Dinsdag 9 maart 2010
TOREN C
– HEERLIJK TOPPUNT VAN ABSURDITEIT
Soms kunnen de absurditeiten van het dagelijks leven nog worden overtroffen door er de satire op
los te laten waardoor het zelfs mogelijk is de gekte van extra onverwachte en
hoogkomische dimensies te voorzien.
Dat
gebeurt dan bijvoorbeeld in een programma dat op maandagavond aan de aandacht
van velen zal ontsnappen, genaamd Toren C,
en dat is jammer.
De
makers van Toren C (Ned. 3 – 21.25 uur) schrijven het zelf uitstekend op:
“…slechter
kun je de week niet beginnen…”.
En dan
bij wijze van uitzondering, kopieer ik hier precies wat de samenstellers van
Toren C, ter opwekking om te gaan kijken, aan de buitenwereld erover lieten
weten.
Ros en Meijer kruipen in de huid van zo'n 40 verschillende karakters die
het bedrijvencomplex Toren C bevolken, een kantoorhel van dertien verdiepingen,
tot de nok toe gevuld met aan deliria grenzende
situaties. Ros en Meijer voeren uiteenlopende markante
types op, die door hun werk tot elkaar veroordeeld zijn. Zoals op elke
werkvloer leidt dat nogal eens tot spanningen of pijnlijke situaties.
Voortdurend leggen Ros en Meijer de vinger op de zere
plek. Genadeloos peuteren ze aan etterende wonden. Schaamteloos leggen ze
situaties bloot waarin we onszelf of anderen liever niet willen zien. De
werkvloer in Toren C wordt wederom geteisterd door menselijk ongemak en gênante
gebeurtenissen. Opnieuw wordt de ziel gefileerd, worden alle zenuwen opengelegd
en zijn hilarische gevolgen onafwendbaar. Ook nu blijkt weer: de werkelijkheid
van Toren C - waar zich naast een kantoor ook een mortuarium bevindt, een
kaketoeverblijf en een moleculair driesterrenrestaurant op de dertiende
verdieping - is altijd wranger, gênanter en absurder
dan fictie. Een greep uit de realiteit van Toren C: een aquarium als leesbril,
gelanceerd worden door je eigen string, een aanval
door een haai op de zesde verdieping, bezoek van de maffia of intimiteit met
bureauaccessoires.
Een prachtige raadselachtige te gekke wereld dus, en zo ging het met een reeks aan varianten
er gisteravond ook precies aan toe. De VPRO heeft natuurlijk een reputatie op
te houden in dit genre, en dat lukt met Toren
C geheel.
Wie
over de juist geaarde stemming beschikt en op kantoren werkt of heeft gewerkt
weet hoe de dagelijks babbels en verhoudingen onder
elkaar verlopen en dicht tegen het idioot absurde kunnen aanleunen.
En in
deze productie worden al die onzinnige over-en-weer-mededelingen
en verwijten, de geheime gedachtespinsels, de bijbedoelingen en onzakelijke,
niet functionele en vooral onmogelijke bezigheden aan het virtuele ontfutseld
en zomaar werkelijkheid.
Collega’s die elkaar met harde voodoo-praktijken het werken onmogelijk maken en stupide
pijnaanvallen veroorzaken als de board of belangrijke zakelijke gasten worden
toegesproken. Het immer weerkerende gezeur over de
voedselkwaliteit in het bedrijfsrestaurant dat nu visuele inhoud wordt gegeven.
Zijn
haar borsten echt of niet. In Toren C
mag je voelen, niet in de fietsenstalling maar aan het bureau met alle
ginnegappende gluurders eromheen.
Maar
ook met de flauwe kantoorgrappen uit het Jiskefet-repertoire,
zoals de bewakers die uitwisselen:
“…Wat is het
schoonste roofdier ter wereld: de hygyena…”.
En dan natuurlijk de onderliggende
rivaliteit, of haat en nijd die in Toren
C zelfs leiden tot schietpartijen met dodelijke afloop omdat de koffiepets
op zijn.
Of het
met een bijl in elkaar rammen van de auto van je collega.
En
soms haalt een scène het niveau van de vermaarde sketch uit Monty
Python’s Flying Circus, het
beroemde Ministry of Silly Walks met John Cleese.
Het is
allemaal prachtig, verrassend en hoog komisch, ook in technisch opzicht, tot
grappige scènes bewerkt.
De
vraag is daarom eigenlijk: moeten we hier spreken van fictie of non fictie.
De
reële wens in het saaie kantoorbestaan van alle dag om iets te beleven, te zien
en te realiseren staat immers vaak haaks op de werkopdracht.
Wij
zien hier wat er diep in de geest plaatsvervangend wordt verlangd.
Het
wordt zomaar gerealiseerd in Toren C.
Ongehoord
indringend amusement van kaliber dat het volledig van de lach moet hebben en
ook heeft.
Knap
hoor.
Tv-recensent
Geachte tv recensent,
Heel goed dat u zoveel lovende woorden heeft voor Toren C.
Ik heb wel eens horen beweren dat vrouwen niet leuk zouden zijn.
Het Toren C-duo torent echter qua grappigheid ver uit boven heel veel
“leuke” televisiemannetjes.
Dit programma is naar mijn bescheiden mening het beste amusementsprogramma van
dit moment, dat minstens het dubbele aantal
kijkers verdient.
Kick van der Veer
Geachte heer van
der Veer,
Mag het ook het driedubbele wezen
want vanwege de onbekendheid ervan scoort het nu tussen de 220.000 (gisteravond)
en 250.000 kijkers
en dat kan met een veel indringender promotie door de VPRO gemakkelijk worden
opgevoerd.
Vriendelijke groet,
Tv-recensent
Zondag 7 maart 2010 / Maandag 8 maart
2010
DE
TROON – TECHNISCH WANPRODUCT
Wat mag netmanager Bart Römer
toch bewogen hebben om het nieuwe kostuumdrama De Troon te programmeren op zaterdagavond recht tegenover
programma’s als de nieuwe Paul de Leeuw,
Linda de Mol met Ik hou van Holland en een zootje Michael Jackson-swingers op 6.
Dat
is, ondanks de reusachtige voorpubliciteit, vragen om voor de zaterdagavond
relatief teleurstellende kijkcijfers.
Hoezo relatief eigenlijk: Linda de Mol scoorde een
miljoen kijkers meer dan De Troon, en
ook X de Leeuw kwam er 200.000
kijkers bovenuit. De positionering van De
Troon is dus een miskleun die, en nu komt het:
voorzienbaar was.
Hoe
navrant, want een kolossale laatste kijkoproep bevatte gisteravond om 17.55 uur
zelfs een half uur durende “making of” . Jammer dat daarvoor geen Nederlandse woord werd
bedacht – weet echt iedereen buiten het vak wat een “making-of”
is; mag het ook “achter de schermen” wezen, zodat alle kijkerslagen die
bedoeling begrijpen.
En het impliciete verband met die twijfelachtige programmering is nu dat
honderdduizenden liefhebbers voor wie de nieuwe serie ook is bedoeld er van
verstoken blijven. Jammer. Temeer daar er op andere momenten van de week, denk aan de
vrijdagavond en zondagavond, zoveel fraaiere plekjes braak liggen.
Trouwens,
als we bezien hoe de eerste van de zesdelige dramaserie in technische en
artistieke zin gisteravond uitpakte is er nog meer aan de hand.
Dat
het geluid beneden de maat is, ook hier dus, zijn we in Nederland al gewend,
maar dat zeer veel binnenopnamen evenzeer inferieur zijn is echt ongewoon.
Een
behoorlijk aantal enigszins wazige beelden dat niet als zodanig is bedoeld of
een functionele achtergrond heeft, wordt afgewisseld met klinkklare onscherpe
camerashots. Ik doel uiteraard niet op de getrokken shots met wisselende
scherptedieptes die fraai kunnen zijn en op een functionele bedoeling duiden,
maar het lijkt wel alsof er in kwalitatief opzicht (binnen versus buiten) met
volkomen verschillende camera’s of systemen is gewerkt.
Vanaf
deze plaats is het niet mogelijk te beoordelen welke de oorzaken ervan zijn,
maar dat hoeft ook niet…het was gewoon ruk en daarop behoren de daarvoor
verantwoordelijke producent (Lemming Film) en technici te worden aangesproken,
of gewoon regisseur Erik de Bruyn.
Het
feit dat de serie op zoveel wisselende locaties is opgenomen (o.a. in Hongaarse
steden als Budapest, Fertöd,
Sopron en Fehérvárcsugó),
mag daarvoor niet als verontschuldiging gelden.
Maar
misschien is nog wel erger dat de kijker bijkans gestoord werd van de
“gemonteerde” schakelingen. Het leek erop als of de producent ter wille van de
factuur moest bewijzen dat er wel degelijk veel camera’s waren ingezet. Zonder
dat er artistieke redenen voor waren voltrokken zich scènes waarin zo vaak
nutteloos van camerastandpunt werd gewisseld (achteraf ingemonteerd
dus – overbodige tegenshots, luistershots etc. etc.)
dat de toeschouwer er bijkans tureluurs van werd.
En
als er dan ook nog wordt gewerkt met een voice over
met de voordracht van een kleuterprogramma, waaraan verder te luide muziek werd
toegevoegd, is het maar zeer de vraag hoe deze inhoudelijk sterke serie de
eindstreep zonder verdere technische en kunstzinnige ongelukken kan halen.
Aan de andere kant. Wie de
zaterdagavond met Paul de Leeuw wilde beginnen werd evenzeer getergd.
Bij
Paul wist de kijker al na 30 seconden weer hoe laat het was. Want De Leeuw riep
ter opening meteen al tegen een muzikant met een berenmuts op:
“…Je hebt je vrouw
geschoren, zie ik.
Een enorme kale kut heeft ze dan…”.
Fijn
voor veel kinderen en kleinkinderen die op dat uur nog net mee kunnen kijken.
Weg ermee, weer een seizoen zonder Paul de Leeuw.
En
hoogstwaarschijnlijk geldt dat ook voor de echtgenote van de tubaïst die wie weet mogelijk gehandicapt is, chronisch
wordt verpleegd, kerkelijk is of uitgerust met normale fatsoensgevoelens, en
die morgen vol gene over straat moet, dus nu zeker
niet langer meer in dit VARA-milieu wil verkeren.
Het
gaat er niet om dat Paul de Leeuw op zijn bekende wijze uiterst grof kan zijn,
hij doet maar, doch dat personen, mogelijk kwetsbaar, die er helemaal niets mee
van doen hebben voor een miljoenenpubliek ongevraagd in zijn vocabulaire worden
betrokken. Zijn idioom stijgt boven de grofheid uit, het is onfatsoenlijk.
En dan beland je dus bij “Ik hou van
Holland”, van Linda de Mol, ook al omdat onder
toets nummer zes een batterij Michael Jackson-kloontjes in wording denkt dat vooral te moeten
demonstreren door al hossend zichtbaar onophoudelijk in het eigen kruis te
grijpen. Die waren dus in de verkeerde show terecht gekomen
en zien we volgende week vermoedelijk terug in de VARA-studio
bij Paul de Leeuw.
Een
behoorlijk chaotische maar vooral tegenvallende zaterdagavond dus waaraan nog
veel moet worden bijgeschaafd.
Bovendien moesten wij ons
helaas opnieuw de vraag stellen, en we zijn, ondanks het bovenstaande,
werkelijk niet chagrijnig van aard, waarom in Rondom Tien Cees Grimbergen toch het veld
heeft moeten ruimen.
Behalve
het feit dat Ghislaine Plag een jonge vrouw is, en
mooi is ze ook nog, zagen wij daarmee al enkele malen geen programmatische
verdieping of versterking van het al vele jaren zo succesvolle concept.
Sterker
nog, de specifieke dramatiek die Grimbergen in bijna elk thema wist te voegen,
blijft bij Ghislaine grotendeels achterwege of is
gewoon te soft. Niet slecht, maar ook goed genoeg?
De Hilversumse managersdictatuur treft en beschadigt niet
alleen ons kijkers, maar ook bekwame programmamakers.
Tv-recensent
8-3-10
Geachte TV-Recensent,
Naar aanleiding van uw recensie over de gebrekkige technische kwaliteiten van
de eerste aflevering van De Troon wil ik u ook graag deelgenoot maken van mijn
teleurstelling over de gebrekkige dramatische kwaliteit.
Daar waar de locaties en acteurs een kwaliteitsdrama mogelijk zouden
moeten maken, overheerst mijn inziens gemakzucht. Dat geldt zowel de
acteerprestaties als de dramatische opbouw en montage.
Zelfs als geïnteresseerde kijker word ik afgeleid door de hier en daar vlakke
acteerprestaties, bijvoorbeeld van Bianca Krijgsman
die speelt alsof het scènes uit Plien & Bianca betreft. De verhaallijnen lijken als los zand aan
elkaar te hangen, waardoor je van schapenherder Willem I ineens verzeild raakt
in een cruciale scene over het ontstaan van onze Grondwet.
Wie daar aan tafel zitten (o.a. Thorbecke neem ik
aan) wordt niet duidelijk gemaakt. En dat het een handjeklap was over geld
lijkt me hoogst onwaarschijnlijk. Het grootste probleem vind ik dat je je hierdoor nauwelijks kunt identificeren met de karakters.
Die blijven vlak en soms vooral toneelteksten declamerend.
Ik hoop dat de dramatische opbouw en diepgang zullen toenemen naarmate het
verhaal vordert en de acteurs en actrices de kans krijgen om zich in te leven
in hun rol. Want anders blijft het de zoveelste poging om hoogwaardig
kostuumdrama uit ons omringende landen (met name
Groot-Brittannië) te imiteren.
Hoogachtend,
Walther de Haas
Dalfsen
8-3-10
Hoi Tv-recensent,
Genoten van je recensie!
Heb ook naar de Troon gekeken, ook omdat Erik de Bruyn
vroeger (1991) één van mijn docenten was op de kunstacademie. Was benieuwd wat
hij hiervan had gemaakt. Eerst heb ik de 'making of'
gezien. Dat was nou een technisch wanproduct! Maar goed, wel aardig om te
zien.
Toen de uitzending. Ik heb UPC hdtv, dus in volle glorie 1080i. Ik heb
bovendien 200 Hz dus alles wordt naast scherp, ook soepel. In de 'making of' werd de componiste triomfantelijk opgevoerd en
de muziek was dan ook mooi, gewoon wat het zou moeten zijn eigenlijk bij zo'n epos.
Maar na een tijdje zag ik al dat vooral aan die muziek het grootste
budget is uitgegeven. Want wat we tekort kwamen was grandeur: Een beeld van
Nederland met vele figuranten en grootse shots van steden en platteland. Het
zat er niet in. Wat je overhoudt is een serie kleine mise-en-scènes,
waarvan soms een soap-achtige sfeer uitging.
Mijn grootste probleem is dan het
gebruik van de handheld camera. Dat de camera erg modieus documentair meeschokt. Dit is de pest voor drama, want elke scene die zo gedraaid is krijgt de aanwezigheid van een
cameraploeg met zich mee, en die hadden ze nog niet in de gouden eeuw.
Echt killing voor kostuumdrama, want je
verwacht ieder moment Pieter Storms.
Andere scènes (op het gazon met de vlaamse
prins) waren plots met de steadicam: veel beter, de
aanwezigheid van de camera was ineens weg, precies wat je wilt om in de sfeer
te duiken. Maar het was best een rommeltje met de productie en cameravoering,
maar ik heb ook mooie scènes gezien. En HD uitzendingen zijn gewoon schaars en
indrukwekkend. De montage was inderdaad wisselvallig en onzeker. De leader vond
ik ook wankel, je ziet mensen praten maar je hoort ze niet, alsof je als dove
de serie begint. Hier mist toch visie.
Dan de inhoud: Ik heb in die eerste aflevering bijna geen emotionele band
kunnen ontwikkelen met welk karakter ook. Het ging in grove flarden zo'n beetje alle kanten op. De voice-over
helpt dan wel, maar die was weer niet consistent aanwezig waardoor je af en toe
(geheel verbaasd) toch wat info kreeg bijgepraat.
Dragan is een soort Joegoslavische huurmoordenaar, en de rest van de cast komt
gewoon uit 2010. Ik voel nergens Oranje of iets van oorsprong.
Alleen de vrouw van Oboema (met sigaar) was
wel sterk, ook als beeld. Dat is dus waar Erik de Bruyn
de mist mee ingaat: hij vertelt dit ook in de making-of.
Het moest allemaal wat losser en vlotter, geen ruisende jurken of stijve
toestanden. Maar ik denk dat je dát juist als uitgangspunt moet nemen, het oog
wil ook wat.
Nu vond ik de aankleding van deze eerste aflevering gewoon te mager
(lees: goedkoop) om me lekker in te leven in het tijdsbeeld en de karakters.
Eigenlijk verlang ik gewoon naar de schilderijen uit het Rijksmuseum als
entourage, en daar is veel meer budget voor nodig, een coproductie met de BBC
en BRT bijvoorbeeld.
En dat hedendaagse taalgebruik helpt ook al niet.
Als je in 6 afleveringen zo'n grootse
geschiedenis moet vertellen dan wordt inleving al heel moeilijk, maar maak het
dan op z'n minst indrukwekkend.
Eindeloze two-shot dialoogjes in interieurs
vervelen dan alleen maar, en meestal had ik geen idee waar het nou over ging.
Het heeft natuurlijk ook met geld te maken en de invloed van de netmanager. Het
schijnt dat er eerst 16 afleveringen waren gepland en nu nog maar 6. Het was en
is een moordende klus voor Erik, en ik neem toch mijn petje af.
Hij is nu nog aan het monteren aan aflevering 3, 4 en 5. Maar of ik
volgende week nog kijk?
Groeten!
Emile van de Griendt
EQJ-Music & media
Beste Emile,
Dank voor je uiterst waardevolle en
ook deskundige bijdrage. Om bij je laatste opmerking aan te sluiten: het is te
hopen dat er bij de nog te monteren afleveringen 3, 4 en 5 inderdaad rekening
wordt gehouden met onze opmerkingen.
Want aan de langdurige two-shot dialogen valt nu nog wat te doen, zeker als de
zinloze montageschakelingen van camerastandpuntveranderingen
zoveel mogelijk worden vermeden. Voor zover de actrices die niet al snel hebben
uitgetrokken om de prinsen en koningen te behagen zijn er misschien nog wat
ruisende rokken bij het ruwe materiaal te vinden om ons in de echte couleur
locale te brengen.
En dankzij jouw mededeling dat er bij
de buitenopnames met de steadicam werd gewerkt zie ik
nu ook van waaruit dat grote verschil in rust en kwaliteit valt te verklaren
vergeleken met de interieuropnames.
Het meeschokken met de handheld is
inderdaad modieus en komt sinds jaar en dag voort uit het onvermogen van
cameralieden bij de popzenders om hun werkgereedschap langer dan vijf seconden
stabiel te houden, en niet uit het feit dat met deze vormkeuze dramatische
effecten (en in documentaires de informatieve waardes) zouden worden versterkt.
Integendeel.
Bovendien, op locatie wordt voor het
van de schouder werken vaak gewoon vanuit luiheid gekozen om veelvuldig gesjouw
met en het opzetten van
het statief te vermijden. En daar wordt dan de valse redenering
onder geschoven van een moderne beeldtoonzetting. Brrrr.
Daarbij komt dat uit steeds meer
serieuze onderzoeken blijkt dat te snelle beeldwisselingen ook door jongeren
ongewenst worden geacht. Hetzelfde geldt voor het te harde geluid waartegen ook
de nieuwste generaties, tot en met in de disco’s aan toe, wordt geageerd.
Er heerst dus in die wereld omtrent het begrip “modieus” ook op dat vlak een verkeerde
opvatting.
Over de invloed van de netmanager heb
ook ik mijn twijfels geuit, maar doe dat weer niet m.b.t. je constatering dat
dit alles te verklaren valt uit geldgebrek. Dan maar een
Hongaars kasteel minder – het zou niemand behoeven op te vallen.
Goed dat je met een waarderend woord
afsluit voor de regisseur – met jouw verleden en opleiding mag dat ook
eigenlijk niet anders, maar het is en blijft toch de eindverantwoordelijke man
voor de reeks aan onvolkomenheden die met De
Troon tot ons kwam. Ik deel je twijfel om nog eens te kijken, maar laten we
het bij aflevering 3 nog eens proberen.
Hartelijk dank voor je sterke
reactie.
Vriendelijke groet,
Tv-recensent
8-3-10
Geachte TV-recensent,
Sinds het kijkcijfers de dienst uitmaken bij de Publieke Omroep worden
de zaterdagavond-uitzendingen op Nederland 1, 2 en 3
steeds slechter. Krijg steeds meer het idee dat vakmanschap totaal geen
meesterschap meer hoeft te zijn. Laat staan dat je vakmanschap zou kunnen
bespeuren. Het is in ieder geval niet de grootste gemene deler op een avond die
voorheen als het hoogtepunt werd gezien in het televisiekijken van een hele
week.
Paul de Leeuw heb ik jaren terug al afgeschreven om zijn niet aflatende nog
platter dan platte seksueel getinte opmerkingen, ook naar kinderen toe, met
daaraan gekoppeld een grote minachting voor het vrouwelijk deel van onze
bevolking. Echt VARA!?
Dus kijken we naar De Troon. Hoe komt het nou dat ik mij niet kan overgeven aan
hetgeen er gepresenteerd wordt? Dat mijn aandacht
wordt afgeleid door de gedachte: "Hadden ze dat toen al?
Zeiden ze dat toen ook al zo?". Dat wordt nog versterkt door dat
shot van Paleis Noordeinde met hekken ervoor, die
zijn pas later in de vorige eeuw aangebracht.
Paleis Noordeinde wordt ook wel "Het Oude
Hof" genoemd en was van 1813 tot 1940 de residentie van de regerend vorst.
Koning Willem I kreeg het in 1813 ter beschikking als winterpaleis.
Jammer voor de AVRO. Maar misschien een vingerwijzing naar 2013 als jaar voor
een troonopvolging.
Aansluitend weer eens Rondom 10 geprobeerd. Maar ook met een nieuwe make-up
slaagt mevrouw Plag er niet in het niveau te evenaren van de heer Grimbergen,
die met vaste hand de discussie leidde. Ook de NCRV is aan het schuiven.
Dus wordt het overschakelen naar Deadline, een Nederlandse actiethriller. Leuk
hoor die opnames in het Haagse Stadhuis. Maar hoe komt het nou dat ik er steeds
aan moet denken dat ze die Engelse serie Spooks proberen na te spelen? Ook VARA!?
Als je iets doet doe het dan goed, zou ik zeggen. Van ellende uiteindelijk naar
de recorder gegrepen en een èchte thriller opgezet.
Met vriendelijke groet en met ongeduld uitziend naar uw jubileum recensie,
Henk Boenders,
een oplettende Haagse burger
Dag mijnheer Boenders,
Aannemende dat u met de
jubileumrecensie bedoelt het vijfjarig bestaan van
deze site in mei kan ik u verzekeren dat ik dan op het vergleden lustrum zal
terugkomen.
Verder: inhoudelijk sluit u nagenoeg
aan bij de bovenstaande Tv-recensie waarbij het mij opvalt, nu ook u zich in
die rij hebt geschaard, dat steeds meer kijkers genoeg krijgen van de
continuïteit in de platheden van Paul de Leeuw.
Was dat eerder als tegenwicht op de
correctheid van miljoenen oneerlijke fatsoensrakkers nog lang leuk, dan wel te
verdragen, misschien zelfs noodzakelijk om daarmee zijn formules een
karakteraccent te geven om aan de top te blijven, in toenemende mate haken
kijkers er nu op af.
Dat doen ze niet omdat ze intussen
gevoeliger zieltjes hebben gekregen of dat de grofheden, die ze zelf vaak ook
begaan, hun tere inborst ontregelt, maar omdat De Leeuw in toenemende mate
diepgaand onfatsoen tot zijn handelsmerk verklaart en daar willen velen van
alle soorten pluimage niet bijhoren. En zeker niet als hun kinderen of
kleinkinderen naast hen op de bank zitten. Misschien dat De Leeuw dat in zijn
huisgezin voor wat jong is toelaatbaar acht, maar dan moet hij dat maar
beperken tot optredens tussen zijn privéschuifdeuren.
Het is een paar stappen te ver
geworden, dus slinken ook zijn kijkcijfers.
Vandaar dat ook ik moest opmerken: weer een seizoen zonder Paul de Leeuw.
De truc is uitgewerkt. Maar ik vrees
dat het geen truc is doch een onvermijdbare persoonlijkheidsaandoening.
Hartelijke groet,
Tv-recensent
8-3-10
Geachte Tv-Recensent
Heb 'de Troon' ook bekeken want ik ben een liefhebber van kostuumdrama's en
lees ook veel over die geschiedenis. Maar wat ongeloofwaardig kwam dit over en
weer zo typisch Hollands armoedig opgezet met
ongeloofwaardige dialogen.
Om maar iets te noemen: er werd gezegd dat bij de troonsbestijging van
Willem I ons land nog niet een koning gewend was. Maar er werd geen woord
gewijd aan de 1e koning van Holland Louis Bonaparte en zijn vrouw koningin Hortense.
Ook die scène met de weglopende Bonaparte die Willem I uitnodigde voor
een avondje theater.
Bonaparte liep weg als een gillende sopraan.
Nee wat een opluchting is dan de zondagavond op RTL 8
met die boeiende engelse serie 'de Tudors', 2
afleveringen van 1 uur, dus 2 uur genieten. Wat een
acteertalenten kent men toch aan de overzijde van de Noordzee.
En dan die schitterende kostuums. Dit verdient echt een prijs als meest
boeiende serie. En als toetje kregen we daarna nog een film over koningin Elisabeth. de dochter van Hendrik
VIII en Anna Boleyn.
Ik zal het maar niet over De Leeuw hebben.
Angstaanjagend gewoon dat dit maar door kan gaan.
Groeten Bert Groenendijk
Kennemerland
8-3-10
Geachte TV-Recensent,
M.b.t. 'De Troon' wil ik even kwijt dat ik erg heb moeten lachen om het moderne
taalgebruik van de koninklijke familie wanneer ze aan het ruziën waren.
Ook grappig het zeer zuinige platbodemschip waarmee de familie van Engeland
naar de Lage Landen zeilde, waar men blijkbaar gedurende de hele overtocht verkleumd op het voordek doorbracht.
Een echte giller was de Britse verloofde.
Zeer interessant was vooral de vertoning van een drietal heren
die mochten beslissen over de toekomstige staatsvorm en het verdelen van
de inkomsten.
Met vriendelijke groet,
Ab Anders
Zaterdag 6 maart 2010
WOEDEND BLIJ ZIJN, DAT KAN OOK NOG
Weer iemand van links die verliest en heel erg blij is. Clairy Polak. Ze verliest haar baan bij NOVA vanwege haar
astrale beeldvorming. En dat is haar in een Power-Point-presentatie
te verstaan gegeven. “En nu ben ik
blij…heel erg blij…en daar snap jij helemaal niets van”, zo sprak ze fel en
potig in de richting van Matthijs van Nieuwkerk, die daar inderdaad, zomin als alle mensen die
het vak kennen en serieus nemen, en terecht helemaal niets van begreep.
Het werd een ongemeen spannend vraaggesprek
gisteravond in De Wereld Draait Door.
Twee toppers die de kunst verstaan zoiets in een minuut of acht te doen maar
waarbij degene die dit bijzondere vak nu gaat verlaten onverklaarbaar en volkomen
door de mand viel.
Mevrouw Polak verloochende ongeveer alles waar ze
al die jaren in NOVA voor had gestaan.
Dat zij, als VARA-employé
in een grotendeels VARA-programma had geschitterd,
met alleen al daardoor toch een linkse uitstraling, volgens ons is die omroep
daar ooit voor opgericht, mocht vooral niet worden verward met kritische
journalistiek.
Ze was woedend geworden, zei ze letterlijk, en vond
het een diskwalificatie voor alles wat ze had gedaan, zo vulde ze aan toen ze
hoorde dat de linkse beeldvorming haar het kopje moest kosten.
NOVA wordt namelijk vervangen door een Nieuwsuur van de NPS/NOS, hoe dat zit is
moeilijk uit te leggen, maar wel dat het minder linksig zal worden, want
daarvoor zijn de NPS en de NOS dan weer niet opgericht.
En nu iets geks. Omdat haar collega’s moord en
brand hadden geschreeuwd over zoveel onrecht, aldus Matthijs
van Nieuwkerk, waarbij wij ons herinneren dat dit
voornamelijk hijzelf was in enkele DWDD-afleveringen,
werd Clairy nu getroost met het feit dat ze dat Nieuwsuur weliswaar niet mag presenteren
maar dat ze ervoor interviews op locatie mag gaan maken.
Dus waar ze als geen ander de kunst verstond live
10-minuten-gesprekjes te voeren, gaat ze nu hetzelfde doen, maar niet live doch
ver weg van de studio’s. Kennelijk verliest zij in de
met staar gevulde ogen van de NOS, dezelfde blijvend, daarmee het linkse imago.
Bovendien gaat ze nu “diep”, in haar
nieuwe10-minuten-interviews, zo wist ze stellig; kennelijk heeft ze dat dus al
die tijd nagelaten. Wartaal, want als geen ander beschikte deze vakvrouw over
de bekwaamheid van het dieper graven in “relatief” korte tijd juist in alle
finesses.
Gelukkig ging Van Nieuwkerk
aan deze nonsens grotendeels voorbij door gewoon vast te stellen dat een Clairy Polak in topvorm vaak adembenemende journalistieke
inquisitie kon bedrijven, maar dat het daarmee nu is afgelopen omdat een op
band opgenomen vraaggesprek op locatie iets volstrekt anders is.
Volkomen juist. De entourage is niet te
vergelijken, de spanning van een live-gebeuren
vervalt, gesprekken worden achteraf gemonteerd etc. etc.
Clairy wilde er niet van horen en
bleef maar woedend vertellen hoe blij ze was en suggereerde dat een
televisieprutser als Van Nieuwkerk er helemaal niets
van wist.
“Ik mag nu gaan doen waar ik het beste in ben”, sputterde ze maar tegen
terwijl een aspirant-leerling van een journalistenschool al weet welke enorme
verschillen er zijn tussen locatie-interviews en live studio-gesprekken,
ook ten aanzien van de inhoud, en dus ook tussen de vaardigheden om die goed te
kunnen bedrijven. Er zijn boeken over te schrijven.
“Onwillekeurig word je op
locatie tijdens de koffie toch een beetje ingepakt”, zo wierp Matthijs uitdagend tegen.
Polak
bezwoer echter dat haar nu “…een beetje
verdieping voor ogen staat…”.
En
terwijl wij in haar naamtitel toch duidelijk hadden gelezen dat zij naast
journalist ook “presentator” van
beroep is, zei ze nu plotseling: “…Ik ben
geen presentator, ik ben een interviewer die speelt dat ie
presentator is…”.
“Spreek
alsjeblieft gewoon Nederlands”, zei de man die het beiden deed vervolgens en
daarmee ontkoppelde Matthijs op logisch wijze zijn
realistische wereld verder van de virtuele- en droomkosmos van mevrouw Polak.
Het NOVA-VARA-gezicht was
dus kwaad omdat de buitenwereld in haar een VARA-gezicht
had herkend. Zelden zoveel naïviteit gezien van een televisiekanjer zoals Clairy Polak toch is.
Het was dus een uitmuntend interview van Matthijs van Nieuwkerk, die, met
dit als voorbeeld, een van de belangrijkste kandidaten voor dat Nieuwsuur had kunnen zijn, ware het niet
dat ook hem die linkse beeldvorming behoorlijk in de weg is gaan zitten,
terwijl wij hem anderszins eerder als middendraads ervaren.
Gelukkig maar voor De Wereld Draait Door, en voor ons dus.
Tv-recensent