Zaterdag 6 februari 2010
N.a.v.
Tv-recensie van vrijdag 5 februari 2010
Geachte TV-Recensent,
Toen ik gisteren uw recensie las over het item 'de
wreedheden in Mindanao'
in het NOS-journaal moest ik meteen denken aan een
artikel op de site van de NOS van woensdag 3 februari jl.:
'Journalisten worden voortdurend
gemanipuleerd'.
Het artikel gaat over het boek
Flat Earth News, in het
Nederlands uitgebracht onder de titel Gebakken Lucht, van onderzoeksjournalist
Nick Davies (zie foto).
Opmerkelijk is dat de NOS dat durft
te publiceren (hahaha).
Hieronder de url voor het geval dat het verdwijnt (wordt verwijderd) uit
de virtuele werkelijkheid.
Met vriendelijke groet,
Ab Anders
http://nos.nl/artikel/134075-journalisten-worden-voortdurend-gemanipuleerd.html
Geachte heer Anders,
Hoewel ik op deze plaats zuinig ben
met het plaatsen van links omdat deze voorbij kunnen gaan aan de kern van
tv-recensies, is de door u hierboven vermelde zeer de moeite waard.
De NOS die enerzijds stevig
waarschuwt tegen de enorme vervalsing van informatie die op ons kijkers en
lezers wordt verricht en anderzijds zich daar zelf chronisch schuldig aan maakt
ondanks dat men beter weet.
De waarschuwingen van Nick Davies sluiten perfect aan bij mijn betoog van gisteren.
Dank voor uw bijdrage.
Tv-recensent
Vrijdag 5 februari 2010
WEER
OORLOG IN GRIMALDI
Het was eind jaren
zeventig. Ondergetekende werkte bij het NOS-journaal.
Hem werd gevraagd het jaaroverzicht te presenteren. Hoofdredacteur Ed van Westerloo wilde eens wat anders
dan de obligatie uitstraling waarmee nieuwslezers waren behept als Harmen Siezen, Eef Brouwers, Fred Emmer of Rien Huizing. Het was een gedurfde beslissing.
En voor mij een
hele eer dus er zin aan te verbinden en vandaar mijn ambitie de kans aan te
grijpen om aan te tonen dat er zich weer een jaar met ook zinloze berichtgeving
had voltrokken. Voorafgaande aan dat jaaroverzicht ging ik met de camera de
straat op.
“Wat vindt u van de oorlog in Grimaldi?”, luidde mijn vraag aan tientallen
voorbijgangers over een land dat niet bestond.
In
het oord dat ik Grimaldi
noemde woedde dus ook geen oorlog. De reacties van de straat waren verbluffend.
“…Verschrikkelijk mijnheer,
vooral voor al die kinderen die er omkomen. Houd het dan nooit op. Wat erg dat
er zoveel bloed vloeit. Al dat moorden….”.
Het
waren slechts enkele van de vele uitlatingen vol afschuw die het gevolg waren
van een confrontatie met louter de begrippen oorlog en geweld, ook al waren er
op de niet bestaande plek die werd aangeduid geen krijgshandelingen, gewonden,
doden noch abject geweld aangetroffen.
Grimaldi is een maankrater. Een
verzonnen onderwerp.
Het
werd uitgezonden in het NOS-jaaroverzicht dat ik
mocht presenteren en ik hield daarmee de kijker voor hoe eenvoudig het is hem
te misleiden met berichtgeving gebaseerd op nonsens. De methode is nadien door
vele anderen tv-verslaggevers herhaald, maar dan meestal in komische rubrieken,
doch met hetzelfde resultaat.
Je
kunt de massa misleiden met leugens, met oorlogspropaganda.
Iedereen
wist dat al vanuit de Tweede Wereldoorlog, maar nu ook nog?
Dus toen gisteravond het NOS-journaal de huiskamer binnenkwam met een verslag van de
wreedheden in Mindanao
moest ik allereerst daaraan denken. Wie heeft ooit van Mindanao gehoord, kan het op de
kaart aanwijzen of wie kan zich vandaag nog iets herinneren van het geweld dat
er plaatsvindt en waarvan wij gisteravond vernamen.
Het arsenaal aan wreedheidsbegrippen dat zelfs de journaalpresentatrice erop
losliet nog voor het onderwerp moest beginnen stemde ons heel verdrietig; al
die oorlogen toch.
“…Het gaat over een strijd
die al tientallen jaren duurt; in Mindanao. Tussen
rebellen van het MILF en het christelijke regeringsleger. Onze correspondent Michel Maas bezocht een trainingskamp van de rebellen…”, zo trachtte de anchor-vrouw ons te verleiden tot emoties over zoveel
onrecht.
En
wij maakten eruit op dat er op dit moment een verschrikkelijke oorlog wordt
uitgevochten tussen christenen en de moslims, ook daar dus al, op het eiland Mindanao
helemaal.
Verslaggever Michel Maas liet er geen gras over groeien. Hij was er heen
getogen. En hij
liet zien hoe gemakkelijk iedereen, dus ook hijzelf, aan wapens kan komen.
Het
is alsof je de supermarkt bezoekt en pistolen en mitrailleurs in je wagentje
kan laden op weg naar de kassa.
Vervolgens
hoorden wij teksten dat het hier een van de gevaarlijkste plekken ter wereld
betreft, gelardeerd met veel beeldmateriaal vol militairen, rebellen, wapens,
en dat ze elkaar uitmoorden, ook al omdat het tegelijk om drugshandel gaat maar
zeker vanwege de rechtvaardige strijd.
Maas
vertelde dat het eiland wordt geteisterd door moorden en overvallen en dat dit
komt omdat de rebellen al 37 jaar vechten voor hun onafhankelijkheid.
Generaal Mazee
van het MILF wilde dat wel toelichten. Hij meende dat zijn volk werd
onderdrukt, daarvoor moet je opkomen natuurlijk, maar wij zagen er geen
voorbeelden van.
Wel
hoe zijn eigen manschappen het grote onrecht trachten te bestrijden.
Want meteen daarna zagen wij
een jonge vrouw treuren
over de manier waarop de rebellen voor de belangen van haar familieleden waren
opgekomen.
Om
dat doel te bereiken hadden de vrijheidsstrijders namelijk eerst een oog
uitgestoken van haar broer en vervolgens het vel van zijn voeten gestroopt.
Logisch toch?
Geen
fijne oorlog daar in Mindanao.
Maar
waarom moesten wij hierbij toch aan Grimaldi denken?
Het
werd ons vrij snel duidelijk, want al na 2 minuten kwam de reporter met zijn
slotconclusie.
”…Er is weer een staakt het
vuren van kracht, en daaraan houdt iedereen zich…”, sprak de
oorlogscorrespondent.
Er
woedt dus helemaal geen oorlog op dat vreemde eiland.
Er
is zelfs een wapenstilstand met een deadline van 2 juli a.s. die door alle partijen
perfect wordt nageleefd. Waarom dan juist op dit moment zoveel ophef daarover.
Wat was de zin van die
berichtgeving gisteravond, want minder dan 0,01% van de kijkende bevolking kan
spontaan die reportage koppelen aan zijn eigen topografische kennis over dat
gebied, laat staan zijn verdere ideeën over de politieke of militaire strapatsen op dat ver-weg-eiland waar dus juist momenteel vrede heerst.
Maar
het NOS-journaal is natuurlijk op de hoogte van de
massapsychologische effecten die het gevolg zijn van dit soort berichtgeving.
Wanneer
wij in deze tijd van gewelddadigheid vernemen tussen christenen en moslims,
zijn wij geneigd meteen onszelf te vullen met afschuw en onze boosheid erover
te uiten.
En
dan wint ook de waaghalzerij van een oorlogscorrespondent, en daarmee tegelijk
die van het NOS-journaal, aan betekenis. De
journalistieke heldenmoed wordt er belangrijker geacht dan betrouwbaarheid. Dat
was de zin dus van die reportage in het NOS-journaal
gisteravond.
Het
ging over Grimaldi. Een oord om emoties op te wekken,
of er aansluiting bij te zoeken, om een imago van alertheid uit te stralen. In
dit geval dus vanaf een eilandje waar tot in de zomer niets aan de hand is, en
waar het prettig toeven is…zeker voor journalisten.
In
dertig jaar niets geleerd. Een twijfelachtig staaltje van demagogische
journalistieke buigzaamheid.
Nogmaals: er wordt momenteel geen oorlog gevoerd in Mindanao, net zo min als er ooit
geweld was in de maankrater Grimaldi.
Dus
wat moeten wij nog geloven als na 2 juli de bestanden onverhoopt niet worden
verlengd en het geweld wel degelijk losbreekt?
Wij
geloven niets meer van dit soort “journalistieke” avonturen van de NOS.
Tv-recensent
Donderdag 4 februari 2010
N.a.v. Tv-recensie van gisteren
POPERA
Dag TV-Recensent,
Ik las het volgende in de Pers:
De TROS en tv-productiebedrijf Eyeworks zijn bezig een Nederlandse versie te ontwikkelen
van de Britse tv-formule Popstar to Operastar. In
Engeland is dat programma zeer populair. In de show worden Engelse popartiesten
gecoacht om aria's te zingen.
Elke aflevering stuurt de jury, onder wie de tenor Rolando
Villazón en de zanger Meatloaf, een van de kandidaten
weg. Uiteindelijk zal slechts een van de kandidaten de titel Operastar waardig
blijken.
Eyeworks en de TROS denken al een tijdje over het
programma-idee. Een Nederlandse versie is nog niet uitgewerkt en het staat niet
vast wanneer het programma wordt uitgezonden. ,,Normaal
gesproken communiceren wij in dit stadium niet over de formats
die we vertegenwoordigen, maar gezien het feit dat De Wereld Draait Door
dinsdag zoveel aandacht heeft besteed aan het programma, achten we het nu wel
relevant'', zegt Sander Emmering,
directeur Eyeworks International. ,,We
hebben al erg leuke reacties gehad op de aandacht in DWDD.''
Met vriendelijke groet,
Lex Hulleman
Beste
Lex,
Dank
voor de opmerkzaamheid. Er is dus enige tegenspraak tussen deze bekendmaking
van de TROS en Eyeworks en hetgeen
anderzijds in De Wereld Draait Door
bekend werd gemaakt. Immers, daar claimde de VARA het recht en het voornemen te
hebben tot de zomer probeersels van het concept uit te
zenden, en hoorden wij Ernst Daniël Smid nog zeggen dat hij deze werkzaamheden
uitvoert in dienst van of voor ITV.
Dit,
terwijl hij zijn Opera-kunsten
meestal onder de vlag van de NCRV vertoont (Una Voce Particulare).
Al
die dingen lijken wat met elkaar in tegenspraak. Of niet, het kan ook een
verkennende, zij het wat chaotische, opmaat zijn naar een spectaculair en
gewenst programma waarmee wie dan ook van de publieke omroep binnenkort hoog
mee gaat scoren.
Wat
ons betreft, het kan niet snel genoeg in de schema’s worden opgenomen.
Zie
verder de tv-recensie van gisteren.
Tv-recensent
Geachte TV-recensent,
In uw enthousiasme over wat er voor de operaliefhebbers misschien te gebeuren
staat op TV, hebt u waarschijnlijk iets over het hoofd gezien bij dit item in DWDD, dat zeer de moeite
waard is om het te vermelden.
Ineens kwam het geluid van de artiesten onversneden mijn huiskamer binnen.
Geheel verbouwereerd ging ik op zoek naar de microfoons die anders zo
nadrukkelijk aanwezig zijn. De microfoons die de "geluidstechnicus"
de gelegenheid biedt om, tot nu toe, een niet te pruimen mix van klanken uit
mijn toestel te laten klinken.
Ik betrapte mij zelfs op de gedachte dat het
ook nooit goed is, want hierdoor was ik ook nu weer afgeleid van het beeld dat
eigenlijk voor mij bedoeld was: twee popsterren van de generatie grenzeloos die
serieus een ander genre wilden verkennen.
En inderdaad, je moet het lef maar hebben. Maar ook de blijheid die ervan afstraalde,
dat belooft nog wat. Compleet geslaagd dus, deze keer.
Met vriendelijke groet,
Henk Boenders,
Een oplettende Haagse burger
Dag
mijnheer Boenders,
Tis-me-toch-wat dat wij bijna overstuur raken als het geluid op de Nederlandse
televisie eens een keer wél goed is. Fijn dat u dat meldt want ik wist ook al
niet wat ik hoorde. Maar wel weer jammer dat dit nu net moest plaatsvinden bij
artiesten die zich in een genre begaven dat het hunne niet is zodat ook alle
onvolkomenheden ons bereikten. Het is ook nooit goed.
Niettemin,
laten wij deze herinnering koesteren. Wie weet als dat programma echt van de
grond komt dat ook deze kwaliteit meeverhuist en dan is er een extra reden erop
af te stemmen.
Hartelijk
dank voor uw reactie.
Tv-recensent
Woensdag 3 februari 2010
POPERA
Het was gisteravond in De Wereld Draait Door relatief maar een klein onderwerpje, doch wat werd ons daarmee een heerlijk
veelbelovend televisieprogramma in het vooruitzicht gesteld. Maar wat vreemd,
er moest om verstopte redenen toch opmerkelijk geheimzinnig over worden gedaan,
terwijl er op hetzelfde moment anderzijds uitbundig promotie voor werd gemaakt.
Op de Engelse
televisie (ITV) is het programma “Popstar
to Operastar” een hit. Niet in de laatste plaats
omdat het wordt gekoppeld aan de wereldberoemde Mexicaanse tenor Rolando Villazón.
Zou dat bij ons ook kunnen, vroeg De Wereld Draait Door zich af, wij hebben immers geen Villazón maar
wel een personality als de succesvolle bariton Ernst
Daniël Smid.
Smid werd verzocht de kern van het programmaconcept eens uit te
proberen met twee popsterren van ons eigen grondgebied.
Het gaat er
binnen deze formule dan om zangers en zangeressen uit de wereld van de
popmuziek binnen te leiden in die van de opera.
En de uitdaging is dat zij met hun eigen stem, die dus op een
volstrekt ander genre is georiënteerd, beroemde aria’s van dat, voor velen
helaas nog steeds “hoogverheven” cultuurgebied, vertolken; in de vorm van een
wedstrijd uiteraard.
Matthijs van Nieuwkerk
noemt zoiets: popsterren op weg naar het
loepzuivere Belcanto. Dat is misschien wat te zwaar aangezet, zeker gelet
op wat wij nadien te horen kregen, maar als Ernst Daniël Smid voor deze klus wordt
uitgenodigd om speciaal ten behoeve van De
Wereld Draait Door twee popsterren tot operagedrag te verleiden dan krijgt
dat alleen al door zijn eigen betrokkenheid allure.
En zo zagen en hoorden wij een soort Nederlandse miniversie
van “Popstar to
Operastar” met Sanne Hans (Miss Montreal) en
Martin Buitenhuis (Van Dik Hout) in de vocale hoofdrollen.
Sanne zou de
jongensrol uit
Dat eerste had ze beter kunnen volhouden, want het was niet veel
wat zij vervolgens namens Mozart vocaal had mee te
delen. Maar voor de moed: respect – je moet maar durven.
Beter ging het
Martin Buitenhuis af die, samen met Ernst Daniël zelf, het beroemde duet uit de
Parelvissers mocht kwinkeleren en dankzij het nadrukkelijke volume van Smid
zodoende veel eigen gebrek aan hoogte en zuiverheid kon camoufleren.
Maar wat is daar mis mee, want die ongelijke verhouding is in de
internationale operahuizen meestal het geval als Les pêcheurs de perles
van Bizet op het programma staat.
Ernst Daniël had in een ochtendje de popsterren de basisbeginselen
van het andere genre bijgebracht en gelet op dat magere tijdsbestek was het
toch nog een hele prestatie wat zijn pupillen lieten horen, maar meer nog
aandurfden.
Hoe nu verder. Tja, dat hadden alle betrokkenen niet goed met
elkaar doorgenomen. Komt dat programma er in Nederland of niet. Toen ontspon
zich een raadselachtige samenspraak tussen Van Nieuwkerk
en Smid, die ongeveer als volgt verliep:
Matthijs: “…we
doen dit tot de zomer nog een paar keer in De Wereld Draait Door…”
Ernst Daniël: “…we gaan het
echt maken hoor, we gaan het doen…”
Matthijs: “…Sssst tegen niemand zeggen…”
Ernst Daniël: “??”
Matthijs: “…We
gaan het misschien nog een paar keer proberen hier in De Wereld Draait Door als
Daniël er zin in heeft…”
Kortom, die lui
zijn er nog niet uit en op heel wat fronten moet er nog worden onderhandeld
over rechten en mogelijkheden.
In Engeland staat het programma, ondanks het enorme succes, aan
zeer veel kritiek bloot. En dat gebeurt altijd als de opera-elite meent dat
haar kunst niet helemaal serieus wordt genomen. Het is een bekende
wisselwerking van voors en tegens
die in heftigheid toeneemt als de gevestigde orde vreest dat het genre in
diskrediet wordt gebracht.
Maar niemand kan er omheen dat in Engeland vier miljoen mensen op
deze wijze dichter bij de wereld van de opera worden gebracht.
Heeft de zogenaamde elite een alternatief?
Nee, want dat (met uitzondering misschien van Una Voce Particulare)
is nog nooit aangedragen.
Ook op televisie niet, waar deze kunstvorm juist zo vaak wordt
verkracht door het te verstoppen op onmogelijke uitzendmomenten of in
karikaturale eigentijdse uitvoeringen die zelfs door de operaliefhebber zelf
niet eens worden begrepen.
Hoe het ook uitpakt. Het is te hopen dat het multitalent
Ernst Daniël Smid er in ons land mee aan de slag gaat.
Het visitekaartje van gisteravond was aantrekkelijk en
veelbelovend.
Met velen wachten wij af; in spanning zelfs.
Tv-recensent
Dinsdag 2 februari 2010
N.a.v. Tv-recensie zaterdag 30-1-2010
Geachte TV-Recensent,
Uw commentaar op het optreden van de heer Pieter Storms bij het programma De Wereld Draait Door (kortweg
DWDD) heb ik met veel aandacht gelezen. Ik herken ook uw opmerking dat de heer Storms kennelijkbepaalde
voorwaarden had gesteld aan zijn komst naar het programma.
De interviewer was alleen maar bezig om Storms
te paaien en een podium te gunnen zichzelf te verkopen, hetgeen jammerlijk
mislukte en dat je inderdaad lollig of erger stupide kunt noemen.
Nu zet ik al langer mijn vraagtekens bij het optreden van deze
interviewer, de heer Van Nieuwkerk die nota bene een
aantal jaren geleden op de nominatie stond om "newsanker"
te worden bij programma NOVA. Hij raast letterlijk door de "autocue"
als een nieuw onderwerp of gast wordt aangekondigd. Als hij een gesprek voert
dan krijgt de gast zelden de tijd om uit te praten, nu is het natuurlijk
onbeleefd om een gast bruut te interrumperen, dus wordt elke kans aangegrepen
door een ervaren interviewer als van Nieuwkerk om het
gesprek in de gewenste richting te sturen.
Het lijkt wel of het snelle format van het programma
is geënt op de belevingswereld van twintigers en dertigers. Ikzelf ben al iets
ouder en wordt af en toe behoorlijk moe van de desinteresse en de vluchtigheid
waarmee de onderwerpen worden behandeld. Toch zijn er kennelijk ouderen die
geen problemen hebben met het programma, zoals de heer Andre
van Duin, die in een week tijd op twee verschillende avonden eerst zijn liefde
voor de Apple I-pad mocht
betuigen en daarna terugkwam om zijn carnavalshit te promoten.
De nikserigheid en leegheid waarmee
schaamteloos de producten van Apple werden gepromoot
zijn van een niveau die de advertenties
van de nieuwste mobieltjes in de Metro en Spits doen overstijgen. En de
kritiekloze manier waarop de heer Van Nieuwkerk
daaraan meewerkt mag hij zichzelf zo langzamerhand wel persoonlijk aantrekken.
Met vriendelijke groet,
Peter Stokman
Zandvoort a/z
Dinsdag 2 februari 2010
TAFELSCHIKKING
De reclames op prime time op RTL7 op de
maandagavond worden telkens onderbroken door een praatprogramma over voetbal.
Maar er is geen reden om het daarom maar voor gezien te houden.
De
onderbrekingen zijn namelijk erg attractief, op misschien een enkel schoonheidsfoutje
na.
Want
over de tafelschikking bij Voetbal
International is niet goed nagedacht. Hier had een regisseur of
productieteam aan de decorbouwer betere instructies moeten geven dan wel de
inrichter van het decor had er zelf aan moeten denken.
Immers, de vier
vlotsprekende heren aan de stamtafel zitten er niet in Klaverjasformatie doch
zijn voor de camera’s huiskamergericht aan te schieten. En dat door elke camera
die er aan huiskamerkant voor is gepositioneerd.
Echter,
wij thuis zitten niet in een zaal maar hangen, liggen of dutten op een bank, in
een fauteuil of op een keukenstoel met tevens verplichte aandacht voor het
huiselijke.
En als het discussieteam
zich dan omgedraaid veelvuldig tot het meegenomen publiek achter zich richt,
alwaar zich dan tegelijk een uiterst deskundige VI-verslaggever
of redacteur heeft verschanst, dan zijn de hoofdrolspelers op geen enkele
manier meer frontaal voor een camera te bereiken en zien wij nog slechts zullie achterhoofden.
Dus
er ontbreekt een camera voor de tegenshots aan de
andere kant van de studiovloer.
In
omroepland werd dit grote nadeel vaak
voor lief genomen omdat anders de andere cameralieden er geen kans toe zouden
zien hun visuele opponent en soortgenoot te ontwijken als zij tegelijkertijd
geacht worden het gehele praatveld te bestrijken.
De
noodzakelijke tegengestelde cameraman komt dan in beeld.
Dat
wordt om de een of andere reden bezwaarlijk gevonden in televisieland, en
daarom zien wij nogal eens achterhoofden als we juist geïnformeerd willen
worden over de luisterende grimassen aan de voorkant; zeker als het Van der
Gijp betreft omdat menig komiek in spé er een
voorbeeld in ziet.
Het
is een probleem dat al zo oud is als de televisie zelf, en ook al honderden
keren is het opgelost middels een andere tafelschikking of positionering van de
camera over de as tussen de gordijnen of wat dan ook. Kijk naar DWDD - geen probleem, Pauw & Witteman - geen probleem, elk
godsdienstig zeurprogramma dat zich voltrekt met meerdere deelnemers aan een
tafel - men heeft er een antwoord op, de camera’s staan in alle hoeken
stand-by. Eigenlijk is deze lastige hobbel allang en overal genomen in
televisieland, maar is RTL7 er nog niet mee bekend.
Daarentegen
maakt de rubriek glorietijden door als nooit tevoren, al was het maar omdat het
zo’n heerlijk tegenwicht biedt aan het vervelende late zondagavondgeknoei van
de NOS waarbij het journalistieke gewicht in Studio Voetbal afkomstig is van o.a. Youri
Mulder, de man die vanaf zijn geboorte nog geen zin heeft kunnen afmaken, en
louter gestamel kraait maar daardoor en daarmee de ene verbintenis na de andere
krijgt aangeboden door deze publieke omroep.
Honderdduizenden
vragen zich af wat je tegenwoordig nog moet kunnen om tegen een uitzonderlijk
hoge honorering er aan de stamtafel een prominente plaats te mogen bezetten.
Nagenoeg niets dus, als je jezelf maar, zoals Mulder jr., ondergeschikt weet te
presenteren aan NOS-establisment-mannen als Jack van
Gelder.
Daarom is Voetbal International ook al zoveel
leuker. Niemand maakt er zich ondergeschikt.
De
vrije speler Van der Gijp is gewoon ontzaglijk leuk omdat hij carnavalesk
taalgebruik paart aan waarnemingen die buitenissig zijn in het voetbalmetier.
Zijn verslag gisteravond van de 14 vouwfietsen die Ajax-spelers
per wedstrijd ter beschikking staan was dermate hilarisch, aanstekelijk en
onthullend dat zijn optreden evengoed had gepast in het Theater van de Lach.
Toen
RTL enige tijd geleden besloot tot het verplaatsen van VI naar de klok van
20.30 uur klonk er zwak verweer in eigen kring. De voorbereidingstijd werd
onvoldoende geacht, de files waren nog te lang om de studio te bereiken, en nog
meer van dat soort tegengesputter van verwende
programmamakers. Maar gelukkig is dat
verstomd en heeft RTL voet bij stuk gehouden. Want het programma is er
beter op geworden.
Voetbal International op de televisie ontwikkelt
zich steeds meer tot een onmisbaar monument van kijkplezier. Het is niet allen
meer Johan Derksen die de
stemming bepaalt, maar wanneer Kraaij jr. zich
geroepen voelt zich beledigd of aangevallen te voelen, geeft hij nog meer
tegengas dan hij vroeger op het veld al in strijd met spelregels gewoon was te
doen.
En
aangever/presentator Wilfred Genee
is uitzonderlijk begaafd om de grenzen van het olijke en verdraagzame te
respecteren maar ook zo nodig te overschrijden waardoor dit programma echt een
lekker, maar dan gevuld met zeer veel deskundigheid en uitzonderlijk veel
metiernieuws, ouwehoerprogramma van en voor de voetbaltribune is. Men waant
zich erbij, en zo hoort dat bij dit type programma.
Daarbij komt dat de selectie
van voetbalbeelden, of de vastgelegde incidenten van de velden, goed is voorgeproduceerd en op een manier wordt gepresenteerd en
ingelast alsof het allemaal met speels gemak tot stand komt.
Het
doet er dan ook niet toe of de e-mailvragen van het
publiek echt zijn of geproduceerd, zij vormen een logisch bindmiddel om de vier
babbelaars van hun stuk te brengen, aan hen meer nieuws te ontlokken, of juist
tot heftiger participatie aan het onderlinge geruzie aan te moedigen, want dat
laatste is het veelal. Gelukkig maar.
Voetbal International blijft een aangenaam fris
programma met veel herrie en verbale verrassingen en moet nu maar geplaatst
blijven op die maandagavond 20.30 uur waardoor het in de toekomst kan
uitgroeien tot een concurrerende rubriek voor de andere netten.
Gewoon
een kwestie van volhouden. Maar wel met deze mannen; voorkom dus dat ze in het echies bonje met elkaar krijgen.
Tv-recensent
Zondag 31 januari 2010
SPERVUUR AAN SYMBOLIEKEN
Diverse recensenten doen nogal vervelend
over Van Zon op Zaterdag (Ned.1 – 21.25 uur)
en ze relateren die stemming aan de kijkcijfers die achter zouden blijven bij
hun verwachting. Nooit doen.
Een
gemeten kijkdichtheid is in alle opzichten relatief en men kan er alleen maar
iets mee aantonen als het cijfer ernstig buitenissig is of tijdens een reeks
ineens fors stijgt of daalt. En dat komt maar heel zelden voor.
In
elk geval ontbreken deze elementen gelukkig bij Van Zon op Zaterdag zodat het misschien wel een beetje alledaags is
waar wij van houden. Toch is de show groots van opzet, heel groots zelfs, en
bevat bijna elk onderdeel wel een schuine kijk op onze alledag.
Dus
als Henk van Zon ook dit jaar weer, zij het slechts vier maal, trakteert op
heerlijke chaotische humor spreken wij met het begrip “heerlijk” onze
verwantschap uit met deze vorm van satire, persiflage, en andere uitingen van
potsierlijkheid die de makers van het programma op de bühne aandragen.
Wat
ik maar wil zeggen: met zo’n ca. 850.000 (gisteravond) gelijkgestemden behoort
ondergetekende eigenlijk tot een minderheid want normaliter zou de groots
opgezette zang- en talkshow voor een zaterdagavond een klein miljoentje aan
belangstellenden meer moeten tellen.
Het
gekke is nu dat zich gedurende het gehele programma de vraag opdringt: is dit
eigenlijk wel leuk. En als het dat niet zou zijn, van waaruit kan die
aantrekkelijkheid dan worden verklaard om toch te willen blijven kijken. Is dat
vanwege het overheersende gevoel dat tijdens het kijken en meebeleven ervan
zoveel aangename sensaties opborrelen?
Ik weet het gewoon niet
zeker.
Het
is afwisselend lachen en vervelen.
Elk
nummer duurt so wie so te
lang en wij zijn ervan overtuigd dat prima acteurs als Erik van Muiswinkel en
Ellen Pieters dat eigenlijk zelf ook vinden, maar met
hun creatieve team zo boordevol zijn belast met invallen, grollen en grappen
dat zij de kans niet willen verspelen die onbenut en onuitgezonden
te laten.
Dat
lijkt dan niet erg professioneel, maar is het toch ook weer wel want als je
maar vier maal per jaar een dergelijke show vorm mag geven dan haal je eruit
wat erin zit.
Dus bestaat deze productie
uit een onnavolgbaar tempo van duizelingwekkende symbolieken of heerlijke
laag-bij-de-grondse muzikale parodieën zoals de tot schimmen vermomde
Marokkaanse Tabora’s die zich hebben geassimileerd in
omgekeerde stoottroepen van het carnaval.
En
als dan ook nog regie, belichting, zang, muziek, het merendeel van de overige
acteurs en niet te vergeten het geluid ver boven de middelmaat uitsteken dan
kan een kijker toch vrede hebben met de soms
opdringerige anti- en wij-zijn-tegen-alles-stemming
die er in deze televisieshow als rechts antwoord wordt geformuleerd op de
vermeende linkse dominantie.
Want
eigenlijk: als het thema luidt “geloof,
hoop en liegen”, zoals gisteravond, dan is dat in feite te gemakkelijk
gekozen om er erg succesvol cabaretesk mee om te gaan omdat de werkelijkheid
van de actuele achterkant van het gelijk hierop veel bizarder
is, zoals wij van dag tot dag vanuit de media vernemen. De satire legt het dan
af tegen de bespottelijkheid van de niet virtuele wereld.
Het
zijn dus vooral de humoristische vaardigheden en persoonlijke kwaliteiten van
alle betrokkenen die ons aan de buis gekluisterd houden. En dat in een continue
afwachting van teksten die de waanzin van alledag overtreffen. En dat
perspectief voorkomt zapgedrag.
Aan
de andere kant: misschien is het allemaal wel complete nonsens wat hierboven is
opgeschreven, en is Van Zon op Zaterdag
gewoon een hartstikke leuk programma met zomaar kolder waar je ondanks de
massale hoeveelheid symbolieken toch niet teveel achter moet zoeken en waar
helaas te weinig mensen van willen of kunnen
genieten.
Tv-recensent