Woensdag 13 januari 2010

NOS: FOUTER DAN FOUT

Sinds 2002 heeft men zich erop kunnen voorbereiden. Dat het ooit eens zou moeten komen tot een tv-registratie (live) met conclusies over onze betrokkenheid bij de Irak-oorlog.

En toen kwam er een commissie, en toen was die klaar, en toen was er eindelijk de presentatie van een rapport van dik 500 pagina’s op de televisie, en toen werd dat rechtstreeks uitgezonden, en toen dacht de NOS:

“….kom, wij onderbreken halverwege de persconferentie van de voorzitter van de Commissie Davids het live programma maar eens om, terwijl de heer Davids bezig is, uit te zenden wat we er zelf van vinden…”.

Dit nieuwe NOS-schandaal voltrok zich gisterenmiddag tijdens de persconferentie van de Commissie Davids.

Journalisten stelden namens ons de vragen die ons op de lippen brandden, de camera’s waren erbij, zoals dat hoort, en op het allerbelangrijkste moment werd de uitzending onderbroken voor NOS-geleuter over wat de onderzoekscommissie zojuist had verteld, terwijl de voorzittende persoon zelf nog bezig was te vertellen wat hij aan bevindingen en oordelen mee te delen had.

De persconferentie was namelijk, heel spannend en informatief bovendien, nog in volle gang.

Dus voorzitter Davids die bezig was uit te leggen wat er allemaal aan conclusies en werkzaamheden viel te rapporteren werd compleet voor Jan met de korte achterlul gezet en weggedraaid, maar wij aan de buis nog meer want we hadden voor hem het toestel ingeschakeld, en niet voor een NOS-mening, of vriendelijk gezegd “duiding”, die ervoor in de plaats kwam op een moment dat er nog niets te duiden viel omdat de commissie nog bezig was met formuleren en ons te informeren.

Bovendien werd de woordvoerder van een van de kleinste partijen die het parlement telt, D’66, Alexander Pechtold dus, uitvoerig aan het woord gelaten om te reageren op iets dat nota bene nog bezig was zich te voltrekken en wij, noch hijzelf, dat verder niet konden waarnemen omdat de NOS besloot de persconferentie waar men juist het nieuws vandaan moest vernemen buitenbeeld te houden.

De echte actualiteit had weer eens plaatsgemaakt voor de absolute journalistieke gekte.

Het kon nog maller. Na een reeks van NOS-misverstanden over het juiste tijdstip betrok premier Balkenende rond de klok van 16.30 uur zijn positie achter de katheder om namens zichzelf en, let op, het kabinet te reageren op de zojuist half uitgezonden bevindingen van de Irak-commissie en deze zelfs van repliek te dienen, ook live.

Nauwelijks waren er 10 minuten Balkenende heldhaftigheid verstreken en opnieuw naderde voor ons kijkers het fijne en uiterst informatieve hoogtepunt, te weten journalisten die namens ons terzake doende vragen stelden.

Doch juist op dat specifieke ogenblik onderbrak de NOS wederom het programma om de mening over dit alles van de eigen reporter Dominique van der Heyde belangrijker te vinden dan die van de premier waarvoor wij, jarenlang opgeklopt met ontelbare extra uitzendingen over dit onderwerp, nu hadden ingeschakeld.

En dat, terwijl de persconferentie op de achtergrond, maar zonder dat wij dat mochten horen en zien, gewoon doorging.

Mevrouw Van der Heyde ging samenvatten wat nog helemaal niet samen te vatten viel omdat de premier nog bezig was live zijn antwoorden te formuleren op netelige vragen van verslaggevers die bovendien, toen het nog live werd uitgezonden, zelf allemaal niet te verstaan waren omdat diezelfde NOS na 8 jaar voorbereiding geen enkele zaal- of richtmicrofoon inclusief geluidstechnicus beschikbaar had om ons te laten horen wat daar verbaal door het journaille werd geopperd.

Gaat het om de Tour de France, de wekelijkse schaatswedstrijden van november tot april, zelfs via Nederland 1 in HD, de service kan niet op om inclusief het achterafgeleuter van vele presentatoren vele honderden uren rechtstreekse zendtijd te besteden aan die evenementen, en nu is er een event van grote nationale politieke betekenis, bovendien aan de orde op een middag waar alle programma's vanwege de herhalingen, wegens gebrek aan kijkers, kunnen worden gedelete, en de NOS kiest niet voor een complete registratie van de hoofdrolspelers maar voor de eigen mannetjes en vrouwtjes “inclusief hun particuliere overduidelijke politieke voorkeuren”.

En door al dit gedoe, miste de NOS op dat tijdstip in de namiddag ook nog het echte nieuws, namelijk dat de PvdA alle uitlatingen van Balkenende sterk van de hand wees met een mogelijke kabinetscrisis in het vooruitzicht. En daarom konden andere rubrieken van concurrerende omroepen ermee aan de haal gaan.

Dus zat de gisteren nog zo bejubelde Rob Trip, door toedoen van zijn eigen Haagse redactie, in zijn journaal van 20.00 uur alleen nog maar wat na te kaarten en stalen anderen zoals PieterJan Hagens in het gesprek met de minister-president de show en had Frits Wester bij RTL4 gisteravond het journalistieke initiatief om 19.30 uur al naar zich toe getrokken.

De NOS had zich teveel met zichzelf beziggehouden.

Plasterk pleitte enkele dagen terug voor het samengaan van grote omroepen binnen het publieke bestel. Hij had zich beter kunnen richten op de wanvertoningen van de eigen staatsomroep de NOS, want slechter en subjectiever had het gisterenmiddag niet gekund.

Zelden is de minachtig voor de kijker scherper geïllustreerd dan op deze historische dag, dinsdagmiddag 12 januari 2010, in het jaar van de stilstand. Niets maar dan ook helemaal niets heeft de NOS aan journalistieke expertise overgehouden aan 41 jaar televisie maken wanneer het gaat om de echte politieke actualiteit.

Het Haagse bolwerk van de NOS bestaat uit een onwaarschijnlijke hoeveelheid amateurs waarvoor ontslag op staande voet een te milde oplossing is.

Tv-recensent

DagTv-recensent,

Blij dat u er weer bent en nu hopelijk voor langere tijd. Enige continuïteit zou fijn zijn.

Treffende column over het falen van de Nos. Op de radio tijdens reactie Balkenende gebeurde precies hetzelfde.

Je zou haast gaan denken dat hier afspraken over zijn gemaakt met journalisten partij/vakbond om enige exclusiviteit te waarborgen aan de vragende journalisten. Of zou onze staatsomroep inderdaad prutswerk afleveren.

Ga zo door.

Klaas Leegwater

Geachte heer Leegwater,

Het is nog erger dan u waarnam want niet alleen werd tijdens de persconferentie van Balkenende besloten de radio synchroon aan de televisie te laten stoppen ten behoeve van het uitzenden van eigen meningen.

Maar ook tijdens het optreden van de heer Davids eerder op de dag. Juist omdat de televisie het tijdens die persconferentie op absurde en onjournalistieke wijze voor gezien hield, en Alexander Pechthold op de bühne met camera’s verscheen, schakelde ondergetekende naar Radio 1 omdat ik graag het verdere verloop van de toespraak van Davids wilde volgen.

Maar geloof het of niet: ook de radio nam op dat moment afscheid van de persconferentie, en wel ten behoeve van wie? Inderdaad, daar was hij weer: Pechthold die van de tv naar de radio was gesneld om nog tijdens de personferentie van Davids zijn standpunten te venten. Dit alles onder de multimediale regie van de NOS.

Dit is geen prutswerk meer, zoals u zich nog afvraagt, maar regelrechte informatiefraude omdat er een georganiseerde opzet in besloten ligt.

Al eerder vroeg menigeen zich af hoe het toch kan dat een van de kleinste partijen van het parlement, doormiddel van een ongehoorde uitzendvoorkeur voor Pechthold, ten nadele van zeer veel andere partijen, door de NOS bij herhaling wordt bevoordeeld.

Langzamerhand wordt het tijd het vermoeden in te wisselen voor de zekerheid dat de NOS op grove wijze deze politieke partij bij komende verkiezingen op machtsmisbruikmakende manier als overwinnaar door de stemmingen wil voeren.

En ditmaal was het wel heel erg doorzichtig.

Hartelijke groet,

Tv-recensent

Aan de tv-recensent,

Helemaal mee eens. Verschrikkelijk zoals die NOS stuntelde. Schrijf dat toch eens op de forumpagina in de Volkskrant.

Mathieu Schlijper

Dag mijnheer Schlijper,

Dat gaat een beetje te ver. Ondergetekende acteert op deze plaats omdat hij ook ten opzichte van dat soort media zijn absolute onafhankelijkheid wil koesteren. En dat geldt natuurlijk ook voor andere bladen. Vandaar. Maar wat let u zich daar zelf te melden.

Hartelijke groet,

Tv-recensent

Dinsdag 12 januari 2010

JUISTE MAN OP DE JUISTE PLAATS

We zullen het dus in het vervolg moeten doen met “mooie avonden” in plaats van “prettige avonden”, want daarmee sloot Rob Trip zijn eerste journaalbeurt van 20.00 uur als wens in onze richting gisteravond af. Het verschil lijkt gering maar is hemelsbreed.

De wisseling van de wacht op deze presentatieplaats was al jarenlang hard nodig. De irritatie die Freriks steeds meer opriep met zijn maniertjes en versprekingen leidde zodanig de aandacht af van de inhoud van de berichtgeving dat ook in dit opzicht ernstig getwijfeld diende te worden aan de vakbekwaamheid van de hoofdredactie hem tot het bittere einde op die stoel te handhaven.

Maar Philip had de steun van de progressieve elite en dan mag je zelfs langdurig de woorden achterstevoren uitspreken of de klemtonen verbasteren; deze geheimzinnige mediakrachten, men noemt dat merkwaardig genoeg “links”, zijn al sinds jaar en dag eigen aan het NOS-journaal en sterker dan het gezonde verstand.

Met de uiteindelijke correctie Trip op deze plaats te parachuteren maakt hoofdredacteur Hans Laroes veel van zijn ontelbare feilen goed, want Rob Trip heeft een onomstreden imago van integriteit en kan bovendien live, ontdaan van glamour maar met kennis van zaken, een ieder geloofwaardig en nuttig interviewen die zich verwacht en onverwacht als noodzakelijk object daarvoor aandient.

Ron Trip heeft ook nadelen. Zelden hebben wij hem in vorige buisfuncties horen kwinken, hij heeft de lach niet aan zijn achterste hangen en daardoor dreigt saaiheid waar soms opwinding of emotie over het dagelijks nieuws best mag; bij ons dan.

Hij moet dat niet impliciet teniet willen doen.

De presentatie is zelfs dermate naturel en onbewogen dat hij het zich zelfs kan permitteren vrijwel alle uitgangen van zelfstandige naamwoorden en werkwoorden onuitgesproken te laten, dus hij heeft het over consumentuh in plaats van consumenten of wij horen ook alle werkwoorden die op “en” eindigen nu afgerond worden op “uh”.

Echter, bij sommige presentatoren leidt dat absoluut niet tot irritatie, en juist Rob Trip is er daar een van. Dat komt, hij is de verpersoonlijking van orde en netheid en doet aan spreektaal zoals die zich al heel lang op de televisie onderscheidt van het geschreven woord. Een heerlijke presentator dus die ook buitenbeeld als “”voice over” bij het toepassen van een juiste intonatie, pauze’s en accenten buitengewoon naturel getalenteerd is.

Bijna…bijna liet hij zich verleiden tot net zo’n achterlijk bruggetje naar de weerman als zijn voorganger tot handelsmerk had gemaakt…we zullen zien of hij zich ook hiervan kan vrijmaken.

Want bovenal staat de intermediair Rob Trip voor het nieuws zoals dat zonder persoonlijke invloeden onvervalst naar onze positie dient te worden getransporteerd. En daar kent Hilversum er maar heel weinig van.

Dat het verder voor Rob Trip op het persoonlijke vlak een enorme overwinning is na al hetgeen hem de afgelopen jaren in datzelfde bedrijf rond zijn positie aan valsheid is aangedaan, waarbij ook nog eens zijn gezondheid ernstig in het geding was, mag hier als heerlijke positieve bijzonderheid en bijkomstigheid in de vorm van een geslaagde carrièrecorrectie worden vermeld.

Wij zijn blij met Rob Trip als de nieuwe anchorman van het belangrijkste Nederlandse nieuwsjournaal en feliciteren daar de kijkers mee.

Tv-recensent

Maandag 11 januari 2010

VLUCHT NAAR DE LATE AVOND

Als Fons de Poel iets voor de televisie maakt (in dit geval gisteravond Ned. 2 – 23.15 uur) gaat het voor een belangrijk deel, soms het grootste, over hemzelf. “Het gevoel van de Poel”, was daar eerder al openhartig in, maar eigenlijk koppelt hij al zijn journalistieke vibraties aan zijn bovenwereld. Zijn uiterlijk vertoon heeft steevast iets van “ik denk wel eens, wat denk ik nu weer”, en dat maakt dat de kijker hem nogal eens op interne tegenspraak kan betrappen.

Daarom maakt niet zijn staat van dienst hem tot een boeiend televisiemaker maar veeleer zijn adhoc-opvattingen die bijna altijd origineel zijn omdat ze vrijwel nooit consistentie verraden. En juist dat laatste veroorzaakt dat er altijd iets verrassends uit zijn handen komt, ook al voelt de kijker zich daar niet steeds bij betrokken.

Het wel zeer lage kijkdichtheidcijfer voor zijn nieuwe zondagavondprogramma’s getuigt daarvan, maar ook de enkele flops die hij op zijn naam schreef zoals het totaal mislukte consumentenprogramma Boemerang dat juist een gebrek aan affiniteit bevatte met de echte zorgen van de gewone man.

Ondanks dat behoort Fons toch tot de kwalitatieve bovenlaag in omroepland en valt het te betreuren dat hij al weer enkele jaren terug zijn strakke banden met de KRO inwisselde voor een freelance bestaan. Daarmee werd hij plots afhankelijk van de goedgemutstheid van baasjes en hulpbaasjes waar hij voor het eerst bij moest gaan aquireren voor zijn nering. En dat betekent “compromissen” sluiten en veel van je eigen talenten in de coulissen stallen. Wat te denken bijvoorbeeld van zijn jaarlijkse tv-geworstel bij De Vierdaagse dat al evenzeer de kenmerken draagt van en op een overgave duidt voor het uurtje factuurtje.

De programmering van zijn profielachtige nieuwe eruptie op de zondagavond is daar eveneens een voorbeeld van en de daarvoor gekozen titel “Zondagavond Laat” is meer een listige en succesvolle schijnbeweging voor een plaats in een niet bestaand uitzendgat omdat deze plek al sinds jaar en dag een ondergeschoven kindje is van netmanagers en ander managementvolk.

Gek genoeg zouden de afleveringen bij de kijkers waarschijnlijk meer in de smaak vallen tijdens een doordeweekse vooravond. De frivole en ergerniswekkende Johan Derksen doet het namelijk op alle tijdstippen en dagen van de week goed want er wordt immers niets anders gereflecteerd dan frivole en ergerniswekkende mededelingen. Daar hoort geen levensverhaal bij dat zijn stepje vroeger is afgenomen door een oudere buurjongen of synergetisch gezwam.

Het autoritje gisteravond met Guus Meeuwis kreeg evenmin iets extra’s vanwege de zondagavondprogrammering ervan.

Sterker nog, de pogingen de zanger iets substantieels te laten vertellen over het ineenstorten van het Borsato-imperium waar Guus medeslachtoffer van werd mislukte geheel.

En dat viel bovendien extra op omdat eerder op de avond op hetzelfde net een allesonthullende documentaire was uitgezonden met Unico Glorie (links) in een niet zo’n fraaie hoofdrol waar, waarschijnlijk onbewust, hijzelf het materiaal voor aandroeg.

Dus wie zich ontdoet van Fons’ veel te zware verbale uitleg in de omroepgidsen: “het is een moment van reflectie aan de vooravond van de nieuwe week, de waan van de dag voorbij”, kan bij het bekijken van de twee eerste afleveringen hiervan nauwelijks iets terugvinden.

Het meeste komt namelijk overeen met de waan van de dag en wat er nu, behalve de slaap thuis, precies reflecteert omdat het zondagavondlaat is blijft duister.

Het is daarom jammer dat deze aardige producties en interviews verloren gaan in een niemandsland; het zwarte gat dat De Poel zelf heeft gecreëerd door weliswaar niet vriendschappelijk maar wel arbeidsrechtelijk de KRO de rug toe te keren.

Tevens deed hij daarmee een zware aanslag op zijn onmeetbare doch altijd functionele, want dat kan ook, ijdelheid.

Dat alles maakt hem momenteel zwak op zijn sterkste punten.

En daar profiteren wij kijkers niet van, want zoals gezegd: eigenlijk behoort Fons tot de absolute top van wat Hilversum aan journalistieke producties, documentaires en filmische kijkjes binnenwaarts te bieden heeft.

Tv-recensent

Zondag 10 januari 2010

NOOIT EXCUSES OFTEWEL “EN DAN NOG EVEN DIT”

Eigenlijk is er gisteravond door toedoen van de VARA weer een gehele show van Brigitte Kaandorp verpest. De geluidstechnici van de productie dachten dit keer dat het kijkerspubliek wel genoegen zou nemen met een auditieve voorstelling vanuit een badkuip. Het was weer verschrikkelijk vanwege een niet om aan te horen echo afgewisseld met nagalm gedurende vooral de eerste helft van de weergave.

Vorig jaar nog had de VARA al eens een complete show van Youp van ’t Hek naar de Filistijnen geholpen omdat de mannen aan de geluidschuifjes en knoppen uit het amateur-circuit waren gerekruteerd waardoor de gehele show enkele maanden later opnieuw moest worden uitgezonden, en nu dit weer.

Het doet er ook niet meer toe wie er in de praktijk schuld draagt voor dit wanproduct. Het is te allen tijde de omroepleiding die dit dient te worden aangerekend en daar heeft men na ruim 85 jaar arbeiders radio amateurs nog steeds niet onder de knie hoe je een microfoon onder de kinnebak van de artieste of in de pruik van haar prettige knar moet ophangen om wat daar in komt zonder effecten en bijgeluiden naar de huiskamer te sturen.

Maar omdat het zendermicrofoontje zichtbaar goed was bevestigd aan de linkerzijde van haar koppie dicht bij de mond, niets mis mee dus, komt het totale verwijt van het erbarmelijke resultaat terecht bij de knoeiende figuren aan de knoppen.

De dames en heren die dit kleine simpele karweitje moeten verrichten hebben geen oren aan hun kop en al helemaal geen sjoege van techniek of geluidsregistratie. Het kan ook zijn dat ze hierover allemaal wel beschikken doch zich op de vrije keus beroepen het geluid te verminken tot een voor hun idee prettig gehoor.

De show van Brigitte kwam vooral het eerste half uur dus qua geruis en spraakvermogen uit een badkuip (daarna voltrok zich waarschijnlijk een vorm gewenning). Het kan ook een grote zaal zijn geweest waar zij achterin had plaatsgenomen dan wel de kansel in de St.Pieter terwijl wij thuis op de achterste rij hadden plaatsgenomen. Dat alles contrasteerde dus heel heftig met het feit dat de cabaretière rustig op de sofa lag, in elk geval zelf, noch haar mise en scène, aanleiding vormden voor problemen met de geluidsregistratie.

Toch wist de VARA het klaar te spelen er een ongelooflijke knoeiboel van te maken en een verbinding te leggen met de Echoput. Dat dit Kaandorp wordt aangedaan is al erg genoeg, maar wat te denken van ons thuis die door de industrie zijn verwend met het allerbeste wat er in, naast, en rondom het tv-toestel aan speakers en geluidsinstellingen valt aan te schaffen.

En het ergste is nog dat dit gehele tevoren opgenomen programma op de antenne wordt gezet zonder begeleidende excuses over de kwaliteit van de klanken terwijl het toch bij de opname al moet zijn opgevallen dat er iets onprettigs vanaf de bühne in de geluidswagen terechtkwam. Het betekent dat men bij de VARA ook nog genoegen neemt met deze audiobende.

Trouwens aan excuses heeft Hilversum sowieso een broertje dood. Plotseling aan het eind van het RTL4-nieuws, ook al gisteravond, sprak de voorleesdame van dit RTL-programma, de woorden “…en dan nog even dit…”.

Alsof er een flutberichtje zou volgen; een niemendalletje dat op het laatste moment binnenkwam en bij wijze van service aardig is om nog even te worden meegenomen. “En dat nog even dit”, sprak ze o zo onschuldig en vooral relativerend uit, helemaal aan het eind alsof het om een bijzin ging.

In werkelijkheid volgde er een door de rechter opgelegde zware rectificatie voor het feit dat het RTL-nieuws vorige maand duchtig had zitten knoeien met de berichtgeving. Of misschien was er gewoon een fout gemaakt, maar dan hadden excuses normaal zijn geweest en de rectificatie kunnen voorkomen.

Maar juist omdat die uitbleven voltrok zich een juridisch gevecht met een gedupeerde die journalistiek onrecht was aangedaan en die de rechter nodig had om de blunder, dan wel een geval van grove misleiding waarvan RTL zich had bediend, te doen herstellen.

Dus Suzanne Bosman moest voor die rectificatie opdraaien want zij is bij uitstek de vrouw die met de valreep-zinsnede “…en dan nog even dit…”, kan uitstralen dat er eigenlijk niets aan de hand is.

Maar dit was er aan de orde en moest verplicht worden voorgelezen:

De voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam heeft RTL veroordeeld tot rectificatie van het onderwerp over Sytze van der V. dat RTL Nieuws op 2 december 2009 heeft uitgezonden.

In die uitzending heeft RTL Nieuws een fragment van een geluidsopname van een telefoongesprek tussen Sytze van de V. en een minderjarige jongen ten gehore gebracht en vermeld dat die opname is gemaakt in september 2009.

Dat is onjuist.

Het telefoongesprek heeft plaatsgevonden in juli 2007, een jaar voor de veroordeling van Sytze van der V. door de rechtbank 's-Hertogenbosch voor ontucht met andere minderjarige jongens. Verder heeft RTL Nieuws haar berichtgeving dat Sytze van der V. na zijn vrijlating in september 2009 contact heeft gezocht met die jongens niet met feiten kunnen onderbouwen.

Duidelijke taal. Een geweldige draai om de oren.

En dus waarachtig iets meer dan het evenzeer misleidende: “…en dan nog even dit…”.

Tv-recensent

Zaterdag 9 januari 2010

OMBUDSMAN NUMMER VIJF

…..HOPEN EN BIDDEN…..

Toen de nieuwe VARA-Ombudsman Pieter Hilhorst eergisteravond bij Pauw & Witteman werd gevraagd welke lijn hij van welke vroegere VARA-Ombudsman wilde gaan volgen gaf de kersverse presentator aan voor die van Marcel van Dam te kiezen.

En daaromheen vertoonde de andere twee actuele Vara-prominenten historische beelden van explosies van Exota-flessen (limonade) uit een programma waarmee Marcel van Dam de VARA aan de rand van de afgrond had gebracht vanwege de daaropvolgende mega-schadeclaims van tientallen miljoen guldens en jarenlange processen omdat hij die flessen zelf had laten ontploffen.

Dus wij vroegen ons gisteravond (Ned. 2 – 21.20 uur) bezorgd af hoeveel miljoenen schade Hilhorst zijn nieuwe werkgever gaat bezorgen bij het kopiëren van een dergelijke aanpak. Maar na het zien van zijn eerste productie kunnen we onze bezorgdheid enigszins bijstellen.

Ombudsman Pieter Hilhorst gaat zich niet bezighouden met consumentenproducten maar uitsluitend met overheidsoptredens, lichtte hij toe. Hilhorst sprak dan ook prietpraat over die aanpak van Van Dam want hij kan Marcel van Dam nooit goed gevolgd hebben want Pieter was 3 toen Marcel 40 jaar geleden het Ombudsimperium van start deed gaan.

Misschien dat Pieter Hilhorst door iets anders wordt geinspireerd, want aangetekend kan worden dat ook de eerste twee opvolgers van Van Dam, de gouvernementele Hans Ouwerkerk maar ook Johan van Minnen evenzeer die lijn wilden voortzetten doch daarop en daarom moesten sneuvelen. Dit, omdat ook deze beide Ombudslieden politiek niet onafhankelijk bleken te zijn (Partij van de Arbeid).

Want, net zoals die van Van Dam, liepen hun carrières dankzij de PvdA naadloos over in het ambacht van politieke volksvertegenwoordiger, en zo gingen zij verder door het leven als Europarlementariër, burgemeester en hun voorganger werd er zelfs minister mee. Dus het begrip “sneuvelen” had daarmee een nieuwe dimensie gekregen.

En dat maakt het nieuwe leven van het PvdA-dier Hilhorst niet gemakkelijk, of juist wel, afhankelijk van de invalshoek die de recensent kiest. Want met die achtergrond zal ook Pieter weldra tegen de grenzen van de loyaliteit aanlopen als hij zijn politieke vrienden in zijn strijd tegen overheidsoptredens in het vizier krijgt (en andersom). Niettemin moet de nieuwe Ombudsman volstrekt te goeder trouw worden genomen dat zijn ambities zich beperken tot die van een gemotiveerd en belangenbehartigend programmamaker. Zo hoort dat.

Verder: wat is het toch eigenlijk een gemiste kans van het duo Pauw en Witteman, of van welk praatprogramma dan ook, dat men de 4 voorafgaande Vara-ombudslieden niet aan tafel met de nieuwkomer voor een discussie uitnodigt of uitnodigde om het toen met nu en de methodes van aanpak met elkaar te vergelijken. Mannen die elkaar niet liggen maar die elkaar misschien, en zeker de kijker, wat te vertellen hebben als het gaat om belangenbehartiging en de macht van televisie. Intuïtief voelen wij spektakel aan. Maar wie zijn wij.

Ter veiligstelling van het eigen profiel, over de oproep –toevallig gisteravond eveneens in het nieuws- van minister Ronald Plasterk om op te gaan in een groter verband moet men niet te licht denken, heeft de Vara er waarschijnlijk maar te laat verstandig aan gedaan de Ombudsman-formule weer tot leven te wekken.

Immers, de problemen zijn nog dezelfde, en ook de incidenten die we zien zullen goede kijkcijfers opleveren. Want er is in die jaren helemaal niets veranderd in het verkeerd om malen van ambtelijke molens en er zal structureel niets maar dan ook helemaal niets veranderen, ook al bezweert Hilhorst dat dit met zijn komst wel het geval zal zijn.

Dat laatste is een beetje grootspraak, maar dat is niet erg. Een Ombudsman dient zich te profileren en heeft tegenstanders nodig om zin en reliëf te geven aan zijn bestaan; anders is het een watje. Hilhorst weet natuurlijk wel beter omdat het een heel intelligente vent is die op tal van posities in het maatschappelijke geitenwollensokkenveld al van zich heeft laten horen. Als hij dat niet wist zou hij per definitie al ongeschikt zijn voor dit ambt.

Maar als die grootspraak al na de allereerste uitzending kan worden doorgeprikt, want het hoofdonderwerp over asbestslachtoffers leidde tot helemaal niets, nog niet het begin van een oplossing werd bereikt, dan zullen de kijkcijfers weldra achterblijven bij die van vroeger. En de vakmatige vraag doet zich meteen al voor, hoe je in je allereerste uitzending hoog in de lucht misplaatst vanuit een totaal overbodige helikopter een hoofdonderwerp kunt kiezen dat niet tot succes leidt. Oei.

Voor het gesprek met de gedeputeerde Na het gesprek: niets bereikt

Ook al ontdaan van een profielleader was de uitzending bovendien ronduit slaapverwekkend, en een gedeputeerde die er kennelijk over ging liet zich allerminst uit het veld slaan door het bezoek van Pieter Hilhorst aan haar adres.

De tijden zijn dezelfde gebleven, maar veel politici schrikken niet meer van het medium als zij de macht hebben, ook al stoelt die niet op een achterban die hen dat gunt.

Ze laten zich, zoals gisteravond dan ook gebeurde, schaamteloos bijstaan door ingehuurde woordvoerders die hen in negatieve zin voor het eindresultaat als souffleur overrulen. Een gênante vertoning, en dat voor alle partijen.

Annelies van der Kolk, Gedeputeerde Provincie Gederland, de aangesproken betrokkene dus, riep zelfs op enig moment “ik stop ermee”, omdat de vragen haar niet bevielen, en dit incident werd verder niet toegelicht; heel vreemd, want de discussie ging na een knip met de schaar daarna zomaar door, dus kennelijk is er, zonder de kijker erin te betrekken, buitenbeeld gedeald.

Voor wat betreft de uitgekozen asbestplek in Gelderland luidt de treurige conclusie dus:

“je mag hopen en bidden dat je geen asbestkanker krijgt”.

Echter, dit zijn niet de woorden van ondergetekende, maar het is de gisteravond letterlijk uitgesproken stoere slotconclusie van Ombudsman Hilhorst die de avond tevoren, en in wel honderd spotjes die aan het programma voorafgingen, juist oplossingen had beloofd.

Nee dus, het wordt hopen en bidden.

Hoe moet dat verder. Als wij bedenken dat zelfs de echte Nationale Ombudsman Alex Brenninkmeijer, voorzien van 170 medewerkers, zich al openbaar laat schofferen door Wouter Bos, zoals deze laatste heel recent schaamteloos presteerde, dan kan een eenzame programmamaker met een machteloze Stichting De Ombudsman achter zich het wel helemaal vergeten; als het tenminste iets verder gaat dan een blinde-geleidehond die een station niet opdurft.

Politici laten zich niet meer ringeloren door het medium, hooguit volgen er wat kamervragen of het aftreden van een wethouder, maar dat was decennia terug ook al zo. De verse Ombudsman van de Vara is de nieuwe in een oud jasje maar in een heel ander jaartal dus in een andere tijd, dus welke van de vier voorafgaanden zich met hem laat vergelijken is momenteel ondoenlijk maar vooral gespeend van enig nut.

Echter, wat alle tijden gemeen hebben is precies hetgeen wij gisteravond smartelijk zagen ontbreken in aflevering nummer 1 van de 5^e VARA-Ombudsman, te weten humor als middel om informatie beklijvend aan de man te brengen zoals die door de Vara-Ombudsman die hier nog niet werd genoemd destijds werd toegepast.

Maar het kan natuurlijk zomaar zijn dat de nieuwe Ombudsman, die wij hierbij trouwens oprecht veel succes wensen, bij voortschrijdend inzicht er in de loop van de tijd vanzelf achter komt dat hij dit ingrediënt absoluut nodig heeft om de kijker te blijven boeien zodat het geen, weliswaar zeer dicht bekeken, programma wordt voor louter losers die niet worden voorzien van een oplossing maar in VARA-tijd worden getrakteerd op de aanbeveling te hopen en te bidden.

Want daar hebben wij al andere omroepen voor.

Tv-recensent