Zaterdag 30 januari 2010

STORMS VERVEELT ZICH

Als Matthijs van Nieuwkerk een hartelijke ontvangst voorbereidt voor Pieter Storms kun je ervan uitgaan dat het onderwerp tevoren langdurig en indringend is uitgedeald. Niet alleen verwijzingen of gedoe naar Pieters’ relatie met Nina, maar ook tal van andere zeer voor de hand liggende onderwerpen de hoofdpersoon betreffende blijven dan buiten schot.

Is dat erg. Nee, in dit geval niet. Het is wel zichtbaar en buitengewoon opvallend dat er een aantal knievallen aan voorafging, maar wat er nu kwam bovendrijven is dankzij die wederzijdse helderheid en overeenstemming vele malen lolliger.

Pieter Storms solliciteert bij de omroep. Hij en wij bedoelen dus niet zomaar een omroep, waar eventueel Breekijzer bij zou passen, maar bij de algehele omroep…maakt niet uit waar.

Maar welke omroep zit daarop te wachten. “…Dat is het hoofdprobleem…”, zo realiseerde Pieter zich zelf ook hardop. Maar dat behoor je natuurlijk in netwerken fijn te regelen en niet op de buis tot een kwestie te maken.

Slechts eenmaal vroeg Matthijs in een bijzin gisteravond, nu Pieter er zo warmpjes bijzit, of het niet aangenamer is juist daarvoor te kiezen in plaats van de wens om weer in Hilversum aan de slag te gaan.

Het was een geniaal valletje want daarmee werd duidelijk dat wat anderen zich als een warm en rijk thuisfront voorstellen, met vele schaapjes op het droge, voor Pieter juist onvoldoende is gebleken.

Storms verveelt zich. Nu al.

Vandaar dat Pieter gisteravond in De Wereld Draait Door voor de DWDD-sollicitatiecommissie verscheen. Althans dat dacht hij want als je iets niet moet doen is het wel op die plaats je over je creatieve- of geestelijke stilstand beklagen. En al helemaal abuis is het om terug te kijken naar de vroegere heldendaden van het klimmen over hekjes omdat dit nu precies de incidenten waren waarmee niets werd bereikt.

Een poosje terug kwam Willibrord Frequin ook al bij DWDD op sollicitatiegesprek (citaat: “…uit alles blijkt dat het land mij nodig heeft…”), en nu horen we nog minder van hem. Deze twee BN-ers hebben niet veel gemeen maar wel dat ze behoorlijk wispelturig zijn in het creëren van toekomstscenario’s en daardoor redelijk onberekenbaar blijken voor derde partijen.

Dus Pieter mocht kritiek uiten (zo voorzichtig hebben wij hem dat trouwens nog nooit horen doen) op de nieuwe Ombudsachtige programma’s van Hilhorst en Opstelten. DWDD doet dat heel vilein niet zelf maar de presentator verwijst dan naar “alle kranten” waar dat in zou staan of laat het de studiogast zeggen. Bovendien staat “in al die dagbladen” dat Breekijzer weer zou moeten terugkeren, volgens Van Nieuwkerk dan.

Hoe het ook zij, dat het nieuwe Vara Ombudsmanprogramma al zo snel kopje onder zou gaan had werkelijk niemand verwacht.

Storms: “…het is te beschaafd, te genunanceerd…”, en even later: “…ik deed het natuurlijk veel beter…”. Het werd aan de VARA-tafel door niemand tegengesproken!

Dus resteerde die dubbele vraag: “…wil je zelf weer terugkomen met Breekijzer en bij wie”. Het eerste gaf Pieter Storms ronduit toe, maar de locatie benoemen was toch wel een probleem.

“Je wordt in elke krant aangehaald, waarom doe je het niet”, verzon Matthijs nogmaals, en vanaf dat moment stokte de discussie in de kern.

Want er bleek gaande het studiogesprek nauwelijks belangstelling te bestaan voor het essentiële verschil tussen Pieter Storms als persoon enerzijds en aan de andere kant zijn toenmalige programma Breekijzer, waarop overigens destijds heel wat werd afgedongen maar nu kennelijk niet meer. Vreemd.

“We hebben weer een rauwdouwer nodig”, moedigde Van Nieuwkerk aan, maar hij had zelf ook geen enkel idee bij wie die dan zou kunnen acteren, op welke plaats en onder het gezag van welk omroepbaasje. De ene na de andere verbale schijnbeweging voltrok zich vervolgens.

Pieter wil wel, de sollicitatiecommissie vindt het ook best, maar er is helemaal geen vacature voor Pieter in persoon. De huidige omroep, in alle geledingen, is juist bang voor rauwdouwers geworden omdat men er het onderscheidingsvermogen niet meer bezit tussen het inhuren van lastposten voor de buis als iets dat ook een vak is, en de verkeerde gevolgtrekking dat deze personen daarom tevens als onhandelbaar of riskant moeten worden ingeschat voor het bereiken of handhaven van rust binnen de eigen organisatie.

Angst dus, omdat er geen management meer is personen als Storms (er zijn er meer) te kunnen handelen. En dus zien wij nu de deugdzame Opstelten en nog veel bravere Hilhorst sneuvelen in kijkcijfers die niet willen groeien, sterker nog: almaar dalen..

En toen stak Marc-Marie Huijbregts zijn vinger op en maakte voor de zoveelste keer zijn nevenambacht als functioneel tafelheer waar.

Hij opperde het idee dat Pieter Storms mogelijk geen eigen programma moet ambiëren maar zich beter in een ander programma kan nestelen als het breekijzer dat ad hoc voor heel netelige kwesties kan worden opgeroepen om strijd te leveren. Als een soort musketier waarop het land dan wacht. “…en binnen zo’n programma huren we Storms dan in…”, aldus Marc-Marie. Bravo.

Een briljante gedachte. En er zijn nog meer musketiers die gelet op hun reputatie daarvoor per geschikt onderwerp zouden kunnen aantreden, maar het vreemde is dat, ook gisteravond, dit idee werd weggelachen, bijna werd weggehoond.

Het lijkt erop dat het bij Pieter Storms om de persoon zelf gaat, en niet om de vakman die zich ondergeschikt moet maken aan goede formules om er uiteindelijk als bovengeschikt veel glansrijker en succesvoller uit tevoorschijn te komen.

Helaas, het inzicht schijnt te ontbreken dat er met zo’n idee als dat van Huijbregts grotere resultaten zijn te bereiken dan slechts het verlangen krampachtig vast te houden aan tijden en concepten die voorbij zijn, althans waarvoor in elk geval geen acceptatie binnen de omroepen zelf meer aanwezig is.

Daar komt nog eens bij dat veel eindredacteuren van dat soort programma’s over de bevoegdheden beschikken tot het inlassen van zulke Storms-achtige programmaonderdelen zonder de eis daarvoor de gehele omroepleiding te moeten raadplegen of wakker te schudden.

Dat Pieter Storms zich momenteel verveelt, daarbij kunnen wij ons wel iets voorstellen, omdat het zo voorspelbaar was. Maar niet dat hij vasthoudt aan zijn betekenis van vroeger. Op stilstand zit niemand te wachten. Zelfs de kijker niet.

Wij gunnen hem veel flexibiliteit om uit de impasse te geraken.

Tv-recensent

Vrijdag 29 januari 2010

EEN KADO-MOMENT

Wat fijn toch van die John, dat je helemaal uit de put wordt geholpen als je erin zit.

De personage Robin Hood verbleekt erbij.

RTL4 heeft, zoals gisteravond weer te zien was (20.30 uur - Een dubbeltje op z’n kant), sinds enige tijd de sociale component ontdekt. Officieel laat men in de gidsen en perspublicaties weten:

“John Williams schiet gezinnen te hulp die maandelijks steeds verder afglijden in de financiële problemen. Gezamenlijk brengen ze de boosdoeners in kaart en stippelen de kortste route uit naar een onbezorgde toekomst.”

Welnu, een onbezorgde toekomst willen wij allemaal wel, dus maar eens afgestemd op de technieken waarlangs die kan worden zeker gesteld, want John Williams heeft daar veel verstand van. En tegelijk waren wij heel erg attent op de boosdoeners die dat heerlijke perspectief in de weg zouden kunnen staan. Met andere woorden: de commercie in de bocht.

Dus wij zagen de kunsten van John op dit terrein juist helemaal niet. De presentator hing een uur lang klef om de nek van het echtpaar waarvan de man (Mark) in een vorig huwelijk zich in de nesten had gewerkt (schuld van 45.000 euro) en deze last had meegenomen naar zijn nieuwe liefde Deborah, die nu met de brokken kwam te zitten terwijl de schuld intussen bovendien was opgelopen tot 55.000 euro.

Op zich al heel knap als je een schuld uit een vorige relatie over kan dragen op de nieuwe, en Mark verklaarde dan ook een uitzending lang met een stortvloed aan tranen dat hij ontzaglijk veel van Deborah houdt.

Doch de redder in nood, presentator John, bleek de meest hulpbehoevende van het stel want hij bleek niets van de situatie te begrijpen, althans er niets aan te kunnen doen, want hij had hiervoor ingehuurd Annemarie van Gaal die zowel het verdrietige koppel als hem uit de zorgen moest helpen want van het opgeklopte RTL-verhaal dat Williams de schuldenaren van een kortste route naar een onbezorgde toekomst zou leiden kwam weinig terecht.

En van Van Gaal weten wij al uit ontelbare andere programma’s dat zij zakelijk geheel in orde is. Dus de cijfers waarmee zij goochelde dat het een lust had ontgingen ons een beetje, want verschillen tussen netto en bruto werden nergens gemaakt. Vreemd want de slachtoffers hadden beiden een baan die hen maandelijks 4400 euro opbracht.

Maar omdat Mark rookte, en ook zijn nieuwe liefde al een autootje had, opgeteld bij renteaflossing van de schuld kwamen de maandelijkse uitgaven neer op 5100,-.

Dus werden in deze ene week alle drie de posten geëlimineerd.

Bij een grote “nette” bank kwam via oversluiting de rente lager uit, Mark besloot zomaar te stoppen met paffen (was nooit eerder op het idee gekomen), en het hele zwikkie ging een goudeerlijke autoverkoper gelukkig maken door bij hem twee gebruikte auto’s in te leveren en er één voor terug te krijgen (vermoedelijk van een oud vrouwtje dat altijd stewardess was geweest).

Zelden een zo gelukkige autoverkoper gezien. Dat was nog eens zaken doen door mevrouw Van Gaal.

John keek ernaar en verkocht ondertussen aan een handelaar eenmalig wat spulletjes van Mark en Deborah uit de bergruimte voor een bedrag van 1500 euro en dat werd op structurele wijze in de afrekening betrokken alsof het hier om een maandelijkse winstpost ging.

John Williams noemde dit dan ook “een kado-moment”, want RTL doet zelf namelijk ook een “symbolische” duit in het zakje, oftewel een kluitje in het riet dan wel een sigaar uit eigen doos.

Dus, zo liet Annemarie (die voor het bezoek twee jurkjes uit de kast had gehaald) weten: “…hiermee is voorkomen dat jullie schuld over 10 jaar zou zijn opgelopen tot 160.000,-…”. En daarmee ventileerde zij de meest onnozele berekening uit het programma want in het midden werd gelaten welke bank of financier zo gek zou zijn een echtpaar dat nu al geen 55.000,- kan aflossen te laten doorlenen tot 160.000,- euro zonder uitzicht op enige terugbetaling. Hier zou zelfs de DSB-bank niet op zijn ingegaan. Kolder dus.

Conclusie: binnen 3 jaar is het paar nu geheel zorgen- en aflossingsvrij, zo werd definitief vastgesteld, dankzij “een dubbeltje op zijn kant”, terwijl aan alle kanten in beeld te zien was geweest dat “een dubbeltje nooit een kwartje wordt”.

Dat laatste werd bevestigd door hoofdrolspeler Mark die ruiterlijk en letterlijk toegaf zichzelf een enorme nono te vinden.

De lieve Deborah moet daar nog steeds achter komen maar dat zal dankzij de steun van RTL4 nu niet lang meer duren.

Tv-recensent

Donderdag 28 januari 2010

ALLEMAAL OETLULLEN

En weer was het niet mogelijk bij het zien van een voetbalwedstrijd met ook Ajax op het veld onpartijdig, neutraal of zelfs objectief te blijven. Reeds na enkele minuten is al hetgeen wordt waargenomen zodanig op Ajax georiënteerd dat kijkopstandigheid is binnengeslopen.

Een reporter die 90% van zijn tijd aan Ajax besteedt terwijl er toch werkelijk twee teams uit de kleedkamer kwamen en een referee die geen enkele moeite meer doet zijn eenzijdige positieve belangstelling en vooral bewondering en aanhankelijkheid voor Ajax te camoufleren; ach wie kijkt er nog van op.

'Het is sowieso al moeilijk om van Ajax te winnen. Daarom moet de scheidsrechter niet partijdig zijn'', becommentarieerde de verliezende trainer Wiljan Vloet briljant voorzichtig ter voorkoming van enkele weken straftribune zijn, voor ons volstrekt niet verrassend, verlies.

Laakbaar, abject, kwalijk, afkeurenswaardig, het zijn zoete aanduidingen voor een tevoren bedacht treurspel dat betalende bezoekers in een stadion krijgen voorgeschoteld. Wij zitten daar niet mee. Wie zich voor toegangskaartjes van enkele tientallen euro’s wil laten beetnemen moet dat vooral zelf weten, maar wij thuis zijn daar niet van gediend omdat wij telkens weer van neutraliteit uitgaan.

Waarom eigenlijk want sinds jaar en dag zijn en blijven wij overgeleverd aan de grove misleiding van verslaggeving en rechtspraak als Ajax erbij is betrokken.

Wie een Ajacied omhoog ziet springen om met beide handen de bal op te vangen die anders voor hem onbereikbaar is, weet al tevoren dat de scheids er geen geel in ziet. Maar als even later de tegenpartij een onschuldige, in elk geval twijfelachtige, handsbal begaat kan de waarnemer thuis ervan verzekerd zijn dat een kaart uit de borstzak wordt getrokken die even later, bij weer een onschuldig voorval, tot de kleur rood van gedaante verschiet.

Neutrale tv-toeschouwers weten dat, daarom zijn zij niet neutraal meer en zeker niet onbewogen.

Maar het meest werd het Arena-voetbalfeest, ook gisteravond weer, versjteerd door iets dat hier helemaal niets mee te maken heeft, te weten: de geluidsverhoudingen van hetgeen van het veld tot ons komt.

Als het sprekende onbenul louter Ajax-informatie verstrekt kunnen wij dat in het traject naar het onderbewustzijn nog wegzuiveren, maar als men na 50 jaar voetbaltelevisie in het Gooi en omstreken nog steeds niet weet (of liever: vroeger wel maar nu niet meer) hoe de verhoudingen tussen het tribunegebrul en dat van de slaapverwekkende spreker dienen te worden gemixt is er sprake van diepe minachting voor de luisterende kijker thuis.

Waarom altijd weer goed gebracht door radiotechnici en zo zelden door de amateurs van de tv-registraties. Het doet er niet toe waar de fouten worden gemaakt, wie de schuld treft, dat gaat ons thuis zelfs niet aan. Wij horen geknoei, geraas, gebral en een ingehuurde twaalfde speler die tijdens grote delen van zijn georakel in het geheel niet is te verstaan omdat de toeschouwerschuiven te ver naar boven en die van hem naar onder worden weggetrokken.

De Nederlandse geluidstechnici werkzaam bij of voor de televisie zijn de slechtste ter wereld.

Allemaal oetlullen. Sinds jaar en dag.

Tv-recensent

Geachte Tv-recensent,

In 2003 kondigde de publieke omroep aan een onderzoek te doen naar storende achtergrondmuziek. Ik weet niet meer wat de uitkomst was of dat er überhaupt een uitkomst is geweest, maar deze week is er in de VPRO-gids nr. 4 een artikel aan gewijd.

Opmerkelijk hierin is niet zozeer de opmerking van Erik Langhout (vereniging constructief audio) over de stilte van vroeger maar meer de opmerkingen over de hedendaagse TV, zoals die van Lia Verhaar (akoestische milieuvervuiling): 'Waarom mogen wij niet hetzelfde beleven als de passagiers op de Beagle? Als ze over de reling naar de dolfijnen kijken hoeft daar toch geen muziek bij?'. En zoals de opmerking van Nicolette Bloemberg (dames van oranje) die uw analyse ondersteunt en zegt: 'Geluidsmensen worden steeds meer weggesaneerd. Daardoor is bij veel programma's het geluid, excusez le mot, echt ruk.'

Maar volgens Jan de Laat (audioloog bij het LUMC) is het vooral een probleem bij ouderen vanaf een jaar of vijftig. Hij zegt daarbij: 'Er is een nieuwe televisie ontwikkeld waarbij je de spraak kunt scheiden van de achtergrondgeluiden. Dus kun je het ene hard zetten en het andere zacht. De vereiste techniek is er, maar we moeten nog even geduld hebben, want eerst moet iedereen een HD-televisie hebben.'

Tja... het moet toch niet gekker worden. Ik houd het maar op gebrek aan vakmanschap in 'Hilversum'.

Daar komt nog bij dat na een maand publieke omroep in dit nieuwe jaar ik tot de conclusie ben gekomen dat er een bepaalde hinderlijke ondertoon is bij discussieprogramma's (zo u wilt praatprogramma's) die met geen enkele techniek in de huiskamer kan worden aangepakt. Nu niet maar ook in de toekomst niet.
Het is weer een genoegen om ook dit jaar weer van uw recensies kennis te mogen nemen.

Vriendelijk groet van,

Henk Boenders,
Een oplettende Haagse burger

Dag mijnheer Boenders,

De verwijzing naar de voortschrijdende techniek en de daaraan gekoppelde misvatting dat de oudere kijker meer last heeft van het geraas, geruis en ander oorverdovend gekraak, zoals de audioloog laat weten, beluistert men wel meer in Gooische kringen. Dit zijn nu precies de geluidsamateurs van het laagste niveau waar ik op doel. Men is bij gebrek aan vakmanschap niet meer in staat een uitgebalanceerd gemixte weergave te produceren dat recht doet aan wat er akoestisch in werkelijkheid behoort te worden opgediend; een te allen tijde verstaanbare reporter met een spannend achtergrondgeluid dat alleen naturel dominant is als een wedstrijdgebeurtenis daar aanleiding toe biedt.

Ik laat dan nog maar achterwege het geweldige geknoei dat de dames en heren veroorzaken in concertzalen waar complete orkesten tot grindbak worden vermorzeld, of het volstrekt nutteloze getamtam dat in alle journalistieke en kunstzinnige disciplines aan werkelijk elke uitzending volkomen overbodig wordt toegevoegd.

Deze gevallen van mislukte knoppenfetisjisten hebben zelfs geen idee meer waar u en wij het over hebben, zozeer zijn ze al van slag geraakt in wat auditief fraai en functioneel is. Zij nemen programma’s als Popstars als norm, dan wel alle MTV-zenders tegelijk, en worden vervolgens ingezet bij de opname van een avondje Rigoletto.

En dan ook nog durven verwijzen naar een knop aan het toestel die de mogelijkheid biedt er het ene stereospoor wat minder of meer volume mee te kunnen afregelen dan de andere helft van het geluid, of zelfs een volkomen andere audiobron aan te boren; het grenst aan een vormen van vakdebiliteit.

Jaar in, jaar uit, trekken velen w.o. ondergetekende er tegen te strijde maar de worsteling lijkt zinloos omdat de aangesproken partij het flauwste benul ontbeert om zich erop aangesproken te voelen. Hun oren zijn al definitief beschadigd tijdens al hetgeen ze al te dicht op de bronnen hebben willen verstaan, terwijl dat al niet meer te verstaan was vanwege een vroege ingetreden doofheid door het lawaai waar men zich aan over wilde geven.

Gehoorgestoord dus, en dat opgeteld bij een geweldig gebrek aan technisch inzicht maakt dat wij ons geen illusie hoeven te maken.

Voor het consumeren van goed televisiegeluid dienen wij veelal af te stemmen op buitenlandse zenders.

Hartelijke groet,

Tv-recensent

Zondag 24 januari 2010

SLUIPENDE EUTHANASIE?

Er is iets vreemds aan de hand bij de omroep die zo graag cultuuromroep wil zijn, de AVRO dus.

Bij het zien gisteravond/middag van Andermans Veren (Ned. 2 – 17.59 uur) liet onze intuïtie met stelligheid weten dat er iets niet klopt.

Het programma van Kick van der Veer siert al sinds 17 jaar met groot succes het medium, en het basisprincipe van de formule is zo logisch dat het met de komst van nieuwe generaties en culturen nog eindeloos lang meekan, in allerlei vormen.

Bovendien is Van der Veer een naturelle presentator die behalve oprechte vrolijkheid en enthousiasme ook deskundigheid uitstraalt in het metier dat hij vent. Aan de kwaliteitscontinuïteit dragen zijn wekelijkse evenzeer succesvolle radioprogramma’s uiteraard fors bij, en buiten kijf staat dat de AVRO met dit programma goud in de vingers heeft.

Niet alleen omdat de kijker tot in lengte van dagen de komische hoogtepunten van Sonneveld, Hermans, en Kan wil blijven consumeren, maar ook omdat de programmamakers inzien en aanvoelen dat nog honderden volkomen bekende en onbekende andere elementen uit de kleinkunst van weleer of kort geleden om te genieten zijn en lancering verdienen.

Maar wat doe je met goud in de vingers als je het steeds minder laat zien.

Want wat zien wij nu. Andermans Veren is sinds enkele weken verplaatst naar het eind van de zaterdagmiddag (17.59 uur) en maakt daarmee geen deel meer uit van de avondprogrammering en de kijkcultuur van honderdduizenden liefhebbers.

De kijkdichtheid daalde dan ook van gemiddeld 500.000 kijkers (soms waren er toppen van 800.000 belangstellenden) naar 250.000 en de AVRO heeft daarmee afscheid genomen van de helft van haar gasten.

Bovendien gaat het hier om reprises (veelal herhalingen van herhalingen dus, want Andermans Veren is voor het grootste deel geënt op gedateerde fragmenten van anderen); zo was de uitzending van gisteren een kopie van 9 april 2008, en dat draagt ook al niet bij aan een serieuze omgang met dit genre. Zeker niet als ook nog eens rond de uitzending wordt verzwegen dat het hier een herhaling betreft.

En de dreigende teloorgang krijgt nog meer reliëf want waren uitzendingen zoals die van gisterenmiddag nog opgenomen met publiek en aardige live-gesprekjes met artiesten, de nieuwe reguliere uitzendingen (zoals in het afgelopen seizoen al te zien waren) die in de steigers staan zijn ook van dat ingrediënt ontdaan. De redenering bij de programmamakers en omroep is dat het publiek te weinig toevoegde aan het concept. Wij zijn een andere mening toegedaan.

Het herhalen van oude fragmenten in een actuele sfeer geeft namelijk een groter gewicht aan de betekenis ervan. Als men al vindt dat de toegevoegde waarde van een live audience te mager is, dan dient er juist veel aan gedaan te worden door het publiek functioneler erin te betrekken. Een uitbreiding dus van het concept, en geen achteruitgang.

De uiterste consequentie van de inleverredenering zou namelijk zijn dat ook de presentator dan maar beter kan verdwijnen maar wat houden we dan aan armoede nog over. Onze zorgen snijden dus hout.

Daarbij komt dat Kick van der Veer als een van de weinige personen tot upgrading in staat is omdat hij, naast zijn aangename presentatietoon, bovendien tot de weinigen in ons land behoort die na Wim Ibo de totaliteit van het onschatbare cabaretmateriaal persoonlijk inventariseert en dus op zijn duimpje kent.

Van der Veer maakte al functioneler gebruik van de zaal door er zelf soms in plaats te nemen, maar wat let hem door bijvoorbeeld het publiek vervolgens op het podium te plaatsen en in gesprekken en beoordelingen voor- en na het vertonen van de fragmenten in rappe interviews de cabaretiers van glans te voorzien of misschien wel te ontdoen. Het tijdperk van de nostalgie waarin we nu verkeren vraagt erom.

Er is nog iets anders dat Andermans Veren zo gloeiend duidelijk maakt, en dat is de manier waarop de televisie zelf zich ontwikkelt of juist niet. Wie gisteravond nog eens de opnames van de zaaloptredens zag van Lenette van Dongen uit 1998 en Najib Amhali uit 2002 kon weer eens constateren hoe slecht onze geluidstechnici hun vak verstaan.

Lenette leek in haar badkamer te acteren, gelet op de nagalm, en Najib had zelfs de microfoon (waarschijnlijk een van de kermis) tegen zijn mond aangedrukt want het resultaat was vreselijk.

Deze enorme auditieve tekortkoming van de Nederlandse televisie (nergens anders op onze planeet is het zo slecht) legt Andermans Veren ook onverbiddelijk vast.

Dat het beter kan, dus dat het niet aan de techniek zelf ligt, kwam in hetzelfde programma aan het licht bij een fragment van Van Houts & De Ket uit 2007, een perfect geluid ook al door een zeer goede toepassing van de wangmicrofoons. Dankzij een onbedoelde functie van Andermans Veren wordt ook dit soort ontwikkelingen zichtbaar en hoorbaar gemaakt.

Maar bovenal geldt, met de verplaatsing naar de zaterdagmiddag herinneren wij ons een oude truc uit het publieke bestel om programma’s waarvan men afwil, zonder dat hierover een publiek rumoer ontstaat, een zachte dood te laten sterven. De verplaatsing van een populair programma naar de middag valt onder de categorie onvrijwillige euthanasie.

Maar dat boze vermoeden kan in dit geval toch niet waar zijn? Een concept als Andermans Veren behoort tot, en levert die ook, de roots van de Nederlandse televisie dat nooit mag verdwijnen. En als het dan toevallig ook nog gemaakt wordt (want achter Kick van der Veer schuilen natuurlijk meer lieden die er met hart, ziel en bekwaamheid aan werken) door professionals die ons normaliter op het gebied van ons stoffige geheugen aangenaam verrassen met al dat moois dat op de planken ligt dan hoeven wij ons ook over de kwalitatieve aard geen zorgen te maken.

Hoe kan het toch zijn dat een dergelijke voor het medium elementaire productie in de coulissen wordt gestald? Die fout moet worden hersteld.

Toon Hermans aan het galadiner mag best, wat ons betreft zelfs Snip & Snap, maar gematigd en gedoceerd opgevoerd tussen de tientallen andere grote jongens en meisjes, ook van nu, met behoud van de thematische opzet per uitzending en gewoon in een lekkere volle zaal met veel pratende en genietende toehoorders. Dat zijn wij thuis immers ook.

Al dat fantastische materiaal ligt namelijk op die planken om te worden gekoesterd zodat kijkers van alle culturen en tijdsgebieden er nog eens op kunnen worden getrakteerd; een archief is geen doel in zichzelf. Dat past helemaal bij een AVRO die cultuuromroep wil zijn. Of wil de AVRO dit cultuurgenre verder overlaten aan de afschuwelijke programma’s als “de 25 meest hilarische momenten van de televisie” van SBS?

Terug dus met Andermans Veren naar een prominentere plaats in het uitzendschema en met heel veel nieuwe veertjes aangekleed in plaats van ze ervan te ontdoen tijdens een zekere weg naar de aula van het crematorium.

Tv-recensent