nog los van het detail dat twee van die enorme plopkappen in beeld gewoon een naar en afleidend gezicht vormen. Als dan toch het initiatief ook aan de andere spreker moet worden gegund waarom dan niet beiden voorzien van die geweldige mondmicrofoons waarbij ze ook de handen vrij hebben voor theatrale gebaren om hun verbale emoties kracht bij te zetten.

Zelfs in het detail is tv-journalistiek klaarblijkelijk een moeilijk beroep. Maar als al die details rond zo’n klein simpel vraaggesprekje op het veld bij elkaar worden opgeteld blijkt dat we plotseling met een essentie te maken hebben.

En op basis daarvan kom je dan met analyse aan de weet hoe het toch komt dat je privégevoel bij die interviewtjes van Humberto Tan, dat ze niet lekker lopen, of afleiden, een heuse achtergrond hebben.

Les 1 dus voor de sportreporter, geef nooit je potlood uit handen.

En OK, als je een kale kop hebt mag je een muts opzetten als je bibbert, maar waarom zien wij boven nul blanke tv-verslaggevers dat nooit doen, en een donkere wel?

Lous van Gaal heeft géén muts op, ook geen sjaal om, draagt evenmin handschoenen en wordt ook niet gevangen in een winterjas, en Tan ziet eruit als een geschminkte Eskimo.

Ach, het is maar een detail.

De Tv-recensent

Beste recensent,

Hulde voor uw oog voor detail. Aan de microfoonverdwazing ligt echter volgens mij een ander mechanisme ten grondslag. De trend is overgewaaid uit Duitsland, waar men al sinds jaar en dag voor deze opstelling kiest (Een Duitse collega legde mij ooit uit dat de kijker daar er zo aan gewend is dat ie anders gewoon niet zou geloven dat hij naar een televisie-interview zat te kijken. Wat Pavlov daarvan zou vinden weet ik niet.) En in de profileringsdrift van zenders, omroepen, merken en "brands" is de plofkap een plekje waar je je logo kwijt kunt, wat voor zo'n handige mondmicrofoon nou juist weer niet opgaat. Maar een raar gezicht blijft het inderdaad.

Vriendelijke groet,

Wim van Klaveren

Donderdag 5 maart 2009

DE LEDENMATEN VAN “MAX”

Het bedrog van Jan Slagter

MAX is de ergste. Het bestrijkt intussen al weer een termijn van jaren dat ik op deze plaats MAX verwijt de kluit te belazeren. Ze jokkebrokken dat ze scheel zien, over hun ledenaantal, en het persoonlijke aandeel van voorzitter Jan Slager daarin. Zo circuleert ondergetekende er al jaren in de bestanden als lid, terwijl hij dat “zeer overtuigd” niet is.

Die overtuiging kwam toen ze op dat andere punt ook al minder onkreukbaar bleken. Ooit is MAX opgericht als omroep voor de 50-plusser. Maar het werd dus een ziekenomroep voor hoogbejaarden en geriaters zonder werk. Maar vooruit, dat laatste is een kwestie van smaak. Hoewel ze ook nu weer in hun jacht op abonnees zeggen voor de 50-plusser te zijn. De valse geschiedenis herhaalt zich.

Terug dus naar dat lidmaatschap. Vele malen heb ik er bij MAX op aangedrongen mij uit de administratie te doen verwijderen. Het lukte niet. De bonje liep zó hoog op dat ik MAX-voorzitter Jan Slagter tot de hoogstpersoonlijke schriftelijke bevestiging aan mijn adres kon verleiden dat hij dat nu helemaal zelf zou ingrijpen om in mijn geval de boel in orde te maken. Zonder resultaat, want wat hij opschrijft jokt hij.

Intussen bleef ik niet betalen, protesteren, maar wel als lid door het leven gaan, bij MAX.

Dus, het lid dat geen lid is telt in april gewoon mee. En iemand fraudeert er kennelijk ook nog met de contributie die ik niet afdraag of de administratie ervan.

De omroep dus van Jan Slagter, de man die bovendien op de tv dat knullige geheugenspelletje speelt.

En nu weten wij waarom: zijn eigen geheugen schiet zó tekort dat hij zich slechts met onmogelijke cursussen, maar tevergeefs, publiekelijk tracht staande te houden.

En we zien het nu achter elkaar. Hij gaat steeds vaker zitten, wijdbeens voor de ledenwerfdames op een ledenwerftafeltje om nog meer leden te winnen terwijl MAX er allang meer dan genoeg heeft om Huize Avondrood te continueren.

Vorige maand schreef ik het op deze plaats maar weer eens (voor de zoveelste keer) op:

“En nog altijd gaat zijn omroep door met het sturen van mails aan personen die in zijn ledenadministratie zijn opgenomen maar helemaal geen lid zijn, lid willen worden of blijven van deze omroep. Ook ondergetekende ontvangt met aversie al jarenlang de oproep of hij zijn contributie eens wil betalen, terwijl ik helemaal geen lid ben en ondanks de persoonlijke en schriftelijke bevestiging van Slagter dat hij mij nu definitief uit de administratie zou verwijderen.

Nu laat het mij normaal gesproken volkomen onverschillig of ik tegen mijn zin administratief rondcirculeer bij MAX, ware het niet dat ik daardoor in een administratie voorkom die, als het commissariaat straks de leden gaat tellen vanwege het feit dat dit steekproefsgewijs gebeurt mij als wanbetaler c.q. niet-lid over het hoofd kan zien en ik dus meetel als lid. En om hoeveel van deze gevallen gaat het nog meer?

Daarmee kan ondergetekende zomaar van doorslaggevende betekenis worden voor het behalen van meer zendtijd, terwijl ik juist minder wil. En dit, omdat MAX mij “willens en wetens” nu al sinds jaar en dag blijft weigeren uit het ledensysteem te verwijderen.

En nu ik bovendien gisteravond als “niet-betalend lid” die erbarmelijke nieuwe wanvertoning heb moeten meebeleven van dat spotje van Slagter, ben ik er zomaar beducht voor ergens de verdenking op mij te laden hiermee te hebben ingestemd.”

Kritiek dus. En die lijkt mij gerechtvaardigd, want zolang Kafka voortleeft zullen zijn slachtoffers van zich laten horen. Doch in plaats van eindelijk een verwijdering uit de administratie van MAX en excuses van de voorzitter, ontving ik onlangs wederom een hoogstpersoonlijk op naam gesteld schrijven van diezelfde jokkebrokkende voorzitter. Niet over zijn eigen misleidingen maar over de Tv-recensies en de scribent.

“…Iemand wees mij erop dat je weer bent uitgevaren tegen MAX en ondergetekende.

Ik heb ze net gelezen en kan alleen maar concluderen dat je eigenlijk een zielig en leugenachtig mannetje bent. Ik heb ook geen behoefte om hier verder op in te gaan. Ik heb niet de illusie om te geloven dat ik met jou echt kan discussiëren. Jij hebt je eigen beleving en ik de mijne. Het verschil tussen jou en mij is wel dat jij erg goed bent in het trappen naar mensen, vertellen van leugens….”

Jan Slagter

Een buitenstaander zou kunnen concluderen “die mannen liggen elkaar niet echt”, zeker waar en verder vermoedt de waarnemer langs de kant: waar er twee kijven hebben er twee schuld, hoewel de toon van een omroepvoorzitter toch buitengewoon opmerkelijk is als hij zich met een lid verstaat “dat geen lid is”. En degene die dus bezwaar aantekent tegen de dubieuze fratsen van MAX zijn dus “leugenaars, ze trappen naar mensen, ze zijn zielig, etc. etc..

Men kan verwachten dat na deze onbeheerste woede-uitbarsting van een omroepautoriteit die op zijn teentjes is getrapt omdat een ander hem zijn eigen chaos voorhoudt, intussen snel zorgt, zeker in deze tijd nu het erom gaat, zijn zaakjes op orde te krijgen door het ledenbestand haastig van die zielige persoontjes te zuiveren. Maar zo steekt dat fatsoen van Jan Slagter niet in elkaar.

Kregen wij eergisteren weer eens een persoonlijk bericht dat het dankzij al die leden geweldig gaat met MAX, waar ik verbaasd van opkeek omdat ik, zoals half Nederland intussen weet, daar niet bijhoor, gisteren viel er bij ondergetekende een op naam gestelde rectificatie in de mailbox, voor het geval ik abusievelijk zou denken geen lid meer te wezen. En als ik de naam Kafka gebruik, wordt de legitimatie daarvan hiermee wel aangetoond.

Geachte heer ….,

Onze excuses voor de onduidelijkheid die is ontstaan naar aanleiding van de mailing die u gisteren van Jan Slagter heeft ontvangen. Wij zijn erg blij dat u lid bent van omroep MAX, want ook uw lidmaatschap telt mee voor de telling van 1 april!

In de brief kwam niet goed naar voren dat MAX ook een beroep wil doen op u als bestaand lid. Als lid van MAX kunt u mensen uit uw omgeving namelijk ook aanmelden als lid. Als dank voor uw inzet ontvangt u een cadeau naar keuze! Bijvoorbeeld de dvd 'Uw geboortejaar in beeld'……. Daarnaast nodigen wij u als MAX lid van harte uit op de MAX Ledendag 2009 op zondag 17 mei a.s. in Houten (bij Utrecht). Met optredens van Jan Keizer en Dana Winner, diverse workshops en nog veel meer! U komt toch ook?

Met vriendelijke groet,

Omroep MAX

MIJN NIET BESTAANDE LIDMAATSCHAP TELT DUS MEE.!!!!

MAAR VOOR DE HONDERDSTE KEER:

IK BEN GEEN LID, EN WIL DIT OOK NOOIT WORDEN.

Een persoonlijk schrijven dus aan al degenen die helemaal geen lid zijn van MAX, en de MAX-voorzitter doet dat dus aan de vooravond van de telling door het Commissariaat v.d. Media, en dat levert blijkens deze nieuwe e-mail dus de zeer sterke verdenking op dat zijn omroep fraudeert.

Men kan langzamerhand toch werkelijk niet meer spreken van vergissingen.

Dat wordt nog een hele klus voor Jan Slagter om zijn leugens straks goed te praten. Zowel in de “geheugentrainer” als bij het instituut dat de Wet gaat toepassen.

Intussen weten wij hoe hij zijn leden in elk geval noemt:

Het zielige mannetje

Niet alleen recent maar ook vorig jaar (4 juli 2008) schreef ik op deze plaats al over het ledenbedrog. Een herhaling dus hieronder. Doen ze zelf ook zo vaak.

Intussen bestookt men daar alle ingeschrevenen in het eigen ledenbestand met e-mails omdat er zich daaronder zogenaamde leden bevinden die helemaal geen lid meer zijn. Gisteren richtte men zich tot alle zogenaamde leden met de volgende kromme boodschap:

“Zoals u weet is het een belangrijk jaar voor Omroep MAX. Het Commissariaat voor de Media vraagt alle omroepen op 1 januari 2009 een ledenbestand aan te leveren met daarin alle gegevens van onze leden. Leden met onjuiste gegevens in ons ledenbestand tellen volgens het Commissariaat voor de Media niet mee!”.

Waarom alle omroepen de gegevens van MAX (onze leden) moeten verstrekken is op zich al behoorlijk vreemd.

Maar opmerkelijker is nog: MAX dekt zich daarmee in tegen iets heel raars.

Omdat MAX aanvankelijk geheel andere doelstellingen had dan nu blijken te worden nageleefd, meldde ondergetekende zich bij de komst van de nieuwe omroep enthousiast aan als lid, en hij betaalde ook.

Want deze 50-plusser wilde zich graag 40 voelen en MAX zou daarvoor zorgen.

Die vrijage duurde maar kort, want de televisie-uitzendingen weken dermate af van wat er was beloofd toen aan de minister om zendtijd werd gevraagd, dat er weloverwogen en gemotiveerd, zoals zoveel anderen ook deden, het lidmaatschap weer werd opgezegd.

Want wie wil er nu lid zijn van een ziekenomroep als je niet ziek bent en ook niet wil zijn maar vooral jong en levenslustig wil wezen, ook al ben je dat misschien minder, maar toen kwam er een omroep en die zei daar zorgen we voor, een fantastische illusie dus, en het geld was daarom al overgemaakt nog voor ik het had geteld.

Maar opzeggen, dat gaat zomaar niet bij MAX. Eenmaal lid blijf je lid. Vele malen nam ik met een opzegging afscheid vanwege de nare programma’s. Ik sloeg trouwens ook aanbiedingen (en bijbehorende honoraria) af om mij programmatisch in te zetten voor deze omroep toen ik na de oprichting daarvoor meermalen werd uitgenodigd.

Dit feit leidde zelfs tot een directe correspondentie met de moppentapper van MAX, voorzitter Jan Slagter, die mij na soebatten en smeken uiteindelijk zwart-op-wit toezegde persoonlijk ervoor te zorgen dat mijn lidmaatschap zou worden beëindigd.

Helaas, zo zit MAX niet in elkaar, want een lid die dat niet meer wil zijn en alles overhoop haalt om toch uitgeschreven te worden blijft gewoon in het bestand circuleren; tot de dag van vandaag aan toe, ondanks toezeggingen van de Geheugentrainer zelf wiens eigen geheugen hem bewijsbaar steeds meer in de steek laat.

Ondergetekende is dus nog steeds lid, betaalt geen Euro, heeft vele malen opgezegd, zelfs MAX van Moos zelf zou mij uitschrijven, en de mediacommissaris zal straks denken, wat een bijzondere leden hebben ze daar, weer een die het niet wil wezen.

Want het controlesysteem is niet in staat straks bij alle namen die MAX aanlevert na te gaan of er ook betaald is. Er wordt steekproefsgewijs gecontroleerd. Dus de uitslag is al bekend. MAX gaat door. Met vooral programma’s en leden die niet passen bij de doelstellingen en beloftes van destijds.

Ik heb het nu opgegeven mij voor de zoveelste keer als kankerpit te laten uitschrijven. Ze doen maar; ben dus nu waarschijnlijk lid voor het leven (zonder contributie te betalen) en zonder daarmee in te stemmen.

Het Commissariaat voor de Media krijgt dus in 2009 een alleraardigste misleidende lijst van MAX-ledematen en de vraag is dan of het Commissariaat inderdaad eens zal willen nagaan of alle aangemelde zogenaamde leden wel betaald hebben.

Dat is de moeite meer dan waard, want MAX jokt in mijn geval net zo ernstig als zijn voorzitter ook heeft gejokt toen hij voorafgaand aan de start van de zender al die 50-plussers voorhield wat MAX voor programma’s zou gaan maken.

Nu vertelt hij moppen op de vroege ochtend. Zoals gisteren.

Moos komt MAX tegen in de Kalverstraat.

Zegt Moos tegen MAX: "Waarom heb je allemaal wc-papier om je heen?"

MAX: "Ik heb overal schijt aan!"

Van dat niveau dus; een mop van Jan Slagter in De Geheugentrainer, ’s ochtends om half zeven.

De Tv-recensent

Woensdag 3 maart 2009

ST. ARIE EN DE DRAAK

Precies een jaar geleden stelden wij op deze plaats de volgende beklemmende vraag, wij citeren dus ons zelf: “Aan de rug van Arie, in het echt alleen te bekijken door dames die er helemaal achter willen blijven staan, en dat zijn er velen, is een klein probleem verbonden. De presentator zal de schildering moeten torsen tot aan zijn dood want dit formaat is nooit meer te verwijderen. Maar of hij met dit programma tot aan zijn stervensuur bij de EO kan blijven schitteren is toch de vraag?”.

Welnu, het is gebeurd wat wij toen al namens de voorzienigheid voorspelden. Arie is door degenen die de Heer vertegenwoordigen geschorst. Voor drie maanden. Boomsma had namelijk deze rug voor het blad Linda aan de gelovigen willen tonen, want iets zei in hem dat de meeste EO-leden tegenwoordig daar te vinden moeten zijn nu de heilige schrift vanwege de scheppingspassage wat ingewikkeld is geworden.

Het gaat niet door. EO-directeur Arjan Lock die ervan hoorde schrok namens dezelfde Heer enorm en concludeerde dat de soloactie de missie van de EO schaadt. En vandaar dat u Arie’s rug vandaag hier ziet en niet in Linda, want normaliter leest u hier wat er wél op de televisie te zien was, maar omdat dit nu drie maanden niet het geval zal zijn, en wat de rug van Arie Boomsma betreft voor eeuwig, hoort daar op deze plek uiteraard een verklaring bij.

Immers, u zou zich de vraag kunnen stellen: hoe staat het tegenwoordig toch met de tatoeage op de rug van Arie.

U wel in elk geval.

En nu moet de EO een vervanger zoeken voor het Nederland 3-programma On Topic. Welk programma? Ja, u las het goed: On Topic, vanaf nu zonder EO’s topic.

Overigens, denkt u nu niet dat ondergetekende hier vol ergernis een smartelijk verlies van de vrijheid van dit-en-me-dat gaat betreuren.

Welnee, ik sta geheel achter het besluit van de EO, en hoop van harte dat de schorsing zonder behoud van salaris is, plus nog een enorme boete erbovenop.

Want behalve dat Knevel en Boomsma de hele schepping van de natuur omverkegelen en daarmee ook de wortels van de Evangelisten in de omroep zonder verdoving verwijderen, ontnemen ze ons kijkers als gevolg hiervan nog veel meer. Zo zal Arie vanaf 17 maart het 90 dagen zonder “40 Dagen Zonder Seks” moeten doen, want de EO haalt meteen dit programma “tijdelijk” uit de programmering want wat is seks zonder Arie zonder seks.

Maar het kan nog gekker bij de EO, pardon…nog consequenter….de rug van Arie verdwijnt ook van de radio, want de schorsing betreft ook zijn aanwezigheid bij “Dit is de Dag”, op Radio 1.

De grote Wim Kan zei het 35 jaar geleden al. Bij een christelijke zender behoren zelfs op de radio de omroepsters eigenlijk hun bovenste knoopje vast te doen. En hij verwonderde zich over de schandelijke ontwikkeling dat er toen al een was gezien zonder.

Boomsma heeft nu een verklaring afgelegd.

"…Ik heb op eigen initiatief gehandeld zonder rekening te houden met de consequenties…”.

Ja, zo gaat het met alle zonden in de wereld sinds dat appeltje van de boom werd geplukt.

En spijt dus, enorme spijt. Arie zal deze val voor de erfzonde aanwenden om er juist zijn trouw aan de EO mee te bewijzen. De schat heeft dus niet eens door dat hij wordt geslachtofferd als symbool van de restauratie.

Want Knevel pakken is te riskant, te hoog in de hiërarchie, zelfs als hij zijn rug niet rechtop weet te houden, maar zo’n Arie die nog veel meer twijfelt aan de creatie van de globe…grijpen die afvallige. De zwarte pakken en onderjurken zijn weer terug. En zo moet het ook.

En toch is er iets geks. Want waarom overdachten zowel Arie als de EO de consequenties niet toen hij die enorme zwaardvechter met zijn hengst die een soort slang aan de spies rijgt, op zijn rug liet kalligraferen om er vervolgens mee in de openbaarheid te treden. Toen was het allemaal nog namens de Heer dat Arie zich zo voor het openbaar liet toetakelen. Immers, de EO was namelijk allang op de hoogte van de inktprent.

Het zal ongetwijfeld te maken hebben met de twijfel van Andries Knevel of hier eigenlijk het verhaal van Joris en de Draak correct wordt uitgebeeld en of dat nog langer bij de EO thuishoort.

Want de schriftexegese luidt dat de draak elk jaar een mooi jong meisje wilde om haar lekker op te peuzelen. Elk jaar waren de bewoners van het land waarin dat gebeurde bang; welk meisje zou het lot dit keer aanwijzen?

Ook nu kwam via die foto op Arie’s achterkant de draak weer te voorschijn en eiste een mooi, jong meisje. Misschien wel dat van de koning. Zelfs zonder seks is dat bij de EO al link.

Maar evenals St. Joris had Arie een probleem: omdat hij geen edelman was, had hij helemaal geen ridderuitrusting. Hij had geen zwaard, geen schild, zelfs geen paard. De koning, het gezag dus, leende hem zijn spullen uit en gaf hem raad. Onder applaus van de mensen uit het land gingen Joris en Arie op zoek naar de draak. En de heldhaftige afloop is te zien op Boomsma’s achterkant.

En daar gelooft Andries Knevel nu niet meer in. Dus moest de EO zonder verder uitstel besluiten, óf de tatoeage er af of Arie Boomsma. Dat laatste dus.

En daarmee wordt de openingsvraag van een jaar geleden beantwoord: Arie Boomsma mag tot aan zijn stervensuur bij de EO blijven schitteren mits hij zijn achterkant nooit meer voor wie dan ook op aarde ontbloot.

Waarmee “40 dagen Zonder Seks” zomaar wordt getransformeerd tot een levenlang zonder seks, als je althans bij de EO werkt en achter je rug iets te verbergen hebt.

Maar of Arie dat op termijn zal volhouden? St. Joris in elk geval niet, die was een nog grotere ijdeltuit.

De Tv-recensent

Maandag 1 maart 2009

~~ABSURD~~ - KWALIJK NIEUWS

Het was er van de vroege ochtend tot in de zeer late avond. Alle media haakten aan bij het nieuws dat de PVV van Wilders nu de grootste partij zou zijn; “…als er op dit moment verkiezingen zouden worden gehouden…”, voegden ze er allemaal volkomen ten onrechte en in strijd met de realiteit aan toe. Kwalijk. Niet alleen omdat er nu geen verkiezingen worden gehouden, maar ook als die er wel waren geweest deze uitslag normaal gesproken, dus zonder dat er een peiling was gehouden, een onmogelijke zou zijn.

Er bestaan veel redenen voor die conclusie. Maurice de Hond heeft het de laatste 25 jaar nooit bij het rechte eind gehad als actuele metingen meteen daarna werden opgevolgd door echte verkiezingen. Soms verschilden zijn uitslagen niet slechts met een enkel zeteltje in de Tweede Kamer doch met velen tegelijk.

De methode De Hond is ooit van betekenis geweest toen hij 30 jaar geleden in programma’s als In de Rooie Haan van de VARA zijn nieuwe aanpak van opinieonderzoeken introduceerde. Dat was toen en dus heel lang geleden.

In onderzoeksland is er sindsdien veel veranderd, in negatieve zin dan, en ook in de beweeglijkheid van kiezers die zeggen het een te zullen gaan ondernemen maar het andere doen als puntje bij paaltje komt; het Hype-tijdperk.

Nog opvallender is dat werkelijk “alle” overige opinieonderzoekers in Nederland qua resultaten nooit sporen met die van Maurice de Hond. In hun nadeel pleit echter dat ook hun metingen zodanig onbetrouwbaar zijn geworden dat de marges die vroeger gebruikelijk waren allang niet meer van toepassing zijn.

Hebben wij De Hond goed verstaan in het NOS-journaal van gisteravond?

“…Het zijn nu 27 zetels maar het zou mij verbazen als Wilders er bij de volgende verkiezingen 9 behaalt…”, aldus de beroemde marktonderzoeker.

Typisch een De Hond-zin, je kunt ‘m op veel verschillende manieren verstaan en uitleggen, en hij zelf kan achteraf altijd zeggen: “…Ik zei het toch al…”, maar wat zei hij nou eigenlijk. Een ontleding kan alleen maar als resultaat hebben dat het er bij verkiezingen minder dan 9 zullen worden.

Vervolgens, er was niemand van de journaals die eens een kijkje nam in de onderzoekskeuken van De Hond. Hoe groot was de steekproef; was het wel een steekproef?

Hoe gaat men tegenwoordig om met de representativiteit daarvan?

Hoe heeft De Hond zijn deelnemers geworven, en hoe onderhoudt hij zijn gerekruteerde panel?

Kortom, waarom legt helemaal niemand uit de tv-journalistiek de bezigheden van De Hond eens naast de wetenschappelijke liniaal?

Waarom verschijnt de opinieonderzoeker meestal in het weekeinde met zijn cijfers? Is dat omdat bij gebrek aan overig nieuws de media er uit gemakzucht het meest belangstelling voor hebben? Hoe kan het bestaan dat de NOS, die onlangs naar aanleiding van de Klusjeman-affaire betekenisvol afscheid heeft genomen van De Hond, hem nu weer volstrekt serieus neemt en zijn resultaten kritiekloos en ononderzocht in de bulletins opneemt?

En waarom herinnert de NOS zich straks bij de Europese verkiezingen niets meer van haar eigen berichten als blijkt dat Wilders verhoudingsgewijs geen 27 zetels heeft behaald?

Sterker, opnieuw zal de methode De Hond in de berichtgeving van dan serieus worden genomen en zijn bevindingen worden uitgelegd, en dat verzorgt hij zelf wel, als een nieuwe werkelijkheid die nu eenmaal het logische gevolg is van de oude.

Daar komt nog bij dat het dan te koud of te warm is, het regende of juist niet, de opkomst tegen- of meeviel, de kiezer onverwacht heeft besloten tot me-zus-en-me-zo, er is altijd wel wat. En zo ligt het hele arsenaal om de eigen foute prognoses te verbloemen nu al klaar om als standaardmateriaal een gehele verkiezingsavond vol lulpraat te worden ingezet om het zogenaamd correct te houden. En De Hond komt er telkens mee weg.

Het NOS-journaal probeerde de lawaai-uitslagen van Maurice de Hond gisteravond ook te duiden, en daarvoor had men Bram Schilham in het aardedonker bij koud weer op een geheel leeg Binnenhof geplaatst, om hem vervolgens in het kader van het wederhoor slechts te laten vertellen, letterlijk:

“…andere partijen reageerden schouderophalend over de nieuwe cijfers…”.

Dat was dus het wederhoor, de reactie, van de totale politiek vanaf het verlaten Binnenhof.

Maar wij kijker zagen geen enkele partij de schouder ophalen!

Wat stelt het beroep van politiek verslaggever eigenlijk nog voor?

Je roeptoetert maar wat volgens eigen bedenksels die als belangrijkste kenmerk hebben: luiheid.

Schilham was nergens geweest, hij verzon het gewoon, want als de PvdA bijvoorbeeld 12 zetels verliest zoals De Hond in één adem meepeilt, en zeker weet, dan gebeurt er binnenskamers wel iets meer, zeker bij de achterban.

Doch Schilham noch de rest van de journaalredactie hadden ook maar één bewindspersoon, Tweede Kamerlid of wie dan ook uit het politieke metier voor een reactie geraadpleegd.

Sprookjes dus van de Staatsomroep vanaf een leeg Binnenhof.

“Ze halen hun schouders op”; nog oncontroleerbaarder dus dan het nieuws zelf.

We zagen uitsluitend Maurice de Hond. En daar schijnt het hem en hen ook om te gaan.

Maar de ergste omissie is natuurlijk dat De Hond al sinds jaar en dag zijn gang kan gaan zonder dat iemand uit de journalistieke tv-beroepsgroep hem controleert, er fysiek bovenop zit als hij zijn cijfers verzamelt of verzint.

Cijfers, die steevast de onderzoeker zelf profileren tot meer gezaghebbend omdat ze vervolgens een eigen dynamiek krijgen in de beleving van kiezers die zich erdoor onbewust in hun kiesgedrag laten beïnvloeden; een wetenschappelijk vaststaand feit.

Nu is er één geluk, noem het onzekerheid, niemand weet precies in welke richting. En allemaal hopen ze op zwevers richting de eigen partij.

Maar wat dat betreft is er toch iemand die het met vreugde aanziet, er is namelijk een uitzondering op die onbekendheid.

Want vanuit de wetenschap van massacommunicatie en opiniepeilingen wordt allang onderbouwd aangenomen dat kiezers de neiging hebben aan te schurken tegen de winnaars, ongeacht wie dat zijn.

Dus het is meer dan redelijk om aan te nemen dat dankzij deze ongecontroleerde onzinberichten de groei van de PVV van Geert Wilders er voorlopig in blijft.

Met dank aan De Hond, en vooral ook aan rubrieken zoals het NOS-journaal.

De Tv-recensent

Dag mevrouw Verbree,

Hartelijke groet,

Tv-recensent