21/22 februari 2009
LEUKSTE KOMEDIE VAN DE LAATSTE VIJF JAAR
’t VRIJE SCHAEP MET DE 5 POOTEN
- waarderingscijfer : 10
Georgina Verbaan als “Lena”
Leukste comédienne
VERRASSENDE DOORBRAAK TOT BESTE
ACTRICE - waarderingscijfer
: 10
HOOGSTE KIJKCIJFER van de dag -
dus 1e PLAATS : 1.755.000
Van harte gefeliciteerd!
De
Tv-recensent
Geachte tv-recensent,
Een korte maar krachtige recensie over Het Schaep. Inderdaad: er valt weinig meer aan toe te voegen.
100% mee eens dus.
Hartelijke groet,
Kick van der Veer
Vrijdag 20 februari 2009
IK EN MIJN PARTNER
Je maakt toch wat mee op de televisie tegenwoordig. Komt er bij De Wereld Draait Door gisteravond een wegens wanprestatie ontslagen minister uitleggen dat ze enorm heeft gepresteerd omdat haar man dat in een boekje heeft opgeschreven. Dus die wederhelftauteur ook erbij in de studio maar die muts houdt zijn waffel, mag niks zeggen of wil niet praten, eigenlijk net als toen zijn liefhebbende excellentie zweeg als het graf toen zij werd geïnterviewd op het moment dat zij nog wél wanpresteerde.
Stel je voor dat het andersom
gebeurde. Een minister-man wordt ontslagen en zijn
vrouw houdt dat in een dagboek bij, maar zij komt als autrice
bij De Wereld Draait Door niet aan
het woord terwijl zij als nieuwsbron wel naar de studio was uitgenodigd. Het
zou de wederopstanding van de Rooie Vrouwen
betekenen, en de Emancipatieraad tot een spoedzitting brengen.
Maar dit alles liet dat
schrijvende doetje hem welgevallen. Tante Pollewop
had na een saunabezoek haar mooiste mascara aangetrokken, want intussen weet ze
als ex-eilandsbestuurder wél
hoe ze er op de buis uit moet zien, en haar sjokrugzak
in de kofferbak achtergelaten.
Lieflijk, en vooral niet boos worden, kwam ze namens de
auteur meedelen dat het allemaal de schuld van Wouter was.
De objectieve schrijver, verscholen
op een stoeltje achter haar in plaats van flankerend, glimlachte beeldvullend
en aanhoudend instemmend want hij had het immers zelf allemaal genoteerd, en
als bedgenoot het uit de eerste hand zo maar mogen beluisteren en optekenen.
Dan ben je dus reuze bevoorrecht. Dat mocht hij wel niet zeggen op de TV
maar wel als drukwerk afleveren.
Intussen flapte Ella maar door
en eruit bij Matthijs over bewoners van achterbuurten die zeer met haar waren
ingenomen, altijd al en meer dan met menig ander bewindspersoon, doch wij
kijkers stelden verwonderd vast dat al die enthousiaste lokalen niet van zich
hadden laten horen toen hun magistrale heldin en saunabezoekster de zak kreeg.
Ze zwegen net zo zwijgend als
de ex-minister tijdens dat interview van toen en hij nu bij de presentatie van
haar, pardon zijn, boek.
Overigens, dat geen-stijl-interview was “onbeschofte journalistiek”. Dat
zei de ex-bewindsvrouwe niet “toen” rechtstreeks in het porum van die
verslaggever, maar nu gisteravond heel ver achteraf beschermd door de
studiolampen van Van Nieuwkerk
en haar muildichte man. Overigens, zo’n muts heet in
die kringen “partner”, terwijl het toch je man is.
Het zou ons niet verbazen als
de auteur binnenkort in een ander tv-programma komt uitleggen waarom hij hier
bij Matthijs gisteravond als een ijskonijn zijn kiezen op elkaar zat te houden.
Die onthulling is in een concurrerende praatshow volstrekt een minuut of tien
waard, zeker als mevrouw partner de vogelaar dan eveneens aanwezig zal zijn,
want ze is beslist niet laf en wat is er tegen vier handen op één buik, maar
helemaal niets zal meedelen over de reden van de stommiteit en stommiteiten.
20 Maanden
Knettergek heet het geschrift van Onno
Bosma, en wat leuk dat het voormalige regeringslid op de valreep van de
uitzending zich al spraakwatervallend versprak en liet weten dat niet hij
alleen maar “ik en mijn partner” het
boek hebben geschreven.
Een eenpersoonsdagboek dat
door twee personen is geschreven maar over de lotgevallen van één persoon handelt
waardoor die ander in de studio niets kan of mag zeggen omdat hij of zij anders
het gezag aantast van het aangetaste gezag.
Die dubbelrol staat trouwens
ook op de omslag van het collectieve dagboek, maar wat doet het er nog toe als
je de term Knettergek niet alleen als
minister al liet weggevallen maar daarna zelfs met dat stereotype als
handelsmerk verder door het leven wilt.
En daarmee verloor vanwege de
televisie het gezag dat geen gezag meer was het laatste restje gezag van een o
zo bekwaam bewindspersoon, volgens ik en mijn partner
dan.
De
Tv-recensent
Donderdag 19 februari 2009
DE GRAAIERS VAN LLINK
Kon
ondergetekende gisteren niets vermoedend nog een pleidooi voeren om Llink maar weg te
stuffen van de omroeplandkaart, en al eerder had ik dat met feiten en
argumenten onderbouwd, nog geen paar uur later werd duidelijk dat de mislukte
samenvoeging van Nutopia
en De Nieuwe Omroep nu druk bezig is
dat zelf al te doen. En waar ging men dat uitleggen? Juist, bij Boulevard van RTL4. Dat zoiets tamelijk
vreemd is, zelfs dat snapt men er nog niet.
“Financieel mismanagement”, noemen ze het zelf. Ik herhaal: dat zeggen ze zelf. Ze
zaten erbij, keken ernaar, dronken een glas en deden een plas. Behalve Floortje
Dessing, die wist helemaal van niets, want zij was als beste betaalde
presentatrice in vaste dienst ver boven de Balkenende-norm
voortdurend op reis om dat geld op te maken. Dus Floortje was de uitgelezen
persoon om in Boulevard toe te lichten hoe het allemaal zo heeft kunnen
gebeuren. Dat spreekt voor zich; bij Llink dan.
De vrouw van de groene omroep
die ons liet zien dat ook in Zuid-China het gras
groen kleurt, dat de ijsschotsen in Antarctica even koud zijn als op de
Noordpool, dat je zowel hier milieu hebt als in Bhutan, terwijl de alleenheersende Koning daar democratischer is dan wij
denken, dat wij dat goed begrijpen, en dat alles tegen onwaarschijnlijk lage kijkdichtheden want Dessing
keek in die periode zelf niet naar de buis anders had dat cijfer tientallen
procenten hoger gelegen.
Letterlijk liet ze Albert Verlinde over het debacle
weten: “…voor ons is het een verrassing –
wij hebben ook allemaal zoiets van wat is hier nu gaande – ik zou niet weten
waardoor het komt in die zin dat wij op de werkvloer zitten - ik hang sowieso al helemaal niet aan grote salarissen dus het komt
wel goed zeker weten…Doeg!!...”
Dus als Llink vandaag surseance van
betaling gaat aanvragen om het hoofd boven water te kunnen houden, gaat het
eigenlijk ontzettend goed. Floortje wilde dat nog wel uitleggen, want zo loog
ze er nog bij:
“….Het gaat eigenlijk ontzettend goed. We hebben er
binnen een jaar tijd 100.000 leden bijgekregen. Als
alle kijkers nu even naar llink.nl gaan dan zijn we er gewoon – en dan hebben
we helemaal geen enkel probleem…”.
Je zou verwachten dat in een
dergelijke crisissituatie Llink-directeur Tanja Lubbers (links) op de buis verschijnt om haar verantwoordelijkheid te nemen
of Peter Rombouts, de voorzitter van de raad van
toezicht van Llink,
maar deze hadden voor de uitleg respectievelijk gekozen voor GeenStijl.nl (“…er is niet goed op de cijfers gelet, de
administratie is niet op orde…”, aldus Lubbers daar), en RTV-Rijnmond. Logisch
toch. Permanent de weg kwijt.
Ook op dit moment, als er nog
zes weken te gaan zijn om aan 150.000 leden te komen terwijl het tellertje nu
stokt bij 121.000. Dit, overigens volgens eigen zeggen. Terwijl
het probleem bij Llink
nu juist structureel is dat ze er niet kunnen tellen; de financiën niet, de leden
niet en de kijkcijfers niet.
Dat dit geintje de belastingbetaler 7 miljoen euro per
jaar kost maakt hem daarentegen weinig uit want hij is
van het bestaan van Llink,
laat staan de kostenstructuur, nauwelijks op de hoogte.
Bovendien: in een interview
met het Nederlands Dagblad in 2008 vertelde voorzitter Tanja Lubbers dat Llink een half
miljoen euro voor de ledenwerfcampagne had geleend. Dus het financiële fiasco
reikt nog veel verder dan misbruik van de omroeppot.
Overigens was er niet veel
talent voor nodig om langs de kantlijn de ondergang van Llink op te merken. Vandaar
hieronder nog maar eens de Tv-recensie van 21 april jl. die een schril contrast
vormt met de huidige opmerking van Floortje Dessing gisteravond bij Boulevard:
“…voor ons is het een verrassing – wij hebben ook
allemaal zoiets van wat is hier nu gaande – ik zou niet weten waardoor het
komt…”.
Wij wel.
HET GROTE GRAAIEN VAN LLINK
HONDERDEN SNOEPREISJES UIT
DE BELASTINGPOT
Met nog één
uitzending te gaan bewees Llink gisteravond (Ned. 3 – 19.45 uur) voor de 21e achtereenvolgende
week dat het grote graaien uit de omroepbelastingpot
nog steeds niet ten einde is. Tientallen jongens en meisjes van Floortje
Dessing (BN-ers worden ze daar genoemd) hebben de
afgelopen vijf maanden gratis vakantiereisjes uitgedeeld gekregen. Over de
gehele wereld vlogen ze. En een presentatrice die dat aandurft houdt natuurlijk
tijdens haar presentatiebeurten veelal de zonnebril op zodat wij haar ogen niet
zien.
En
dat reizen voltrok zich met een behoorlijk legertje van meeprofiterenden
om iedere genodigde heen. Vijf man per reis; 21 verschillende
gastpresentatoren, en elke reis een producer, een regisseur, een cameraman, een
geluidsman. Het kon niet op, en het deed denken aan de wijze waarop de toen nog
rijke BBC 25 jaar terug erop uit trok om de wereld te verkennen.
Maar de ambities van Llink en Floortje
reikten nog verder.
Behalve
de Bekende Nederlanders, die niets hoefden te weten, te kennen of te kunnen, behoudens
instappen in het toestel, was 22 uitzendingen lang ook Floortje zelf met de
nodige aanhang onderweg.
En
de uitbundige reislust spatte er nog dikker vanaf want daarnaast zagen wij ook
de KRO-reporter Sebastiaan Labrie
die, eveneens met het nodige gevolg, weer een andere bestemming voor zijn
rekening nam.
Immers,
elke uitzending bevatte minimaal 3 reisonderdelen. Honderden tickets werden zo
aan de middelen van de publieke (Llink) omroep onttrokken, en een dergelijk immens project is
uiteraard alleen maar te rechtvaardigen indien daar een enorme zinvolle exposure tegenover staat.
Maar
daarvan hebben de kijkers tot dusver 21 weken lang nagenoeg niets mogen
bemerken.
Aan
ondergetekende persoonlijk werd door Llink een half jaar geleden gemeld:
“…deze reizen hebben
allemaal een groen tintje….zo worden de vliegtickets
gecompenseerd met Greenseats…en de tours worden
gemaakt met lokale touroperators….”.
Dus
er werd gereisd en gevlogen om vanwege de milieuschade die daarvan het gevolg
is compenserende bomen te planten (?) en om te voorkomen dat een rondleiding
door Kazakstan zou worden verzorgd door de VVV in Staphorst. Maller kan het al
niet. Helemaal in de war daar bij Llink.
En daar getuigden ook de
uitzendingen van: vol warrige amateuristische kaartjes met moeilijke namen die
geen enkel verband met het reisdoel onderhielden of wezenloze prietpraat in de
buurt van grenzen, gebouwen en wegen, overwegend van aftandse hoedanigheid
alsof er nooit iets constructiefs in al die landen tot stand is gebracht.
Wél natuurlijk honderden
obligate oordelen over aanlokkelijke vakantieomgevingen:
“…het is hier paradijselijk
– de tijd heeft hier stilgestaan – het is hier een smeltkroes van culturen…” – altijd maar weer diezelfde
debiele teksten, maar ondanks die opgehemelde oorden kwamen de tientallen teams
nooit Nederlanders tegen, doch uitsluitend zichzelf.
Heel
gek, elke Hollander die afreist naar een vreemde
bestemming, hoe buitenissig ook, struikelt vervolgens over de landgenoten maar
Floortje Dessing en consorten nooit.
Dessing
zelf overigens was het meest omstreden want zij was 21 weken lang onderweg naar
Bhutan, en arriveerde er door dit reisgedrag maanden te laat want ons
prinselijk paar was er allang weer vertrokken na het staatsbezoek (en dat had
een reportage-aanleiding kunnen vormen), en voor de
operetteverkiezingen, die eveneens een aanleiding voor een journalistiek bezoek
hadden kunnen zijn, was ze veel te vroeg gearriveerd zodat er iets werd
aangekondigd dat intussen alweer achter de rug is.
Vier
maanden lang beweerde Dessing dat ze met de trein, bus en armoedig vervoer de
zijderoute had getrotseerd. Maar zou ze echt nooit tussentijds zijn
teruggevlogen? Wij vermoeden zo, sterker we weten zeker, dat de reis zich een
ietsepietsie luxueuzer heeft voltrokken dan de beelden ons dienden te doen
geloven.
Gisteravond
deed zij verslag van een bezoek aan een klooster aldaar.
Maar
geen beelden want:
“…ik ben er wel zelf binnen
geweest, het is heel mooi…maar we mochten niet filmen…”, dus daar werden wij kijkers
niet veel wijzer van.
Een
Llink-tv-ploeg
op reis naar Bhutan om Floortje Dessing in een standupper
te laten melden dat het mooi is maar dat wij dat niet te zien krijgen.
Eenentwintig weken duurt die voorstelling nu al.
Ter afwisseling zagen we de KRO-reporter weer die vanuit het Noord-Franse
Picardie meldde:
“…Je kan
hier zeer lekker eten…”.
Fijn,
maar wat en hoe bleef onbesproken en onzichtbaar, en evenmin zagen wij een
naamtitel van de “kunstenares” die er was neergestreken vanwege haar kunstjes.
Ricky Koole (actrice) deed
het vele malen beter dan Dessing zelf door in, of liever op, de Dode Zee van
Jordanië te dobberen.
Zeer
tot haar eigen genoegen maar ze verzuimde te vermelden dat er geen douches waren
om het ultrazoute water, gelijkend op fosfor, van je af te spoelen zodat je nog
veertig weken last van je liezen hebt vanwege de uitslag als je dat voorbeeld
zou volgen.
Maar
van de taxichauffeur kwam ze gelukkig aan de weet dat iedereen van de Koning
houdt.
Het
is er namelijk een “smeltkroes van
culturen” moet u weten en er zijn nooit problemen in dat land.
Er was ook nog een partner
in het project, te weten de KRO.
Deze
omroep had Sebastiaan Labrie de wei ingestuurd.
Het
totaal onzinnige gewauwel begon al in de eerste uitzending. Labrie
dook op in Kroatië, en sprak daar hoog boven Dubrovnik
de volgende tekst:
“…Het is toch moeilijk te
bevatten dat nog niet zo lang geleden deze boel helemaal plat is gegooid…”.
Als
wij een gehoorapparaat hadden gehad zouden we de batterijen hebben vervangen.
Maar
we hadden het goed verstaan, en de Llink/KRO-reporter
herhaalde nog eens letterlijk, terwijl hij geschokt en demonstratief naar
beneden wees:
“…En de Servers die dachten als wij het niet kunnen hebben dan jullie
ook niet en die gooiden de hele boel plat, ongelooflijk...”.
In
werkelijkheid is er maar één hotel (ver buiten de stad) plat gegooid, te weten Hotel Belvedère. Overigens niet vanaf de
omringende bergen waar de reporter nu wartaal stond te standuppen,
en ook niet uit de lucht, maar vanaf zee.
Dubrovnik zelf liep slechts zeer geringe schade op, hier en daar wat
granaatinslagen maar 98% (officiële cijfers) van deze prachtige stad bleef
geheel ongeschonden.
Dubrovnik zou volgens Llink en de KRO helemaal zijn platgebombardeerd
Maar
daarvoor had de reporter zo zijn eigen uitleg:
“…Dubrovnik
is nu zoveel mogelijk in oude glorie hersteld, alleen de kleurverschillende
dakpannen herinneren nog aan de voorbije oorlog…”.
Dus
in enkele jaren tijd hebben de Kroaten een totaal
vernietigde stad, die helemaal was plat gegooid, weer opgebouwd. zoals hij daarvoor trots als de mooiste van Europa bekend
stond, tot de reusachtige monumentale staat van voorheen.
Ontslag
op staande voet, zo hoopten wij, maar een week later bevond het warhoofd zich
motorisch gestoord op een eiland waarvan nog onzinniger teksten tot ons werden
afgevuurd. Of vanaf een kust die “…de
schoonste ter wereld…” werd genoemd, maar waarvandaan niet werd vermeld dat
deze uitsluitend uit kiezelstenen bestaat.
Gelukkig zagen we ook de
zogenaamde BN-ers zich doelloos verlustigen aan hun
snoepreisjes, en meldde ons bijvoorbeeld Jacqueline Govaert
(beroemd zangeres) ons vanuit Costa Rica:
“…het is hier effe leuk maar op een gegefe moment ga je weer weg…”.
En
dat deden wij dus.
Floortje
zelf bestond het zelfs zaken waarvoor ze was gekomen maar niet had gezien toch
te vermelden.
In Abgazië, of daar in de buurt, zou een graf bestaan met een
televisie erin.
Daar
moet Llink
dus wezen, dachten ze zo bij Llink zonder het waarom ervan aan de kijker uit te leggen..
Floortje:
“…het schijnt dat er hier
een graf met een televisie is – maar dat konden we niet vinden!...”, en waar wij ons op hadden
verheugd zagen wij dus ook niet.
Weer
ten onrechte op zondagavond vrijgehouden.
Het moet er feest zijn
geweest aan de Llink-burelen
van Dessing en bondgenoten, maar meer nog tijdens al die zinloze reizen
waarvoor bij het kijkpubliek in ons land bovendien nauwelijks belangstelling
bestond.
Dat
laatste was al zo toen Floortje nog bij RTL de wereld verkende want de
kijkcijfers waren stelselmatig van een uiterst bedroevend laag niveau. Maar
omdat men zelf bij voortduring toeterde dat dit wel meeviel kwamen er zelfs nog
volgelingen die dat wilden geloven.
Maar
goed, de kosten daarvan werden door de adverteerders gedragen en dat moeten zij
zelf weten als er voor hen niettemin toch iets profijtelijks in schuilt. Maar
ons is volkomen onbekend wat dit dat kan zijn. Geen voorbeeld wil ons te binnen
schieten.
Echter,
nu bij Llink
werd voor al die BN-ers (ook uit het commerciële
circuit) voor hun reislust een greep uit de omroepkas gedaan, en dat is andere
koek. De snoepreizen werden voor hen volledig betaald van belastinggeld en
bovendien ontvingen zij daar bovenop een zakcentje van € 250,- per dag per
persoon, los van de reguliere salarissen van alle overige meereizenden.
Voor
alle duidelijkheid: ondergetekende schrijft dit niet op uit vanwege kinnesinne
omdat hij op de lijst van genodigden misschien niet voorkwam. Integendeel, hij
werd absoluut niet vergeten of overgeslagen.
Sterker
nog, er werd grote aandrang op hem uitgeoefend ook zo’n
snoepreisje voor zijn rekening te nemen.
Al in augustus vorig jaar
ontving ik een schriftelijke uitnodiging mee te vliegen. Het maakte niet uit
waarheen. Als voorbeelden werden genoemd (letterlijk):
“…een tocht door de Bay
of Silence in Nieuw Zeeland, een bezoek aan een
pandareservaat in China of een verblijf in een eco-lodge
in de Zwitserse sneeuw…”.
Ik
mocht hieruit kiezen maar als dat niet goed uitkwam ook een geheel andere
kostbare reis bedenken. Gelukkig maar want om in een krappe
vliegtuigstoel de globe over te reizen om een foto van pandabeertjes in China
te nemen kwam mij niet echt aantrekkelijk voor, en al helemaal niet als het
zodanig informatief of beroepsmatig slecht ingericht is dat de kijker er
helemaal niets aan heeft.
Dus
ondergetekende vroeg om een gesprek om e.e.a. op een niveau van
professionaliteit te tillen. En die ontmoeting kwam er, en ik maakte kennis met
de uitvoerend organisatrice van de tweeëntwintig
snoepreisjes, Hanneke van Bindsbergen, een prominent
medewerkster van Floortje. Mevrouw Dessing was zelf alvast op reis gegaan en
van haar hebben wij nadien nooit meer iets mogen vernemen; vanwege een
onbehoorlijk ontloopgedrag ook niet voordien trouwens.
Ondergetekende
stelde alternatieven voor. Bijvoorbeeld om voor welke reis dan ook, o.m. uit
kostenoverwegingen, het grootste gedeelte van het begeleidende team maar thuis
te laten want hun aanwezigheid kon niet worden gemotiveerd, maar ook omdat
producers en redacteuren bij een professionele aanpak meer in de weg lopen dan
dat je er iets aan hebt. Een verschijnsel dat bij iedereen in omroepland bekend
is behalve bij die producers en redacteuren.
Bovendien stelde ik voor om binnen Europa economyclass te reizen, en als
de bestemming bij voorbeeld Spanje zou worden (waar ondergetekende een groot
liefhebber van is) dat hij dan zelf de kosten en organisatie voor cameraploeg
en opnames voor zijn rekening zou nemen.
En
dat alles zonder de dagvergoeding die gekoppeld was aan de snoepreisjes voor de
eenentwintig over de wereld rondvliegende BN-ers maar
tegen een normaal honorarium om het daarmee tot een goedkoop professioneel
geheel te ordenen. Veel goedkoper in elk geval dan wat Llink zelf gewend is te besteden.
Maar dat was uitdrukkelijk
niet wat de reislustige Floortje-groep voor ogen
stond. Ondergetekende handelde daarmee in strijd met normen en gebruiken in die
kringen.
Niettemin, nog eenmaal volgde er een uitnodiging c.q. smeekschrift
waarin de club van Floortje Dessing van Llink eerst aangaf dat dit productioneel niet de bedoeling
is en vervolgens opnieuw schriftelijk vroeg (letterlijk):
“…wij zouden het nog steeds heel erg leuk
vinden als je voor ons een reis zou willen maken. Mijn vraag is dan ook of je
zou willen overwegen om dat te doen, maar dan in een vorm die zowel in het format past als aan jouw
wensen voldoet…”.
Waarop
ik natuurlijk tot dat besloot wat al
die overige 21 BN-ers ook hadden moeten doen,
namelijk snoepreisjes weigeren, want snoepreisjes zijn mijn format
niet als daar geen zinvolle televisievorm tegenover staat waar de kijkers thuis
wat van kunnen opsteken. Trouwens, het begrip “kijker” ontbrak in alle
correspondentie en contacten voordien en nadien, het ging Llink om de zoveelste BN-er die op reis moest en om het vertrouwen daarin wederom
te onderstrepen werd richting ondergetekende ook nog eens schriftelijk geslijmd
met:
“…Nogmaals, ik vond ons gesprek
erg inspirerend (ik spreek immers niet dagelijks zo’n
ervaren tv-maker) en ik hoop dan ook nog steeds van harte dat je aan ons
programma mee wilt werken!...”.
Het
kwam er dus niet van. Schriftelijke aanmoedigingen mijnerzijds om de
programmamakers van Llink
te bewegen tot inhoudelijke reacties op mijn ideeën over wél kostenbesparende
en professionele programma’s bleven vervolgens geen dagen of weken maar
maandenlang onbeantwoord, want zo zijn onze manieren ook nog bij Llink.
Gratis
over de wereld banjeren is eigen aan Hilversum, maar Llink spant de kroon. En dat wil
wat zeggen want nooit eerder in de televisiegeschiedenis hebben er zoveel
mensen in vliegtuigen gestapt naar zinloze oorden, althans voor de kijker.
Het
is eigenlijk overal raak. Denk aan Johnny de Mol die met acht bekende
Nederlanders door Afrika trok. Wat hebben we opgestoken van Hanna Verboom in
Kenia of Lange Frans in Zuid-Afrika. Fotomodel Doutzen
Kroes begeleidde De Mol zelfs naar Uganda (ook
trouwens de zevenvoudig Thaibokskampioene Ilonka Elmont want in Uganda wordt ook gebokst) en BNN-presentator
Filemon Wesselink kwam in Noord-Afrika terecht, om precies te zijn in Egypte. En van Humberto Tan, Jennifer Hoffman en Michael Bogaard zijn we
hun bestemmingen al weer vergeten.
KRO stuurt BN'ers naar de Noordpool om het gebied te beschermen en
RTL5 start een avontuurlijke race naar de Noordkaap. Mirella van Markus, Michael Boogerd, Hanna Verboom en
Daniel Boissevain zijn al onderweg om het leven van
de ijsberen in de gaten te houden.
Vervolgens
is RTL5 er dit jaar met het realityprogramma 71° Noord. Zeven bekende Nederlanders
maken dan een avontuurlijke tocht van zuid naar noord door Noorwegen. Het
aantal voorbeelden van snoepreislustige BN-ers is op
deze plaats nog zeer fors uit te breiden.
Zoals met al die rare BNN-reizen (ook publieke omroep), met….vooruit,
nog één dan uit de lange reeks, het is het nog nietszeggender:
RTL-travel Adrenaline met jongens en meisjes die
in den vreemde aan touwen hangen of uitglijden op uitglijbanen en dan allemaal “oei”, “wat eng” en nog eens “oei”
roepen.
Er
was er laatst een (rechts) die zei: “…dit doe ik nooit meer…” (tot 4x toe
in 30 seconden), wij hieven alvast het glas, om vervolgens de week erop met
veel “oei” en “wat eng” gewoon weer terug te komen uit een ver land waarvan ze
zelfs de naam waren vergeten.
Dat
zijn de reisprogramma’s van de totale Nederlandse omroep op dit moment.
Het
mag van ondergetekende allemaal, zolang er maar geen belastinggeld mee gemoeid
is of fondsen van charitatieve instellingen die daar niet voor zijn bedoeld.
De
Linkuitzendingen van Floortje Dessing vormden echter de schandelijkste
omroepuitwas van de afgelopen jaren. Heeft Aad van den Heuvel dit ooit bedoeld
toen hij een nieuwe omroep van de grond wilde krijgen als groot alternatief
voor de vastgelopen programma’s van ontwikkelingssamenwerking en voor nuttiger
informatie over een groene wereld? Zijn huidige zwijgzaamheid over dit soort
uitwassen is veelzeggend.
Llink is nu op jacht naar nieuwe
leden omdat de omroep anders aan het eind van dit jaar wanneer er geen 150.000
worden geteld niet overleeft.
De
vraag is nu of u € 5,73 wil storten.
De
niet-leden kunnen dus voor een ongekend pak rammel zorgen door vooral te
blijven wat ze nu zijn.
Zij
hoeven er echt helemaal niets voor te doen.
Het
werd tijd, meer dan dat.
Omdat
het rovers zijn.
Tv-recensent
Woensdag 18 februari 2009
HOE MEER ZIELEN HOE MEER VREUGD
De
twee nieuwsfeiten die de televisie gisteren beheersten, de ernstigste financiële
crisis sinds 1931, en de aspiraties van De
Telegraaf om met Wakker Nederland
tot het publieke omroepbestel door te dringen, deden weliswaar de
(omroep)politiek schudden op de grondvesten, maar daar was in de niet-informatieve
rubrieken en programma’s verder weinig van te merken.
Immers, wij kijkers leven in een tijdperk van hypes.
Dat wil zeggen dat wat vandaag volgens anderen van immens belang wordt geacht
voor onze levenssfeer, in werkelijkheid over een paar dagen of weken al weer
verschoven is van het rijk van het korte-termijn-geheugen
naar dat van de hersenpan die over het lange- gaat.
Toch moet “de stunt” van De Telegraaf worden gezien als een onomkeerbare
die doet denken aan de slimme zet van de AVRO die ooit haar twee
programmabladen samenvoegde en daarmee het aantal abonnees (= leden) bij elkaar
mocht optellen en zodoende de grootste omroep van Nederland werd.
Het kan niet anders dan dat het aantal abonnees van De Telegraaf dat gratis
lid kan worden van de nieuwe omroep de toelatingseis van 50.000 personen
ruimschoots zal overtreffen.
Sterker, het is niet ondenkbaar dat de verwachting moet worden bijgesteld
tot ruim 100.000 of 150.000 (niet)betalende leden, ook al is er nog maar
anderhalve maand te gaan tot de peildatum van 1 april 2009.
“Wakker Nederland” komt er dus, tenzij er door De Telegraaf juridisch knoeiwerk is
geleverd, maar daar ziet het niet naar uit, of dat er binnen de politieke
besluitvorming iemand of iemanden bereid zijn het
eigen graf te graven door het onomkeerbare te doen voorkomen. Dat kan altijd
natuurlijk, want ons omroepbestel is allesbehalve democratisch ingericht hoewel
het de schijn daarvan wil ophouden.
De vraag luidt dus. Is het een goede ontwikkeling dat er zoiets gaat
bijkomen als “Wakker Nederland”.
Natuurlijk is dat het. Waar of niet waar, er is zowel in de wereld van
opinieleiders als onder de kijkers een zeer grote stroming van personen die
vinden dat “de linkse omroepen” te dominant zijn en vooral te monopolistisch.
En nu kunnen de van pret tierelierende Pauw en Witteman, zoals
gisteravond laat, wel olijke, spitsvondige, juiste en (on)geloofwaardige
vragen afvuren in de richting van de nieuwkomers om hun bedoelingen in een
bedenkelijk daglicht te stellen of twijfelachtig te maken, het is een
vruchteloos achterhoedegevecht.
Het punt is alleen dat er bij Wakker
Nederland nog geen begin is van een programmering die dat andere geluid
structuur geeft anders dan dat er kennelijk een actualiteitenrubriek gaat komen
die “niet zo links” is. Over dat laatste zijn veel lachers te noteren in
Hilversum, maar die hooghartigheid zal op de kortst mogelijke
termijn worden afgestraft als de nieuwkomer de zendmachtiging op zak
heeft. De Telegraaf weet namelijk heel precies wat “niet zo
links is”, het is er een wetenschap en een marktmodel waar “linkse”
journalisten helemaal niets van begrijpen. Het is niet zozeer dat ze
erop tegen zijn, maar het Telegraafconcept wordt er niet gesnapt, doorleefd “en
goed onderzocht”.
“Hoe meer zielen hoe meer vreugd”, kan men redeneren, maar dat heeft toch een keerzijde. Omdat de marges
van financiën en beschikbare zendtijdtijden beperkt en vastgelegd zijn, moet de
komst van Wakker Nederland eigenlijk
ten koste gaan van de zendtijd en middelen van andere omroepen of omroepen in
wording. En wat dat betreft voorspellen de sterren weinig positiefs. Het is
niet voor te stellen dat de politiek meer dan bijvoorbeeld het terechte
wegstuffen van Omroep Llink
(en zelfs daarvoor kan de moed nog wel eens ontbreken) van de omroepglobe zal
aandurven.
En toch zal dat moeten. De toetreding van een door het publiek gewenste
nieuwkomer kan alleen maar efficiënt geschieden als andere omroepen die het
slecht doen of hebben gedaan de biezen pakken. En wat slecht is, daar gaan
binnen het huidige stelsel helaas alleen de ledenaantallen over, en niet de kijkdichtheden zoals vaak wordt
gedacht, en al helemaal niet de waardering voor de programma’s want die wordt
al decennia lang niet eens meer gemeten.
Toch maar omroepverkiezingen, met ingebouwde garanties dat minderheden
aan hun trekken en rechten blijven komen. De organisatie daarvan is helemaal
niet zo moeilijk. En
nu kan het zomaar zijn dat Wakker
Nederland, die de truc met de gratis inschrijving van Telegraafabonnees
slechts eenmaal kan ondernemen, daar op termijn propaganda voor zal maken. Ik
juich dat toe.
Welkom in “Wakker Nederland”.
Want dan kan ik eindelijk, wat ik nu al weet, mijn stem uitbrengen op wat
ik goed vind en afwijzen van wat zéér ongewenst is.
Maar of de Telegraaf met een opportunistische (pardon: pragmatische) toejuicher zoals ondergetekende daar nu zo blij mee moet
zijn?
De
Tv-recensent
Dinsdag 17 februari 2009
RADAR IN DE FOUT
Toen Antoinette gisteravond (Ned. 1 – 20.30 uur) met haar gebruikelijke rare omweggetje de studio binnenwandelde (anders is er onvoldoende tijd en zicht op het applaus) was het nog aan niets te merken. Maar na de bocht in haar parcours moest de presentatrice even verderop met de spreekwoordelijke billen bloot; van de rechter. Want RADAR was in de fout gegaan. En de rechter had dat afgestraft.
Maar liefst 2.095.000 miljoen
kijkers (bron: Stichting Kijk Onderzoek)
waren er getuige van. Maar waarvan precies. Want de rectificatie
had betrekking op een programma van vijf maanden terug. En wie kan zich daar
nog de nuances van herinneren, als men de uitzending van destijds al heeft
gezien. Vijf maanden heeft RADAR dus ook juridisch gevochten om aan dit bevel
te ontkomen. Tevergeefs dus.
Soms gaat men bij consumentenrubrieken qua
zorgvuldigheid over de schreef. Dat gebeurt overal wel eens en is op zich niet
zó dramatisch. Want veel valt nog te herstellen. Maar als je daar niet vanuit
jezelf toekomt, zoals RADAR al die maanden, dan besluit de rechter dat voor je.
En dat is vervelender. Dan ligt er een sommatie tot een rectificatie
op de mat van het redactielokaal, en journalisten ervaren dat als een
nederlaag. Dat is het ook. En meestal begint dan het grote draaien.
Het is een heel vervelend trekje van sommige
programmamakers.
Ook hier dus.
Want de rectificatie
bij RADAR werd zodanig van entourage voorzien dat de kijker die de voorafgaande
uitzending niet had gezien nauwelijks kon volgen waar het over ging, en
bovendien met omringende teksten begeleid waardoor het moest lijken alsof de
rechter RADAR juist een complimentje had gegeven.
Heel naar voor de gedupeerde.
En dat was Pretium
Telecom. Geen lieverdje in verkoopland. Maar zelfs voor een consumentenrubriek
mag dat geen reden zijn er onrechtmatig over uit te zenden. En dat had RADAR
gedaan. Het ging over telefoons en prijzen en nare verkooptactieken.
Nadat Antoinette de rectificatie had voorgelezen, gebeurde er iets vreemds. Niet
zozeer het feit dat de TROS in hoger beroep gaat tegen de uitspraak van de
voorzieningenrechter, maar Hertsenberg begon een onderdeel uit het vonnis voor
te lezen dat juist complimenteus scheen voor RADAR.
“…Maar…”, zo vervolgde
Hertsenberg het programma, “… er stond
meer in de uitspraak van de rechter. Wij verweten Pretium
in de uitzending dat ze consumenten overrompelen en overvallen en dat
consumenten zich misleid voelen.
Ten aanzien van dit verwijt is de conclusie van de
rechter dat voor dit verwijt er goede gronden zijn. Dat er onzorgvuldige
journalistiek zou zijn bedreven is niet aannemelijk geworden…”.
Dus als je op één punt niet onzorgvuldig bent geweest is dat
een aanbeveling om de kwestie waarin je dat wel
was, maar minder ernstig te nemen.
Dat is natuurlijk van een
kinderachtigheid en kleinzieligheid die niet door de beugel kan. De
programmamaakster ging nog verder. Wij kregen een korte volkomen
onsamenhangende en uit het verband gerukte flash back te zien van de uitzending
van toen waarin alleen het fragment van “de
zorgvuldigheid” voorkwam en niet van “de
onzorgvuldigheid” op basis waarvan er een rectificatievonnis had moeten
komen.
Overigens, dat uitgebreidere
vonnis zelf werd de kijker evenzeer onthouden. We mochten het niet zien. Een verwijzing
naar de Internetpagina van Tros RADAR, de plaats waarvoor de rechter de rectificatie eveneens had gelast, bracht ook geen
helderheid. Op de overvolle welkomstpagina (zie
hierboven) is het behoorlijk zoeken waar de doorschakeling moet plaatsvinden
voor de rectificatie, maar daar aangekomen wordt de
voorgeschreven tekst verder alleen maar voorzien van mededelingen van kijkers
die het oneens zijn met de rechter.
Dat Internet de ideale plaats
is om het vonnis nu eens in het geheel af te drukken wordt bij RADAR anders
ingezien. Kinderachtig. Nu wordt de kijker net zo het bos ingestuurd als de
klanten bij Pretium Telecom, het bedrijf op wie RADAR
het op onrechtmatige wijze zo had gemunt.
De
Tv-recensent
Maandag 16 februari 2009
GESCHIEDENIS VAN NU
Wie heeft er ooit gehoord van Kalmukkië. En wie uit onze regio kent de president eigenlijk van dit gewest uit het conglomeraat van Russische gebieden, de heer Kirsan Illumzhinov. En waarom zouden we dat eigenlijk moeten weten. Waar liggen de grenzen van wat relevant is over verre oorden en vervlogen tijden. Mogelijk vinden de huidige generaties de honderdste verjaardag van Miep Gies al een feitje van niks meer.
En daarom is de zondagavond zo’n briljante televisieavond, omdat daarin wordt
voorbijgegaan aan zulke netelige vragen. Het wordt gewoon uitgezonden. En alsof
dat niet genoeg is wordt er ook nog, filmisch gedocumenteerd dankzij historisch
ploegwerk, de krankzinnige kruistocht van de RAF aan toegevoegd.
De organisatie van linkse
criminelen die West-Duitsland tien jaar lang op haar grondvesten had doen
schudden. Op 18 oktober 1977 besloot de terroristengroep in de gevangenis tot
zelfmoord. Of zijn de aanduidingen “crimineel” en “terrorist” te ongenuanceerd.
De zoveelste boeiende uitzending van “In
Europa” schilderde de context.
Maar het meest indringend was het document waarmee Jelle Brandt Corstius
(auteur van o.a. Rusland voor Gevorderden)
onze aandacht vasthield. Met een landje van niks. Kalmukkië.
Jelle Brandt Corstius (1978)
heeft geschiedenis, journalistiek en korte tijd Russisch gestudeerd in
Groningen. Sinds drie jaar werkt hij als freelance correspondent in Moskou,
onder meer voor dagblad Trouw en RTL Nieuws.
Het is de jongere broer van de
columniste Aaf Brandt Corstius
en zij zijn kinderen van Hugo Brandt Corstius, vooral bekend als taalkundige en columnist en
natuurlijk van zijn vele pseudoniemen, zoals Battus
en Piet Grijs. Jammer, dat deze informatie ontbrak rond de uitzending omdat
nagenoeg iedereen die Jelle niet kent als kijker wel op de hoogte is van de
naam Brand Corstius.
Dus vraag je jezelf
af…familie? Soms verklaart dat het een en ander.
Jelle is verknocht aan Rusland vanwege de ontelbare
absurditeiten en tegenstellingen in dat land. Niets is er vanzelfsprekend. En
aan de andere kant is alles er mogelijk.
En dat brengt hij nu subliem
in beeld. Met een verhaal over de president van Kalmukkië
die tevens voorzitter is van de Fide, de
Internationale schaakbond.
Dus is het schaken op de
scholen een verplicht vak: “…omdat…”,
zoals een lerares de jongsten voorhoudt, “…je op een andere manier leert denken….”.
Dat treft en is ook hard nodig
want je moet nogal wat kronkels volgen om het in Kalmukkië
naar je zin te hebben.
De Kalmukkiëtische
Jan en Alleman bezien veel zaken dan ook anders dan wij. Zo meent een in
bittere armoede verkerende steppenbewoner dat het
leven er veel beter is dan in Nederland vanwege de ruimte die hem en zijn slinkende
veestapel ter beschikking staat.
Dit tegen het decor van een
jungle vol corruptie en machtswaanzin in een volkomen failliete bende. En elke
aflevering tijdens die zondagavond vergroot de helderheid van het beeld van
Rusland en zijn bewoners. Een andere Brand Corstius
dus, die eropuit trekt en niet achter zijn schrijfbureau blijft zitten. Daar
hebben we wat aan.
En de titel van de
documentaire “Land der Blinden” heeft
dan ook een grotere symboliek dan het daarin opgenomen interview met de vrouw bij
wie door twee skinheads beide ogen waren uitgestoken en met een luchtbuks vier
maal in haar vagina was geschoten. Want zo gaan die dingen daar in Kalmukkië.
En juist dan wint de aandacht voor de honderdste
verjaardag van Miep Gies in
de journaals nog meer aan betekenis. Het aanvullende reliëf kon niet beter tot
stand komen dan zoals het RTL-nieuws (beperkt) en het NOS-journaal
(uitgebreid) ervoor hadden gevonden.
Gelukkig geen kwijlende
burgemeester die zuchtend en vals-vriendelijk onder
zijn ambtsketen een oud vrouwtje een fruitmand bezorgde, maar historische
beelden van mevrouw Gies op foto en film toen zij in
1995 nog eenmaal het Achterhuis bezocht.
De vrouw die niet alleen de dagboeken van Anne Frank
vond en ze na de oorlog en zijn terugkomst in Nederland overhandigde aan vader
Otto Frank, maar zelf ook een hoofdrol had gespeeld in het verborgen houden van
de familie in het nu beroemde pand. Immers, in 1942 vroeg Otto Frank haar om de
familie te helpen.
Zij aarzelde geen moment en
zorgde ruim 2 jaar voor de onderduikers in het Achterhuis.
En het is dus kies te noemen
om deze heldin niet in vegetatieve toestand te portretteren, ofschoon…mogelijk
is zij zelfs nog buitengewoon kordaat en bij de les, wij willen het eigenlijk
niet weten, maar de herinnering levend te houden aan de geschiedenis door de
verheven momenten zelf op televisie te laten zien.
En dan is het bovendien een prachtige vondst om de
bewoners van de Miep Giesstraat in
een opstelling van overwegend jonge generaties juichend een felicitatie te
laten brengen aan de 100-jarige.
Goed gedaan (NOS-journaal),
en prachtig in een zinsverband genesteld van een geschiedenisavond die elke
zondag meer allure lijkt te krijgen.
En nogmaals
(zie ook tv-recensie van gisteren), want
ook hij was er weer gisteravond, wat
jammer als je een zodanige liefhebber van Paul de Leeuw bent dat het meeste
hiervan je moet ontgaan.
De
Tv-recensent
Zondag 15 februari 2009
KIJKEN IS OOK “NIET KIJKEN”
Als er wordt gezegd “Paul de Leeuw lijdt op de televisie aan overexposure”, is dit meestal de mening van mensen, zoals collega-artiesten, die zelf lijden aan een tamelijk opvallende underexposure. Toch is de dominantiegrens van De Leeuw op de televisie nu wel gepasseerd. Het onderbouwende argument van de hoge kijkcijfers is niet voldoende meer om Paul de Leeuw elke avond op de televisie goed te praten.
Hij is er soms op meerdere
netten tegelijk en in zeer uiteenlopende programma’s, speelfilms of soaps en zo
eenzijdig nadrukkelijk dat de omgeving er maar bekaaid
vanaf komt. Je zult maar niet van Paul de Leeuw houden, dan sta je er als
kijker beroerd voor. Maar ook de absolute fan van deze programmamaker wordt
tekortgedaan vanwege daardoor zijn impliciete absentie bij uitzendingen die
juist ook voor hem zijn bedoeld. Je kunt nu eenmaal niet meerdere programma’s
tegelijk consumeren.
En zo zal een complete
meerderheid van de Nederlandse kijkbevolking gisteravond de uitstekende
aflevering van Rondom10 zijn ontgaan,
terwijl daarin eindelijk eens de nuance viel te beluisteren in de opgeklopte
verhalen over ambulancepersoneel dat in noodsituaties door omstanders met grove
beledigingen wordt bedreigd of zelfs klappen oploopt.
Schreeuwende krantenkoppen en
zeer eenzijdig berichten beheersen de laatste maanden de pagina’s en
actualiteitenrubrieken en het geweeklaag is er niet van de lucht over het tuig
dat meent de ziekenbroeders meteen zelf het hospitaal in te rammen. Maar ieder
gezond verstand dat deze berichten volgt, komt ook telkens tot de vraag die in
de media almaar niet wordt beantwoord: “…waarom
ontstaat er juist op die specifieke plek van hulpverlening agressie…”.
En eindelijk viel er dan onder leiding van Cees Grimbergen ook eens de andere kant van de abjecte waarheid
te beluisteren. Naast klagende en treurende ambulance-medewerkers
was nu ook eens fysiek op de tribune plaats ingeruimd voor de gewonden van de
straat die een ander licht op het ontstaan van agressie wierpen.
Zoals de man die drie weken
terug ernstig bloedend en zwaar gewond aan zijn arm liggend op straat 25
minuten lang door zijn zoon in leven werd gehouden en toen uiteindelijk na een
half uur de ziekenauto kwam het ambulancepersoneel reageerde in de geest van “oprotten jij”.
Dan stijgt dus de bloeddruk bij de verkeerde personen.
Een tekortkoming was wel dat
bij deze verklaring de ambulancemedewerkers in kwestie ontbraken en werden
vertegenwoordigd door mannen in gele overhemden die met dit voorval niets te
maken hadden. Daar had uitleg bij gehoord.
Maar toch…de vraag van
Grimbergen luidde aanvankelijk: “…Hoe
halen agressieve burgers het in hun hoofd hulpverleners, die
levensreddend werk verrichten, te bespuwen of te molesteren?...”.
Welnu, dit was zo’n situatie om het verschijnsel te kunnen doorgronden.
Of de auteur die nog met een
heel andere verklaring kwam. Jarenlang had hij professioneel een studie gemaakt
van geweld op de bus en tram en hij deelde nu mee dat in 90% van de gevallen
het personeel zelf de aanstichter is van geweld. Hij schreef er zelfs een boek
over.
Letterlijk: “…De
agressiegevallen die ik heb meegemaakt is puur uitlokken, en er genoegen in
hebben om dat te doen. Ik heb in het vak normale jongens zien binnenkomen maar
na hun opleiding kregen ze een uniform aangereikt en daarmee macht en toen ging
het mis…”.
En op de site van Rondom10 kwamen vervolgens de
voorbeelden van chauffeurs die net voor de neus van rennende reizigers de
deuren sloten en treiterend wegreden etc. etc..
Zoals de melding: “…Voor mijn werk maak ik veel gebruik van het
openbaar vervoer en heb al heel wat krengen van trambestuurders en
buschauffeurs mogen ontmoeten. Van die lui die veel te vroeg bij de halte komen
op zondagmorgen zes uur als je een dagdienst hebt en die net als je uitgeput
van het rennen bij de deur bent lachend wegscheuren…”.
Natuurlijk viel er ook aan deze kant van het verhaal de
nodige overdrijving te beluisteren maar het was wel voor het eerst dat
duidelijk werd dat er iets grondigs tekortschiet aan de opleiding van
ambulancepersoneel en geüniformeerden buiten het politievak.
Maar je zult maar monotone fan
zijn van Paul de Leeuw zodat bijna alle genuanceerde berichten over dit
onderwerp je volkomen ontgaan door geen evenwicht in je kijkgedrag te kunnen
vinden.
Of nog erger: “…je zult denken
het wel goed te doen en om bij te blijven en bijvoorbeeld afgestemd hebben op
een actualiteitenprogramma zoals EénVandaag gisteravond…”.
Daar had de redactie voor de uitzending van gisteren
het besluiten genomen om een eindeloos lange reportage uit te zenden over
schaatstrainer Bart Veldkamp, terwijl de halve wereld in brand staat en er op
de televisie elk weekeind door de sportrubrieken al tientallen uren schaatsen
wordt verzorgd vanaf alle uithoeken op deze globe.
Er dient zich per dag, ook op
zaterdag, een onwaarschijnlijk groot aantal nieuwsfeiten aan dat schreeuwt om
achtergrondinformatie. Maar deze actualiteitenrubriek permitteert het zich om
hieraan geheel voorbij te gaan door met nog meer schaatsgezwets in de huiskamer
te penetreren; kennelijk met geen ander doel dan de verslaggever een leuk
ijsreisje over de planeet te gunnen.
Afgelopen week pleitte de Directeur van de Publieke
Omroep voor een andere opzet van de actualiteitenrubrieken, in de geest van óf
meer samenwerken, óf juist een groter onderscheid nastreven tussen EénVandaag, NOVA, Netwerk en al die andere informatieve rubrieken door ze meer aan
het profiel van de betreffende omroepvereniging te koppelen.
De onzinnige onderwerpkeus van
EénVandaag
gisteravond is er het beste bewijs van dat de zaak op de schop moet.
Maar of de daar afwezige
liefhebber van Paul de Leeuw dat in de gaten heeft, is dus de vraag. Het
ontgaat hem, vanwege zijn kijkgedrag.
Aan de andere kant: de
lijfspreuk die bijvoorbeeld de NCRV in haar logo heeft gestopt “Durf geloven in je eigen oordeel” praat
dat weer goed.
In elk geval, door het eigengezicht-programma Rondom10
met Cees Grimbergen te brengen en te handhaven, zoals
dat intussen al decennia prominent op de buis is, geeft de NCRV het beste
antwoord op het probleem van kijken is
tegelijk niet kijken.
De
Tv-recensent