Zaterdag 31 januari 2009
ZWAGERMAN ALS LEIDSMAN
Tussen
de gein van de herhaling van bloopers door, is er inhoudelijk eigenlijk maar
één echt op dreef in de vrijdagavondafleveringen van De Wereld Draait Door, en dat is Joost Zwagerman. Gaf hij vorige week al dat voortreffelijke
referaat over de speelruimte die er in ons land moet zijn voor de vrijheid van
meningsuiting, gisteravond volgde deel 2, ofschoon hij ervoor flink op de huid
werd gezeten door tafelgenoot Raoul Heertje.
Zwagerman werd ditmaal
geïnspireerd door de burgemeester van New York die, tijdens een bezoek van zijn
Amsterdamse ambtgenoot Cohen, een spreekgestoelte had beklommen en daarvandaan
meedeelde:
“…Je moet op Speaker’s Corner in Londen of het
equivalent daarvan, hier bij het stadhuis of in Amsterdam, de meest
weerzinwekkende opinies kunnen uitdragen. Die opinies bevallen mij en u niet
maar als wij degenen die ze uitdragen het recht daartoe ontnemen, ontnemen we
ons zelf het recht om dingen te zeggen die volgens ons wel juist zijn…”.
Heertje vond het maar gewauwel omdat deze boodschap van
een handige tekstschrijver afkomstig zou zijn. Dat bleek overigens uit helemaal
niets, en daarmee bereikte hij dat zijn aandeel in de discussie niet serieus te
nemen viel, en ons zelfs deed besluiten zijn eigen programma op Ned. 3 later op
de avond maar over te slaan.
Vurig betoogde Zwagerman dat
het natuurlijk helemaal niet uitmaakt van wie de tekst afkomstig is, maar dat
New York’s belangrijkste man zich op deze wijze met de Nederlandse opwinding
bezighoudt is veelbetekenend.
“…In twee zinnen zegt hij waar wij weken over doen, om
dat helder voor ons te krijgen. Hij geeft ons Nederlanders een basisles
democratie…”, aldus Zwagerman.
En even verderop: “…Het extreme van de uitlatingen van Wilders
gaan wij beantwoorden met het extreme van een gang naar het gerechtshof en dan
is het einde zoek…”.
Want dat was de insteek voor het tafeltumult. Nadat
eerder het Amsterdamse hof had besloten tot een strafrechtelijke procedure
tegen Geert Wilders, had advocaat Spong nog eens wat zout in diens wonden
gestrooid door voor de televisie te verklaren dat:
“…als Wilders niet inbindt Wilders uiteindelijk in de
gevangenis zal belanden en dat is maar goed ook…”.
En daarop volgden er
bedreigingen aan het adres van de jurist en nu wil en krijgt Spong
staatsbeveiliging. En zo kunnen wij burgers, net zoals de burger Spong, straks
allemaal wel beveiliging aanvragen en krijgen als we voor onze woorden iets van
een bedreiging aan voelen komen.
Maar als al die hotemetoten nu
eens hun grote waffel dicht houden over
het feit dat ze bedreigd worden, politici en opiniërende BN-ers zijn in de
geschiedenis altijd al bedreigd, dan houden die gevaren al voor een groot deel
vanzelf op.
Maar nu lijkt het erop alsof
sommigen er prat op gaan dat ook zij in het rijtje van beschermde personen zijn
opgenomen; zonder persoonsbeveilging van de staat minder status, zoiets?
En zo horen we dat ook
advocaat Els Lucas uit Lelystad inmiddels is bedreigd en onderzocht wil zien
hoe serieus de haat e-mails aan haar adres moeten worden opgevat om voor
beveiliging in aanmerking te komen. Dus ondergetekende wil ook dolgraag vanaf
nu permanente door de overheid betaalde en georganiseerde persoonsbeveiliging
omdat hij wel eens op basis van een tv-recensie een e-mail ontvangt die
enigszins afwijkt van zijn eigen mening. Alsof dat niet verschrikkelijk
haatdragend en dus bedreigend is.
En dus, zoals Zwagerman
terecht opmerkte, “…in een enorm tempo keert de zaak zich nu om tegen
Spong zelf…”.
Zo zagen wij later op de avond
bij Pauw & Witteman een
beveiligde advocaat Spong terug zoals wij hem nog nooit, zo zacht omfloerst,
voorzichtig en met een nadenken voor elk woord dat hij uitsprak, in een
tv-studio hadden gezien terwijl hij toch echt, omdat hij geen politicus is, in
deze situatie daar een poosje beter kan wegblijven om zijn gewone werk te doen.
In deze bizarre vertoning ontwikkelt Joost Zwagerman zich de laatste tijd als
een baken voor heldere analyses over de vrijheid van meningsuiting in ons land,
en gelukkig beschikt de schrijver ook verbaal dusdanig over de gave van het
woord dat voor hem overheidsbescherming hoogstwaarschijnlijk achterwege kan
blijven.
Hoogstwaarschijnlijk, want de
degelijk onderbouwde strekking van zijn redenatie is nu juist dat door de
justitiële actie tegen Geert Wilders straks niemand meer veilig is om het woord
naar eigen inzicht te voeren.
En al helemaal niet op de
televisie. Daarom moet Joost toch flink oppassen.
En juist publieke figuren als
de opiniërende komiek Raoul Heertje dienen dit signaal dus met de inzet van wat
meer verstand te begrijpen.
De
Tv-recensent
Vrijdag 30 januari 2009
DE DAG ERNA
En
toen verscheen gisteren als eerste bij Teletekst de onderstaande correctie op
het televisiegeval van een dag eerder (zie ook: Tv-recensie donderdag 29 januari). Volgens
nieuwe berekeningen van BNN zijn wij kijkers thuis tóch dommer dan zijzelf. De
producent van het tv-misbaksel, Eyeworks, had namelijk (net zoals destijds bij
Bonnie St. Claire) een verkeerd normeringstabelletje gebruikt om het juiste IQ
van de kijker te berekenen.
Een volkomen juiste correctie lijkt ons, want wie dit programma heeft
kunnen uitzitten zal wel erg aan de drank zijn geweest. Immers, de groep kijkenden die de eindstreep
heeft gehaald moet beslist over een andere verstandelijke begaafdheid hebben
beschikt dan de vroege afhakers. Vandaar die verschillen in cijfers. Logisch
toch.
Dit is de officiële verklaring:
Bij de
uitzending van de Nationale
IQ-test
gisteravond op Nederland 1 is
een verkeerde
rekenmethode gebruikt.
Daardoor viel
het IQ voor de kijkers
thuis te hoog
uit. Bij de deelnemers in
de studio is
wel de juiste berekening
gevolgd.
Volgens BNN,
dat de test uitzond,heeft
productiebedrijf
Eyeworks een verkeerde
tabel
gebruikt. Het is niet duidelijk
hoeveel
punten het IQ van de kijkers
daardoor
hoger is uitgevallen. BNN zet
op zijn
internetsite een berekening die
het juiste IQ
moet opleveren.
Welnu, wij hebben toch maar even de site bekeken waarheen verwezen wordt
. Dom, dommer, het domst: er wordt daar geen enkele uitleg gegeven over de
toepassing van de verkeerde tabel. Wel troffen wij de volgende tekst aan:
“…We hebben je dus blij gemaakt met een domme ... uh ... dooie mus…”, aldus BNN
Dat wij dat nou een dag eerder al na 4 minuten moesten constateren (zie
onder).
De
Tv-recensent
Donderdag 29 januari 2009
BNN - IQ FOR DE KAIKCAIFERS
Seks voor de Test
“…Wai
sain blai dat jai weer kaikt. Want wai sain BNN en intellegenter nog as jai.
En daarom zie jai hier de Nationale
Intulligensie-test, For de fierde keer.
Ik ben de baas van BNN en ben d’r bai als
jai sex hep gehad voor de test en daarom dat ik ook so blai ben…”.
Wij bekeken het een poosje (Ned. 1 -21.30 uur), hebben het echt
heus waar zeker vier minuten volgehouden, maar toen de geachte presentator in
minuut één opnieuw zijn onbeschaamde wapenfeit in herinnering riep Bonnie St.
Clair te hebben afgezeken als de vrouw met “…het
allerlaagste IQ aller taiden, namelaik twee-en-vaiftig…” , en het daarmee
nodig vond haar nu opnieuw tot op het bot te beledigen, terwijl het alom bekend
is hoe zij er destijds werd ingeluisd, en er later met grote gevolgen
dramatisch onder heeft geleden, was het eigenlijk al gedaan met de
belangstelling.
Gadverdamme
wat goor, á sociaal en oliedom.
Patrick Lodiers en zijn
maatje Valerio Zeno (die snapt er helemaal niks van want hij praat enigszins
gewoon) hadden de presentatie en dat hoort ook zo.
De
baas zelf om te laten zien hoe het moet bij BNN, en zijn Tom Poes.
In
minuut twee nog even gekeken hoeveel BN-ers er meededen. Geweldig, het IQ is
daar in een jaar tijd enorm gestegen want alle tienduizend waren uitgenodigd,
maar slechts zeven stuks waren komen opdraven en daarvan herkenden wij er
slechts één als echte BN-er. Een overwinning dus van het gezonde verstand in
Hilversum. En daarmee kon wetenschappelijk worden vastgesteld dat het
intelligentiequotiënt achter de BNN-buitendeur een spectaculair hoger cijfer
laat noteren.
“Hai wilde aigelaik voetballur worden maar via een omweg aindigde hai
aigenlijk bij de EO”, probeerde Lodiers de zaak nog te redden met een carrièreschets van de
alles acterende lachende voor zich uit kijkende BN-er, maar de kijklust leed er
alleen maar onder. Tot zover minuut drie.
Valerio Zeno, slimmer dan
zijn baas, noemde de BN-ers dan ook heel handig geen Bekende Nederlanders meer,
maar prominenten, en nu weten we dus prominent en vooraanstaand waarin.
Maar
toen een groep Spuiters en Slikkers in ondergoed en nachtkleding, in het kader
van het onderwerp “Seks voor de Test”,
een hele tribune kwam bezetten nam de bloeddruk toe. Ofschoon dat weinig met
erotiek te maken had.
Uiteindelijk werden we
intelligent geholpen. Want eerst wilden wij bellen en sms-en om hangende de
uitzending iets van ons benul uit te dragen, maar toen zagen wij, dankzij ons
IQ, nog net iets dat BNN juist verborgen
had willen houden.
In
nagenoeg totaal onleesbare uiterst kleine, maar vanwege de omroepwet
verplichte, letters bleek dat wij voor elk berichtje zouden worden belast met
de belkosten van de eigen provider en daar bovenop, in nóg kleinere en
transparantere cijfers, een SOS voor de 90 cent extra.
En toen zei Valerio iets
waarvoor wij hem een nachtlang erkentelijk zouden blijven, want dat vertoonde
nummer stond ook open voor een spelletje.
Tom
Poes deelde letterlijk mee:
“…dat je bij een bepaalde
provider mee kan spelen met het drukken van een knop op je afstandsbediening”.
Uiteraard,
het was minuut vier, volgden wij dat advies heel intelligent op en toen was ons
beeld weg. Want wij hebben namelijk een heel gewone afstandsbediening en niet
zo eentje met een ingebouwd IQ.
En
zo werd het, dankzij het verschrikkelijke voorspel, al vroeg Seks na de Test onder het motto:
De
Tv-recensent
Woensdag 28 januari 2009
AFSPRAAK IS AFSPRAAK
De
primeur gisteravond van het RTL-nieuws over de voorbereidende betrokkenheid van
Nederland bij de inval in Irak was natuurlijk niet niks.
RTL-nieuwsmensen met als lezende vooruitgeschoven posten Roelof Hemmen en Mariëlle Tweebeeke waren trouwens sowieso op dreef.
Gelukkig maar want de geloofwaardigheid van de serieuze
geaardheid van dit programma stond de laatste tijd enigszins onder druk.
Echter, als je elke dag
uitzendingen hebt te verzorgen kunnen inzinkingen ook weer met oprispende
journalistieke inspanningen worden hersteld.
Tenzij het geen ijver is, maar
gewoon profijt van het bij RTL4 bekende reusachtige lek in de politieke arena;
waar men dus van tijd tot tijd van profiteert.
Niettemin, ook dat is een vorm
van goede journalistiek en daarom toch “petje
af”.
“Balkenende
moet nu met de billen bloot”, liet
D66-voorman Pechtold er optekenen. Niks hoor, wist de PvdA-vice-premier bij Pauw & Witteman later op de avond. “Afspraak is afspraak”, stelde hij vast.
De PvdA had beloofd deze kwestie niet aan te roeren als men in het kabinet
mocht, en dat doen we nu dus ook niet, legde Bos uit.
Maar iets anders verzuimt de
minister nu al 2 jaar lang uit te leggen. En dat missen wij heel erg op de buis,
bij alle nieuwsrubrieken.
Want met ons kiezers had de
heer Bos ook een afspraak, er was namelijk afgesproken niet als minister onder
Balkende in het kabinet te gaan zitten.
Read my lips.
Afspraak is kennelijk soms
helemaal geen afspraak. Want hij zit er nu toch. De leugenaar; om “geen onderzoek naar de betrokkenheid van
Nederland bij de inval op Irak” te waarborgen, want dat is afspraak.
Goed dat er televisie is, maar
er wordt soms erg weinig herhaald.
Maar eigenlijk ontboezemde de gossiprubriek Boulevard
van RTL4 gisteravond in de kantlijn nog veel meer dankzij de totaal anders
georiënteerde interesse op het nieuws dat meestal geen nieuws is.
Sandra Schuurhof is
Koningshuisdeskundige van het RTL-Nieuws en in haar optredens bij Boulevard
maakt zij haar functie beter waar dan sommige anderen.
Zo weten wij nu dat het
prinselijk paar binnenkort Antarctica gaat bezoeken. Waarom is onduidelijk,
maar cabaretiers zullen er hun handen aan vol hebben, want de pinguïns hadden
er niet om gevraagd. Een rare reis. Maar Sandra kwam ook nog achter iets
anders.
Er mag niemand mee van het
journaille. Geen schrijvend journalist, geen journaal-verslaggever, zelfs geen
cameraman. Zoveel respect heeft het Koninklijk huis namelijk voor het milieu.
Valt iets bij voor te stellen.
Maar wie wel meegaat, is
Minister Plasterk, de regerende politicus die zich eerder deze week ontpopte
als de tegenstander van een uitbreiding van de vrijheid van meningsuiting van
Tweede Kamerleden.
Plasterk is van de PvdA van
Wouter Bos, geen kiezer heeft hem gekozen, en daarom is het dus logisch dat dit
snoepreisje hem wordt gegund.
Want wat onthulde Sandra Schuurhof in Boulevard over
deze prettocht door de koude wateren van de zuidpool. De excellentie gaat er
namelijk verslaggevertje spelen.
Immers, als geen enkele
journalist mee mag vindt hij zichzelf de aangewezen man. Hij voegt zich in het
prinselijke gevolg als cameraman; dat mag weer wel. En dat niet alleen.
Plasterk doet dat exclusief voor EénVandaag.
De andere nieuwsrubrieken kunnen de pot op. Hij heeft er namelijk exclusieve
afspraken mee gemaakt. En in PvdA-kringen is afspraak nu eenmaal afspraak.
Nu is het in ieder geval al
vreemd dat een lid van de regering journalistje gaat spelen over het
koningshuis. Geen misverstand, wij gunnen de troonopvolgers al hun
plezierreisjes en prettige ontvangsten op plekken waar zij namens ons helemaal
niks te zoeken hebben, als wij er maar wel iets van mogen zien. Zij plezieren
zich namelijk op onze kosten.
En dan is het natuurlijk
totaal verwerpelijk als over die geheimzinnige snoepmissies een minister
verslaggevertje gaat spelen, exclusief voor een informatieve rubriek uit het
publieke bestel waar hij een persoonlijke voorkeur voor heeft.
Dat alles maakte Boulevard
bekend.
Gelukkig dat er een
gossiprubriek op de televisie is. Anders hadden wij van niets geweten, en
zomaar gedacht dat de PvdA-minister Ronald Plasterk er wel voor zou passen te
sympathiseren met een informatieve rubriek door alle overige te mijden en hen
het beeldmateriaal te onthouden dat op Staatskosten is vergaard.
Plasterk ontwikkelt de laatste
tijd wel een heel erg afwijkende norm op het gebied van informatie.
Mogelijk dat de prins
dobberend op de wateren en ijsschotsen van Antarctica hem kan vertellen wat
democratie inhoudt ten aanzien van de media.
Een minister dient geen
zodanige exclusieve banden te onderhouden met een journalist dat hij die hij
meer gunt dan de ander. Dat maakt hem kwetsbaar. En verdacht.
Ook al zou afspraak afspraak zijn. Goed dat Sandra van RTL dit even op scherp
zette.
De
Tv-recensent
Dinsdag 27 januari 2009
RADAR NUTTELOOS
Wat is het toch vreemd dat, ondanks de voortreffelijke programmering op prime-time op Nederland 1, het dichtst bekeken consumentenprogramma RADAR maar blijft falen in de aanpak van sjoemelende relatiebureaus. Een slechter televisieproduct dan gisteravond had RADAR in lange tijd niet te zien gegeven. Dat wij kijkers er niets wijzer van werden is nog tot daaraan toe, maar dat ook de gedupeerden in de kou bleven staan valt de redactie ernstig een te rekenen.
Het handelde over het
Relatiebureau UP2DATE. Tegen tarieven van duizenden euro’s schrijven
partnerzoekenden zich in om de echte liefde te vinden, en dat levert steevast
teleurstellingen op. Dat is nu zo, maar was jaren geleden ook al zo toen RADAR
eveneens vruchteloos dat zelfde bureau aan de kaak stelde, en wij op deze
plaats het gejammer al moesten bekritiseren vanwege de nutteloosheid ervan.
De twee dames die het bureau bestieren Patricia en
Desiree doen dat zakelijk gesproken succesvol want men krijgt bij RTL zendtijd
in programma’s als De Liefdesmakelaar
en Echte Liefde is te regelen.
Maar er vallen mensen over de
rand.
Hoeveel?
30 op de 35.000 rekende de
advocaat van UP2DATE voor en dat cijfer werd door Antoinette Hertsenberg niet
tegengesproken.
Vandaar dat slechts een
handjevol gedupeerden op de tribunestoeltjes was geklommen.
Kern van het probleem op dit moment:
op internet beloven beide directrices van UP2DATE dat klanten 100% garantie
krijgen voor het bereiken van een geslaagde date, maar dat blijkt in de
praktijk niet haalbaar.
Dus RADAR had advocaat Jeroen van der Linden (links), die het voor de klagers opnam,
bereid gevonden zeer voorzichtig te zeggen dat dit niet klopte.
En advocaat J.P. van Rossum zat
er namens UP2DATE om RADAR ervan te betichten dat hij vóór de uitzending niet
goed was geïnformeerd door de programmamakers en bovendien dat RADAR de kijkers
bedroog door niet het hele verhaal van die 100% in beeld te brengen.
Van Rossum was trouwens de leukste en handigste
advocaat die sinds lange tijd op de tv te zien was geweest. Terwijl hij als
advocaat van UP2DATE was geïntroduceerd nam hij, als ware hij een objectieve
beoordelaar, afstand van kleine foute details van zijn cliënten waardoor zijn
pleidooi voor de hoofdzaak meer aan allure, gewicht en betrouwbaarheid zou
winnen. Slim.
En daar was RADAR totaal niet
tegenop gewassen. Ook al omdat de UP2DATE –jurist eervol bij mevrouw
Hertsenberg aan tafel mocht zitten en de advocaat van de klagers in het
studiogesprek tot de tribune was veroordeeld.
Dat hoort bij een consumentenrubriek altijd andersom te
zijn, maar dat is bij RADAR nooit het geval.
De tegenpartij wordt
slijmslijm in de studio dan ook altijd geprezen dat men bereid was enkele
woorden in het geachte programma tot het volk te richten.
In dit geval:
”…Ik vond het heel sportief dat u hier was”, zei Antoinette dan ook.
Het mankeerde er nog maar aan
dat de opponent een bloemetje kreeg van de voltallige redactie, zo blij was men
met de aanwezigheid van deze persoon, ondanks dat het allemaal tot niets had
geleid. De programmamaakster vergat zelfs de twee vrolijke directrices van het
relatiekantoor een uitbrander te geven dat juist zij niet naar de studio hadden
willen komen om e.e.a. toe te lichten.
…de gedupeerden…nog geen date…
Een broodmagere aanpak dus.
Hoe het ook zij, één klacht mag voor een consumentenrubriek al teveel zijn, ook
al vond Mr. Van Rossum dat er bij het hakken best wel enkele spaanders mogen
vallen.
Het duurde maar en het duurde
maar, op weg naar de oplossing, en steeds duidelijker werd dat daar waar
consumentenrubrieken al tientallen jaren lang falen op dit onderwerp RADAR het
er nóg slechter vanaf zou brengen dan al die voorgangers bijelkaar.
Er kwam helemaal geen
oplossing of enig resultaat dan ook. De tribuneklagers bemerkten dat zij beet
waren genomen en er nog niet het begin van een uitweg door de redactie van
RADAR was onderzocht.
En nu volgt het letterlijke
verslag van wat het hoogtepunt van het programma had moeten zijn:
Hertsenberg tot slot richting
de gedupeerdenadvocaat: “Wat moeten mensen
doen die van hun contract af willen”.
Mr. Van der Linden: “…UP2DATE
is aangesloten bij een Geschillencommissie, dan zou ik de mensen willen
adviseren dat daar neer te leggen, om aan te geven dat ze hun geld terugwillen
dat de overeenkomst wordt ontbonden…”.
Waarop advocaat Van Rossum met
het glasheldere antwoord kwam:
“…UP2DATE is niet aangesloten bij een
geschillencommissie. Ik zou niet weten welke commissie dat zou zijn. Vroeger heeft men gewild bij de
Consumentenbond te komen, maar toen zaten ze aangesloten bij de AVR en de AVR
wilde dat niet.
Dat is de reden dat UP2DATE ruzie kregen met die AVR…”.
Antoinette Hertsenberg liet
deze opzettelijke wartaal passeren en stamelde de afronding letterlijk als
volgt:
“…Laten we die discussie datte datte u kunnen we nu
niet ….dit…komen we later op terug..in
telefoonteam…gaan we gewoon uitzoeken…mensen die meer informatie willen
kunnen naar onze website...”.
RADAR wist het dus zelf niet
eens…hoe dat zit met die Geschillencommissies. Dit, los van de vraag of een
dergelijk klachtenorgaan hiervoor het aangewezen beste adres is.
“Ik vond het
heel sportief dat u hier was”, sloot
Antoinette dus af tot de tegenpartij van de klagers.
De beide advocaten werden
bedankt voor hun aanwezigheid, maar het publiek, de gedupeerden op de tribune
niet, en wij thuis al helemaal niet…terwijl het toch zeer sportief was dat wij
naar deze nutteloze consumentenrommel van Hertsenberg waren bleven kijken.
Bij Patricia en Desiree thuis kunnen ze de komende
jaren weer rustig ademhalen.
Ze gaan gewoon door, want
RADAR weet na drie jaar onderzoek nu nóg niet wat
een gedupeerde moet doen die
duizenden euro’s kwijt is vanwege een duo liegende types dat bij RTL op de buis
gewoon de dubieuze handel kon voortzetten.
De
Tv-recensent
Beste Tv-recensent,
Inderdaad ik heb mij wild zitten te ergeren
dat die tekortschietende advocaten want ze deugden duidelijk allebei niet bij
Radar vrijuit mochten gaan. Die hele slappe vertoning is juist in het voordeel van
dat datingbureau dat nu gewoon doorgaat –door radar- dus met het beduvelen van
onschuldige burgers/alleenstaanden. Ik vraag mij trouwens af of er nog wel
overheidstoezicht bestaat op die handel en daarover liet Radar oook al niets
weten. Wat heb je nu aan zo’n consumentenrubriek. Ga door zo met de vinger op
de zwakke pols te leggen.
Mirjam van Beek (54)
Utrecht
Beste
mevrouw Van Beek,
Aan
het overheidstoezicht op de relatiebureaus zoals dat ooit heeft bestaan in de
vorm van een erkenningenstelsel is 18 jaar geleden een eind gekomen. De in de
advertenties van de relatiebureaus opgenomen aanbeveling “Erkend door het
Ministerie van WVC”, betekende in de praktijk allerminst een waarborg voor
kwaliteit. Het overheidsorgaan maakte er een compleet potje van door
onvervulbare eisen aan de bureaus te stellen waardoor het merendeel (ook
erkende bureaus) zich vervolgens liever als niet-erkend in de markt
positioneerde.
Veel
bureaus begonnen toen een eigen geschillencommissie, zoals de NVR (Nederlandse
Vereniging Relatiebureaus), maar onderlinge rivaliteit voorkwam orde in de
tent. Andere bureaus richtten vervolgens weer de AVR op en uiteindelijk kwam er
ook nog een z.g. “officiële geschillencommissie”, bij het bestaande stelsel in
Den Haag. Het lijkt erop dat Radar hiervan allemaal niet weet, en dat is
ernstig. Termeer daar men als consument toch beter direct naar de Civiele
Rechter (Kantonrechter) kan gaan omdat de kans op “geld terug” daar vele malen
groter is. En ook dat liet Radar onbesproken.
De
gedupeerden staan nu volledig in hun hemd. Dus op uw vraag “wat heb je aan zo’n
consumentenrubriek”, herhaal ik: “voor dit onderwerp – helemaal niets –“.
Het
gewraakte bureau gaat vrolijk door, en de advocaten lachen zich scheel dat ze
zo gemakkelijk en gratis reclame voor zichzelf hebben mogen bedrijven van
mevrouw Hertsenberg.
Hartelijke
groet,
Tv-recensent
Maandag 26 januari 2009
HET DEMASQUÉ VAN PLASTERK
De schaamteloze aanval van de rechterlijke macht op Geert Wilders en de vrijheid van meningsuiting kreeg gisterochtend een buitengewoon interessante dimensie toen VVD-fractievoorzitter Rutte in de Telegraaf de juridische blunder behendig pareerde door een wet te verlangen dan wel in het vooruitzicht te stellen die de vrijheid van meningsuiting verruimt in plaats van beperkt.
Eindelijk een politicus die
overtuigend in actie kwam na de door stiekeme huiskamergeleerden in gang
gezette dubieuze procedure tegen de vrijheid van het woord. Na van de
allerbeste kritische beschouwing te hebben vernomen die vorige week te
beluisteren viel uit de mond van Joost Zwagerman in De Wereld Draait Door, viel een politiek antwoord van betekenis
eigenlijk wel te verwachten.
Zwagerman had er als
opinieleider het beste referaat geleverd over de afschuwelijke justitiële
dwaling van vorige week, en tegelijk inzichtelijk gemaakt dat de aanval op het
vrije woord thans meer is dan een dwaling.
Dit soort sterke inhoudelijke betogen activeert zo nu
en dan succesvol een politicus. Maar Rutte’s logische oproep hierna zou een
ongekend snelle repliek opleveren van de Partij
van de Arbeid, via een optreden gisteren in Buitenhof van de Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap
zelf, Ronald Plasterk.
Want we hoorden het de excellentie op de televisie
straffeloos nóg erger maken dan het Amsterdamse Hof via woordvoerster Inge van Asperen de Boer (rechts) eerder
de week onomkeerbaar al had gedaan.
Er mag nu helemaal geen wet komen, zo stelde Plasterk. “Als je uit het hout van een staatsman gesneden
bent moet je op een dergelijk moment zeggen, -nu ben ik niet aan het woord-”,
aldus verweet Plasterk de VVD-prominent.
Plasterk, de man dus die, in
tegenstelling tot Rutte en Wilders, nog nooit door een burger in een politiek
ambt is gekozen doch in de huidige functie slechts is geparachuteerd. Dan zou
je toch enige bescheidenheid moeten betrachten bij de taakopvatting van
wél-gekozenen.
Rutte had de vervolging van Geert Wilders terecht
bespottelijk genoemd, omdat een kamerlid altijd moet kunnen zeggen wat hij wil.
Maar nu mag zelfs Rutte van de
PvdA niet meer zeggen wat hij wil, erger nog hij mag ook geen wetten
voorstellen zolang deze kwestie “onder de
rechter is”.
Een absurder en
ondemocratischer afweer had Plasterk niet kunnen bedenken. “Onwaardig”, noemde hij de uitlatingen van Mark Rutte ook nog.
Het principe dat elke
staatsburger erover zijn mond moet houden zolang een bepaalde kwestie “onder de rechter” is, is sowieso al een
ernstige beknotting van de vrijheid van meningsuiting die als gedragsgewoonte
is ontstaan vanuit de tragische opvatting dat een rechter hangende de zaak niet
beïnvloed mag worden door buitenaf.
Dat het schaamteloos andersom
wel gebeurt zoals nu het geval is, is het beste argument om dat malle principe
maar meteen van de tafel te vegen. Trouwens, velen doen dat terecht al. Want
als een rechtsgang niet mag worden becommentarieerd tijdens een lopende
procedure is dat een ernstige beperking van de vrijheid van meningsuiting.
Waarom zouden wij gerechtelijke acties of uitspraken niet onder het
vergrootglas mogen leggen. Zelden is daar meer aanleiding voor dan juist in
deze tijd. Want met het achterlijke zogenaamde respect voor de rechter, kan een
ieder zomaar een willekeurige ander dagvaarden waarmee bij bereikt dat hangende
de procedure de discussie verstomt
(hetgeen daarom zelfs wel eens een listig doel kan zijn van het procederen –
voorbeelden uit diezelfde politiek zijn talrijk).
Zo wordt geschat dat de
huidige anti-Wilders-procedure, met beroepsmogelijkheden, wel eens 4 á 5 jaar
kan gaan duren. Dus als het aan Plasterk ligt zou dan gedurende die gehele
periode de Tweede Kamer zichzelf monddood moeten maken over het thema van de vrijheid van meningsuiting. Want dat was
nu precies waartoe Plasterk gisteren in Buitenhof opriep. Uiteraard was dit
belangrijk nieuws, en gelukkig liet het NOS-journaal de meeste feiten voor zich
spreken.
Daarentegen vond het
RTL-nieuws dit helemaal geen berichtje waard want men ging aan de uitspraken
van Minister Plasterk volledig voorbij. Het nieuws bij RTL op zondag is
kennelijk geen nieuwsprogramma doch een
flauw herhaal-de week-rubriekje waar een serieuze journalist zich voor zou
moeten schamen. Zo miste men de complete afgang van de tot gisteren aan toe zo
luid bejubelde Plasterk.
“Ik hoop niet dat het nodig is zelf met een wet te komen, want dat zou
een blamage zijn”, had Rutte nog gezegd.
Welnu, binnen enkele uren kwam
dankzij de televisie vast te staan dat die beschamende vertoning zich al heeft
voltrokken en dat de VVD-er achter zijn schrijftafel kan gaan zitten om vooral
nu met dat wetsinitiatief op de proppen te komen.
Tenzij het allemaal bluf is
van de zelf ook in het nauw verkerende politicus, maar dat kan om die reden juist hij zich als enige niet meer
permitteren. Dus dat initiatief wetsvoorstel komt er, naar wij hopen binnen
vier maanden in plaats van vier jaar. En daarom was het gisteren op de buis een
dag van grote betekenis.
Gemist door RTL; kennelijk
weegt men ook daar de vrijheid van meningsuiting op een Plasterk-schaaltje. En
dat is voor een serieuze televisie-nieuwsrubriek, bovendien in de positie van
het enige tv-alternatief voor het NOS-journaal (nog wel maar juist hierom
hoelang nog), een aanfluiting van betekenis voor alle journalisten die er
werken.
Immers, televisie-aandacht
voor de vrijheid van meningsuiting verdient een breder draagvlak dan louter dat
van de Staatstelevisie NOS.
De
Tv-recensent
Dinsdag 20 januari 2009
“KAMPHUES BOEIT” NIET
Het is een idee uit
de jongenskamer. Een puberale oprisping van schoolverlaters die voor het
afscheid een stuntje hebben bedacht.
Het kenmerk
daarvan is de wilde gedachte.
Een practical joke
verrichten zonder goed te overwegen welke de gevolgen kunnen zijn.
De televisie in
ons land is al dermate ontaard dat de dwaallichten daarvoor nog zendtijd
krijgen ook.
“Kamphues
boeit”, heet de triefel die wij gisteravond geserveerd
kregen (Officieel: Ned. 3 - 21:50 - 22:30 uur – maar het werd vanwege alle reclame’s
er omheen 21:57 – 22:20 uur; een programmadiefstal dus van maar liefst 17
minuten wanorde er omheen). Ook dat nog.
De
presentator werd er vorige week al streng voor onderhouden in De Wereld
Draait Door, maar dat is onvoldoende reden natuurlijk om het treurige
concept onmiddellijk ter aarde te bestellen, maar wel een eerste serieus
plaagstootje dat te denken had moeten geven.
Want
meestal wordt op die plaats alleen maar positieve promotie bedreven voor de
Hilversumse vrienden, al is de formule nog zo akelig en deprimerend.
Het
programma wordt door de KRO aanbevolen als volgt: Rob Kamphues hecht zich
met een polsboei onverwacht letterlijk vast aan bekende en onbekende
Nederlanders. Eenmaal in de boeien geslagen is er geen weg terug, noch voor Kamphues,
noch voor de gast. Ze zijn aan elkaar overgeleverd. Zo raakt Kamphues
letterlijk en figuurlijk geboeid door de gast en de wereld waarin hij of zij
zich begeeft.
Tjonge,
wat geinig gevonden maar niet heus; het blijkt een programmaconcept dat op niets
anders is gebaseerd dan de woordspeling van de twee begrippen: de boei en
geboeid raken.
En
zo raakten enkele personen volkomen onverwacht via de handboei verankerd aan
het lichaam van Kamphues. Omdat dit overwegend “irritante” BN-ers moeten zijn,
zoals Albert Verlinde en Johan Vlemmix, die al totaal zijn geconditioneerd door
de televisiegekte, en elk spel onmiddellijk meespelen hoe macaber dan ook,
loopt Rob Kamphues niet al teveel risico met zijn ongein.
Overigens,
of een BN-er irritant is wordt beoordeeld door collega Kamphues. Dat moet een
vakgenoot nooit doen. Ik zou zeggen, laat dat maar aan ons over.
En
wat een lamlendigheid om de formule te blijven vervolgen terwijl, zoals
gisteravond, alle onderwerpen ook nog eens mislukten. De poging om Geert
Wilders, de best beveiligde man van Nederland, aan de boeihaak te slaan faalde
volkomen voorspelbaar natuurlijk volledig. Een programmamaker met een beetje
eergevoel zou het fiasco dan vervolgens niet uitzenden, maar wel Kamphues en
zijn gevolg.
Dan
Johan Vlemmix, die er zichtbaar van genoot uitverkoren te zijn als slachtoffer
vanwege de nieuwe gratis publiciteit voor zijn zakelijke Oranjegekte.
Maar
eenmaal aangekomen bij een Koninklijk paleis werd hij, zeer tot ongenoegen van
Rob Kampheus, door een verstandige marechaussee met een eenvoudig sleuteltje
van de handboeien ontdaan. Ook dit mislukte dus.
Of
een woedende tante van de Scientologykerk bij wie Kamphues al bakzeil haalt nog
voor hij stuntelig de handboei wist aan te leggen. Weer een debacle.
De
afgang zou nog groter worden bij een sympathieke Jehova-getuige die met graagte
zich de handboei liet aanmeten om op deze manier zendtijd te krijgen voor de
uitstalling van God’s woord in de visie van de Jehova-volgeling, en dan
allemaal gratis voor de KRO-televisie. Gewoon afgesproken werk dus. Valse
televisie ook nog.
Hoe
krijg je de kans.
Eigenlijk
viel er geen seconde te observeren met een geloofwaardige onderbouwing voor dit
wanproduct. Werkelijk alles mislukte van wat tegenovergesteld was voorgenomen.
Maar
wat nu als er iemand succesvol zou word geschaakt die toevallig is bevangen
door claustrofobie-gevoelens oftewel het trauma niet opgesloten te kunnen zijn.
Personen die bijkans gek worden als zij niet meteen worden losgelaten of
bevrijd door een invloed van buitenaf; in dit geval een onwillige
programmamaker of ontbrekende bevrijder in de buurt. Die mensen zijn er en zij
lijden aantoonbaar aan deze officieel erkende
ziekte. Het lijkt voor de hand liggend dat zij door elke rechter die het
strafrecht hanteert voor het volgende worden vrijgesproken.
Indien
het claustrofobieslachtoffer, geen kant opkunnend, met zijn nog vrije hand de
heer Kamphues helemaal in elkaar beukt, zijn gezicht volkomen tot moes timmert,
vervolgens al schoppend diens beide benen tot wegspoelend wrakhout vermorzelt,
ja hem zelfs uit woede en angst omlegt door zijn keel dicht te knijpen en
tracht zich te ontdoen van het lijk door het voort te slepen door de dakgoot,
dan vermoed ik zo dat de veroorzaker van dit fysieke geweld niettemin toch
geheel op vrije voeten zal worden gelaten door een rechtspreker aan wie de
misdaad wordt voorgelegd.
Immers,
de getroffene handelt louter uit zelfverdediging in een claustrofobische
angstsituatie die hem willens en wetens door een externe belager wordt
aangedaan. En als deze dan ook nog officieel aantoonbaar lijdt aan dit
panieksyndroom dat als ernstigste kenmerk heeft een toestand waarbinnen totale
krankzinnigheid kan worden bereikt, dan kunnen de enorme gevolgen van diens
handelen hem niet strafrechtelijk worden aangerekend.
Soms
wordt gedacht dat claustrofobie slechts voorkomt bij mensen die kleine of
afgesloten ruimten vrezen. De angstsymptonen die daarbij horen kunnen zich
echter ook ontwikkelen in situaties zoals nu door Rob Kamphues ter wille van
het kijkcijfer worden gecreëerd. Vaak wordt dit Agorafobie genoemd, een
verzamelnaam van psychische aandoeningen waaronder bijvoorbeeld ook
“pleinvrees” valt.
Gijzeling
is immers een misdrijf, ook al meent in dit geval de gijzelnemer dat het
slachtoffer dat hij overmeestert automatisch had moeten begrijpen dat het hier
om een flauwekul-act handelt. Doch het betreft hier overduidelijk een
wederrechtelijke vrijheidsberoving vanwege het vasthouden van een persoon
zonder wettelijke basis.
En
zo houden de kwajongens van de KRO zich dus bezig met een levensgevaarlijke
puberact, waarvan vooral de zinloosheid opvalt. Hoe kan iemand bedenken dat
door het aanbrengen van een handboei, die de programmamaker niet wil –en ook
niet kan- verwijderen, een optimale interviewsituatie ontstaat.
Het
aan idiotie grenzende programmaconcept wordt niettemin neergezet als een olijke
formule waarmee een plezierig vermaak wordt geboden.
Wij
zijn wel wat gewend, ook in actieve zin op dit terrein, maar deze doorgeslagen
televisiegekte had Rob Kamphues verre van zich moeten houden.
Het
beschadigt bovendien zijn rijke getalenteerdheid op andere vlakken van het
televisievak.
Waarom
dan toch.
Die
vraag boeit nu juist weer wel, naar aanleiding van Kamphues Boeit niet.
De
Tv-recensent
Maandag 19 januari 2009
“ZONDAGAVOND
LAAT”: BABBELDEBABBELDEBABBEL
Wie de televisie
een paar weken van het lichtnet had ontkoppeld, zoals ondergetekende, kreeg bij
de herstart gisteravond wel de volle laag. Vooral Nederland 2 is dan het
uitverkoren praatkanaal. Met onwaarschijnlijk goede informatieve televisie
zoals Maarten van Rossem in Amerika, Geert Mak in Europa, en Wilfred Kemp in de
wereld van de “levenslange vriendschap”.
Van
Rossem trad ditmaal buiten zijn professionele paden door zo nu en dan het werk
van cameralieden interessanter te vinden dan waarvoor hij de plas was
overgestoken.
Daar
waar cameralieden steevast zich achterwaarts dienen te verplaatsen als zij
babbelende presentatoren, die zich wandelend voorwaarts begeven, hebben te
registreren, iets waarover Van Rossem zich al eerder had verwonderd, draaide de
half bebaarde Amerika-professor de rollen nu eens om.
Hij
stapte al babbelend en presenterend blind achteruit, zodat de cameraman, zich
zelf veilig naar voren begevend, de babbelman in beeld zonder struikelrisico’s
kon registreren.
Een
leuke act, maar het bijkomstige nadeel van de afgeleide aandacht voor de inhoud
van Rossem’s babbel domineerde daardoor, en nog een poosje al grinnikend
daarna, zodat de inhoudelijke tijding evengoed achterwege had kunnen blijven en
wij voor hetzelfde kijkgeld op de wereld van André van Duin hadden kunnen
afstemmen. Geen cynisme dus ditmaal in van Rossem’s voorstelling, maar het
theater van de glimlach.
Het
In Europa van Geert Mak verlaagt zich niet tot dit soort fratsen en de
makers onthouden zich gelukkig van niet functionele ongein zodat de volle
zwaarte van het Algerije-probleem uit de jaren vijftig duidelijker dan ooit in
de huiskamer terechtkwam.
Week-in-week-uit
stellen wij het onmogelijke vast: beter kan niet, om de zondag erop
opnieuw te worden verrast met geschiedenis in woord en beeld waarvan de
helderheid en geloofwaardigheid door geen middelbare school in Nederland wordt
overtroffen.
Top-televisie,
en daar nog een stukje bovenuit.
Mag
datgene wat Wilfred Kemp van Kruispunt daarop liet volgen dan eigenlijk
nog wel extra worden aangeboden vanwege de inmiddels tot de rand gevulde
informatiecontainer in onze knar.
Kon
er echt nog meer bij? Het blijkt van wel, als het onderwerp zó boeiend wordt
neergezet als de programmamakers deden: -hoelang beklijft vriendschap-, bestaat
er levenslange vriendschap? Ja, dus…mogen wij dit nog eens in herhaling zien om
het allemaal goed te begrijpen? Klasse.
Doch
als we daarna ook nog Zembla hebben geconsumeerd dan komt Fons de
Poel pas aan de beurt met “Zondagavond Laat”, en zijn we dus bij het
terechte Kijkcijfer 1 gearriveerd, dan mag je ondanks de uitleggerige en
legitimerende titel niet meer van ons verwachten, dat er nog meer bij kan.
Niettemin, een leuke vorm. Een BN-er wordt ’s avonds door Fons in een auto
thuis gebracht, ditmaal Guusje ter Horst – Minister van Binnenlandse Zaken -,
en die twee die babbelen dan wat af op de achterbank.
Niet
helemaal consequent te volgen want er is in het gesprek vreselijk geknipt, en
het springt van de hak op de tak, terwijl de suggestie er een is van
consistentie, dus we horen en zien twee babbelende personen die aan ons bestaan
zeer weinig hebben toe te voegen.
Althans,
zo weet de minister wél wat een halfje brood kost en een liter benzine, maar
Fons niet. De Poel staat enigszins buiten deze aardse zaken, zo lijkt hij te
willen uitstralen.
Wel
blijken wij mannelijke kijkers last te hebben van de productie van
serotoninestofjes die ons in verwarring brengen als we vrouwen met macht
ontmoeten, zo weet Fons. Of andersom, of zoiets, want dit rare thema werd
gekoppeld aan De Poel’s vraag of macht ook erotiseert.
Nu
hebben wij het begrip “erotiserende macht” nog nooit goed begrepen omdat de
betekenis of werking daarvan ons nimmer is uitgelegd, dus ook gisteravond
snapten wij er weer helemaal niets van. Twee taxipassagiers onderhielden zich
elkaar ermee en erover, maar waar ging het toch over. Copuleer je prettiger als
je minister bent? Zoiets?
Inleidend
had de presentator Guusje, dus geen mevrouw Ter Horst of iets anders voor de
hand liggends, nog wel beschreven en vergeleken als een kruising tussen Koningin
Beatrix en Margaret Thatcher, die Fons toch, maar daar bleef uiteindelijk
weinig van over toen de minister als een zielig vogeltje voor haar deur werd
afgeleverd en bijna dramatisch in de val van Fons (goed gedaan trouwens van De
Poel) trapte door haar eenzaamheid als soloburger te moeten erkennen.
Ze
heeft geen vaste partner, nooit gehad ook als we het goed begrepen, maar ze
wist wel hoe de samenleving terug moest naar de jaren vijftig “toen het gezin”
nog de normen en waarden bepaalde.
Maar
welk gezin, als zij zelf er een ontbeert?
En
zo haalde Fons de Poel op de valreep, maar toch wel erg Zondagavond Laat,
nog een voldoende.
Een
minister van Binnenlandse Zaken zonder relaties.
Die
ontmaskering werkt niet echt erotiserend. Bovendien nodigde ze, ter camouflage
daarvan, Fons ook niet in beeld uit voor een afsluitend kopje koffie
boven…zonder camera.
Zoals
ook Fons de knoert van de programmatische vergissing beging eveneens op camera
na te laten voor de deur van haar woning dit zelf nog even voor te stellen dan
wel te begeren.
Dat
komt ervan als je eigen vrouw de productie doet.
Toch
te weinig verstand van erotiserende zaken.
De Tv-recensent