Zaterdag 28 februari 2009
EVEN WACHTEN NOG…NOG EVEN
WACHTEN
Eerlijk
is eerlijk. Ik heb mij lang verkneukeld over het inrichten van de Tv-recensie
van vandaag. Hoe heerlijk is het immers te schrijven over uitzonderlijke
Tv-prestaties. En dan van giga-talenten.
Niettemin besloot ik op het laatste moment de teugels strak te houden, en eerst maar eens een paar weken af te wachten of die jongens, en de wat oudere meisjes, dat niveau volhouden.
Immers, de
kans is klein, maar hoe minuscuul ook toch aanwezig, dat er over één van die
elf vrijdagavonden toch heel voorzichtig een klein kritisch nootje, diep in de
kantlijn dan en als tamelijk verborgen voetnoot, moet worden genoteerd.
Waarschijnlijk wordt het hier
niet eens gepubliceerd zo onbeduidend is het, maar wordt het u gemakkelijk
gemaakt door de verstopte mededeling van dat moment waarin staat dat die te veronachtzame bijzin per sms of mail eventueel kan worden
opgevraagd.
Buiten kijf staat tevens dat
de held en anti-held, respectievelijk de presentator
ervan en de stuntman zelf, buiten schot zullen blijven.
Bij de een vanwege de
schoorsteen moet roken, en bij de ander omdat de kachel moet ruiken.
Om die reden
is er dus hedenmorgen (nog) geen aandacht voor dat geweldige project waarmee de
TROS met ingang van gisteravond momenteel geschiedenis schrijft, ook al omdat
de superlatieven over wat er nu al te zien was ontoereikend zijn om een
evenwichtige beoordeling als pennenvrucht aan te bieden.
Een ieder kan bedenken dat het
een waanzinnige opdracht is om het niveau dat nu al werd bereikt nog tien lange
weken vol te houden; toch weten wij uit de eerste hand dat de sterren in die
richting stralen. Desondanks acht ondergetekende het te vroeg daarin mee te
gaan. Ook al omdat het beslist aan saaiheid zou grenzen elke zaterdagochtend
dezelfde positieve geestdrift te moeten uitdragen.
Recenseren is bovendien op de
rem trappen, nooit te schielijk met oordelen komen, maar rustig overdenken hoe
het enthousiasme vorm valt te geven zodanig dat de vonk van uitbundige en optimistische
hartstocht overslaat op- en wordt meebeleefd bij de lezer.
U herkent deze positieve stijl
ongetwijfeld al sinds enige jaren op deze pagina’s.
Dus een te snel oordeel nu zou
schadelijk kunnen zijn voor het briljante productie- en camerawerk dat aan deze
eerste aflevering zo strak verbonden was, maar geloof mij, dit wordt
ruimschoots ingehaald bij de apotheose als een eindwaardering over al hetgeen gedurende die elf weken op de antenne werd gezet op
deze plaats alsnog wordt bejubeld.
Vooruit: toch een tipje van de
sluier. De catering was geniaal en daar deden de schoonmakers, nadat de heren
en de wat oudere dames van de televisie vertrokken waren, niet vooronder pardon
voor onder. En mag ik u tot slot even wijzen op dat prachtige kijkcijfer (2,5 miljoen kijkers – dus ook in dit
opzicht nog de nummer 1 van de avond).
En dit is nog maar het begin.
Voor de rest
was er weinig boeiends op de televisie gisteravond; althans niet iets dat in de
schaduw kon staan van het project waarover mij thans nog woorden tekort
schieten maar waarvan ik weldra, vanwege de introductie en participatie van de
nieuwe talenten, aan bijvoeglijke naamwoorden zal overlopen vanwege de
toejuichingen die breeduit de huiskamers zullen verlaten op weg naar de
inschrijvingsbureaus voor nieuwe TROS-leden.
Deze laatste zin liep niet
helemaal maar de festiviteiten die momenteel plaatsvinden in de ruimte waar de
Tv-recensent sinds gisteravond na dat programma vertoeft
kunt u opvatten als een impliciet excuus ervoor.
Nog tien weken wachten dus nog
op de einduitslag, even wachten nog…nog even wachten…lalalala…toppie…toppie…wat het maar altijd
vrijdagavond!
De
Tv-recensent
Vrijdag 27 februari 2009
DE SOLLICITATIECOMMISSIE
Het vaste voornemen om het een poosje zonder De Wereld Draait Door te doen, ik miste er teveel journaaluitzendingen door, leed gisteravond onmiddellijk schipbreuk bij de kennismaking met Anna Drijver en meer nog bij het zien van opnieuw Alexander Pechthold.
Na het
politieke gezwets van Felix Rottenberg, en zeker na het rampoptreden van de
Boer zoekt Vrouw-tafeldame, een dag eerder, die het
nodig vond de presentator van het programma terzijde te schuiven door bijkans
liggend op de desk een uitzending bijeen te schreeuwen, was het even welletjes
geweest met zoveel aanslagen op het irritatieorgaan. Boer’s vrouw gaf die voorstelling met de haar eigen maar
volkomen identieke stem van Marc-Marie Huijbregts maar
omdat er een ander hoofd op zat werkte het geblèr averechts.
Dus toen wij nu kennis maakten met de heerlijke
verschijning van actrice Anna Drijver, mede omdat ze in alle daaraan
voorafgaande interviews had gezegd nooit te zullen gaan trouwen, bleven wij af
van de afstandsbediening.
Wat een verademing, en wat
ademden wij dus, bij het ondergaan van zoveel rust en genegenheid.
De verplichte interrupties
bracht Anna Drijver op het juiste moment, niet breed lachend geacteerd zoals
Sofie de uitzendingen ontregelt, maar gericht op een functionele bijdrage.
Want functioneel…dat was het,
en de cabaretier Herman Finkers kan u wel uitleggen wat functioneel is.
Hoe ze daar aan tafel kwam?
Anna Drijver had in een interview naar deze functie gesolliciteerd, en dat hoef
je met deze uitstraling bij Matthijs maar eenmaal te doen. Smelten, heet dat.
Hij zelf noemde het onzuiver: “laten we
het proberen”, en vervolgens “je mag
alles zeggen wat je wil”, zijn synoniem voor “je
mag alles doen wat je wil”.
En dat deed ze gelukkig dus
niet, waardoor de spanning erin bleef en wij zelf het gevoel kregen lid te zijn
van de sollicitatiecommissie.
Dit kan allemaal, dit mag van
ons, voor de tweede opeenvolgende maal de regie en inhoud uit handen geven, het
is best een leuke formule.
Behalve als het om politiek
gaat…en op dat onderdeel ging De Wereld
Draait Door voor de tweede maal deze week, helaas dus ten koste van het
proefoptreden van Anna, vreselijk vals in de fout.
Om te beginnen: Alexander Pechthold zat er omdat hij er de avond tevoren niet zat.
Het neergestorte vliegtuig was ertussen gekomen. Dat dit dus betekent dat de
inhoud van een dag eerder dan zomaar een dag opschuift is een informatieve
rubriek onwaardig. Kennelijk heerste er de angst opnieuw negatief in de
publiciteit te komen om een genodigde gast af te bestellen omdat er meer op de
wereld gebeurt.
En waarom mocht Pechthold
uitzonderlijk lang een toespraak houden? Had hij gesolliciteerd?
Matthijs
legde het uit: hoe beheers je het succes van D’66 (politieke propaganda dus), commentaar
op de Commissie Davids die de betrokkenheid bij de oorlog in Irak onderzoekt
(oud nieuws dus), en…een vrije en gratis D’66 anti-Geert
Wilders-spot waarvoor de VARA zelfs het
beeldmateriaal aan Pechtold ter beschikking stelde
(onjournalistieke partijpropaganda, om het maar eens netjes uit te drukken).
Het ging echt heel ver.
Van Nieuwkerk
introduceerde het als volgt:
“…U bent nu even alleenheerser, gewoon alleenheerser, u
mag het zeggen, u hebt de verbale acrobatiek van Obama,
u bent de enige die ik dit wil toedichten, u krijgt van mij twee
minuten, wat gaat u doen…”.
Uiteraard greep Alexander Pechtold deze gratis door de VARA ter beschikking gestelde
Zendtijd voor Politieke Partijen met beide handen en een grote mond aan, en bleef
natuurlijk bovendien niet binnen die twee minuten maar stal er acht,
terwijl het hele propagandistische onderwerp met hem uiteindelijk twaalf
minuten duurde.
Verbijstering alom, in onze
huiskamer dan; gelukkig zat ik er alleen want verder was iedereen al gevlucht
voor zoveel verstopte VARA-demagogie.
Zendtijd voor de Politieke Partijen hoort niet bij een
omroep thuis. Nooit.
Was het in
de jaren vijftig nog zo dat omroepen nauw verbonden waren met hun zuil en de
daarbij behorende politieke partijen, om de propagandistische inhoud van de
reguliere programma's aan banden te leggen, besloot de overheid toen om de
politieke partijen zelf zendtijd te geven. Met als resultaat uitzendingen waarin de eigen partij
de hemel in werd geprezen.
Beroemde spots waren die van
D’66-voorman Van Mierlo, VVD-leider-Wiegel, uiteraard
de vaak gepersifleerde bijdragen van Janmaat en later natuurlijk de opvallende
partijspots van Fortuyn. Maar de democratie reikte destijds nog niet zover dat
ook de CPN spotjes mocht maken. Dat kwam veel later pas.
Dat half Nederland bij het
horen van de aankondiging Zendtijd voor
Politieke Partijen vervolgens de televisie uitzette was er het beste bewijs
van dat de leuterpraat niet werd gepruimd. Dus zoeken
partijen, maar ook omroepen zo nu en dan de nieuwe mazen op om toch hun
voorliefdes te kunnen slijten.
En zo viel De Wereld Draait Door door de mand op een manier zoals men nog niet eerder had
gedaan. En wij vragen ons nu af of Anna Drijver daarvoor, zonder het zelf te weten,
nu is gebruikt of misbruikt.
Want je kunt
wel met succes solliciteren naar een rolletje op de televisie maar wees er
nooit zeker van dat zich dit dan voltrekt zonder bijbedoelingen van
bijvoorbeeld een D’66-demagoog om wie het in dit geval draaide, en meer nog: de
sollicitatiecommissie.
De
Tv-recensent
Donderdag 26 februari 2009
THE WINNER IS
: RTL-BOULEVARD
“And the winner is…”, normaal zou je
aangevuld hebben “…CNN…”
omdat daar het nieuws het eerst te volgen viel. A bloody
shame trouwens voor onze Nationale televisiestations
en zenders, hoe is het toch mogelijk.
Maar nog verrassender: the winner was RTL-Boulevard. Je wilt het eigenlijk niet noteren omdat zoveel informatieve rubrieken ervoor zijn opgericht, ingericht en uitgerust, maar die deden bijna allemaal hetzelfde.
En natuurlijk was het
imponerend dat er met de moderne verbindingen zo snel zoveel beeldmateriaal op
de antenne kon worden gezet, maar juist vanwege de digitalisering van alle
techniek op onze globe met het razendsnel up- en downlinken ervan waardoor dat mogelijk is, leed de inhoud
van de berichtgeving er enigszins onder.
Intussen kunnen wij na ruim 50
jaar televisie vaststellen dat de techniek de inhoud heeft ingehaald en voorbij
is gestreefd. Rechtstreekse verbindingen komen al in de huiskamer nog lang
voordat de redacties op locatie kunnen meedelen wat er aan de hand is. Net als wij thuis kijken zij hulpeloos om zich heen met statements
als “hier achter mij dit-enne-me-dat”, zonder meer te
weten dan wat de kijkers zelf al zien, of nog erger, bij de concurrentie (zoals
CNN) al gezien hebben. Het is het noodlot van de moderne verslaggever
waar hij niet veel kan doen omdat redactioneel speurwerk nu eenmaal langer
duurt dan het richten van de schotel op de juiste satelliet.
RTL7 spande de kroon door het
voornamelijk te hebben over de wijze waarop de tv-verslaggeving werd verzorgd
in plaats van zelf de akker op te rennen om met modderpoten de passagiers bij
te staan, de doden te tellen en te registreren wat er te zien viel.
De helden zaten voornamelijk
aan het bureau te verhalen over hun eigen alerte verslaggeving en
verslaggevers.
En het nationale dieptepunt
bestond traditioneel uit de optredens van Benno
Baksteen die steevast bij vliegtuigongelukken komt uitleggen hoe veilig vliegen
eigenlijk is. Het is meer dan opvallend dat onze (voormalige) nationale
pilotenwoordvoerder Benno Baksteen altijd in onze
televisiestudio's na een ernstig vliegtuigongeluk van die risicoloosheid komt
getuigen. Elke keer weer.
Je zou zeggen, die boodschap
beklijft toch echt beter als er een poosje geen verkeersvliegtuig is
neergestort, door terroristen is overmeesterd, of na een klapband meteen
vlammend neerstortte.
Dus als De Telegraaf deze
ochtend opent met de kop “Als Baksteen uit de lucht”, denken wij daar ook iets hoopvols anders bij.
Vervolgens mochten wij thuis
van niemand speculeren. Waarom eigenlijk niet. Ons kijkers werd voorgehouden
dat wij ongeveer twee jaar moeten wachten tot het onderzoek is afgerond. Dit,
terwijl het toch evident schijnt dat van een vliegtuig dat op deze manier
neerstort en vervolgens niet in brand vliegt mogelijk de kerosine op is dan wel
een paar doorlaatfilters waren verstopt.
Vanaf 12.00 uur in de middag
was er eigenlijk geen nieuws meer. Het dodental schommelde nog wat maar bleef
toch gelijk, de beelden waren nagenoeg identiek, maar sommigen bleken meer bij
de les dan anderen. En dat was dus bijvoorbeeld RTL-Boulevard.
Een rubriek in een programmacategorie dat hier geen expertise voor hoeft te
hebben.
Maar haarfijn voelde men aan dat bij elk vliegongeluk
ter wereld er nadien altijd wel iemand is die om rare redenen dat
ongeluksvliegtuig net had gemist, vergeten was in te stappen of door een zieke
oma op het laatste moment niet weg kon.
Dat soort verhalen doet
achteraf smullen. De mensen die door stom toeval niet doodgingen. Human interest dus.
Maar Boulevard had een
dergelijk verhaal al toen alles nog bezig was. Want wie zou eigenlijk met het
ramptoestel vanuit Turkije mee zijn gereisd huiswaarts? Henk Westbroek.
Maar vanwege enorme luidheid
omdat hij nog in zijn nest de roes van de vorige avond lag uit te maffen had Westbroek, zeer tegen de zin van zijn vrouw die
meereisde, de maatschappij gebeld en zijn vlucht gisteren omgeboekt naar een
latere.
Dat kostte Henk € 70,- extra per persoon, maar zo bleek nu achteraf niet zijn
leven. Nu kon Boulevard natuurlijk volstaan met de moraal, als je dronken bent
blijf dan liggen, maar men voegde er nog iets sappigs aan toe.
Terwijl de drie bemanningsleden
van de Boeing 737 nog als lijk in de cockpit lagen stapte Henk Westbroek, die
dus met een daarop volgende vlucht was gereisd, al live de studio van Boulevard
binnen om verslag van zijn belevenissen te doen.
Ongehoord, zo snel hadden een
dergelijke geluksvogel- en zender het nog nooit ter wereld kunnen doen. Hij was met een latere vlucht de eerdere ramp waarbij hij zelf
slachtoffer had kunnen zijn voorbij gevlogen, niet om thuis eerst trillend van
de nervositeit bij zijn dochter op adem te komen, maar om nog net binnen de
zendtijd van Boulevard daar aan te schuiven om zijn verhaal te kunnen doen.
Eerst nog per telefoon, maar
op het enige en juiste moment ook met zijn geluksvolle lijf. Men hoeft niet
veel inlevingsvermogen te hebben om te kunnen begrijpen dat dit zeer goed moet
zijn ondersteund door bekwame productiemedewerkers, waarvoor in vaktechnische
zin dus hulde.
Maar het bewees tevens dat een
rubriek als Boulevard nog lang niet
aan die sleet onderhevig is als sommige buitenstaanders willen doen geloven. Ze
zijn klaar wakker daar.
Goed gedaan.
De
Tv-recensent
Woensdag 25 februari 2009
YIN EN YANG
Dat
werd dus een thuiswedstrijd voor alle aanwezigen gisteravond bij Pauw & Witteman. Want wie is er nu bij
de VARA tegen vrijheid van meningsuiting. In elk geval niet Hans Teeuwen en
Gregorius Nekschot. Wat heeft het voor zin een talkshow te maken met louter
medestanders van een principe.
Mogen wij tijdens een dergelijke discussie ook eens een
ander geluid horen om dat ene meer kracht bij te zetten want op deze wijze
werkt het misschien wel averechts.
Immers, ook op tv zijn de twee
tegengestelde elementen van het universum geldig anders werkt de uitkomst niet.
Daar hoef je geen Chinees voor te leren. Meer Yin en Yang dus bij P&W, nu
was het te eenzijdig.
Temeer omdat cartoonist
Gregorius Nekschot er heel veilig bij zat. In een gehaakte zwarte Burka.
“…Maar het is wel voor het eerst dat hij in de
openbaarheid verschijnt…”, lichtte
Witteman toe, hetgeen niet helemaal juist was want in
dezelfde kledij had Gregorius ook al opgetreden voor de Deense Free Press Society.
Los van het afschuwelijke fenomeen op
zich dat een kunstenaar zich in Nederland, door toedoen van justitie en niet
door welke moslim dan ook, zich niet meer fysiek kan blootgeven, heeft het
natuurlijk weinig zin om een aardappelzak over je hoofd te trekken als je er
niet in wordt tegengesproken met krachtige argumenten.
In die hoedanigheid kan je
beter optreden in de Dik voor Mekaar Show van André van Duin en Ferry de Groot.
Terwijl Jeroen Pauw voornamelijk leut zag in het
onderwerp probeerde Paul Witteman ernstig advocaat van de duivel te spelen door
Gregorius Nekschot te fileren over zijn eigenaardigheid groepen tegen zich in het
harnas te jagen. Waarom toch, herhaalde hij almaar.
“Ik weet het niet”, zuchtte de cartoonist meermalen.
“Je neemt de multiculturele wereld op de hak – dus dat
is provocerend”, probeerde Paul, en
vervolgens,”waarom toch ben jij in dat
soort onderwerpen geïnteresseerd”.
Het gleed bijna af naar eigen-schuld-dikke-bult.
En zo stelden ze samen ook nog
vast dat een gang naar de psycholoog nog zo gek niet zou wezen.
Het dreigde helemaal mis te
gaan, ondanks de inbreng van Hans Teeuwen.
Toen zei Nekschot tegen Paul: “Jij bent geïnteresseerd in klassieke
muziek“, en hij wreef Paul Witteman in dat deze interesse ook moeilijk valt
uit te leggen.
“Ik zal je zeggen dat ik daarvoor zelden gearresteerd
word”, luidde bliksemsnel de repliek.
Té snel, want de fout was van oei. Met wat Nekschot is
overkomen zijn we in Nederland niet ver meer af van een Staat waarin je kunt
worden opgepakt voor het beluisteren van “foute” muziek. Zo kent Paul vast wel
enkele componisten die sympathiseerden met de nazi-gedachten;
sterker, hij vindt die muziek vast net zo mooi als wij thuis. Dus waar
verschuiven de grenzen.
Dat overwegende herinnerden
wij ons plotseling uit een ver verleden een andere uitspraak van Paul Witteman.
Paul wilde een fragment
uitzenden van Rudi Carrell die op de Duitse TV de gehele Arabische wereld had
geprovoceerd met een flauwe sketch met ondergoed.
Toen Witteman dat fragment
hier wilde laten zien werd er vanuit het Midden-Oosten, maar meer nog door de
Nederlandse regering zeer zware druk op hem uitgeoefend daarvan af te zien.
Enkele minuten voor de uitzending kreeg hij onze Minister van Buitenlandse
Zaken (Van den Broek) persoonlijk aan de lijn die hem hevig intimideerde.
Paul bezweek voor die druk, en
lichtte dat in zijn uitzending toe met de woorden:
“…De persvrijheid, de vrijheid van meningsuiting, is
een hoog goed maar niet het hoogste goed”, waarna wij in Nederland het gewraakte maar onschuldige fragment niet te
zien kregen.
En daar moesten wij zomaar aan
denken toen wij Witteman gisteravond Yin zagen spelen, of Yang.
De kwestie werd nu plotseling
of de advocaat van de duivel écht door de duivel was bezeten of dat de
journalist hier voor zichzelf sprak.
Vandaar: het is altijd beter
het tegengeluid, wie het ook vertegenwoordigt, zelf naar de studio te laten
komen.
Soms moet een tv-presentator
gewoon achterover leunen, zoals Jeroen Pauw deed.
Voor een functioneler Yin en
Yang dus.
De
Tv-recensent
Dinsdag 24 februari 2009
EEN MOESJA-VARA
Wat een chaos aan filmflitsen en -sterren was het. Echt elke
rubriek, inclusief de journaals, bracht gisteravond dezelfde wanorde; de
Oscaruitreiking. Een onoverzichtelijke mengelmoes van
een Amerikaans feest waar Nederlandse programmamakers niet bij waren, maar hier
op de buis tóch juichend over roeptoeterden omdat het
allemaal heel erg geweldig was. Dat wisten al die afwezigen allemaal heel zeker.
Niets hebben wij ervan
begrepen of aangevoeld, temeer omdat wij met elkaar natuurlijk geen enkele film
uit die stal hadden gezien. Maar ook het rechtstreekse programma niet want niet
één reguliere zendgemachtigde van Nederland 1 tot RTL 8 kon het in de huiskamer
brengen, dus waar hadden ze het eigenlijk over.
Kortom, Sean Penn, Kate
Winslet, zowel als Slumdog Millionaire hadden iets
van doen met acterende kinderen uit de sloppenwijken van Mumbai
maar dat gigantische televisiegeweld er omheen was dus voor ons aan deze kant
van de oceaan zinloze energie.
Zelfs tafelmevrouw Aaf Brandt Corstius
begon bij De Wereld Draait Door
meteen al over de Oscars, en wel over de bijrollen. Nog erger dus.
Er viel geen touw aan vast te
knopen. Bovendien was alles al vertoond in RTL-Boulevard
dat voor zulke pretpraat wel de omgeving bij uitstek is.
Kennelijk had men bij de VARA sowieso de dag niet want aansluitend kwam Felix Rottenberg uitleggen wat wij
moesten denken van het feit dat volgens de gebruikelijke oncontroleerbare
metingen van Maurice de Hond de PvdA weer een zeteltje had verloren.
Wat een driedubbele vorm van incest. De VARA analyseert
met de twee vroegere maten Van Nieuwkerk en
Rottenberg datgene wat die andere sinds 1970 vastgeklonken bondgenoot De Hond
onzichtbaar elke week aan nieuwe rampcijfers voor de PvdA met graagte
uitvogelt. Wat moet Wakker Nederland
hier nog aan toevoegen.
En zo’n
discussie verloopt in De Wereld Draait
Door dan zo:
Matthijs: Weer een zetel verloren. De partij staat op 14 zetels verlies. Wat is
er aan de hand. Of is die vraag te groot.
Felix: Die is te groot…ik zeg wel eens meestal draai ik het om, het komt te
paard, nee… het komt te voet, gaat te paard en dreigt met ene raceauto weg te
gaan, zijn er ook beelden…
Matthijs (soufleert
hem want er was wat anders afgesproken): maar
eerst de Koning…
Felix: Dat was waanzin natuurlijk
Matthijs:…wat was waanzin
Felix: de
En zo ging het maar door. In het verlengde van de Oscar-quatsch hoorden wij een MoesjaVara
aan pogingen Wouter Bos nog verder de benen te breken, en dat mag van ons
allemaal, als het maar samenhangend is. Rottenberg is daar niet meer toe in
staat. Hij oogt en hoort overspannen, en het is bijna pijnlijk om te zien hoe
Van Nieuwkerk hem kritiekloos de handen boven het
hoofd houdt. En nog raadselachtiger is het waarom ervan.
De analyses hebben geen
samenhang en ook geen basis. Rottenbergs periferie
van waarnemingen is gedesoriënteerd als je die althans vergelijkt met het
interessegebied van de gewone kijker. Daarom is er even weinig van te snappen
als van het gewauwel over de jurk van Kate Winslet, of de volgende samenvatting
die wij weer in een andere rubriek hoorden:
Penn versloeg Richard Jenkins (The Visitor),
Frank Langella (Frost/Nixon), Brad Pitt (The Curious
Case of Benjamin Button) en Mickey Rourke (The
Wrestler). Kate liet Anne Hathaway (Rachel Getting
Married), Angelina Jolie (Changeling), Melissa Leo (
Het zwakste onderdeel van een
van de sterkste semi-informatieve rubrieken van het land is wel het aankaarten
van de politieke toestand in Nederland. Felix Rottenberg krijgt daar zoals
gisteravond steeds vaker de gelegenheid zijn sentimenten en emoties de vrije
loop te laten. Het nastreven van enige objectiviteit, laat staan
onpartijdigheid, behoort niet meer tot de dimensies van de vroegere PvdA-prominent.
Daar liggen weinigen wakker
van, maar wel van het feit dat de overige beslist bekwame programmamakers dat
toestaan. Het maakt hen medeplichtig aan de wartaal.
De
Tv-recensent