Zaterdag 23 januari 2010
CYNISME MAG NIET MEER
…een halve waarheid moet kunnen…
Wat
een goede zet gisteravond van EenVandaag om, net als veel andere wat meer ingewijden, eens
na te gaan of de Algemene Rekenkamer zich wel kan vinden in de hiep-hiep-hoera-verhalen van de ministers Koenders en Balkenende over de rol van dit instituut na de
inzameling van de gelden voor Haïti.
Sprak ondergetekende aan de vooravond en ochtend van de
grote tv-show op deze plaats zijn verwachting al uit dat de goede gevers zich reeds volgende maand zullen afvragen waar hun stortingen
gebleven zijn, de werkelijkheid is nog onthutsender.
Al na één dag, gisteravond
dus, betrad de president van de Algemene Rekenkamer, Saskia
Stuiveling, het scherm met de bekendmaking dat de afgegeven garanties van de
heren Koenders en Balkenende maar “half waar zijn”.
Stuiveling
(letterlijk): “…Het is niet zo dat wij
eens even gaan kijken hoe die 83 miljoen uitgegeven gaan worden…wij geven
nergens garanties voor af…de mensen moeten niet denken dat elk Nederlands
dubbeltje ter plekke als Nederlands dubbeltje terug te vinden is…”.
Verslaggever Gerard Braspenning, met zijn Twentse accent al tientallen
jaren als een tv-horzel actief op plaatsen waar het moet, onttrok deze
onwaarschijnlijk tegengestelde statements aan die van de hoogst geplaatsten in
ons land, nu aan de lippen van de baas van de Algemene Rekenkamer en deed
daarmee voortreffelijk werk (30 jaar geleden ontmaskerde hij al als eerste
tv-journalist in Nederland op spectaculaire wijze de Scientologykerk).
Het was ons al opgevallen hoe Stuiveling had ontbroken
in de feeststudio een avond tevoren terwijl haar instituut door de regering en
jubelende presentatoren telkens werd opgevoerd als zijnde de absolute harde
garantie dat elke cent goed terecht zou komen.
En dus kwam het afwijkende
hoge woord gisteravond gepland en vooropgezet een dag te laat. De leugen had
weer geregeerd en er voltrok zich in het wederhoor van Bert Koenders
en de minister-president hetzelfde gedraai om woorden en begrippen als een week
eerder in de Irak-discussie.
Had Koenders live tijdens het
bedelen nog gezegd: “…De rekenkamer is
een straffe organisatie die alles controleert, van het begin af aan. Die
gaan precies kijken op elk moment wat er gebeurt…”.
Op deze wijze luisde hij er
miljoenen kijkers in, want nu blijkt de Algemene Rekenkamer absoluut niet alles
te kunnen en te willen controleren.
Studiopresentator Wouter Kurpershoek
kreeg er zelfs van Koenders verbaal van langs omdat
hij Stuiveling niet goed had verstaan; echter, zowel de presentator als wij
thuis hadden het woord voor woord niet alleen goed verstaan, maar ook begrepen.
Koenders is een volksmisleider.
Zelden eerder een snelbabbelaar zo openlijk op de buis ontmaskerd zien worden
vanwege zijn eigen gejokkebrok.
En dan tegelijk, met en namens het gehele kabinet, het maar verwerpen dat
sommigen tegen deze inzameling ook cynisch aankijken.
Cynisme mag niet meer.
Onnadenkende volgzaamheid behoort tot de nieuwe normen en waarden.
Harry van Bommel van de SP kwam vertellen nu in verwarring
te zijn gebracht door het bericht van de Rekenkamer, maar ook hij stelde in een
adem: “…de garantie dat ieder dubbeltje
in Haïti aankomt kan de rekenkamer niet geven”, en
ook, “..er is nu met het gescherm met die
rekenkamer teveel de suggestie gewekt van een absolutie garantie dat alles goed
terechtkomt…”.
En de ene onwaarheid volgde de andere op.
Wat te denken van de
bespottelijke mededeling van de voorzitster van de hulporganisaties dat vandaag
185.000 mensen zullen worden teruggebeld die telefonisch geen contact konden
krijgen met de prominenten op de studiovloer.
Alsof een handjevol
telefonistes daartoe in staat zou zijn.
Denken ze nu echt dat het
kijkende thuisfront louter uit randdebielen bestaat?
Dat vermoedelijk niet. Maar
wel dat zij zich niet alleen onaantastbaar wanen, maar daadwerkelijk ook zijn.
Want van massapsychologie
weten ze wel iets. Zij het veelal intuïtief – maar dat zijn de ergsten.
Tv-recensent
Donderdag 21 januari 2010
Vanavond
is het dan zover
(20.30 uur).
Wat
vele malen de Balkenende-norm overschrijdt gaat geld
ophalen. Goed hè.
En
daarvan vraagt u volgende maand al: waar is het gebleven.
En
over een jaar weer.
En
wat gaven zijzelf? Zie onder.
Tv-recensent
Dinsdag 19 januari 2010
WAAR IS DE RAMP
En ze zijn er weer; de honderden spotjes op radio
en televisie waarin bekende Nederlanders ons oproepen betaalmiddelen te storten
zonder te vermelden wat zijzelf bijdragen aan de ramp in Haïti. Maar ook de BN-ers die ons met hun buisaanwezigheid over Haïti niet of
impliciet tot een financieel offer dwingen laten dat na.
Nooit
laten de televisiesterren in hun eigen portemonnee kijken. Daarmee blijft hun
integriteit van kracht, zo hopen zij, want als zij het percentage van hun wedde
dat wel voor hulp is bestemd waarover zij berichten aan de openbaarheid zouden
prijsgeven hadden wij nog veel meer schokkende programma’s.
En ook minister Bert Koenders die over bijstand aan de gehele wereld gaat meldt
met gemak welke bedragen hij gaat verdubbelen, en
roept plichtsgetrouw dat dit onze centen zijn, logisch en dat wisten wij al,
maar wat hij persoonlijk van zijn bankrekening naar nummer 555 overmaakt is
ongewis.
Koenders’ kloten zouden hierover bij openhartigheid pas
wat hebben voorgesteld dus meer dan bij de goedgebekte verbale
krokodillentranen van nu. Voor al die gevallen van particuliere vrijgevigheid
stellen wij dus: dan zal het wel niks wezen.
Nog
nooit is er in de geschiedenis van de Nederlandse televisie ook maar één actie
geweest waar iedereen belangeloos aan heeft meegewerkt, van artiesten tot aan
technici en productiebureaus – NOG NOOIT!
En
zonder gêne leggen de bewindsman en andere professionele rampenwerkers uit,
omdat de catastrofe zo compleet is, waarom het dit keer zo lastig is te landen,
te dalen, op te stijgen, en af en aan te rijden, alsof wij nooit beelden van
oorlogssituaties hebben gezien waar duizenden parachutisten tegelijk, zwaar
bewapend en voorzien van dagen voedsel uit het luchtruim alle grenzen ter
wereld kunnen overschrijden.
En
te gelijkertijd jubelt een leger aan Nederlandse verslaggevers, dat zonder
uitzondering merkwaardig genoeg wel al die lokale posities heeft bereikt, op de puin bij elke levende die wordt bovengehesen voor de
camera veel succes en geluk, vooral als het om Hollanders gaat –want die hebben
een universele meerwaarde-, terwijl op datzelfde moment tienduizenden in de
bodem stervend klopsignalen afgeven bestemd voor de falende regeringen in de
bovenwereld.
Wij
zien geen felle reportages over het immense internationale falen maar slechts
begrijpende registraties wat de gevolgen ervan zijn. En weer wordt een meisje
van twaalf uit het puin bevrijd, of een psalmzingende oma, terwijl dat er
honderden zoniet duizenden hadden kunnen wezen. Nooit was er een grotere
natuurramp, zo wordt gezegd. Het kan waar zijn, maar zeker is: nooit tekende
zich er een grotere schande af dan bij die van Haïti nu.
Waar
waren de tanks en bulldozers om de wegen vanuit de Dominicaanse Republiek tot
aan Port au Prince schoon te vegen, waar bleven de
enorme afgeladen luchtvrachttoestellen die door de Amerikanen anders zo vlot
kunnen worden ingezet? Hoe kan het zijn dat een groot coördinerend
commandocentrum op de luchthaven uitbleef zodat toestellen niet konden landen
en omkeerden? Waar waren al die duizenden helikopters die wij gecommandeerd
vanuit Hollywood of het Pentagon eerder almaar andere
landen zagen bestoken, bevrijden of zich lieten neerhalen.
Wat
en waar voltrekt zich de eigenlijke ramp als miljoenen zolang verstoken blijven
van spul waar de loodsen en veembedrijven elders ter wereld van uit de voegen barsten. Wat is de collectiviteit eigenlijk van
samenwerkende hulporganisaties als Icco & Kerk in Actie, Cordaid Mensen in Nood, Nederlandse Rode Kruis, Oxfam Novib, Tear Fund,
Terre des Hommes,
Unicef, Save The Children
en World Vision. Waar mogen wij op hopen als er zelfs Tsunami-poen nog in de kluizen ligt.
En
hoe schrijnend is het dat al dat geld dat momenteel en in de komende dagen wordt
opgehaald in eerste aanleg bestemd is voor hen die er evenzoveel aan verdienen.
Wie zijn zij, en kon het niet 50 procent goedkoper; nooit
gaat de voorlichting daarover. Welke zijn de profiteurs van het leed in
plaats van hen af te schilderen als de redders van rampen die zich al hebben
voltrokken. Nu was er mens en materiaal nodig, en waarom is het er niet.
En daarom zien wij er
hetzelfde hoofd als dat van 40 jaar terug, geschokt en vol ijver, betrokken
maar hulpeloos en informerend over toestanden die wij allang kennen; het is
echt niet vrolijk als je eronder ligt en al helemaal niet als het van bovenaf
te zien valt.
De
schaamte van de afwezigheid van echte hulp wordt ermee gecamoufleerd.
Want
als het zo erg is, wat kunnen we er dan aan doen; als wegen, luchthavens en
overheden zijn geblokkeerd. Het is het valse excuus van organisaties die in
kalmte geluidloos slapend rijker werden en in die tijden van stilte geen enkel
deugdelijk plan ontwikkelden om te anticiperen op dit soort tragedies, noch hun
overheden.
De
televisieshows van komende dagen om de beurzen te openen gaan over valse
waarheden en eerlijke leugens.
En hoe goed, productioneel
en programmatisch, Pauw & Witteman gisteravond ook was uitgerust met
verbijsterend openhartige verhalen van Nederlandse slachtoffers aan tafel die
het hadden overleefd, er kan alleen maar met lof over die aanpak worden
gesproken, kwam toch een man als Koenders weer goed
weg nadat hij met veel woorden, inclusief de dramatische accenten, had
uitgelegd wat er niet uit te leggen valt: het waarom van het mislukken van de
internationale hulp tot dusver.
Het
gaat niet om geld, ook niet in de komende dagen, het gaat om beelden die de
onbekwaamheid illustreren van hulpverlenende organisaties en regeringen die
voor velen een argument of legitimatie kunnen zijn de portemonnee gesloten te
houden. En wie heeft de lef ze gelijk te geven?
En
wat de rechtschapenheid en geloofwaardigheid betreft: wij krijgen ze weer
allemaal als BN-er, smekend om geld, in
televisiebeelden te zien met verzwijging van hun eigen financiële particuliere
inzet en opoffering.
Je
moet maar durven.
En
dat doen ze dan ook.
Schaamteloos.
Tv-recensent