Dinsdag 9 maart 2010

 

 

TOREN C – HEERLIJK TOPPUNT VAN ABSURDITEIT

 

Soms kunnen de absurditeiten van het dagelijks leven nog worden overtroffen door er de satire op los te laten waardoor het zelfs mogelijk is de gekte van extra onverwachte en hoogkomische dimensies te voorzien.

 

Dat gebeurt dan bijvoorbeeld in een programma dat op maandagavond aan de aandacht van velen zal ontsnappen, genaamd Toren C, en dat is jammer.

 

De makers van Toren C (Ned. 3 – 21.25 uur) schrijven het zelf uitstekend op:

“…slechter kun je de week niet beginnen…”.

En dan bij wijze van uitzondering, kopieer ik hier precies wat de samenstellers van Toren C, ter opwekking om te gaan kijken, aan de buitenwereld erover lieten weten.

 

Ros en Meijer kruipen in de huid van zo'n 40 verschillende karakters die het bedrijvencomplex Toren C bevolken, een kantoorhel van dertien verdiepingen, tot de nok toe gevuld met aan deliria grenzende situaties. Ros en Meijer voeren uiteenlopende markante types op, die door hun werk tot elkaar veroordeeld zijn. Zoals op elke werkvloer leidt dat nogal eens tot spanningen of pijnlijke situaties. Voortdurend leggen Ros en Meijer de vinger op de zere plek. Genadeloos peuteren ze aan etterende wonden. Schaamteloos leggen ze situaties bloot waarin we onszelf of anderen liever niet willen zien. De werkvloer in Toren C wordt wederom geteisterd door menselijk ongemak en gênante gebeurtenissen. Opnieuw wordt de ziel gefileerd, worden alle zenuwen opengelegd en zijn hilarische gevolgen onafwendbaar. Ook nu blijkt weer: de werkelijkheid van Toren C - waar zich naast een kantoor ook een mortuarium bevindt, een kaketoeverblijf en een moleculair driesterrenrestaurant op de dertiende verdieping - is altijd wranger, gênanter en absurder dan fictie. Een greep uit de realiteit van Toren C: een aquarium als leesbril, gelanceerd worden door je eigen string, een aanval door een haai op de zesde verdieping, bezoek van de maffia of intimiteit met bureauaccessoires.

 

Een prachtige raadselachtige te gekke wereld dus, en zo ging het met een reeks aan varianten er gisteravond ook precies aan toe. De VPRO heeft natuurlijk een reputatie op te houden in dit genre, en dat lukt met Toren C geheel.

 

Wie over de juist geaarde stemming beschikt en op kantoren werkt of heeft gewerkt weet hoe de dagelijks babbels en verhoudingen onder elkaar verlopen en dicht tegen het idioot absurde kunnen aanleunen.

 

En in deze productie worden al die onzinnige over-en-weer-mededelingen en verwijten, de geheime gedachtespinsels, de bijbedoelingen en onzakelijke, niet functionele en vooral onmogelijke bezigheden aan het virtuele ontfutseld en zomaar werkelijkheid.

 

Collega’s die elkaar met harde voodoo-praktijken het werken onmogelijk maken en stupide pijnaanvallen veroorzaken als de board of belangrijke zakelijke gasten worden toegesproken. Het immer weerkerende gezeur over de voedselkwaliteit in het bedrijfsrestaurant dat nu visuele inhoud wordt gegeven.

 

Zijn haar borsten echt of niet. In Toren C mag je voelen, niet in de fietsenstalling maar aan het bureau met alle ginnegappende gluurders eromheen.

 

  

 

Maar ook met de flauwe kantoorgrappen uit het Jiskefet-repertoire, zoals de bewakers die uitwisselen:

“…Wat is het schoonste roofdier ter wereld: de hygyena…”.

 

En dan natuurlijk de onderliggende rivaliteit, of haat en nijd die in Toren C zelfs leiden tot schietpartijen met dodelijke afloop omdat de koffiepets op zijn.

 

Of het met een bijl in elkaar rammen van de auto van je collega.

En soms haalt een scène het niveau van de vermaarde sketch uit Monty Python’s Flying Circus, het beroemde Ministry of Silly Walks met John Cleese.

 

Het is allemaal prachtig, verrassend en hoog komisch, ook in technisch opzicht, tot grappige scènes bewerkt.

 

  

 

  

 

De vraag is daarom eigenlijk: moeten we hier spreken van fictie of non fictie.

De reële wens in het saaie kantoorbestaan van alle dag om iets te beleven, te zien en te realiseren staat immers vaak haaks op de werkopdracht.

Wij zien hier wat er diep in de geest plaatsvervangend wordt verlangd.

Het wordt zomaar gerealiseerd in Toren C.

 

Ongehoord indringend amusement van kaliber dat het volledig van de lach moet hebben en ook heeft.

Knap hoor.

 

 

Tv-recensent

 

 


 

 

Geachte tv recensent,
 
Heel goed dat u zoveel lovende woorden heeft voor Toren C.
Ik heb wel eens horen beweren dat vrouwen niet leuk zouden zijn.
Het Toren C-duo  torent echter qua grappigheid ver uit boven heel veel “leuke” televisiemannetjes.
Dit programma is naar mijn bescheiden mening het beste amusementsprogramma van dit moment, dat  minstens het dubbele aantal kijkers verdient.
 
Kick van der Veer

 

 

 

Geachte heer van der Veer,

 

Mag het ook het driedubbele wezen want vanwege de onbekendheid ervan scoort het nu tussen de 220.000 (gisteravond) en 250.000  kijkers en dat kan met een veel indringender promotie door de VPRO gemakkelijk worden opgevoerd.

 

Vriendelijke groet,

 

Tv-recensent

 

 


 

                                                                                                                                                                                     

Zondag 7 maart 2010 / Maandag 8 maart 2010

 

 

DE TROON – TECHNISCH WANPRODUCT

 

Wat mag netmanager Bart Römer toch bewogen hebben om het nieuwe kostuumdrama De Troon te programmeren op zaterdagavond recht tegenover programma’s als de nieuwe Paul de Leeuw, Linda de Mol met Ik hou van Holland en een zootje Michael Jackson-swingers op 6.

 

Dat is, ondanks de reusachtige voorpubliciteit, vragen om voor de zaterdagavond relatief teleurstellende kijkcijfers.

Hoezo relatief eigenlijk: Linda de Mol scoorde een miljoen kijkers meer dan De Troon, en ook X de Leeuw kwam er 200.000 kijkers bovenuit. De positionering van De Troon is dus een miskleun die, en nu komt het: voorzienbaar was.

 

Hoe navrant, want een kolossale laatste kijkoproep bevatte gisteravond om 17.55 uur zelfs een half uur durende making of” . Jammer dat  daarvoor geen Nederlandse woord werd bedacht – weet echt iedereen buiten het vak wat een “making-of” is; mag het ook “achter de schermen” wezen, zodat alle kijkerslagen die bedoeling begrijpen.

 

En het impliciete verband met die twijfelachtige programmering is nu dat honderdduizenden liefhebbers voor wie de nieuwe serie ook is bedoeld er van verstoken blijven. Jammer. Temeer daar er op andere momenten van de week, denk aan de vrijdagavond en zondagavond, zoveel fraaiere plekjes braak liggen.

Trouwens, als we bezien hoe de eerste van de zesdelige dramaserie in technische en artistieke zin gisteravond uitpakte is er nog meer aan de hand.

 

Dat het geluid beneden de maat is, ook hier dus, zijn we in Nederland al gewend, maar dat zeer veel binnenopnamen evenzeer inferieur zijn is echt ongewoon.

Een behoorlijk aantal enigszins wazige beelden dat niet als zodanig is bedoeld of een functionele achtergrond heeft, wordt afgewisseld met klinkklare onscherpe camerashots. Ik doel uiteraard niet op de getrokken shots met wisselende scherptedieptes die fraai kunnen zijn en op een functionele bedoeling duiden, maar het lijkt wel alsof er in kwalitatief opzicht (binnen versus buiten) met volkomen verschillende camera’s of systemen is gewerkt.

 

  

 

Vanaf deze plaats is het niet mogelijk te beoordelen welke de oorzaken ervan zijn, maar dat hoeft ook niet…het was gewoon ruk en daarop behoren de daarvoor verantwoordelijke producent (Lemming Film) en technici te worden aangesproken, of gewoon regisseur Erik de Bruyn.

 

Het feit dat de serie op zoveel wisselende locaties is opgenomen (o.a. in Hongaarse steden als Budapest, Fertöd, Sopron en Fehérvárcsugó), mag daarvoor niet als verontschuldiging gelden.

 

  

 

Maar misschien is nog wel erger dat de kijker bijkans gestoord werd van de “gemonteerde” schakelingen. Het leek erop als of de producent ter wille van de factuur moest bewijzen dat er wel degelijk veel camera’s waren ingezet. Zonder dat er artistieke redenen voor waren voltrokken zich scènes waarin zo vaak nutteloos van camerastandpunt werd gewisseld (achteraf ingemonteerd dus – overbodige tegenshots, luistershots etc. etc.) dat de toeschouwer er bijkans tureluurs van werd.

 

En als er dan ook nog wordt gewerkt met een voice over met de voordracht van een kleuterprogramma, waaraan verder te luide muziek werd toegevoegd, is het maar zeer de vraag hoe deze inhoudelijk sterke serie de eindstreep zonder verdere technische en kunstzinnige ongelukken kan halen.

 

Aan de andere kant. Wie de zaterdagavond met Paul de Leeuw wilde beginnen werd evenzeer getergd.

Bij Paul wist de kijker al na 30 seconden weer hoe laat het was. Want De Leeuw riep ter opening meteen al tegen een muzikant met een berenmuts op:

 

“…Je hebt je vrouw geschoren, zie ik.

Een enorme kale kut heeft ze dan…”.

 

Fijn voor veel kinderen en kleinkinderen die op dat uur nog net mee kunnen kijken. Weg ermee, weer een seizoen zonder Paul de Leeuw.

 

En hoogstwaarschijnlijk geldt dat ook voor de echtgenote van de tubaïst die wie weet mogelijk gehandicapt is, chronisch wordt verpleegd, kerkelijk is of uitgerust met normale fatsoensgevoelens, en die morgen vol gene over straat moet, dus nu zeker niet langer meer in dit VARA-milieu wil verkeren.

 

Het gaat er niet om dat Paul de Leeuw op zijn bekende wijze uiterst grof kan zijn, hij doet maar, doch dat personen, mogelijk kwetsbaar, die er helemaal niets mee van doen hebben voor een miljoenenpubliek ongevraagd in zijn vocabulaire worden betrokken. Zijn idioom stijgt boven de grofheid uit, het is onfatsoenlijk.

 

En dan beland je dus bij “Ik hou van Holland”, van Linda de Mol, ook al omdat onder toets nummer zes een batterij Michael Jackson-kloontjes in wording denkt dat vooral te moeten demonstreren door al hossend zichtbaar onophoudelijk in het eigen kruis te grijpen. Die waren dus in de verkeerde show terecht gekomen en zien we volgende week vermoedelijk terug in de VARA-studio bij Paul de Leeuw.

 

Een behoorlijk chaotische maar vooral tegenvallende zaterdagavond dus waaraan nog veel moet worden bijgeschaafd.

 

Bovendien moesten wij ons helaas opnieuw de vraag stellen, en we zijn, ondanks het bovenstaande, werkelijk niet chagrijnig van aard, waarom in Rondom Tien Cees Grimbergen toch het veld heeft moeten ruimen.

Behalve het feit dat Ghislaine Plag een jonge vrouw is, en mooi is ze ook nog, zagen wij daarmee al enkele malen geen programmatische verdieping of versterking van het al vele jaren zo succesvolle concept.

Sterker nog, de specifieke dramatiek die Grimbergen in bijna elk thema wist te voegen, blijft bij Ghislaine grotendeels achterwege of is gewoon te soft. Niet slecht, maar ook goed genoeg?

 

De Hilversumse managersdictatuur treft en beschadigt niet alleen ons kijkers, maar ook bekwame programmamakers.

 

 

Tv-recensent

 


8-3-10

 

Geachte TV-Recensent,
 
Naar aanleiding van uw recensie over de gebrekkige technische kwaliteiten van de eerste aflevering van De Troon wil ik u ook graag deelgenoot maken van mijn teleurstelling over de gebrekkige dramatische kwaliteit.

 

Daar waar de locaties en acteurs een kwaliteitsdrama mogelijk zouden moeten maken, overheerst mijn inziens gemakzucht. Dat geldt zowel de acteerprestaties als de dramatische opbouw en montage.


Zelfs als geïnteresseerde kijker word ik afgeleid door de hier en daar vlakke acteerprestaties, bijvoorbeeld van Bianca Krijgsman die speelt alsof het scènes uit Plien & Bianca betreft. De verhaallijnen lijken als los zand aan elkaar te hangen, waardoor je van schapenherder Willem I ineens verzeild raakt in een cruciale scene over het ontstaan van onze Grondwet. Wie daar aan tafel zitten (o.a. Thorbecke neem ik aan) wordt niet duidelijk gemaakt. En dat het een handjeklap was over geld lijkt me hoogst onwaarschijnlijk. Het grootste probleem vind ik dat je je hierdoor nauwelijks kunt identificeren met de karakters. Die blijven vlak en soms vooral toneelteksten declamerend.


Ik hoop dat de dramatische opbouw en diepgang zullen toenemen naarmate het verhaal vordert en de acteurs en actrices de kans krijgen om zich in te leven in hun rol. Want anders blijft het de zoveelste poging om hoogwaardig kostuumdrama uit ons omringende landen (met name Groot-Brittannië) te imiteren.
 
Hoogachtend,
 
Walther de Haas
Dalfsen

 

 


8-3-10

 

Hoi Tv-recensent,

Genoten
van je recensie!

Heb ook naar de Troon gekeken, ook omdat Erik de Bruyn vroeger (1991) één van mijn docenten was op de kunstacademie. Was benieuwd wat hij hiervan had gemaakt. Eerst heb ik de 'making of' gezien. Dat was nou een technisch wanproduct!  Maar goed, wel aardig om te zien.

Toen de uitzending. Ik heb UPC hdtv, dus in volle glorie 1080i. Ik heb bovendien 200 Hz dus alles wordt naast scherp, ook soepel. In de 'making of' werd de componiste triomfantelijk opgevoerd en de muziek was dan ook mooi, gewoon wat het zou moeten zijn eigenlijk bij zo'n epos.

Maar na een tijdje zag ik al dat vooral aan die muziek het grootste budget is uitgegeven. Want wat we tekort kwamen was grandeur: Een beeld van Nederland met vele figuranten en grootse shots van steden en platteland. Het zat er niet in. Wat je overhoudt is een serie kleine mise-en-scènes, waarvan soms een soap-achtige sfeer uitging.

 Mijn grootste probleem is dan het gebruik van de handheld camera. Dat de camera erg modieus documentair meeschokt. Dit is de pest voor drama, want elke scene die zo gedraaid is krijgt de aanwezigheid van een cameraploeg met zich mee, en die hadden ze nog niet in de gouden eeuw.

 

Echt killing voor kostuumdrama, want je verwacht ieder moment Pieter Storms.

 

Andere scènes (op het gazon met de vlaamse prins) waren plots met de steadicam: veel beter, de aanwezigheid van de camera was ineens weg, precies wat je wilt om in de sfeer te duiken. Maar het was best een rommeltje met de productie en cameravoering, maar ik heb ook mooie scènes gezien. En HD uitzendingen zijn gewoon schaars en indrukwekkend. De montage was inderdaad wisselvallig en onzeker. De leader vond ik ook wankel, je ziet mensen praten maar je hoort ze niet, alsof je als dove de serie begint. Hier mist toch visie.

Dan de inhoud: Ik heb in die eerste aflevering bijna geen emotionele band kunnen ontwikkelen met welk karakter ook. Het ging in grove flarden zo'n beetje alle kanten op. De voice-over helpt dan wel, maar die was weer niet consistent aanwezig waardoor je af en toe (geheel verbaasd) toch wat info kreeg bijgepraat.

 

Dragan is een soort Joegoslavische huurmoordenaar, en de rest van de cast komt gewoon uit 2010. Ik voel nergens Oranje of iets van oorsprong.

Alleen de vrouw van Oboema (met sigaar) was wel sterk, ook als beeld. Dat is dus waar Erik de Bruyn de mist mee ingaat: hij vertelt dit ook in de making-of. Het moest allemaal wat losser en vlotter, geen ruisende jurken of stijve toestanden. Maar ik denk dat je dát juist als uitgangspunt moet nemen, het oog wil ook wat.

 

Nu vond ik de aankleding van deze eerste aflevering gewoon te mager (lees: goedkoop) om me lekker in te leven in het tijdsbeeld en de karakters. Eigenlijk verlang ik gewoon naar de schilderijen uit het Rijksmuseum als entourage, en daar is veel meer budget voor nodig, een coproductie met de BBC en BRT bijvoorbeeld.

En dat hedendaagse taalgebruik helpt ook al niet.

Als je in 6 afleveringen zo'n grootse geschiedenis moet vertellen dan wordt inleving al heel moeilijk, maar maak het dan op z'n minst indrukwekkend.

Eindeloze two-shot dialoogjes in interieurs vervelen dan alleen maar, en meestal had ik geen idee waar het nou over ging.

Het heeft natuurlijk ook met geld te maken en de invloed van de netmanager. Het schijnt dat er eerst 16 afleveringen waren gepland en nu nog maar 6. Het was en is een moordende klus voor Erik, en ik neem toch mijn petje af.

Hij is nu nog aan het monteren aan aflevering 3, 4 en 5. Maar of ik volgende week nog kijk?


Groeten!

Emile van de Griendt

EQJ-Music & media

 

 

 

Beste Emile,

 

Dank voor je uiterst waardevolle en ook deskundige bijdrage. Om bij je laatste opmerking aan te sluiten: het is te hopen dat er bij de nog te monteren afleveringen 3, 4 en 5 inderdaad rekening wordt gehouden met onze opmerkingen.

Want aan de langdurige two-shot dialogen valt nu nog wat te doen, zeker als de zinloze montageschakelingen van camerastandpuntveranderingen zoveel mogelijk worden vermeden. Voor zover de actrices die niet al snel hebben uitgetrokken om de prinsen en koningen te behagen zijn er misschien nog wat ruisende rokken bij het ruwe materiaal te vinden om ons in de echte couleur locale te brengen.

 

En dankzij jouw mededeling dat er bij de buitenopnames met de steadicam werd gewerkt zie ik nu ook van waaruit dat grote verschil in rust en kwaliteit valt te verklaren vergeleken met de interieuropnames.

 

Het meeschokken met de handheld is inderdaad modieus en komt sinds jaar en dag voort uit het onvermogen van cameralieden bij de popzenders om hun werkgereedschap langer dan vijf seconden stabiel te houden, en niet uit het feit dat met deze vormkeuze dramatische effecten (en in documentaires de informatieve waardes) zouden worden versterkt. Integendeel.

Bovendien, op locatie wordt voor het van de schouder werken vaak gewoon vanuit luiheid gekozen om veelvuldig gesjouw met en het opzetten van  het statief te vermijden. En daar wordt dan de valse redenering onder geschoven van een moderne beeldtoonzetting. Brrrr.

 

Daarbij komt dat uit steeds meer serieuze onderzoeken blijkt dat te snelle beeldwisselingen ook door jongeren ongewenst worden geacht. Hetzelfde geldt voor het te harde geluid waartegen ook de nieuwste generaties, tot en met in de disco’s aan toe, wordt geageerd.

Er heerst dus in die wereld omtrent het begrip “modieus” ook op dat vlak een verkeerde opvatting.

 

Over de invloed van de netmanager heb ook ik mijn twijfels geuit, maar doe dat weer niet m.b.t. je constatering dat dit alles te verklaren valt uit geldgebrek. Dan maar een Hongaars kasteel minder – het zou niemand behoeven op te vallen.

 

Goed dat je met een waarderend woord afsluit voor de regisseur – met jouw verleden en opleiding mag dat ook eigenlijk niet anders, maar het is en blijft toch de eindverantwoordelijke man voor de reeks aan onvolkomenheden die met De Troon tot ons kwam. Ik deel je twijfel om nog eens te kijken, maar laten we het bij aflevering 3 nog eens proberen.

 

Hartelijk dank voor je sterke reactie.

Vriendelijke groet,

 

Tv-recensent

 


 

8-3-10

 

 

Geachte TV-recensent,

Sinds
het kijkcijfers de dienst uitmaken bij de Publieke Omroep worden de zaterdagavond-uitzendingen op Nederland 1, 2 en 3 steeds slechter. Krijg steeds meer het idee dat vakmanschap totaal geen meesterschap meer hoeft te zijn. Laat staan dat je vakmanschap zou kunnen bespeuren. Het is in ieder geval niet de grootste gemene deler op een avond die voorheen als het hoogtepunt werd gezien in het televisiekijken van een hele week.


Paul de Leeuw heb ik jaren terug al afgeschreven om zijn niet aflatende nog platter dan platte seksueel getinte opmerkingen, ook naar kinderen toe, met daaraan gekoppeld een grote minachting voor het vrouwelijk deel van onze bevolking. Echt VARA!?

Dus kijken we naar De Troon. Hoe komt het nou dat ik mij niet kan overgeven aan hetgeen er gepresenteerd wordt? Dat mijn aandacht wordt afgeleid door de gedachte: "Hadden ze dat toen al?

Zeiden ze dat toen ook al zo?". Dat wordt nog versterkt door dat shot van Paleis Noordeinde met hekken ervoor, die zijn pas later in de vorige eeuw aangebracht.

Paleis Noordeinde wordt ook wel "Het Oude Hof" genoemd en was van 1813 tot 1940 de residentie van de regerend vorst.

Koning Willem I kreeg het in 1813 ter beschikking als winterpaleis. Jammer voor de AVRO. Maar misschien een vingerwijzing naar 2013 als jaar voor een troonopvolging.

Aansluitend weer eens Rondom 10 geprobeerd. Maar ook met een nieuwe make-up slaagt mevrouw Plag er niet in het niveau te evenaren van de heer Grimbergen, die met vaste hand de discussie leidde. Ook de NCRV is aan het schuiven.

Dus wordt het overschakelen naar Deadline, een Nederlandse actiethriller. Leuk hoor die opnames in het Haagse Stadhuis. Maar hoe komt het nou dat ik er steeds aan moet denken dat ze die Engelse serie Spooks  proberen na te spelen? Ook VARA!?

Als je iets doet doe het dan goed, zou ik zeggen. Van ellende uiteindelijk naar de recorder gegrepen en een èchte thriller opgezet.

Met vriendelijke groet en met ongeduld uitziend naar uw jubileum recensie,

Henk Boenders,
een
oplettende Haagse burger

 

 

Dag mijnheer Boenders,

 

Aannemende dat u met de jubileumrecensie bedoelt het vijfjarig bestaan van deze site in mei kan ik u verzekeren dat ik dan op het vergleden lustrum zal terugkomen.

 

Verder: inhoudelijk sluit u nagenoeg aan bij de bovenstaande Tv-recensie waarbij het mij opvalt, nu ook u zich in die rij hebt geschaard, dat steeds meer kijkers genoeg krijgen van de continuïteit in de platheden van Paul de Leeuw.

Was dat eerder als tegenwicht op de correctheid van miljoenen oneerlijke fatsoensrakkers nog lang leuk, dan wel te verdragen, misschien zelfs noodzakelijk om daarmee zijn formules een karakteraccent te geven om aan de top te blijven, in toenemende mate haken kijkers er nu op af.

 

Dat doen ze niet omdat ze intussen gevoeliger zieltjes hebben gekregen of dat de grofheden, die ze zelf vaak ook begaan, hun tere inborst ontregelt, maar omdat De Leeuw in toenemende mate diepgaand onfatsoen tot zijn handelsmerk verklaart en daar willen velen van alle soorten pluimage niet bijhoren. En zeker niet als hun kinderen of kleinkinderen naast hen op de bank zitten. Misschien dat De Leeuw dat in zijn huisgezin voor wat jong is toelaatbaar acht, maar dan moet hij dat maar beperken tot optredens tussen zijn privéschuifdeuren.

Het is een paar stappen te ver geworden, dus slinken ook zijn kijkcijfers.

 

Vandaar dat ook ik moest opmerken: weer een seizoen zonder Paul de Leeuw.

De truc is uitgewerkt. Maar ik vrees dat het geen truc is doch een onvermijdbare persoonlijkheidsaandoening.

 

Hartelijke groet,

 

Tv-recensent

 

 


 

8-3-10

 

 

Geachte Tv-Recensent

Heb 'de Troon' ook bekeken want ik ben een liefhebber van kostuumdrama's en lees ook veel over die geschiedenis. Maar wat ongeloofwaardig kwam dit over en weer zo typisch Hollands armoedig opgezet met
ongeloofwaardige dialogen.

Om maar iets te noemen: er werd gezegd dat bij de troonsbestijging van Willem I ons land nog niet een koning gewend was. Maar er werd geen woord gewijd aan de 1e koning van Holland Louis Bonaparte en zijn vrouw koningin Hortense.

 

Ook die scène met de weglopende Bonaparte die Willem I uitnodigde voor een avondje theater.
Bonaparte liep weg als een gillende sopraan.


Nee wat een opluchting is dan de zondagavond op RTL 8 met die boeiende engelse serie 'de Tudors', 2 afleveringen van 1 uur, dus 2 uur genieten. Wat een acteertalenten kent men toch aan de overzijde van de Noordzee.


En dan die schitterende kostuums. Dit verdient echt een prijs als meest boeiende serie. En als toetje kregen we daarna nog een film over koningin Elisabeth. de dochter van Hendrik VIII en Anna Boleyn.

Ik zal het maar niet over De Leeuw hebben.

Angstaanjagend gewoon dat dit maar door kan gaan.

Groeten Bert Groenendijk
Kennemerland

 

 


 

8-3-10

 

 

Geachte TV-Recensent,
 
M.b.t. 'De Troon' wil ik even kwijt dat ik erg heb moeten lachen om het moderne taalgebruik van de koninklijke familie wanneer ze aan het ruziën waren.


Ook grappig het zeer zuinige platbodemschip waarmee de familie van Engeland naar de Lage Landen zeilde, waar men blijkbaar gedurende de hele overtocht verkleumd op het voordek doorbracht.


Een echte giller was de Britse verloofde.
Zeer interessant was vooral de vertoning van een drietal heren die mochten beslissen over de toekomstige staatsvorm en het verdelen van de inkomsten.

Met vriendelijke groet,
Ab
Anders

 

 


 

                                                                                                                                                                                     

Zaterdag 6 maart 2010

 

 

WOEDEND BLIJ ZIJN, DAT KAN OOK NOG

 

 

 

Weer iemand van links die verliest en heel erg blij is. Clairy Polak. Ze verliest haar baan bij NOVA vanwege haar astrale beeldvorming. En dat is haar in een Power-Point-presentatie te verstaan gegeven. “En nu ben ik blij…heel erg blij…en daar snap jij helemaal niets van”, zo sprak ze fel en potig in de richting van Matthijs van Nieuwkerk, die daar inderdaad, zomin als alle mensen die het vak kennen en serieus nemen, en terecht helemaal niets van begreep.

 

Het werd een ongemeen spannend vraaggesprek gisteravond in De Wereld Draait Door. Twee toppers die de kunst verstaan zoiets in een minuut of acht te doen maar waarbij degene die dit bijzondere vak nu gaat verlaten onverklaarbaar en volkomen door de mand viel.

Mevrouw Polak verloochende ongeveer alles waar ze al die jaren in NOVA voor had gestaan.

 

Dat zij, als VARA-employé in een grotendeels VARA-programma had geschitterd, met alleen al daardoor toch een linkse uitstraling, volgens ons is die omroep daar ooit voor opgericht, mocht vooral niet worden verward met kritische journalistiek.

 

Ze was woedend geworden, zei ze letterlijk, en vond het een diskwalificatie voor alles wat ze had gedaan, zo vulde ze aan toen ze hoorde dat de linkse beeldvorming haar het kopje moest kosten.

 

  

 

NOVA wordt namelijk vervangen door een Nieuwsuur van de NPS/NOS, hoe dat zit is moeilijk uit te leggen, maar wel dat het minder linksig zal worden, want daarvoor zijn de NPS en de NOS dan weer niet opgericht.

 

En nu iets geks. Omdat haar collega’s moord en brand hadden geschreeuwd over zoveel onrecht, aldus Matthijs van Nieuwkerk, waarbij wij ons herinneren dat dit voornamelijk hijzelf was in enkele DWDD-afleveringen, werd Clairy nu getroost met het feit dat ze dat Nieuwsuur weliswaar niet mag presenteren maar dat ze ervoor interviews op locatie mag gaan maken.

 

Dus waar ze als geen ander de kunst verstond live 10-minuten-gesprekjes te voeren, gaat ze nu hetzelfde doen, maar niet live doch ver weg van de studio’s. Kennelijk verliest zij in de met staar gevulde ogen van de NOS, dezelfde blijvend, daarmee het linkse imago.

Bovendien gaat ze nu “diep”, in haar nieuwe10-minuten-interviews, zo wist ze stellig; kennelijk heeft ze dat dus al die tijd nagelaten. Wartaal, want als geen ander beschikte deze vakvrouw over de bekwaamheid van het dieper graven in “relatief” korte tijd juist in alle finesses.

 

Gelukkig ging Van Nieuwkerk aan deze nonsens grotendeels voorbij door gewoon vast te stellen dat een Clairy Polak in topvorm vaak adembenemende journalistieke inquisitie kon bedrijven, maar dat het daarmee nu is afgelopen omdat een op band opgenomen vraaggesprek op locatie iets volstrekt anders is.

Volkomen juist. De entourage is niet te vergelijken, de spanning van een live-gebeuren vervalt, gesprekken worden achteraf gemonteerd etc. etc.

 

Clairy wilde er niet van horen en bleef maar woedend vertellen hoe blij ze was en suggereerde dat een televisieprutser als Van Nieuwkerk er helemaal niets van wist.

 

“Ik mag nu gaan doen waar ik het beste in ben”, sputterde ze maar tegen terwijl een aspirant-leerling van een journalistenschool al weet welke enorme verschillen er zijn tussen locatie-interviews en live studio-gesprekken, ook ten aanzien van de inhoud, en dus ook tussen de vaardigheden om die goed te kunnen bedrijven. Er zijn boeken over te schrijven.

 

“Onwillekeurig word je op locatie tijdens de koffie toch een beetje ingepakt”, zo wierp Matthijs uitdagend tegen.

Polak bezwoer echter dat haar nu “…een beetje verdieping voor ogen staat…”.

 

En terwijl wij in haar naamtitel toch duidelijk hadden gelezen dat zij naast journalist ook “presentator” van beroep is, zei ze nu plotseling: “…Ik ben geen presentator, ik ben een interviewer die speelt dat ie presentator is…”.

 

“Spreek alsjeblieft gewoon Nederlands”, zei de man die het beiden deed vervolgens en daarmee ontkoppelde Matthijs op logisch wijze zijn realistische wereld verder van de virtuele- en droomkosmos van mevrouw Polak.

 

Het NOVA-VARA-gezicht was dus kwaad omdat de buitenwereld in haar een VARA-gezicht had herkend. Zelden zoveel naïviteit gezien van een televisiekanjer zoals Clairy Polak toch is.

 

Het was dus een uitmuntend interview van Matthijs van Nieuwkerk, die, met dit als voorbeeld, een van de belangrijkste kandidaten voor dat Nieuwsuur had kunnen zijn, ware het niet dat ook hem die linkse beeldvorming behoorlijk in de weg is gaan zitten, terwijl wij hem anderszins eerder als middendraads ervaren.

 

Gelukkig maar voor De Wereld Draait Door, en voor ons dus.

 

 

Tv-recensent