Zondag 10 januari 2010

NOOIT EXCUSES OFTEWEL “EN DAN NOG EVEN DIT”

Eigenlijk is er gisteravond door toedoen van de VARA weer een gehele show van Brigitte Kaandorp verpest. De geluidstechnici van de productie dachten dit keer dat het kijkerspubliek wel genoegen zou nemen met een auditieve voorstelling vanuit een badkuip. Het was weer verschrikkelijk vanwege een niet om aan te horen echo afgewisseld met nagalm gedurende vooral de eerste helft van de weergave.

Vorig jaar nog had de VARA al eens een complete show van Youp van ’t Hek naar de Filistijnen geholpen omdat de mannen aan de geluidschuifjes en knoppen uit het amateur-circuit waren gerekruteerd waardoor de gehele show enkele maanden later opnieuw moest worden uitgezonden, en nu dit weer.

Het doet er ook niet meer toe wie er in de praktijk schuld draagt voor dit wanproduct. Het is te allen tijde de omroepleiding die dit dient te worden aangerekend en daar heeft men na ruim 85 jaar arbeiders radio amateurs nog steeds niet onder de knie hoe je een microfoon onder de kinnebak van de artieste of in de pruik van haar prettige knar moet ophangen om wat daar in komt zonder effecten en bijgeluiden naar de huiskamer te sturen.

Maar omdat het zendermicrofoontje zichtbaar goed was bevestigd aan de linkerzijde van haar koppie dicht bij de mond, niets mis mee dus, komt het totale verwijt van het erbarmelijke resultaat terecht bij de knoeiende figuren aan de knoppen.

De dames en heren die dit kleine simpele karweitje moeten verrichten hebben geen oren aan hun kop en al helemaal geen sjoege van techniek of geluidsregistratie. Het kan ook zijn dat ze hierover allemaal wel beschikken doch zich op de vrije keus beroepen het geluid te verminken tot een voor hun idee prettig gehoor.

De show van Brigitte kwam vooral het eerste half uur dus qua geruis en spraakvermogen uit een badkuip (daarna voltrok zich waarschijnlijk een vorm gewenning). Het kan ook een grote zaal zijn geweest waar zij achterin had plaatsgenomen dan wel de kansel in de St.Pieter terwijl wij thuis op de achterste rij hadden plaatsgenomen. Dat alles contrasteerde dus heel heftig met het feit dat de cabaretière rustig op de sofa lag, in elk geval zelf, noch haar mise en scène, aanleiding vormden voor problemen met de geluidsregistratie.

Toch wist de VARA het klaar te spelen er een ongelooflijke knoeiboel van te maken en een verbinding te leggen met de Echoput. Dat dit Kaandorp wordt aangedaan is al erg genoeg, maar wat te denken van ons thuis die door de industrie zijn verwend met het allerbeste wat er in, naast, en rondom het tv-toestel aan speakers en geluidsinstellingen valt aan te schaffen.

En het ergste is nog dat dit gehele tevoren opgenomen programma op de antenne wordt gezet zonder begeleidende excuses over de kwaliteit van de klanken terwijl het toch bij de opname al moet zijn opgevallen dat er iets onprettigs vanaf de bühne in de geluidswagen terechtkwam. Het betekent dat men bij de VARA ook nog genoegen neemt met deze audiobende.

Trouwens aan excuses heeft Hilversum sowieso een broertje dood. Plotseling aan het eind van het RTL4-nieuws, ook al gisteravond, sprak de voorleesdame van dit RTL-programma, de woorden “…en dan nog even dit…”.

Alsof er een flutberichtje zou volgen; een niemendalletje dat op het laatste moment binnenkwam en bij wijze van service aardig is om nog even te worden meegenomen. “En dat nog even dit”, sprak ze o zo onschuldig en vooral relativerend uit, helemaal aan het eind alsof het om een bijzin ging.

In werkelijkheid volgde er een door de rechter opgelegde zware rectificatie voor het feit dat het RTL-nieuws vorige maand duchtig had zitten knoeien met de berichtgeving. Of misschien was er gewoon een fout gemaakt, maar dan hadden excuses normaal zijn geweest en de rectificatie kunnen voorkomen.

Maar juist omdat die uitbleven voltrok zich een juridisch gevecht met een gedupeerde die journalistiek onrecht was aangedaan en die de rechter nodig had om de blunder, dan wel een geval van grove misleiding waarvan RTL zich had bediend, te doen herstellen.

Dus Suzanne Bosman moest voor die rectificatie opdraaien want zij is bij uitstek de vrouw die met de valreep-zinsnede “…en dan nog even dit…”, kan uitstralen dat er eigenlijk niets aan de hand is.

Maar dit was er aan de orde en moest verplicht worden voorgelezen:

De voorzieningenrechter van de rechtbank Amsterdam heeft RTL veroordeeld tot rectificatie van het onderwerp over Sytze van der V. dat RTL Nieuws op 2 december 2009 heeft uitgezonden.

In die uitzending heeft RTL Nieuws een fragment van een geluidsopname van een telefoongesprek tussen Sytze van de V. en een minderjarige jongen ten gehore gebracht en vermeld dat die opname is gemaakt in september 2009.

Dat is onjuist.

Het telefoongesprek heeft plaatsgevonden in juli 2007, een jaar voor de veroordeling van Sytze van der V. door de rechtbank 's-Hertogenbosch voor ontucht met andere minderjarige jongens. Verder heeft RTL Nieuws haar berichtgeving dat Sytze van der V. na zijn vrijlating in september 2009 contact heeft gezocht met die jongens niet met feiten kunnen onderbouwen.

Duidelijke taal. Een geweldige draai om de oren.

En dus waarachtig iets meer dan het evenzeer misleidende: “…en dan nog even dit…”.

Tv-recensent

Zaterdag 9 januari 2010

OMBUDSMAN NUMMER VIJF

…..HOPEN EN BIDDEN…..

Toen de nieuwe VARA-Ombudsman Pieter Hilhorst eergisteravond bij Pauw & Witteman werd gevraagd welke lijn hij van welke vroegere VARA-Ombudsman wilde gaan volgen gaf de kersverse presentator aan voor die van Marcel van Dam te kiezen.

En daaromheen vertoonde de andere twee actuele Vara-prominenten historische beelden van explosies van Exota-flessen (limonade) uit een programma waarmee Marcel van Dam de VARA aan de rand van de afgrond had gebracht vanwege de daaropvolgende mega-schadeclaims van tientallen miljoen guldens en jarenlange processen omdat hij die flessen zelf had laten ontploffen.

Dus wij vroegen ons gisteravond (Ned. 2 – 21.20 uur) bezorgd af hoeveel miljoenen schade Hilhorst zijn nieuwe werkgever gaat bezorgen bij het kopiëren van een dergelijke aanpak. Maar na het zien van zijn eerste productie kunnen we onze bezorgdheid enigszins bijstellen.

Ombudsman Pieter Hilhorst gaat zich niet bezighouden met consumentenproducten maar uitsluitend met overheidsoptredens, lichtte hij toe. Hilhorst sprak dan ook prietpraat over die aanpak van Van Dam want hij kan Marcel van Dam nooit goed gevolgd hebben want Pieter was 3 toen Marcel 40 jaar geleden het Ombudsimperium van start deed gaan.

Misschien dat Pieter Hilhorst door iets anders wordt geinspireerd, want aangetekend kan worden dat ook de eerste twee opvolgers van Van Dam, de gouvernementele Hans Ouwerkerk maar ook Johan van Minnen evenzeer die lijn wilden voortzetten doch daarop en daarom moesten sneuvelen. Dit, omdat ook deze beide Ombudslieden politiek niet onafhankelijk bleken te zijn (Partij van de Arbeid).

Want, net zoals die van Van Dam, liepen hun carrières dankzij de PvdA naadloos over in het ambacht van politieke volksvertegenwoordiger, en zo gingen zij verder door het leven als Europarlementariër, burgemeester en hun voorganger werd er zelfs minister mee. Dus het begrip “sneuvelen” had daarmee een nieuwe dimensie gekregen.

En dat maakt het nieuwe leven van het PvdA-dier Hilhorst niet gemakkelijk, of juist wel, afhankelijk van de invalshoek die de recensent kiest. Want met die achtergrond zal ook Pieter weldra tegen de grenzen van de loyaliteit aanlopen als hij zijn politieke vrienden in zijn strijd tegen overheidsoptredens in het vizier krijgt (en andersom). Niettemin moet de nieuwe Ombudsman volstrekt te goeder trouw worden genomen dat zijn ambities zich beperken tot die van een gemotiveerd en belangenbehartigend programmamaker. Zo hoort dat.

Verder: wat is het toch eigenlijk een gemiste kans van het duo Pauw en Witteman, of van welk praatprogramma dan ook, dat men de 4 voorafgaande Vara-ombudslieden niet aan tafel met de nieuwkomer voor een discussie uitnodigt of uitnodigde om het toen met nu en de methodes van aanpak met elkaar te vergelijken. Mannen die elkaar niet liggen maar die elkaar misschien, en zeker de kijker, wat te vertellen hebben als het gaat om belangenbehartiging en de macht van televisie. Intuïtief voelen wij spektakel aan. Maar wie zijn wij.

Ter veiligstelling van het eigen profiel, over de oproep –toevallig gisteravond eveneens in het nieuws- van minister Ronald Plasterk om op te gaan in een groter verband moet men niet te licht denken, heeft de Vara er waarschijnlijk maar te laat verstandig aan gedaan de Ombudsman-formule weer tot leven te wekken.

Immers, de problemen zijn nog dezelfde, en ook de incidenten die we zien zullen goede kijkcijfers opleveren. Want er is in die jaren helemaal niets veranderd in het verkeerd om malen van ambtelijke molens en er zal structureel niets maar dan ook helemaal niets veranderen, ook al bezweert Hilhorst dat dit met zijn komst wel het geval zal zijn.

Dat laatste is een beetje grootspraak, maar dat is niet erg. Een Ombudsman dient zich te profileren en heeft tegenstanders nodig om zin en reliëf te geven aan zijn bestaan; anders is het een watje. Hilhorst weet natuurlijk wel beter omdat het een heel intelligente vent is die op tal van posities in het maatschappelijke geitenwollensokkenveld al van zich heeft laten horen. Als hij dat niet wist zou hij per definitie al ongeschikt zijn voor dit ambt.

Maar als die grootspraak al na de allereerste uitzending kan worden doorgeprikt, want het hoofdonderwerp over asbestslachtoffers leidde tot helemaal niets, nog niet het begin van een oplossing werd bereikt, dan zullen de kijkcijfers weldra achterblijven bij die van vroeger. En de vakmatige vraag doet zich meteen al voor, hoe je in je allereerste uitzending hoog in de lucht misplaatst vanuit een totaal overbodige helikopter een hoofdonderwerp kunt kiezen dat niet tot succes leidt. Oei.

Voor het gesprek met de gedeputeerde Na het gesprek: niets bereikt

Ook al ontdaan van een profielleader was de uitzending bovendien ronduit slaapverwekkend, en een gedeputeerde die er kennelijk over ging liet zich allerminst uit het veld slaan door het bezoek van Pieter Hilhorst aan haar adres.

De tijden zijn dezelfde gebleven, maar veel politici schrikken niet meer van het medium als zij de macht hebben, ook al stoelt die niet op een achterban die hen dat gunt.

Ze laten zich, zoals gisteravond dan ook gebeurde, schaamteloos bijstaan door ingehuurde woordvoerders die hen in negatieve zin voor het eindresultaat als souffleur overrulen. Een gênante vertoning, en dat voor alle partijen.

Annelies van der Kolk, Gedeputeerde Provincie Gederland, de aangesproken betrokkene dus, riep zelfs op enig moment “ik stop ermee”, omdat de vragen haar niet bevielen, en dit incident werd verder niet toegelicht; heel vreemd, want de discussie ging na een knip met de schaar daarna zomaar door, dus kennelijk is er, zonder de kijker erin te betrekken, buitenbeeld gedeald.

Voor wat betreft de uitgekozen asbestplek in Gelderland luidt de treurige conclusie dus:

“je mag hopen en bidden dat je geen asbestkanker krijgt”.

Echter, dit zijn niet de woorden van ondergetekende, maar het is de gisteravond letterlijk uitgesproken stoere slotconclusie van Ombudsman Hilhorst die de avond tevoren, en in wel honderd spotjes die aan het programma voorafgingen, juist oplossingen had beloofd.

Nee dus, het wordt hopen en bidden.

Hoe moet dat verder. Als wij bedenken dat zelfs de echte Nationale Ombudsman Alex Brenninkmeijer, voorzien van 170 medewerkers, zich al openbaar laat schofferen door Wouter Bos, zoals deze laatste heel recent schaamteloos presteerde, dan kan een eenzame programmamaker met een machteloze Stichting De Ombudsman achter zich het wel helemaal vergeten; als het tenminste iets verder gaat dan een blinde-geleidehond die een station niet opdurft.

Politici laten zich niet meer ringeloren door het medium, hooguit volgen er wat kamervragen of het aftreden van een wethouder, maar dat was decennia terug ook al zo. De verse Ombudsman van de Vara is de nieuwe in een oud jasje maar in een heel ander jaartal dus in een andere tijd, dus welke van de vier voorafgaanden zich met hem laat vergelijken is momenteel ondoenlijk maar vooral gespeend van enig nut.

Echter, wat alle tijden gemeen hebben is precies hetgeen wij gisteravond smartelijk zagen ontbreken in aflevering nummer 1 van de 5^e VARA-Ombudsman, te weten humor als middel om informatie beklijvend aan de man te brengen zoals die door de Vara-Ombudsman die hier nog niet werd genoemd destijds werd toegepast.

Maar het kan natuurlijk zomaar zijn dat de nieuwe Ombudsman, die wij hierbij trouwens oprecht veel succes wensen, bij voortschrijdend inzicht er in de loop van de tijd vanzelf achter komt dat hij dit ingrediënt absoluut nodig heeft om de kijker te blijven boeien zodat het geen, weliswaar zeer dicht bekeken, programma wordt voor louter losers die niet worden voorzien van een oplossing maar in VARA-tijd worden getrakteerd op de aanbeveling te hopen en te bidden.

Want daar hebben wij al andere omroepen voor.

Tv-recensent

Donderdag 7 januari 2010

KLEUTERGELEUTER

En nog is het niet genoeg. Houdt het dan nooit op. De stupide aandacht voor het Koninklijk huis. Elke avond (lees: van het jaar) is er wel een tv-programma, meestal meerdere tegelijk, met non-berichtgeving over de Koningin of leden van haar familie. Vooral als er helemaal niets te melden valt, zoals gisteravond in het RTL-nieuws. Het is al eerder betoogd: geen land ter wereld overtreft ons daarin.

“Geen aanleiding? Dan verzinnen we het zelf wel”, luidt de taakopvatting. Dus het TNS NIPO wordt dan, zoals traditioneel gebruikelijk, door het RTL-nieuws ingehuurd om het gebrek aan eigen nieuws te camoufleren met het zoveelste flutonderzoek.

Je zou zeggen: onderzoek diepgravend de positie van Agnes Jongerius, de start- en landingsbanen van Schiphol, de zeperd die Wouter Bos haalt in IJsland…enfin als men met de linkerhand piano speelt kan de rechter vanuit een losse vuist tegelijkertijd tientallen onderwerpen noteren van meer importantie dan de vraag hoe wij thuis denken over de troonwisseling, die ons inziens trouwens dient te worden benoemd als kroonwisseling.

Overigens, wat wij denken komt in dat gehele neponderzoek niet voor.

Als de nieuwslezeres is uitgesproken en het onderwerp quasi gewichtig heeft gemaakt doet Sandra Schuurhof vervolgens schaamteloos verslag alsof zij zojuist persoonlijk door de Majesteit is geïnformeerd over de zielenroerselen van de Kroonprins, en die van de vorstin zelf die volgens Sandra haar beslissing van de troon af te stappen laat afhangen van de populariteit van haar zoon. En daarover gaan wij dan kennelijk weer, het volk, dat daarover in het malle onderzoekje van RTL een stem mag uitbrengen. Hoe komen ze bij al die kolder. Naïef gezwam.

Maar hoe populair de intussen al weer volkomen volwassen 40-jarige man moet worden laat het RTL-nieuws wijselijk achterwege, want daar bestaan geen standaarden of percentages voor, maar er dus wel in die zin op losleuteren dat het een aard heeft.

En zo kregen we weer een statistiekje te zien dat kop, staart noch logica verraadt. Wanneer moet de Koningin van ons abdiceren, als ze 30 jaar Koningin is of als ze 75 jaar wordt; waarom niet respectievelijk 35 jaar of 78 jaar. En dat alles gemeten in april en januari; waarom niet in maart en oktober?

En wat is de omvang van de steekproef.

RTL zwijgt erover, terwijl dat, los van de techniek, toch altijd het allerbelangrijkste is dat in een journalistieke uiting dient ter worden vermeld. Wat we zagen en hoorden is dan ook geen journalistiek of gefundeerd onderzoek, maar volkomen quatsch om maar iets te willen hebben dat allitereert aan het begrip Koningshuis.

Een serieuze nieuwsrubriek tot in de botten onwaardig.

Tv-recensent

Woensdag 6 januari 2010

MORAALRIDDER SPONG IS SPONG NIET MEER

Wat waren er veel moraalridders gisteravond op de buis. Ze zaten niet alleen aan de presentatiedesk van het eerste programma van De Moraalridders van Van den Brink en Knevel, maar ook aan de gastentafeltjes van Nova College Tour en eigenlijk hadden ze er daar een tribune vol van. Studenten die dachten onze woorden te spreken en daarom vragen afvuurden over de grenzen van onze vrijheden om te zeggen wat wij graag willen verklaren.

Het zijn de twaalf maanden van de absolute stilstand. 2010 wordt het televisiejaar van de strafrechtzaak tegen Geerst Wilders, en daarmee de afronding van elke dynamiek in het verkennen van de buitengrenzen van de vrijheid om onze mening uit te dragen.

Zomaar wat omstreden rechters gaan dit jaar vaststellen hoe wij ons dienen te beperken.

Met een wetboek in en achter de hand dat niet door ons is geschreven, en al helemaal niet door wie dan ook die gisteravond op de televisie luidruchtig over de vrije meningsuiting orakelde. En er tegelijk gebruik van maakte. Nog wel.

Tot de beslissing is gevallen is het onzeker wat wij, eenvoudige boeren, burgers en buitenlui aan de verkeerde kant van de buis, nog mogen denken en zeggen.

Dit doen vanaf nu, in aanloop naar het nu al historische Wilders-proces, volgens de wetten van het publieke bestel, de hotemetoten voor ons; tv-bekenden uit diverse disciplines die louter op grond van hun faam als BN-er zich abusievelijk van een intellectuele meerwaarde bewust zijn.

Zij bediscussiëren wat wijzelf slechts heimelijk mogen.

En dat vanuit specifieke beroepsbelangen, dan wel politieke ambities, zodat elke uitlating over dit onderwerp ook nog scherts is.

Geen gewone man of vrouw komt er aan te pas, en als wij al iemand in die hoedanigheid vermoeden heeft deze in de studio plaats mogen nemen op rij twaalf van een publieke tribune die uit tien rijen bestaat.

Gisteravond de opening dus van dat incrowd debat. Ter Horst, Hertsenberg, een opgewonden advocaat als Spong en een milde versie daarvan hetende Anker, of een heuse onnavolgbare filosoof die daarom flink applaus krijgt, dan wel een verwarde kunstenaar als Jonas Staal.

Deze laatste liep tijdens de live-uitzending dan ook verwend uit de studio weg omdat ie eventjes zijn spreekzin niet kreeg van presentator Twan Huys (gelukkig verdwijnen ze in toenemende mate vrijwillig uit beeld zodat wij ze niet behoeven weg te draaien).

Het zijn onze voorbeelden dus van tolerantie, verdraagzaamheid en wijze inzichten.

Maar eerst volgt er bij de zelfbenoemde ridders een toneelstukje voor twee heren tussen de schuifdeuren. Brink en Knevel nemen ter opening naast elkaar plaats en dragen tevoren overeengekomen tekstjes voor waaruit discrepantie opborrelt.

Maakt niet uit waarover, de bedoeling is dat zij twee stromen vertegenwoordigen, terwijl er vierduizend zijn, zodat wij straks uit die twee kunnen kiezen. En dan komen er BN-ers die zich moeten verantwoorden waarom zij niet voor B hebben gekozen maar voor A, terwijl bij ons thuis het gehele alfabet als referaat wordt ingebracht.

Het is, vanwege de eerste uitzending, wennen met De Moraalridders van Knevel en Van den Brink.

Voordeel van de twijfel dus.

Maar wat een groot jurist als Spong momenteel in programma’s als College Tour op de buis aanmoddert valt moeilijk nog te ontleden. Zelden een advocaat gezien met zoveel tegenspraak in zijn optredens.

De ooit alom gevierde debater uit zich momenteel zowel verbaal als fysiek steeds verkrampter, schreeuwt tegenwoordig zelfs op de toon van de econometrist Pieter Lakeman, en ondermijnt daarmee elke geloofwaardigheid die hij wil ophouden om zijn kruistocht tegen Geert Wilders te rechtvaardigen.

Mr. Spong is Spong niet meer. Verdedigde hij in 1977 nog leden van de Rote Armee Fraktion, nu valt hij nog slechts aan. Stuurloos.

Dat heb je soms met moraalridders die te vaak met bijbedoelingen het scherm kiezen als spreekbuis van een belang waarin zij zich blijkbaar hebben vergist.

Televisie is ook in dit opzicht meedogenloos.

Tv-recensent

Dinsdag 5 januari 2010

DE ORANJE BOEF

Natuurlijk is “schavuit” een te lieflijke aanduiding voor de man die ons land zo langdurig heeft misleid, beschadigd en bedrogen en die onze toenmalige vorstin zo ongemeen heftig heeft gekwetst. En nog zijn er honderdduizenden die van de prins geen kwaad weten. Toch moet hen de start van de prachtige 4-delige dramaserie “Bernhard, Schavuit van Oranje” de nodige zweetdruppels hebben gekost (Ned. 1 – 22.10 uur).

Onomwonden werden wijlen zijne Koninklijke Hoogheid (-de oude- voortreffelijk geacteerd door Eric Schneider –links-), en zijn broer, verbeeld in de outfit van de Reiter-SS en stevig voorzien van het bij ons zo gehate, maar in die kringen van weleer zo geliefde, hakenkruis.

En zo viel zonder bedeesdheid te zien wat voor velen nog steeds een besmuikte, maar vooral gelogen, aangelegenheid is.

Het was een formidabel sterke opening (regie: Pim van Hoeve) van een veelbelovende serie met Loes Haverkort als Maxima, die eigenlijk toch meer weg had van Mabel, en de onverwoestbaar innemende Ellen Vogel als prinses Juliana in de overgang naar haar nieuwe belevingswereld.

De VPRO verbond authentieke beelden van het toenmalige koningspaar aan de serie van nu, en dat was een goede keus.

Want de grenzen tussen het spel en de werkelijkheid vervaagden daarmee geheel en dat bracht ons allen in een soort verlegenheid hoe wij deze, in sommige tijden ook staatsgevaarlijke, praatjesmaker zo lang hebben kunnen dulden.

Televisie op deze wijze gemaakt voldoet aan de wetten van de zachte infiltratie. Gebruik drama en amusement om informatie te slijten die anders bij miljoenen niet wil beklijven.

Want, hoe raar het ook klinkt, Schavuit van Oranje bevat alle karakteristieken waaruit infotainment moet zijn opgebouwd. En dat levert dan ook vooraf te garanderen kijkdichtheidcijfers op. De makers waren aanvankelijk bevreesd of er voor deze aanpak op de late avond voldoende belangstelling zou zijn. Welnu, al de eerste aflevering van het gewaagde spektakel werd gisteravond gevolgd door maar liefst 1,8 miljoen belangstellenden. Loon naar werken, en dan ook nog met kwaliteit.

Thomas Ross die voor het script tekende dient dan ook te worden gecomplimenteerd voor deze briljante aanpak waarvoor kennelijk geen concessies behoefden te worden gedaan, behalve dan in de titel die te zachtaardig is;

“De Oranje Boef” zou de lading beter hebben gedekt.

Heel opmerkelijk trouwens dat in het programma Nova College Tour (NPS) even eerder op het andere net geheel voorbij werd gegaan aan deze veelbetekende productie want een aantal zogenaamde royalty-watchers hield zich daar bezig met de troonswisseling; komt die er dit jaar of niet.

“Nee”, riep de een, “ja” riep de ander richting Twan Huys, en zo roeptoeterde het gezelschap van Jeroen Snel, Peter van der Vorst, Jan Tromp, Bob Elbracht, baronnen en baronessen, zoals Friso baron van Heemstra en Kien barones van Hovell tot Westerflier, en oranjefans allemaal hun eigen ideeën, maar vooral zekerheden, zonder ook maar enigszins geïnformeerd te zijn.

En was dat niet precies de valse rode draad waarlangs decennialang Prins Bernhard zijn heimelijke eigen leven en doelstellingen kon inrichten?

Overigens had Volkskrantredacteur Jan Tromp, die Bernhard op diens bevel aan de vooravond van het overlijden had mogen spreken, nog de interessantste opinie.

Want eigenlijk komt die troonswisseling er in 2010 niet vanwege de opkomst van Wilders die, zoals de sterren nu stralen, met de PVV als grootste partij en hijzelf dus als kandidaat-premier, uit de verkiezingen zal oprijzen.

Maar daar zal de koningin zelf een stokje voor willen steken, zo suggereerde Tromp, en hij verpakte dat als volgt:

“…Ik geloof niet dat Beatrix met haar verantwoordelijkheidsgevoel die kabinetsformatie zal overlaten aan haar zoon….”.

En de studio reageerde daarop met: “…en die zoon lijkt er ook helemaal geen zin in te hebben….”.

Allemaal quatschinformatie, uit een niet geïnformeerde maar winstgevende industrie van koningshuiswatchers, voor wie de paleisdeuren even gesloten blijven als voor elke kijker die meent dagelijks de juiste feiten gepresenteerd te krijgen.

Want er is geen land ter wereld, zelfs in Thailand niet, waar de buis avond op avond zo vervuild wordt met bedrieglijke Koninklijke zotteklap als bij ons.

Totdat we gisteravond kennis konden nemen, met nog drie keer te gaan zelfs, van een verrukkelijk stuk drama waarmee al die slijmwatchers van nu, en zeker die honderden voorgangers van hen, eigenlijk verschrikkelijk voor schut werden gezet.

Tv-recensent

Maandag 4 januari 2010

Tv-recensent