Frits
Bom
Donderdag 3 juni
2010
GROTE VAKANTIE
Voor bovengetekende is vandaag
de grote vakantie begonnen.
Wat
vroeger dan gebruikelijk, maar daar staat tegenover dat deze ook wat langer dan
gebruikelijk zal duren; twee maanden.
Dit betekent
dat er in principe geen, dan wel bij uitzondering, tv-recensies worden
geplaatst.
Of dat dient te worden betreurd is zeer de vraag want uit alle
vooraankondigingen blijkt al dat de zomer voor een groot deel zal bestaan uit
herhalingen, meer van hetzelfde van het mindere, en dat sommige programmamakers traditioneel
zomervakanties erop na houden oplopend tot ruim vijf maanden.
Het viel voor
hen ook niet mee een vier- of vijfdaagse werkweek te vullen. Wat voor kijkers
heel gangbaar is, werken en stevig de schouders eronder, wordt er in de
creatieve sector vaak als uitermate belastend, zwaar of onredelijk ervaren.
Vandaar die langdurige afwezigheid van velen.
Een karakteristiek misverstand in die kring is dat men het werken
er als veel zwaardere bezigheid inschat dan hetgeen
daarbuiten wordt verricht.
Een treurig abuis.
Voor de kijkers (en recensenten) een fraai en nuttig moment
trouwens om ook eens andere bezigheden, avondvullingen of zenders te
onderzoeken.
Ik verwacht u graag terug op deze plaats als de viering achter de
rug is en hervat dan met plezier het beschrijvend begeleiden van wat er in
omroepland wel en niet wordt gepresteerd.
Ook al omdat deze tweemaandelijkse periode deels zal worden gevuld
met media-werkzaamheden en het, in de ogen van velen
noodzakelijke, volgen van een nascholingscursus.
Tot augustus.
Tv-recensent
Dinsdag 1 juni
2010
HET RANDGEBEUREN
Heur haar ligt scheppend gedrapeerd over haar schouders en voorflank. De man midden in beeld doet er niet meer toe. Die uitsnede wordt aangehouden. Als hij wat zegt…een uitzending lang. Wie luistert dan nog naar voetbal. Hij prietpraat maar raak. En dat is er nu zo aantrekkelijk aan Voetbal International.
Ook gisteravond weer. Het gaat
er altijd om het randgebeuren. Misschien hoef je niet eens op rood te vallen.
Ik doe dat wel dus had er
dubbel last van. Of voordeel bij. Je kijkt hem dan niet meer aan. Je blik dwaalt
eeuwig naar die beeldhoek, waar ze zit.
Gelukkig was ze niet almaar
vrolijk. Dat was goed. Nu konden gedachten fantaseren. En dan te weten, om al
wat politiek was te ontlopen had ik hier ingeschakeld.
De vraag is nu, mag ik spreken
van een briljant samenspel tussen regisseur en cameraman, was het de bedoeling
bij hen of louter toeval.
Natuurlijk is het opzet. Ik
vermoed dat met de opnameleider en productiemedewerker tevoren is overlegd waar
ze moest gaan zitten. Precies op die ene stoel. Zodat ze aangeschoten kon
worden nauwkeurig zonder grensvervaging langs diens rechterschouder die niet
voor de esthetiek was binnengebracht. Misschien wist hij het niet eens. Omdat
hij meer verstand van voetbal heeft.
De regie moet een uur lang
hebben geloeid: “vasthouden dat shot”. Maar
leer mij een cameraman kennen. Daartoe heeft hij geen aanwijzing nodig. Nog meer variatie in scherpte-diepte-wisselingen had gekund. Volgende keer maar.
Beloofd?
Haar rood werd goud. De lokken
groeiden. Zou er een kijker zijn geweest die op hem lette? Onbestaanbaar, want de wetmatigheid staat daar haaks op.
Niet voor niets bestaan tijdens sportwedstrijden de tussenshots altijd uit
erotiserende plaatjes. Ook al zijn het de hagelwitte tanden van twee meiden
tussen honderdduizend toeschouwers, de camera weet ze te vinden en te vangen.
Nu was het rood. En ik hou van rood.
Wie was ze? Heeft ze een naam?
Werkt ze daar? Als hij een hemd optilt weten we niet waarom. Ook niet wat er op
staat. We zien haar voor het eerst lachen. Nu is ze alleen. Kon dat niet zo
blijven?
Zo werkt televisie. De
afleiding is de aanleiding. Het randgebeuren hoofdzaak. Goede regisseurs weten
dat. Zichtbaar hebben ze daar de top in huis, bij Voetbal International.
Een uur lang blijven kijken
zonder er iets van op te steken.
Nou ja, niets? Maar dat komt
omdat ik van rood houd.
Tv-recensent
Maandag 31 mei
2010
KUKELKOORTS
Wat
een magere nieuwsoogst eigenlijk. Een lange zondag werd de buis bevlekt met een
opvatting van Job Cohen die hij plaatste in het
programma Buitenhof. “…De PVV schuurt aan tegen de rechtsstaat…”,
zo had hij bedacht, en “…daarom moet de
VVD niet met die partij samenwerken…”.
Nu mag Job Cohen vinden en aanmanen wat
hij nodig vindt, maar daarom hoeft dat nog niet tientallen malen door zich
serieus noemende journalisten te worden uitgezonden.
En het ging maar door, want de nietszeggendheid van dit gekukel werd vervolgens voorgelegd aan alle opponenten die
er eventueel schande van zouden kunnen spreken, waarna er weer scheve peilingen
worden gehouden om niet kloppende verschuivingen aan ons te boodschappen.
In werkelijk alle radionieuwsuitzendingen werd in de loop van de
dag het bericht herhaald alsof er een staatsgreep was gepleegd, en toen volgden
de tv-journaals nog met een nadrukkelijke lading op de door Cohen uitgesproken
doch gespeelde angsten dat ook de VVD aan “…het
schuren…” was geslagen: “…de PVV
schuurt tegen de rechtsstaat aan, dus de VVD ook…”.
De journalistiek is dezer dagen niet meer geïnteresseerd in
afwegingen van wat nieuws is en wat niet. Elk irrelevant gekukel
van welke politicus dan ook haalt het scherm.
En juist daarom valt het die politici niet echt kwalijk te nemen
het geraaskal tot norm te verheffen. Het zijn de media die de nonsens gulzig
opzuigen vervolgens uitkotsen en de politici tot meer braaksel brengen.
Alle grenzen van journalistieke relevantie en maatschappelijk
belang worden in de verkiezingstijd van nu verwaarloosd, en in deze verse week
moet het ergste nog komen.
Er is echter één aardige bijkomstigheid. Elke buispresentator mag
nu even de illusie koesteren dat hij staandend en
zittend in beeld naast de hoogsten in rang met zijn
bijdrage maatschappelijk aanzien geniet.
Want, om zo dicht bij het vuur te mogen opereren is hem de rest
van de jaren niet gegeven, en velen zelfs niet in hun gehele carrière.
Elke politicus wil thans zomaar bij hem aanschuiven alsof er
altijd al vriendschappelijke betrekkingen waren.
Hoe zou dat toch komen?
Echter, na volgende week krijgen de dromers nog slechts “geen commentaar” te horen, alsof
diezelfde politicus de betrokkene niet kent en nooit eerder heeft ontmoet.
Het aanschuren en kukelen heeft dan opgehouden.
Aan ons thuis: geniet van deze troost. De kukel wordt weer minkukel.
Het journaille zal zich weer stuklopen op persvoorlichters en
langdurige interviewaanvragen en pas dan tot de ontdekking komen hoezeer het
werd gebruikt en misbruikt omdat hij dan bij vrijwel niemand meer mag
aanschuren. Terug op aarde, in de werkelijkheid van alle dag.
En ondergetekende herhaalt zijn voorspelling van twee maanden
terug op deze plaats gedaan: “Balkenende wordt minister van Buitenlandse Zaken”, in
welk kabinet dan ook waar het CDA deel van uitmaakt..
Dit om aan te tonen dat inzicht ook zonder bezit van een pasje
voor zowel het Buiten- als Binnenhof mogelijk is.
Hoe ondergetekende dat weet? Dat zal dan worden uitgelegd.
Het is in elk geval geen
kwestie van aanschuren.
Tv-recensent
Geachte TV-recensent,
Schurend omkukelen.
Inderdaad, het Nederlandse televisie journaille (met de nadruk op visie)
ontbreekt het volkomen aan professionaliteit. Van een journalist moge men toch
verwachten dat ie geen doorgeefluik is of zich leent
voor het uitdragen van een boodschap. Daarvoor zijn mensen zoals
bijvoorbeeld Jan Smeets, de organisator van Pinkpop en lijstduwer
van de PvdA.
Onze tv-journalisten willen zo graag de lijsttrekkers de maat nemen als deze
niet overeenstemt met hun politieke voorkeur. Op die andere momenten zijn ze
quasi hard aan het interviewen. Voer gewoon je professie
uit en vraag door, stel die vragen die de kijker thuis graag beantwoord zien.
Natuurlijk mogen ze de
mensen benaderen vanuit de doelstelling van de omroep waar ze
zijn ingehuurd, daar zijn we op voorbereid. Maar met preken voor eigen parochie
win je geen zieltjes van buitenstaanders.
Rosenmöller is ingehuurd door de IKON. De IKON staat
voor een bepaalde levenshouding. Voor zover ik tot nu begrepen heb is dat een
levenshouding van gelijk hebben. In ieder geval zegt de geïnterviewde volgens Rosenmöller dingen die niet waar zijn. Roemer (SP) is nog
zo netjes om te zeggen dat het volgens
HEM wel waar is. De samenhang van die
twee woorden kent Rosenmöller niet want hij werkt en
werkte namelijk in de nabijheid van mensen die uitverkoren zijn door een opperwezen en die hebben altijd gelijk.
Oh ja, en als het
definitieve (verkiezings)programma niet bevalt dan
citeert Rosenmöller uit een ontwerpprogramma en wordt
bijna boos als de ander zegt dat dat niet meer aan de
orde is.
Deze man is allang
omgekukeld.
Ook van Ingen laat in Buitenhof een flinke steek
vallen. Als Cohen (of wie dan ook) de woorden 'aanschuren tegen' in de mond
neemt dan verwacht ik van de crème de la crème van interviewend Nederland
(zoals ze zichzelf zien) dat ze meteen weten dat die woorden niet passen in de
gebruikte context.
Cohen had en heeft het over 'aanschuren tegen de rechtsstaat'. Volgens Van
Dalen (gezaghebbend woordenboek) betekent aanschuren tegen:
a) schurende beweging maken tegen ...;
b) aansluiting, steun zoeken bij ..., zich associëren
met ...;
c) enige gelijkenis vertonen met ...;
Kom op van Ingen, hoe zit het nu? Cohen kan eigenlijk
best samen met Wilders door één deur!? Van Ingen is dus ook omgekukeld.
En dan die opiniepeilingen. Haal hetzelfde grapje eens uit met de
aandelen op de beurs. Wedden dat je voor manipulatie van de beurskoersen in de
kraag wordt gevat. Bij Harry Mens weten ze er alles van.
Veel sterkte gewenst in de komende week door
Henk Boenders,
een oplettende Haagse burger.
Dag mijnheer Boenders,
En dan hebben wij het zelfs niet eens gehad over het begrip
“aanschurken”, een gangbare aanduiding waarmee iemand wil zeggen “erbij horen”,
“zich er tegenaan wrijven”, precies het tegenovergestelde dus wat Cohen heeft
willen zeggen maar waardoor hij in zijn taalgebruik en gespeelde
verontwaardiging waarschijnlijk zichzelf heeft misleid.
Zou dat komen omdat uit samenvoeging van de tweede en derde
lettergreep van dat woord het begrip “schurken” ontstaat? Tja, en dan weet
niemand meer wie er nou weer door Cohen wordt bedoeld, de PVV, de VVD of
misschien wel de PvdA.
Hartelijke groet,
Tv-recensent
Zaterdag 29 mei
2010
VERPISSEN
Het IKON zendt uit.
Groen Links interviewt de SP. Het moet toch niet gekker worden. De totale
kolder lijkt te zijn uitgebroken. Netwerk
berekent een afschuwelijke VVD-oplossing voor een
zielig bijstandsgezin. RTL 4 wil dat even later wel corrigeren, maar
gedeeltelijk ook het NOS-journaal.
De
VVD laat zien dat het wel meevalt, en dat een gezin met een gehandicapte er
juist op vooruit gaat. Pauw van Witteman schuift aan bij RTL 4 omdat hij geen
zendtijd heeft bij de VARA. Halsema rept van een knietje dat ze even later
bijstelt tot iets virtueels (hoe kan dat eigenlijk) en Balkenende
marcheert door al het gewoel heen alsof er acht jaar lang door hem wonderen
zijn verricht die nu dienen te worden beloond met kiezersaanhang.
Maar
vooral zijn het de omroepmannetjes en -vrouwtjes zelf die zich tot mannetje en
vrouwtje maken met hun tomeloze drift te duiden dat zijzelf in het universum
een stapje hoger staan. Niets is geloofwaardig meer en al helemaal niet de
peilingen die vanuit alle richtingen op de tv-kijkers worden losgelaten en
elkaar essentieel tegenspreken en altijd weer vervuld zijn van een gebrek aan
informatie over de onderzoeksmethodes en doelstellingen.
Er
dient in ons land een verbod te komen op het houden en publiceren van
opinieonderzoeken twee weken voorafgaand aan verkiezingen. Zoiets zal wel
strijdig zijn met iets uit de grondwet of het recht op het verstrekken of
ontvangen van informatie, maar dit bewijsbare valse net waarin de jokkebrokken met honderden tegelijk zijn verstrikt is er een
keiharde legitimatie voor.
Netwerk geeft een negatief stemadvies richting de VVD; de KRO stuurt
honderdduizenden brieven naar de eigen leden met een omroep om niet op Groen
Links te stemmen of de PVV, waarvan alleen al de portokosten enkele tonnen
bedragen; het medium televisie maakt zich dezer dagen dienstbaar aan de leugen,
en we moeten het ergste nog krijgen in de komende anderhalve week.
Het
is zelfs al zover misgegroeid dat een omroep, de EO,
het programma Netwerk, excuses opeist
van een lijsttrekker als deze meent dat de omroep haar werk niet goed doet.
Volkomen
absurd, want die excuses blijven natuurlijk uit. Er had natuurlijk met een open
vizier een aantrekkelijk discussie moeten plaatsvinden, maar Netwerk schreeuwt nog harder dan alle
lijsttrekkers bijelkaar.
Zelfs een ondemocratisch
niet uit leden gevormd mini-omroepje als het IKON heeft zo de eigen technieken van
demagogie. Zo stelt ze de Groen Linkser Paul Rosenmöller
op om niet alleen elke week de wereld te verklaren, maar nu ook als
ex-politicus om lijsttrekkers de maat te nemen. Dat je dit natuurlijk nooit een
ex-lijsttrekker moet laten doen is een inzicht dat te onderbouwen valt maar
waarvan een begin zelfs nog niet is doorgebroken bij het IKON.
Wij
hebben een dergelijke productie bekeken, gisteravond (Ned. 2 -18.50 uur). Om er geschoren te worden was aangetreden de nieuwe lijsttrekker van de
SP, Emile Roemer, die hiermee helaas voor hem zelf in een verpiswedstrijd
werd gedwongen.
Maar
om goed te kunnen verpissen moet je naast elkaar gaan staan en niet tegenover
elkaar zitten; immers, dan bevuil je elkaar slechts. En voor die setting had Rosenmöller nu gekozen. Smerig.
Dat
komt zo: gelet op de achtergrond en vooral de driften van Rosenmöller
gaat het natuurlijk niet om het verstrekken van informatie maar om Rosenmöller zelf.
Het leek wel of de
ex-aanvoerder van Groen Links, uitgesteld zelf nog moet worden gekozen. Op zeer
hoge toon bond hij op werkelijk alle punten de strijd aan met zijn studiogast,
en deed dat vooral op klassieke theoretische thema’s als daar zijn de
verschillen tussen kapitalisme en socialisme, en de honderden daaraan afgeleide
politieke stromingen in de wereld, en door elke zotte inval aangestuurd
schreeuwde Rosenmöller zijn opponent toe alsof het de
hoogtijdagen waren van de Franse Revolutie.
En dat werkte natuurlijk in
alle opzichten contraproductief. De Emile Roemer (47) die pas sinds
Het
was een van de vele programma’s die aan een democratische verkiezingsstrijd in
ons land een slechte bijdrage leveren. Een interviewer die alle kenmerken van
onafhankelijkheid en objectiviteit van zich afschudt omdat hij kennelijk bij
zichzelf nogal in de schuld staat en dat nu tracht af te wentelen op
lijsttrekkers die bij hem dienen langs te komen omdat er gedurende deze periode
omroepmacht aan hem kleeft.
“…Nu zal ik ze eens leren…”, moet hij continu en
misschien wraakzuchtig denken.
Dat
moet hij weten, maar waarom moeten wij daar getuige van zijn.
Er
zijn er velen op dit moment die hiermee behept zijn, de een in wat prominentere
vorm dan de ander; wat te denken van Jeroen Pauw die uit onvrede met de VARA-programmering gisteravond de tafel van RTL uitkoos om
zijn standpunten te venten. Pauw weer in dienst van de commercie, de politieke
ditmaal.
Maar
straks is het weer Frits Wester die bij Pauw & Witteman aan tafel zit omdat
een dergelijk discussieprogramma er in eigen huis buiten verkiezingstijd ontbreekt. Eén grote
pot nat, geen onderscheid meer tussen commercie en de publieke omroepen; er is
nog slechts ruimte voor de privé-voorkeuren van
individuele programmamakers. En denken ze nu echt dat wij maar doen alsof we
dat niet zien?
Het
zal de komende 1,5 week alleen maar erger worden. En dat alles is te verklaren
vanuit de vrijheid die opinieonderzoekers in ons land hebben om met
ondeugdelijke onderzoeksmodellen eigen cijfers op te lepelen, die, en daar gaat
het om, het is vele malen op wetenschappelijk niveau bewezen, een zeer grote
sturende uitwerkingskracht hebben op kiezers.
Een
grondgegeven is namelijk dat kiezers graag kiezen voor winnaars. Dus degene die
het hardst schreeuwt de winnaar te hebben gevonden krijgt het grootste gevolg.
Weg
met die peilingen. Als het kan nu nog. De televisie in ons land is er niet voor
een ondemocratisch systeem te ondersteunen en te bevoordelen; althans, moet er
niet voor zijn.
Tv-recensent
Vrijdag 28 mei
2010
SONGFESTIVAL
Hier moet
eigenlijk niemand meer over willen schrijven
Tv-recensent
(reactie n.a.v.
Tv-recensie woensdag 19 mei -
week 20)
Geachte
Tv-recensent,
Met veel plezier lees ik met regelmaat uw commentaar op de Nederlandse
televisie-uitzendingen. Er is reden voor veel treurnis en men bespeurt
maar weinig talent en durf in de gekende grachtengordel. (Uitzendingen
van buiten Noord-Holland zijn zeer zeldzaam. Nimmer zelden ik een uitzending
uit Gelderland, Utrecht of de thuisbasis van 25 % van alle Nederlanders;
Zuid-Holland ('Den Haag Vandaag' telt m.i. niet mee).) Uw scherpe
observaties snijden meestal hout, en zijn bovendien vermakelijk om te lezen.
In het algemeen ben ik vol lof over uw commentaren.
Uw recensie 'Holland spreekt
een woordje mee', van 19 mei jl., viel echter minder goed bij mij. De
teneur was dat er volgens u een vals beeld van Nederland op de wereldtentoonstelling
wordt geschetst en dat teveel notabelen een snoepreisje naar Sjanghai maakten
ter gelegenheid van de opening van de tentoonstelling. Dat
organisatorisch bij de opening nog niet alle puntjes op de i waren gezet, vond
u verwijtbaar. Hierop wil ik toch de kanttekening maken dat het massaal
uitvallen van vliegtuigverbindingen, tengevolge van IJslandse aswolken, hier een onvoorziene rol heeft gespeeld.
Bovendien kennen eenmalige tentoonstellingen per definitie geen vliegende
start. Men moet altijd een beetje zoeken naar de juiste modus, en dat
kost tijd. Een vliegende vaart en soepele gang van zaken op een
openingsmoment zijn menselijkerwijs uitgesloten. Dus waarom geen begrip
voor een opgewekt, doch enigszins stroef, begin ?
Uit uw tekst maak ik op dat er
een hele stoet hoogwaardigheidsbekleders acte de presente gaven. Daar
wijst u terecht op. Dat had wellicht ook wel iets minder gekund.
Echter, u noemt ook de burgemeester van Rotterdam in het rijtje. Deze had
echter een hele eigen rol ter plaatse, en het verbaast mij dat dit u kennelijk
volkomen is ontgaan:
1/ Sjanghai en Rotterdam hebben een vrij intensieve stedenband. Zoals bekend
beschikt China over zeer grote productiecentra en vervoert men de
exportproducten in enorme volumes voornamelijk per schip naar de westerse
wereld. Vrijwel alle Chinese goederen die bestemd zijn voor Europese
afnemers, worden in de Rotterdamse haven ontvangen en vandaar doorvervoerd naar
hun eindbestemmingen. Het spreekt voor zich dat de havenbedrijven van
beiden steden nauwe contacten onderhouden. Bij een mondiaal festijn in
Rotterdam zou ik mij kunnen voorstellen dat de burgemeester zijn collega uit
Sjanghai zou uitnodigen, dus waarom ook niet andersom ?
2/ Rotterdam heeft een geheel eigen presentatie op de wereldtentoonstelling;
het 'Rotterdam Water City'. Het centrale thema van deze editie is 'Better City, Better Life'. In dit
kader zijn een beperkt aantal steden in de gelegenheid gesteld zichzelf als
voorbeeld te presenteren voor positieve ontwikkeling van stedelijke gebieden.
Ik ben er trots op dat mijn geboortestad één van die steden mag zijn.
Het lijkt mij niet meer dan logisch dat de burgemeester van Rotterdam
aanwezig is bij de opening van de expositie over zijn stad. Is het niet
juist een primaire taak van een burgemeester zijn stad als het ware persoonlijk
te vertegenwoordigen elders ?
3/ Ja, ook burgemeester Ahmed Aboutaleb combineert op
traditionele wijze de vaderlandse dominee/imam en koopman. Naast het
uitdragen van de Nederlandse culturele identiteit, de olijke huisjes, wordt ook
de economische rol van ons land met kracht uitgedragen. Ja, ook de
koopman steekt ferm de vlag uit. En terecht ! Op dit moment
genereert de Rotterdamse haven 10 % van het bruto nationaal product. Het
is dus van levensbelang voor heel Nederland dat Rotterdam zich internationaal
profileert. Dus dat de burgemeester, en eventueel ook de Havenwethouder,
de directeur van het Gemeentelijk Havenbedrijf zich met hun partners lijfelijk
tonen, lijkt mij geen hekel punt.
Uit uw recensie blijkt dat u
niet vertrouwd bent met het fenomeen wereldtentoonstelling. De
organiserende landen gebruiken dit instituut vaak voor een krachtige
revitalisering van een bepaalde stadsregio. De Expo vereist een flink
aantal infrastructurele voorzieningen die uiteraard blijvend zijn. De
wereldtentoonstelling geeft keer op keer een grote positieve impuls aan het
zelfbeeld van de bewoners van de organiserende stad. Maar wat de
wereldtentoonstelling vooral doet is al haar bezoekers bewust maken van het
feit dat zij deel uitmaken van een wereldgemeenschap. Dit bevordert de
omgang met anderen op alle denkbare niveaus.
Omdat landen naar eigen inzicht
zichzelf tonen, ontstaat een vrolijke en bonte verzameling presentaties.
Het ene land mikt op de culturele identiteit en zet haar kunstenaars aan
het werk, een ander land exposeert haar opvallendste exportproducten
(draaibanken !) of ziet de wereldtentoonstelling slechts als platform voor het
bevorderen van het toerisme. Ieder vogeltje ...
Ik schrijf u uiteraard op
persoonlijke titel. Zoals u merkt ben ik enthousiast over het fenomeen
'wereldtentoonstelling' en neem ik aanstoot aan een smalende typering van dit
instituut. In augustus hoop ik deze Expo zelf te bezoeken. Naar ik
vernam hebben de Verenigde Staten, na afwezigheid (...) in Hannover en Nagano op het allerlaatste moment, kort na de inauguratie
van president Obama, besloten zich in Sjanghai te
presenteren. Dàt is nieuws.
Verder
vraag ik mij af hoe het mogelijk is dat ons land enerzijds iedere keer opnieuw
een grote inspanning pleegt om zich op de tentoonstellingen te presenteren maar
anderzijds het nooit heeft aangedurft om zèlf eens een wereldtentoonstelling te organiseren.
(Niet minder dan achtmaal werd de tentoonstelling in Parijs gehouden
(1855, 1867, 1878, 1889, 1900, 1925, 1931 en 1937) en negenmaal in België (1885
Antwerpen, 1897 Brussel, 1905 Luik, 1910 Brussel, 1913 Gent, 1930 Antwerpen en
Luik, 1935 Brussel en 1958 Brussel.) De enige tentoonstelling die een
beetje in de buurt komt is de Floriade van
Naar ik hoop geeft al het bovenstaande aanleiding tot een oprechte rectificatie
van uw zijde ...
Met vriendelijke groet,
Henk van der Most
Den Haag
Geachte heer Van der Most,
U maakt een klassieke fout. Laten wij het een misverstand noemen. Als
Tv-recensent schreef ik niet over wereldtentoonstellingen maar over een
tv-programma dat een wereldtentoonstelling als onderwerp had gekozen. U las een
column over een item uit het NOS-journaal met als
onderwerp de opening van een Nederlands paviljoen in Shanghai.
Een schrijfsel over de bespottelijkheden die in dat tv-onderwerp waren te zien.
Als u mij erop wilt betrappen
dat het mij volkomen is ontgaan dat de Rotterdamse burgemeester die dag een
hele eigen rol had in China dan hebt u gelijk want dat is iedereen ontgaan. U
geeft daarmee precies aan wat ik met “klassieke fout” bedoel. In dat
tv-onderwerp kwamen in het geheel geen burgemeesters voor die iets, iets
anders, of iets eigens deden in Shanghai. U mistte
dat ook, maar verwijt dat vervolgens de recensent in plaats van de
programmamaker. Uw mail is dus verkeerd geadresseerd.
Dat zelfde geldt tegelijk voor
alle overige punten uit uw bericht – geen van die zaken die u benoemt werd door
het NOS-journaal aangestipt.
Dus geen oprechte
rectificatie, zelfs geen onoprechte, er valt helemaal niets te corrigeren.
Feit is juist dat het de NOS
is die helemaal voorbij is gegaan aan de aandachtspunten waarom u vraagt.
Het is dus veel zinvoller uw
opvattingen aan die redactie daar te laten weten; waarmee u zich dan impliciet
aansluit bij de kritische toonzetting van de recensie.
Ben benieuwd naar dat antwoord.
Hartelijke groet,
Tv-recensent
Donderdag 27 mei
2010
MOORDEN MAG
“Wij moeten dus de keuze van de Surinamers respecteren”, volgens Maxime Verhagen (CDA). Welnu, dat doen wij dus als gewone
wereldburger al niet, laat staan als televisiekijker. De Surinamers
in Suriname vormen met elkaar een bananenrepubliek die verachtelijk
toonaangevend is voor heel Zuid-Amerika.
Het volk kiest een
massamoordenaar tot mogelijk het hoogste ambt.
Een
via een militaire coupe aan de macht gekomen dictator die in die periode
politieke tegenstanders zonder vorm van proces liet afslachten, er zelf aan
meedeed, vervolgens een heel land in beweging bracht om een proces tegen hem te
traineren, waarin het volk al tientallen jaren moeiteloos meegaat, en die in
ons land is veroordeeld tot langdurige opsluiting wegens drugshandel waarvoor
hij nooit een dag in de cel doorbracht.
Wij
hebben hem de advocaat geleverd die nu in tal van gossipuitzendingen over zijn
schandelijke beroepsopvatting mag verhalen, en die woorden als infaam en abject
durft te gebruiken als er tegen hem ooit eens iets kritisch wordt gezegd.
Zijn misdadige vriend viert
overzee feest, tezamen met diens criminele en deels naïeve aanhang, men noemt
dat een Mega Combinatie, en het
oerdomme volk steunt en bekostigt deze wanstaltige voorstelling omdat de kans
niet valt uit te sluiten dat het moordende beest binnenkort President zal
worden van dit afschuwelijke land met overwegend bewoners zonder normbesef: “…ach het is al zo lang geleden…”.
Terwijl
in ons land het verkiezingscircus avond aan avond wordt opgevoerd als hoogste
democratische goed, is dat voor een leger aan verantwoordelijken die Suriname
achterlieten zoals zij dat deden een prachtige legitimatie er daarover het
zwijgen toe te doen.
Alleen Verhagen hoorden we
dus zeggen wat wij hier noteerden; een verzoek aan ons om respect te hebben
voor de democratie aldaar. Welnu, geen greintje…op deze plaats althans.
Wij
krijgen zo langzamerhand zat van democratische processen als er ongestraft
moordenaars mee aan de macht kunnen komen.
Er
had een grote internationale klopjacht op de misdadiger moeten plaatsvinden, al
tientallen jarenlang, maar men heeft kennelijk vrede gesloten met
moordaanslagen en andere zware vormen van criminaliteit waar velen van ons, om
te beginnen met de honderdduizenden Surinamers in ons
land, destijds vlakbij waren…in elk geval er vanaf wisten. En nog!
Het is goed dat het RTL-nieuws en het NOS-journaal er
niet helemaal aan voorbijgaan dezer dagen, en het lijkt ondergetekende uiterst
gecompliceerd en zeker niet zonder risico om er zoals Nina Jurna
voor RTL (links) en Hennah Draaibaar
voor de NOS (rechts) geheel geïntegreerd verslag
te doen.
Die
meiden mogen wel op hun woorden passen. Het is in dubbel opzicht te hopen dat
ze dat doen. Onder hun eigen volk.
Immers,
van wat de schurk in een geslaagde vlucht naar voren allemaal al kan en mag ondernemen
van zijn volk is heel ernstig, en die meute valt dus daarom ook veel aan te
rekenen. Maar wie is er als tv-verslaggever in Zuid-Amerika in staat dat te
analyseren en daarover kritisch te berichten. Wij moeten dus daarom goed
luisteren naar Jurna en naar Hennah,
soms liggen de accenten verstopt.
Graag
voeren wij hier Ratko Mladiz
op als de grootste schande van het falen van internationale opsporingsacties,
maar het kan nog veel erger, de ontbrekende jacht op Desi Bouterse. De slachter
van Surinamibo loopt vrij rond, spreekt openlijk op
pleinen, wordt toegejuicht, behaalt bijna een absolute meerderheid, en
tienduizenden van zijn verwanten houden hier hun kop of praten zijn misdaden
juist goed. “…Ach, het is zo lang
geleden…”.
Moorden mag in die cultuur,
als je er maar een politieke draai aangeeft. Als je maar niet de vergissing
begaat de actieve politiek te verlaten.
Nestel
je in dat klimaat van huichelarij en macht en het volk is bereid te vergeven en
te vergeten. Hoever is eigenlijk de afstand tot hier.
We
hoorden het de econoom Winston Ramataursingh
uitleggen.
“Geef ze het voordeel van de
twijfel”.
Natuurlijk niet domkop: geen seconde.
Desi
Bouterse for President.
Je
schaamt je er bijna voor dat wij hier zoveel Surinaamse Nederlanders over de
vloer hebben.
Maar
velen daarvan, te weinig helaas, doen dat zelf al.
Tv-recensent