Zondag 7 maart 2010 / Maandag 8 maart 2010
DE
TROON – TECHNISCH WANPRODUCT
Wat mag netmanager Bart Römer toch bewogen hebben
om het nieuwe kostuumdrama De Troon
te programmeren op zaterdagavond recht tegenover programma’s als de nieuwe Paul de Leeuw, Linda de Mol met Ik hou van Holland en een zootje Michael
Jackson-swingers op 6.
Dat
is, ondanks de reusachtige voorpubliciteit, vragen om voor de zaterdagavond
relatief teleurstellende kijkcijfers.
Hoezo
relatief eigenlijk: Linda de Mol scoorde een miljoen kijkers meer dan De Troon, en ook X de Leeuw kwam er 200.000 kijkers bovenuit. De positionering van De Troon is dus een miskleun die, en nu
komt het: voorzienbaar was.
Hoe
navrant, want een kolossale laatste kijkoproep bevatte gisteravond om 17.55 uur
zelfs een half uur durende “making of”
. Jammer dat daarvoor geen Nederlandse
woord werd bedacht – weet echt iedereen buiten het vak wat een “making-of” is;
mag het ook “achter de schermen” wezen, zodat alle kijkerslagen die bedoeling
begrijpen.
En
het impliciete verband met die twijfelachtige programmering is nu dat
honderdduizenden liefhebbers voor wie de nieuwe serie ook is bedoeld er van
verstoken blijven. Jammer. Temeer daar er op andere momenten van de week, denk
aan de vrijdagavond en zondagavond, zoveel fraaiere plekjes braak liggen.
Trouwens,
als we bezien hoe de eerste van de zesdelige dramaserie in technische en artistieke
zin gisteravond uitpakte is er nog meer aan de hand.
Dat
het geluid beneden de maat is, ook hier dus, zijn we in Nederland al gewend,
maar dat zeer veel binnenopnamen evenzeer inferieur zijn is echt ongewoon.
Een
behoorlijk aantal enigszins wazige beelden dat niet als zodanig is bedoeld of
een functionele achtergrond heeft, wordt afgewisseld met klinkklare onscherpe
camerashots. Ik doel uiteraard niet op de getrokken shots met wisselende
scherptedieptes die fraai kunnen zijn en op een functionele bedoeling duiden,
maar het lijkt wel alsof er in kwalitatief opzicht (binnen versus buiten) met
volkomen verschillende camera’s of systemen is gewerkt.
Vanaf
deze plaats is het niet mogelijk te beoordelen welke de oorzaken ervan zijn,
maar dat hoeft ook niet…het was gewoon ruk en daarop behoren de daarvoor
verantwoordelijke producent (Lemming Film) en technici te worden aangesproken,
of gewoon regisseur Erik de Bruyn.
Het
feit dat de serie op zoveel wisselende locaties is opgenomen (o.a. in Hongaarse
steden als Budapest, Fertöd, Sopron en Fehérvárcsugó), mag daarvoor niet als
verontschuldiging gelden.
Maar
misschien is nog wel erger dat de kijker bijkans gestoord werd van de
“gemonteerde” schakelingen. Het leek erop als of de producent ter wille van de
factuur moest bewijzen dat er wel degelijk veel camera’s waren ingezet. Zonder
dat er artistieke redenen voor waren voltrokken zich scènes waarin zo vaak
nutteloos van camerastandpunt werd gewisseld (achteraf ingemonteerd dus –
overbodige tegenshots, luistershots etc. etc.) dat de toeschouwer er bijkans
tureluurs van werd.
En
als er dan ook nog wordt gewerkt met een voice over met de voordracht van een
kleuterprogramma, waaraan verder te luide muziek werd toegevoegd, is het maar
zeer de vraag hoe deze inhoudelijk sterke serie de eindstreep zonder verdere
technische en kunstzinnige ongelukken kan halen.
Aan de andere kant. Wie de
zaterdagavond met Paul de Leeuw wilde beginnen werd evenzeer getergd.
Bij
Paul wist de kijker al na 30 seconden weer hoe laat het was. Want De Leeuw riep
ter opening meteen al tegen een muzikant met een berenmuts op:
“…Je hebt je vrouw
geschoren, zie ik.
Een enorme kale kut heeft ze
dan…”.
Fijn
voor veel kinderen en kleinkinderen die op dat uur nog net mee kunnen kijken.
Weg ermee, weer een seizoen zonder Paul de Leeuw.
En
hoogstwaarschijnlijk geldt dat ook voor de echtgenote van de tubaïst die wie
weet mogelijk gehandicapt is, chronisch wordt verpleegd, kerkelijk is of uitgerust
met normale fatsoensgevoelens, en die morgen vol gene over straat moet, dus nu
zeker niet langer meer in dit VARA-milieu wil verkeren.
Het
gaat er niet om dat Paul de Leeuw op zijn bekende wijze uiterst grof kan zijn,
hij doet maar, doch dat personen, mogelijk kwetsbaar, die er helemaal niets mee
van doen hebben voor een miljoenenpubliek ongevraagd in zijn vocabulaire worden
betrokken. Zijn idioom stijgt boven de grofheid uit, het is onfatsoenlijk.
En dan beland je dus bij “Ik hou van Holland”, van Linda de Mol,
ook al omdat onder toets nummer zes een batterij Michael Jackson-kloontjes in
wording denkt dat vooral te moeten demonstreren door al hossend zichtbaar
onophoudelijk in het eigen kruis te grijpen. Die waren dus in de verkeerde show
terecht gekomen en zien we volgende week vermoedelijk terug in de VARA-studio
bij Paul de Leeuw.
Een
behoorlijk chaotische maar vooral tegenvallende zaterdagavond dus waaraan nog
veel moet worden bijgeschaafd.
Bovendien moesten wij ons
helaas opnieuw de vraag stellen, en we zijn, ondanks het bovenstaande,
werkelijk niet chagrijnig van aard, waarom in Rondom Tien Cees Grimbergen toch het veld heeft moeten ruimen.
Behalve
het feit dat Ghislaine Plag een jonge vrouw is, en mooi is ze ook nog, zagen
wij daarmee al enkele malen geen programmatische verdieping of versterking van
het al vele jaren zo succesvolle concept.
Sterker
nog, de specifieke dramatiek die Grimbergen in bijna elk thema wist te voegen,
blijft bij Ghislaine grotendeels achterwege of is gewoon te soft. Niet slecht,
maar ook goed genoeg?
De
Hilversumse managersdictatuur treft en beschadigt niet alleen ons kijkers, maar
ook bekwame programmamakers.
Tv-recensent
8-3-10
Geachte TV-Recensent,
Naar aanleiding van uw recensie over de gebrekkige technische kwaliteiten van
de eerste aflevering van De Troon wil ik u ook graag deelgenoot maken van mijn
teleurstelling over de gebrekkige dramatische kwaliteit.
Daar waar de locaties en acteurs een kwaliteitsdrama mogelijk zouden
moeten maken, overheerst mijn inziens gemakzucht. Dat geldt zowel de
acteerprestaties als de dramatische opbouw en montage.
Zelfs als geïnteresseerde kijker word ik afgeleid door de hier en daar vlakke
acteerprestaties, bijvoorbeeld van Bianca Krijgsman die speelt alsof het scènes
uit Plien & Bianca betreft. De verhaallijnen lijken als los zand aan elkaar
te hangen, waardoor je van schapenherder Willem I ineens verzeild raakt in een
cruciale scene over het ontstaan van onze Grondwet. Wie daar aan tafel zitten
(o.a. Thorbecke neem ik aan) wordt niet duidelijk gemaakt. En dat het een
handjeklap was over geld lijkt me hoogst onwaarschijnlijk. Het grootste
probleem vind ik dat je je hierdoor nauwelijks kunt identificeren met de
karakters. Die blijven vlak en soms vooral toneelteksten declamerend.
Ik hoop dat de dramatische opbouw en diepgang zullen toenemen naarmate het
verhaal vordert en de acteurs en actrices de kans krijgen om zich in te leven
in hun rol. Want anders blijft het de zoveelste poging om hoogwaardig
kostuumdrama uit ons omringende landen (met name Groot-Brittannië) te imiteren.
Hoogachtend,
Walther de Haas
Dalfsen
8-3-10
Hoi Tv-recensent,
Genoten van je recensie!
Heb ook naar de Troon gekeken, ook omdat Erik de Bruyn vroeger (1991) één van
mijn docenten was op de kunstacademie. Was benieuwd wat hij hiervan had
gemaakt. Eerst heb ik de 'making of' gezien. Dat was nou een technisch
wanproduct! Maar goed, wel aardig om te zien.
Toen de uitzending. Ik heb UPC hdtv, dus in volle glorie 1080i. Ik heb
bovendien 200 Hz dus alles wordt naast scherp, ook soepel. In de 'making of'
werd de componiste triomfantelijk opgevoerd en de muziek was dan ook mooi,
gewoon wat het zou moeten zijn eigenlijk bij zo'n epos.
Maar na een tijdje zag ik al dat vooral aan die muziek het grootste
budget is uitgegeven. Want wat we tekort kwamen was grandeur: Een beeld van
Nederland met vele figuranten en grootse shots van steden en platteland. Het zat
er niet in. Wat je overhoudt is een serie kleine mise-en-scènes, waarvan soms
een soap-achtige sfeer uitging.
Mijn grootste probleem is dan het
gebruik van de handheld camera. Dat de camera erg modieus documentair
meeschokt. Dit is de pest voor drama, want elke scene die zo gedraaid is krijgt
de aanwezigheid van een cameraploeg met zich mee, en die hadden ze nog niet in
de gouden eeuw.
Echt killing voor kostuumdrama, want je verwacht ieder moment Pieter
Storms.
Andere scènes (op het gazon met de vlaamse prins) waren plots met de
steadicam: veel beter, de aanwezigheid van de camera was ineens weg, precies
wat je wilt om in de sfeer te duiken. Maar het was best een rommeltje met de
productie en cameravoering, maar ik heb ook mooie scènes gezien. En HD uitzendingen
zijn gewoon schaars en indrukwekkend. De montage was inderdaad wisselvallig en
onzeker. De leader vond ik ook wankel, je ziet mensen praten maar je hoort ze
niet, alsof je als dove de serie begint. Hier mist toch visie.
Dan de inhoud: Ik heb in die eerste aflevering bijna geen emotionele band
kunnen ontwikkelen met welk karakter ook. Het ging in grove flarden zo'n beetje
alle kanten op. De voice-over helpt dan wel, maar die was weer niet consistent
aanwezig waardoor je af en toe (geheel verbaasd) toch wat info kreeg
bijgepraat.
Dragan is een soort Joegoslavische huurmoordenaar, en de rest van de
cast komt gewoon uit 2010. Ik voel nergens Oranje of iets van oorsprong.
Alleen de vrouw van Oboema (met sigaar) was wel sterk, ook als beeld.
Dat is dus waar Erik de Bruyn de mist mee ingaat: hij vertelt dit ook in de
making-of. Het moest allemaal wat losser en vlotter, geen ruisende jurken of
stijve toestanden. Maar ik denk dat je dát juist als uitgangspunt moet nemen,
het oog wil ook wat.
Nu vond ik de aankleding van deze eerste aflevering gewoon te mager
(lees: goedkoop) om me lekker in te leven in het tijdsbeeld en de karakters.
Eigenlijk verlang ik gewoon naar de schilderijen uit het Rijksmuseum als
entourage, en daar is veel meer budget voor nodig, een coproductie met de BBC
en BRT bijvoorbeeld.
En dat hedendaagse taalgebruik helpt ook al niet.
Als je in 6 afleveringen zo'n grootse geschiedenis moet vertellen dan
wordt inleving al heel moeilijk, maar maak het dan op z'n minst indrukwekkend.
Eindeloze two-shot dialoogjes in interieurs vervelen dan alleen maar, en
meestal had ik geen idee waar het nou over ging.
Het heeft natuurlijk ook met geld te maken en de invloed van de netmanager. Het
schijnt dat er eerst 16 afleveringen waren gepland en nu nog maar 6. Het was en
is een moordende klus voor Erik, en ik neem toch mijn petje af.
Hij is nu nog aan het monteren aan aflevering 3, 4 en 5. Maar of ik
volgende week nog kijk?
Groeten!
Emile van de Griendt
EQJ-Music & media
Beste Emile,
Dank voor je uiterst waardevolle en
ook deskundige bijdrage. Om bij je laatste opmerking aan te sluiten: het is te
hopen dat er bij de nog te monteren afleveringen 3, 4 en 5 inderdaad rekening
wordt gehouden met onze opmerkingen.
Want aan de langdurige two-shot
dialogen valt nu nog wat te doen, zeker als de zinloze montageschakelingen van
camerastandpuntveranderingen zoveel mogelijk worden vermeden. Voor zover de
actrices die niet al snel hebben uitgetrokken om de prinsen en koningen te
behagen zijn er misschien nog wat ruisende rokken bij het ruwe materiaal te
vinden om ons in de echte couleur locale te brengen.
En dankzij jouw mededeling dat er bij
de buitenopnames met de steadicam werd gewerkt zie ik nu ook van waaruit dat
grote verschil in rust en kwaliteit valt te verklaren vergeleken met de
interieuropnames.
Het meeschokken met de handheld is
inderdaad modieus en komt sinds jaar en dag voort uit het onvermogen van
cameralieden bij de popzenders om hun werkgereedschap langer dan vijf seconden
stabiel te houden, en niet uit het feit dat met deze vormkeuze dramatische
effecten (en in documentaires de informatieve waardes) zouden worden versterkt.
Integendeel.
Bovendien, op locatie wordt voor het
van de schouder werken vaak gewoon vanuit luiheid gekozen om veelvuldig gesjouw
met en het opzetten van het statief te
vermijden. En daar wordt dan de valse redenering onder geschoven van een
moderne beeldtoonzetting. Brrrr.
Daarbij komt dat uit steeds meer
serieuze onderzoeken blijkt dat te snelle beeldwisselingen ook door jongeren
ongewenst worden geacht. Hetzelfde geldt voor het te harde geluid waartegen ook
de nieuwste generaties, tot en met in de disco’s aan toe, wordt geageerd.
Er heerst dus in die wereld omtrent
het begrip “modieus” ook op dat vlak een verkeerde opvatting.
Over de invloed van de netmanager heb
ook ik mijn twijfels geuit, maar doe dat weer niet m.b.t. je constatering dat
dit alles te verklaren valt uit geldgebrek. Dan maar een Hongaars kasteel
minder – het zou niemand behoeven op te vallen.
Goed dat je met een waarderend woord
afsluit voor de regisseur – met jouw verleden en opleiding mag dat ook
eigenlijk niet anders, maar het is en blijft toch de eindverantwoordelijke man
voor de reeks aan onvolkomenheden die met De
Troon tot ons kwam. Ik deel je twijfel om nog eens te kijken, maar laten we
het bij aflevering 3 nog eens proberen.
Hartelijk dank voor je sterke
reactie.
Vriendelijke groet,
Tv-recensent
8-3-10
Geachte TV-recensent,
Sinds het kijkcijfers de dienst uitmaken bij de Publieke Omroep worden de
zaterdagavond-uitzendingen op Nederland 1, 2 en 3 steeds slechter. Krijg steeds
meer het idee dat vakmanschap totaal geen meesterschap meer hoeft te zijn. Laat
staan dat je vakmanschap zou kunnen bespeuren. Het is in ieder geval niet de
grootste gemene deler op een avond die voorheen als het hoogtepunt werd gezien
in het televisiekijken van een hele week.
Paul de Leeuw heb ik jaren terug al afgeschreven om zijn niet aflatende nog platter
dan platte seksueel getinte opmerkingen, ook naar kinderen toe, met daaraan
gekoppeld een grote minachting voor het vrouwelijk deel van onze bevolking.
Echt VARA!?
Dus kijken we naar De Troon. Hoe komt het nou dat ik mij niet kan overgeven aan
hetgeen er gepresenteerd wordt? Dat mijn aandacht wordt afgeleid door de
gedachte: "Hadden ze dat toen al?
Zeiden ze dat toen ook al zo?". Dat wordt nog versterkt door dat
shot van Paleis Noordeinde met hekken ervoor, die zijn pas later in de vorige
eeuw aangebracht.
Paleis Noordeinde wordt ook wel "Het Oude Hof" genoemd en was
van 1813 tot 1940 de residentie van de regerend vorst.
Koning Willem I kreeg het in 1813 ter beschikking als winterpaleis.
Jammer voor de AVRO. Maar misschien een vingerwijzing naar 2013 als jaar voor
een troonopvolging.
Aansluitend weer eens Rondom 10 geprobeerd. Maar ook met een nieuwe make-up
slaagt mevrouw Plag er niet in het niveau te evenaren van de heer Grimbergen,
die met vaste hand de discussie leidde. Ook de NCRV is aan het schuiven.
Dus wordt het overschakelen naar Deadline, een Nederlandse actiethriller. Leuk
hoor die opnames in het Haagse Stadhuis. Maar hoe komt het nou dat ik er steeds
aan moet denken dat ze die Engelse serie Spooks proberen na te spelen?
Ook VARA!?
Als je iets doet doe het dan goed, zou ik zeggen. Van ellende uiteindelijk naar
de recorder gegrepen en een èchte thriller opgezet.
Met vriendelijke groet en met ongeduld uitziend naar uw jubileum recensie,
Henk Boenders,
een oplettende Haagse burger
Dag mijnheer Boenders,
Aannemende dat u met de
jubileumrecensie bedoelt het vijfjarig bestaan van deze site in mei kan ik u
verzekeren dat ik dan op het vergleden lustrum zal terugkomen.
Verder: inhoudelijk sluit u nagenoeg
aan bij de bovenstaande Tv-recensie waarbij het mij opvalt, nu ook u zich in
die rij hebt geschaard, dat steeds meer kijkers genoeg krijgen van de
continuïteit in de platheden van Paul de Leeuw.
Was dat eerder als tegenwicht op de
correctheid van miljoenen oneerlijke fatsoensrakkers nog lang leuk, dan wel te
verdragen, misschien zelfs noodzakelijk om daarmee zijn formules een
karakteraccent te geven om aan de top te blijven, in toenemende mate haken
kijkers er nu op af.
Dat doen ze niet omdat ze intussen
gevoeliger zieltjes hebben gekregen of dat de grofheden, die ze zelf vaak ook
begaan, hun tere inborst ontregelt, maar omdat De Leeuw in toenemende mate
diepgaand onfatsoen tot zijn handelsmerk verklaart en daar willen velen van
alle soorten pluimage niet bijhoren. En zeker niet als hun kinderen of
kleinkinderen naast hen op de bank zitten. Misschien dat De Leeuw dat in zijn
huisgezin voor wat jong is toelaatbaar acht, maar dan moet hij dat maar
beperken tot optredens tussen zijn privéschuifdeuren.
Het is een paar stappen te ver
geworden, dus slinken ook zijn kijkcijfers.
Vandaar dat ook ik moest opmerken: weer een seizoen zonder Paul de Leeuw.
De truc is uitgewerkt. Maar ik vrees
dat het geen truc is doch een onvermijdbare persoonlijkheidsaandoening.
Hartelijke groet,
Tv-recensent
8-3-10
Geachte Tv-Recensent
Heb 'de Troon' ook bekeken want ik ben een liefhebber van kostuumdrama's en
lees ook veel over die geschiedenis. Maar wat ongeloofwaardig kwam dit over en
weer zo typisch Hollands armoedig opgezet met
ongeloofwaardige dialogen.
Om maar iets te noemen: er werd gezegd dat bij de troonsbestijging van
Willem I ons land nog niet een koning gewend was. Maar er werd geen woord
gewijd aan de 1e koning van Holland Louis Bonaparte en zijn vrouw koningin
Hortense.
Ook die scène met de weglopende Bonaparte die Willem I uitnodigde voor
een avondje theater.
Bonaparte liep weg als een gillende sopraan.
Nee wat een opluchting is dan de zondagavond op RTL 8 met die boeiende engelse
serie 'de Tudors', 2 afleveringen van 1 uur, dus 2 uur genieten. Wat een
acteertalenten kent men toch aan de overzijde van de Noordzee.
En dan die schitterende kostuums. Dit verdient echt een prijs als meest
boeiende serie. En als toetje kregen we daarna nog een film over koningin
Elisabeth. de dochter van Hendrik VIII en Anna Boleyn.
Ik zal het maar niet over De Leeuw hebben.
Angstaanjagend gewoon dat dit maar door kan gaan.
Groeten Bert Groenendijk
Kennemerland
8-3-10
Geachte TV-Recensent,
M.b.t. 'De Troon' wil ik even kwijt dat ik erg heb moeten lachen om het moderne
taalgebruik van de koninklijke familie wanneer ze aan het ruziën waren.
Ook grappig het zeer zuinige platbodemschip waarmee de familie van Engeland
naar de Lage Landen zeilde, waar men blijkbaar gedurende de hele overtocht
verkleumd op het voordek doorbracht.
Een echte giller was de Britse verloofde.
Zeer interessant was vooral de vertoning van een drietal heren die mochten
beslissen over de toekomstige staatsvorm en het verdelen van de inkomsten.
Met vriendelijke groet,
Ab Anders
Zaterdag 6 maart 2010
WOEDEND BLIJ ZIJN, DAT KAN
OOK NOG
Weer iemand van links die verliest en heel erg blij is. Clairy Polak. Ze
verliest haar baan bij NOVA vanwege haar astrale beeldvorming. En dat is haar in
een Power-Point-presentatie te verstaan gegeven. “En nu ben ik blij…heel erg blij…en daar snap jij helemaal niets van”,
zo sprak ze fel en potig in de richting van Matthijs van Nieuwkerk, die daar
inderdaad, zomin als alle mensen die het vak kennen en serieus nemen, en
terecht helemaal niets van begreep.
Het werd een ongemeen spannend vraaggesprek
gisteravond in De Wereld Draait Door.
Twee toppers die de kunst verstaan zoiets in een minuut of acht te doen maar
waarbij degene die dit bijzondere vak nu gaat verlaten onverklaarbaar en
volkomen door de mand viel.
Mevrouw Polak verloochende ongeveer alles waar ze
al die jaren in NOVA voor had gestaan.
Dat zij, als VARA-employé in een grotendeels
VARA-programma had geschitterd, met alleen al daardoor toch een linkse
uitstraling, volgens ons is die omroep daar ooit voor opgericht, mocht vooral
niet worden verward met kritische journalistiek.
Ze was woedend geworden, zei ze letterlijk, en vond
het een diskwalificatie voor alles wat ze had gedaan, zo vulde ze aan toen ze
hoorde dat de linkse beeldvorming haar het kopje moest kosten.
NOVA wordt namelijk vervangen door een Nieuwsuur van de NPS/NOS, hoe dat zit is
moeilijk uit te leggen, maar wel dat het minder linksig zal worden, want
daarvoor zijn de NPS en de NOS dan weer niet opgericht.
En nu iets geks. Omdat haar collega’s moord en
brand hadden geschreeuwd over zoveel onrecht, aldus Matthijs van Nieuwkerk,
waarbij wij ons herinneren dat dit voornamelijk hijzelf was in enkele
DWDD-afleveringen, werd Clairy nu getroost met het feit dat ze dat Nieuwsuur weliswaar niet mag presenteren
maar dat ze ervoor interviews op locatie mag gaan maken.
Dus waar ze als geen ander de kunst verstond live
10-minuten-gesprekjes te voeren, gaat ze nu hetzelfde doen, maar niet live doch
ver weg van de studio’s. Kennelijk verliest zij in de met staar gevulde ogen
van de NOS, dezelfde blijvend, daarmee het linkse imago.
Bovendien gaat ze nu “diep”, in haar
nieuwe10-minuten-interviews, zo wist ze stellig; kennelijk heeft ze dat dus al
die tijd nagelaten. Wartaal, want als geen ander beschikte deze vakvrouw over
de bekwaamheid van het dieper graven in “relatief” korte tijd juist in alle
finesses.
Gelukkig ging Van Nieuwkerk aan deze nonsens grotendeels
voorbij door gewoon vast te stellen dat een Clairy Polak in topvorm vaak
adembenemende journalistieke inquisitie kon bedrijven, maar dat het daarmee nu
is afgelopen omdat een op band opgenomen vraaggesprek op locatie iets volstrekt
anders is.
Volkomen juist. De entourage is niet te
vergelijken, de spanning van een live-gebeuren vervalt, gesprekken worden
achteraf gemonteerd etc. etc.
Clairy wilde er niet van horen en bleef maar
woedend vertellen hoe blij ze was en suggereerde dat een televisieprutser als
Van Nieuwkerk er helemaal niets van wist.
“Ik mag nu gaan doen waar ik het beste in ben”, sputterde ze maar tegen
terwijl een aspirant-leerling van een journalistenschool al weet welke enorme
verschillen er zijn tussen locatie-interviews en live studio-gesprekken, ook
ten aanzien van de inhoud, en dus ook tussen de vaardigheden om die goed te
kunnen bedrijven. Er zijn boeken over te schrijven.
“Onwillekeurig word je op
locatie tijdens de koffie toch een beetje ingepakt”, zo wierp Matthijs uitdagend
tegen.
Polak
bezwoer echter dat haar nu “…een beetje
verdieping voor ogen staat…”.
En
terwijl wij in haar naamtitel toch duidelijk hadden gelezen dat zij naast
journalist ook “presentator” van
beroep is, zei ze nu plotseling: “…Ik ben
geen presentator, ik ben een interviewer die speelt dat ie presentator is…”.
“Spreek
alsjeblieft gewoon Nederlands”, zei de man die het beiden deed vervolgens en
daarmee ontkoppelde Matthijs op logisch wijze zijn realistische wereld verder
van de virtuele- en droomkosmos van mevrouw Polak.
Het NOVA-VARA-gezicht was dus kwaad omdat de
buitenwereld in haar een VARA-gezicht had herkend. Zelden zoveel naïviteit
gezien van een televisiekanjer zoals Clairy Polak toch is.
Het was dus een uitmuntend interview van Matthijs
van Nieuwkerk, die, met dit als voorbeeld, een van de belangrijkste kandidaten
voor dat Nieuwsuur had kunnen zijn,
ware het niet dat ook hem die linkse beeldvorming behoorlijk in de weg is gaan
zitten, terwijl wij hem anderszins eerder als middendraads ervaren.
Gelukkig maar voor De Wereld Draait Door, en voor ons dus.
Tv-recensent
Donderdag 4 maart 2010
TOCH ALLEMAAL BLIJ
Iedereen gewonnen,
dus allemaal blij. Zelfs de verliezers konden hun geluk niet op omdat zij, in tegenstelling
tot onze amateuristische waarneming, toch eigenlijk gewonnen bleken te hebben,
zo stelden zij vast, omdat….omdat de vooruitzichten nog veel slechter waren
geweest dan de behaalde resultaten. Logisch toch. Zo worden verkiezingen sinds
het ontstaan van de televisie altijd al door partijen die de klappen krijgen
uitgelegd.
Maar dit soort
ongeloofwaardige oppeppers werkt niet meer. Wij leven in 2010.
“En vanaf nu wordt het een tweegevecht”, stelde Ferry Mingelen
fabuleus even misplaatst vast toen hij de heer Balkenende voor diens aanhang
ontwaarde. “Vanaf nu wordt het de
tweekamp Bos versus Balkenende”. De
malle voorspelling was louter gebaseerd op hoop en minder op analyse, laat
staan deskundigheid, omdat een duale knokpartij voor Ferry zoveel gemakkelijker
is om te kunnen volgen. Mingelen is ook al uit de tijd. Het wordt allemaal een
beetje te complex voor hem.
Niettemin,
in het slotdebat spraken de deelnemers, al evenzeer in de war, hem na, zodat de
verkiezingsavond qua Haagse mores weer ouderwets verliep. Maar ditmaal
misplaatst, ongeloofwaardig en volstrekt asynchroon met de tijd van dit
decennium.
Nog
nieuwer, duidelijker en zonder negatieve gevolgen dan de avond ervoor kon Geert
Wilders het zich permitteren niet aan de praattafel van Paul Witteman aan te
schuiven. Hij zal dat trouwens nooit meer doen bij deze presentator, en de
vraag is daardoor of hier niet een heel andersoortige prestigestrijd wordt
uitgevochten die tijdens de vooravond van 9 juni zijn ontknoping zal krijgen.
En Balkenende wordt dus
minister van Buitenlandse Zaken in het nieuwe kabinet. Dat zei helemaal niemand,
maar dat beweert ondergetekende. Schrijf de datum van deze voorspelling op en
gun hem straks de eer dit goed te hebben voorzien en verstandig
ambachtsplichtig al zo vroegtijdig bekend te hebben gemaakt. Desgewenst wil ik
dat nu wel uitleggen, maar niemand wenst dat gelukkig zodat de energie
binnenboord kan blijven.
Qua
techniek en vormgeving werd het televisie-evenement gisteravond superieur goed
verzorgd en wonderbaarlijk creatief opgeleukt met prachtige grafische
statistieken vol animaties, en dit alles werd bovendien op een uiterst prettig
manier gepresenteerd door Herman van der Zandt, vlot en adequaat vooral.
Bovendien maakte Van der Zandt de indruk te weten waarover hij het had. En dat
is altijd genieten.
Toch,
televisie is er niet voor om op een dergelijk moment de gecompliceerde
statistiekjes vanaf een afstand, schuin aangeschoten, in beeld te brengen
waardoor vanwege het diepteperspectief hetgeen rechts van de presentator wordt
vertoond slecht te lezen en te volgen is. Hier overheerste de gekozen vorm de
informatieve waarde van de gehele opzet, en wel zodanig dat veel uitslagen
volkomen de mist ingingen. Jammer voor de kiezers uit Son en Breugel, Hellendoorn
en Tholen… en waar al niet meer.
Uitslagen
zijn veel duidelijker te illustreren en voor ons kijkers te absorberen wanneer
deze, al dan niet versierd met leuke animaties, recht toe recht aan, dus één op
één, in beeld worden gebracht; juist het medium televisie is daarvoor bij
uitstek geschikt. Nu werd er te vaak naast het doel geschoten.
Toch
bleef tot aan het slotdebat, daar lag de grens, met de gebruikelijke prietpraat
richting Witteman en andersom, de avond boeien.
Maar laten we het volgende
nooit meer doen: toen kwam er ineens een NOS-Twitterjongen zich in beeld
verwonderen over het fenomeen dat al die Twitteraars en Twittergeluiden in
Twitterland met uitsluitend negatieve geluiden over de PVV het qua gebrul hadden
moeten afleggen tegen de positieve PVV-stemmers van gisteren die hun keuze niet
in Twittergedrag hadden willen laten vastleggen maar in het stemhokje.
Hoe zou dat nou komen.
Of liever, weten ze dat bij de
televisie nu nog niet?
Tv-recensent
Woensdag 3 maart 2010
EN DE WINNAAR IS: GEERT
WILDERS
Het ging dus zoals gisteren op deze plaats
al was ingevuld. Want er klopte inderdaad helemaal niets van.
Hooghartig
verzwegen de beide VARA-prominenten Pauw en Witteman de redenen van het niet
verschijnen van Geert Wilders. Men meldde zelfs niet eens meer dat zij de
PVV-voorman hadden uitgenodigd, dus dat kon dit keer zelfs achterwege zijn
gebleven.
En
omdat men daarover opvallend de kiezen op elkaar hield gaan wij er maar van uit
dat dit laatste het geval was.
De
z.g. journalistieke interviewers noemden evenmin zijn naam, een uur lang
volhardden zij daarin, alsof de hoofdpersoon niet al jarenlang de belangrijkste
politieke factor is in Nederland. Zelfs tijdens het debat over de integratie
speelde men het klaar zijn naam buiten de discussie te houden. Dat is toch nog
knap.
Doodzwijgen
die man waarop op 9 juni a.s. massaal gestemd gaat worden en vandaag al
virtueel.
Zo
gaat dat bij Jeroen Pauw en Paul Witteman.
Het
hierdoor ongehoord interveniëren in de verkiezingen, want dat gebeurt als er in
een laatste televisie-uitzending voordat de stemmers naar de bus gaan zo op- en
ondoorzichtig wordt gemanipuleerd, werd instemmend dus straffeloos goed
bevonden door de overige deelnemers aan het debat.
De beschamende stilte van
het tweetal dacht Femke Halsema nog wel
even goed te maken door na een half uur in een bijzin te melden dat Wilders was
uitgenodigd maar niet wilde komen. Over haar eigen mysterieuze afwezigheid bij
het verkiezingsdebat een dag eerder zweeg ze vervolgens stijfkoppig en daardoor
werd dat verschijnsel nog raadselachtiger omdat Pauw & Witteman grappenderwijs, de humor kon niet op, meenden
dat ze in bad had gelegen. Ook op dit punt: de waarheid bleef
achterwege…iedereen had wat op de kerfstok dat onder de pet moest blijven.
Het
werd daarmee steeds gekker. Dus Halsema had Wilders kennelijk uitgenodigd in
plaats van het programma Pauw &
Witteman of de personen zelf. Ze wist er in elk geval meer van. En daarmee haalde zij het invitatiegedrag
naar zich toe in haar verklaring dat Wilders niet wilde verschijnen. Welke
dubieuze rol had zij daarin dan gespeeld? En ook: “het belangrijke waarom” van
de absentie bleef helemaal achterwege, het was gewoon zo. Tot ieders
tevredenheid.
Werd
het laatste verkiezingsdebat voor de gemeenteraadsverkiezingen van vandaag
eerder nog door Pauw & Witteman
op de kaart gezet als een bijeenkomst voor fractievoorzitters, waar dus helemaal
niets van klopte want Wouter Bos is geen fractievoorzitter, nu heette het
plotseling een debat voor landelijke lijsttrekkers te zijn, zoals Witteman dat
in de opening duidde.
En dat werd het nog minder
want de landelijke lijsttrekker Balkenende onbrak, zonder enige uitleg van het
duo, evenzeer dus lijsttrekker Wilders, en om maar niet te spreken van het
ontbreken van de lijsttrekker van notebane een regeringspartij, de Christen
Unie.
Het
was dus in geen enkel opzicht een lijsttrekkersdebat maar een showtje van Pauw
en Witteman die er bijstonden als Johnny en Rijk in hun beste dagen, een paar
apart, inclusief een afgevulde zaal met joelers, brullers en aanjagers van
onderbuikgedrag waarover al jarenlang wordt betoogd dat dit volk verwant is aan
die andere partij die hier dus ontbrak.
Wat was het nou: het
juiste publiek op de verkeerde plaats, of het verkeerde publiek in de
juiste zaal.
Met
de geheimzinnigdoenerij over de afwezigen werden In feite honderdduizenden
kijkers beledigd. Zoals de toeschouwers die zich aangesproken voelen tot iemand
die zich langs democratische weg als lijsttrekker had laten noteren en waarover
men zich vandaag op enkele plaatsen indirect kan uiten.
Wilders
heeft het goed gezien door niet onder de manipulatieve leiding van deze heren
te verschijnen. Ook al omdat er met name rond verkiezingstijd geen garanties
voor een journalistieke aanpak worden afgegeven. Journalisten die zich normaal
graag als serieus profileren worden dan clowneske programmamakers met
bijbedoelingen, hetgeen tegelijk iets zegt over de rest van hun bestaan.
Daarmee
werd de afwezige Wilders winnaar van dit debat omdat ditmaal, en dat is voor
het eerst, dankzij het volkomen veranderende speelveld van rijk geschakeerde
multimediale beïnvloedingen het kiesgedrag zich niet meer laat sturen door een
korte hype dat een enkel televisieprogramma kan veroorzaken.
Soms
is wegblijven daarom verstandiger dan in deze mallotige setting te acteren.
Dat
is niet aangenaam voor ons kijkers, maar wel voor het eigen belang van de
hoofdpersoon.
Maar
de schuld daaraan kan niet alleen hèm in de schoenen worden geschoven.
Tv-recensent
Dinsdag 2 maart 2010
EN DE WINNAAR IS……
Dus Geert Wilders heeft volgens het
onderzoekpanel van EenVandaag het
debat in EenVandaag gewonnen met 32%
van de eigen Internetstemmers.
Wat
is het toch jammer dat dit soort rubrieken nooit eens naar achter de schermen
schakelt om de onderzoeksmethode en werkzaamheden te registreren. Hebben die
vele duizenden personen allemaal een rood digitaal potlood thuisgezonden
gekregen?
Wat
betekent hier het begrip “winst” en hoe luidde de vraag precies aan de eigen
achterban? Wat is het percentage kijkers dat aan de enquête deelnam? Immers, er
werd alleen gewag gemaakt van de administratieve grootte van het eigen panel,
maar niet van het aantal respondenten daaruit, dus ook niet van de omvang van
de steekproef.
Een
snert onderzoek dus, zoals gebruikelijk als televisieprogramma’s het zelf doen.
De dubieuze winnende hoofdpersoon, en gelet op de aantijgingen van zijn
opponenten tevens de winnende dubieuze hoofdpersoon, is dus a. degene die zelf
niet meedoet aan de verkiezingen, en b. de man wiens partij slechts in 2 van de
394 gemeenten wordt vertegenwoordigd: Geert Wilders.
Verder
was er het manco dat Groen Links niet deelnam aan de discussie, terwijl
aanvoerster mevrouw Halsema zich recent nog liet strelen als de mogelijk eerste
vrouwelijke premier, dus première. Ze was zoek op de buis, de gehele avond en
dat terwijl deze partij waarachtig toch wel wat meer Tweede Kamerzetels telt
dan de splinter die D’66 nog steeds is maar waarvan de leider in alle
programma’s praatjes verkondigt alsof men reeds een meerderheid aan zetels
heeft gescoord.
Dus wat is dan wel een
winnaar. Daar kwamen wij ook niet achter bij Pauw & Witteman, de rubriek waarvan de journalistieke
voormannen in de loop van de afgelopen twee jaar werkelijk alle fouten hebben gemaakt
om te bereiken dat Wilders wél kon worden binnengehaald om aan een debat of
gesprek mee te doen.
Jeroen
en Paul dachten dit te kunnen bereiken door het invitatiebeleid te delegeren
naar een lager gelegen echelon, en verzuimden Geert Wilders eens persoonlijk
informeel vooraf te begroeten. De grote interviewers op aarde doen dat namelijk
vaak zelf en laten dat niet hooghartig over aan hun pupillen.
Vanavond
zal men zich dus weer op de onwil beroepen van Wilders om in hun programma te
verschijnen, terwijl het ’t onvermogen van de programmamakers is hem daartoe te
verleiden. Een verkiezingsdebat dus zonder de grote winnaar uit de
opiniepeilingen. Een nieuw journalistiek
debacle. Om je dood te schamen aan de letterlijke vooravond van de
verkiezingen.
Een
debat overigens van fractieleiders. Maar de aanwezige Bos is helemaal geen
fractievoorzitter; op zich al een reden om hem niet toe te laten tot het forum.
Willekeur en vooropgezet tendentieus dus omdat de beide interviewers daarvoor
wél door de knieën gingen. Bos die eerst de kluit had belazerd door aan
kiezersbedrog te doen omdat hij in tegenstelling tot zijn harde belofte om geen
minister te zullen worden onder Balkenende dat dus juist wel deed, en nu hij
geen minister meer is wederom niet in de kamer gaat zitten –weer kiezersbedrog
dus omdat hij daar volgens de laatste verkiezingen wel plaats had móéten
nemen-, en vervolgens niettemin heden
toch zichzelf naar voren schuift om een debat te voeren waar eigenlijk mevrouw
Hamer de aangewezen persoon voor is.
Het
illustere VARA-duo zal er vanavond geheel aan voorbij gaan. Misleidende
televisie dus.
Dat kronkelige gedrag leidde
gisteravond ook al tot de bizarre ingewikkelde verstriktheid als gevolg waarvan
men, ontdaan dus van elke invalshoek voor een verrassende wending, alleen nog
een gratis vragenuurtje voor de demissionair Minister-president mocht
organiseren met voorgekookte publieksvragen. Wat een lafheid om daarmee de
schijnobjectiviteit te suggereren dat de VARA heus wel oog heeft voor andere geluiden
dan die van links.
Het
“Festival van de Locale Democratie”,
zoals Paul Witteman het bij aanvang noemde, werd die karakterisering dus juist
helemaal niet. De voorstelling werd meteen al versjteerd doordat het tweetal
zelf er op geen enkele manier de lokale democratie aan de orde stelde maar een
op dit moment van de hoofdgast niet ter zake doend gewauwel over de Commissie
Scheltema afdwong.
En al de eerste voorgekookte
publieksvraag ging evenmin over de locale democratie maar Johan van den Camp, uit Haren, gehuwd, 2 kinderen en teammanager bij de
Gasunie, stemt waarschijnlijk PvdA - we kregen deze flutdetails allemaal te
horen – wilde van de premier weten hoe hij na 9 juni, na de Kamerverkiezing dus
– en niet die van morgen, denkt een team te gaan bouwen dat wel evenwichtig is.
Hoe
kom je er op dit als –voorgekookte- openingsvraag toe te laten. Wat een
geschutter. De heer Balkenende vond het dan ook een hele goeie vraag.
Pauw
had vooraf nog gezegd:
“…u moet kijken straks als u
althans wakker kunt blijven…”, en dit werd dus het door hem voorziene moment van
ontkoppeling – kleuterschooljournalistiek van het beroemde duo.
En
wat is dat toch met Witteman – zelden als er verkiezingen zijn is zijn
journalistieke gedrag in informatieve zin gebaseerd op logica. Het roept altijd
vragen op, en soms heel pijnlijke. Balkenende werd er in elk geval geen winnaar
mee. Zou dat het zijn?
En
Wouter Bos had zijn kansen al verspeeld toen hij eind vorige week een
uitzending lang in De Wereld Draait Door
(ook VARA) vrolijk mocht meespelen om….slechts lachend de programmamakers toe
te juichen over alles wat er te berde kwam en dat waren niet de verkiezingen of
de politiek. Wat deed hij daar eigenlijk – niemand die de kunst verstond dat te
legitimeren, en al helemaal niet de presentator. Weer geen winnaar.
En dat komt omdat het goud
deze maanden naar Jack de Vries gaat van het CDA. De Staatssecretaris van
Defensie laat zich graag breedlachend uitnodigen in zijn rol van
mediadeskundige in verkiezingstijd.
En
dat is hij ook, gelet op zijn scherpe waarnemingen, conclusies en ook zijn
schare aan bewonderaars.
Een daarvan is Felix
Rottenberg die gisteravond zelfs tot de tekst kwam:
“…Ik heb vandaag toch weer
een lesje geleerd van de grootmeester…”, daarbij in DWDD de vinger uitstekend naar De
Vries.
Zo
wees De Vries op het, eigenlijk overbekende, gegeven dat het bij televisie veel
meer gaat om de beelden dan om wat er wordt gezegd. Dus een enkele knik van een
politicus kan naar de kijker een grotere uitwerking hebben dan een referaat van
enkele minuten. En zo is het maar net. Jack de Vries is momenteel de grote
winnaar van de verkiezingscircus; hij speelt het klaar om als CDA-man de andere
partijen van advies en inzichten te voorzien, en daarbij tegelijkertijd de
weloverwogen en goed doordachte strategieën van zijn eigen partij en voorman
onbenoemd te laten en buiten de discussie te houden. Dat is ongehoord behendig
en doorkneed.
Het is zelfs knapper dan de
nieuwe one-liners van de zogenaamde winnaar van EenVandaag: “…Meneer Bos uw
hoofdkantoor staat niet in Amsterdam maar in Mekka…”, en wat te denken van:
“…de PvdA is de Partij van de
Arabieren…”.
Maar
De Vries weet dat de kijkers veel meer geconcentreerd werden door het
non-verbale verschijnsel van een Wilders die opvallend vermagerd op de buis verscheen. En omdat dit
niet werd toegelicht, kunnen er in de huiskamer vragen rijzen als “…dieet?....kanker?...”.
Zoals
gezegd: dat soort beelden maken eerder winnaars en verliezers dan het
vervelende jargon dat ons tot versuffing brengt.
Vooruit dan, wie werd
gisteravond nummer twee. Wij kiezen voor Jan Mulder die bij de opening van DWDD
vaststelde dat ijshockey geen televisiesport is.
Hem
was de veel te kleine puck en de bewegingen daarvan ontgaan bij de finale
tussen Canada en de VS, en zo kon Jan de doelpunten alleen vernemen uit de
verbale toelichting van de commentator.
Dat heb je ervan als je naar de NOS
kijkt. Eurosport zond uit in HD en wat zag die puck er mooi uit toen wij het
kleine schijfje haarscherp en moeiteloos in het netje zagen vliegen.
Het is dus niet alleen een kwestie
van hoe je kijkt, maar ook waar.
Tv-recensent
Beste tv-recensent,
IJshockey is een sport voor twee teams van elk zes spelers ( onder wie de
doelverdediger ), die m.b.v van een stick (soort slaghout) een platte schijf
van bevroren gevulkaniseerd rubber - met een diameter van 7,5 en een dikte van
Dat gaat razendsnel, de puck is met het blote oog nauwelijks te volgen.
Nadat er een doelpunt is gescoord klinkt een soort luchthoorn, als bevestiging.
Dan hóórt het publiek het ook, zien is vaak erg moeilijk.
vriendelijke groet,
J.B. Westerhof,
Oppenhuizen
Dag mijnheer Westerhof,
Hartelijk dank voor uw
correctie op de stomme verschrijving waarin het woord puck werd verwisseld voor
de stick. Verbeterd dus, excuses. Een ideetje – zou het helpen als het schijfje
fluorescerend wordt gemaakt? Niet alleen voor de toeschouwers in het stadion
maar mogelijk ook voor tv-kijkers een verbetering.
Vriendelijke groet,
Tv-recensent